Tarkon da ta kafa ya komo

Amina ta jefa takardar fitowar kaya a kan pallet din shinkafa ta naɗe hannunta cikin sauri lokacin da Hajiya Rabi ta daka tsawa daga bakin layin sauke kaya. “Ki tsaya a nan. Kar ki motsa komai. Idan motar Kaduna ta makara yau, kowa zai san daga wane hannu abin ya lalace.”

Amina ba ta tsaya ba. Ta ci gaba da gyara lambar kaya a kan jakunkuna, tana lissafa su da baki ƙasa-ƙasa, saboda idan ta tsaya don jin kunyar da ake yi mata, sai dakin karɓar kaya ya rikice gaba ɗaya. Genset yana kaɗawa a bayan bango kamar tsohon mai cutar kirji, hasken fitilu yana karkarwa. A cikin aljihunta akwai rabin takardar bashi da ta ninka sau da yawa har gefen ta ya yi laushi; kudin maganin mahaifiyarta ne da ta ce sai bayan an biya wannan juyi na trade za ta iya samun saura.

Hajiya Rabi ta tsaya a kan ƙaramin matattakalar kankare kamar mai gidan kotu. Riga ce mai tsada, mayafi mai tsari, amma ƙafafunta ba su taɓa kura ko pallet ba. “A gaban Baffa Nura ma sai ki yi min gardama? Duk da ke muke ɗauka saboda mutuncin gida. Kada ki manta kin shigo nan ta hannun wa.”

Baffa Nura, kanin mahaifin maigidan kamfani, yana zaune a kusurwar kujera roba, kofin shayi ya yi sanyi ya bar da’ira a kan ƙaramin teburi na ƙarfe. Ya dubi Amina, ya sake duban Hajiya Rabi. Bai ce komai ba. Wannan shiru nasa ya fi tsawa ciwo; a cikin wannan wurin, tsoho ya ƙi tsayawa maka tamkar ya ƙi saka maka suna.

Sai direban motar Kano-Zaria ya mika wayarsa. “Hajiya, an turo min lambar fita biyu. Wace ce ta gaskiya?”

Hakan ya sa kowa ya ɗago. Hajiya Rabi ta fisgo wayar ba tare da neman izini ba, ta kalli sakon, sai ta ɗaga murya da niyyar a ji. “Ga shi nan. Amina ta sake haɗa layi biyu. Na ce a riga a sallami kayan gyada, ita kuma ta saka shinkafa gaban su. Wallahi ita za ta rubuta bayanin ɓarnar nan.”

Amina ta share tafin hannunta a gefen rigarta, ta karɓi kundin fita daga kan akwati. “Na bi lambar da aka saka a jiya ne, Hajiya. Wannan motar ta shinkafa ce zuwa Wudil. Gyada na can baya, ba a gama sikeli ba.”

“Kina gyara ni ne?” Hajiya Rabi ta katse ta. Ta juya wa ma’aikatan da ke tura trolley ido. “Ku dakata. Ba wanda zai motsa komai sai da izinina. Idris, ka cire sunan Amina daga jadawalin yau. Ta tsaya ta kalli yadda ake aiki idan ta manta.”

Wannan shi ne duka nau’in zaluncin da ake yi mata kullum: ana cin aikinta, ana ajiye mata laifi. Amma yau Idris bai yi saurin amsawa ba. Ya tsaya da alƙalamin sa a saman allo, yana kallo tsakanin kundin Amina da wayar direba. A gefe, Sadiq daga ɗakin tsaro ya zo yana goge zufa da katin ƙofa a yatsu, gefen katin ya yi gajiya kamar an taɓa shi dubban sau. “Hajiya,” ya ce cikin ladabi, “na’urar shiga ta nuna cewa lambar da aka ɗora da safe ta fito daga ofishinki.”

Wani ɗan nishi ya fito daga bakin wani ma’aikaci ya maida shi tari. Ba wanda ya yi dariya. Hajiya Rabi ta juya a kansa da sauri har mayafinta ya shafi pallet. “Kai kuma, kai mai tsaro ne. Ka tsaya kan ƙofarka.”

Wannan ƙaramar tangarda ce ta farko, amma ta fito a fili. Baffa Nura ya ɗauki kofin shayin da ya yi sanyi, ya kalli zoben da ya bari a teburi sannan ya ajiye shi ba tare da sha ba. Amina ta gane. An ji abin.

Hajiya Rabi ta sake ɗaukar iko da ƙarfi. Ta zaro wata takarda daga fayil. “To ga sabon umarni. A sauya sakin kaya yanzu. Wannan motar za ta bi bayan layi zuwa gefen sauke kayan ‘yar uwar hajiya. Ki kai ta can, Amina. Idan wani abu ya ɓace, ke kika sa hannu.”

Takardar ba ta fito daga tsarin kullum ba. Ba hatimi na dakin auna kaya, ba sa hannun mai duba kaya. Rubutun gaggawa ne kawai da alƙalaminta mai kauri. Ta miƙa wa Amina a gaban kowa kamar ana miƙa wa yara abin kunya.

Amina ta karɓa ba tare da taƙama ba. Ta duba motar, ta duba lambar kebul da ke kan ƙofar baya, ta duba direban. “Musa,” ta ce a hankali, “ka bari a buɗe ƙofar baya kafin ka juya. Idan lambar pallet ba ta yi daidai ba, kai ne za ka kwana a nan.”

Hajiya Rabi ta yi tsaki. “Wato yanzu ke ce za ki ba direba umarni?”

“Ni ce nake rubuta abin da zai sa ya fita lafiya,” Amina ta ce. Muryarta ba ta da zafi, shi ya fi ɓata wa Hajiya Rabi rai.

An buɗe ƙofar bayan motar. A jikin jerin jakunkunan farko ba alamar gyada ba ce. Shinkafa ce, amma a bayan su akwai pallet guda biyu da aka ɗaure da robobin kore—na kayan gyada masu alamar wani abokin huldar da ba ya cikin takardar sabon umarni. Direban ya ja baya da ƙafarsa guda. Idris ya sauke alƙalamin sa. Sadiq ya matso ƙafa ɗaya kusa da na’urar ɗaukar lamba da ke bangon layi.

Hajiya Rabi ta yi saurin cewa, “Ai wannan Amina ce ta haɗe su. Na gaya muku. Ita ce ta ke kula da komai. Ku rubuta.”

Amma abin da ta ce ya yi rauni saboda takardar hannunta tana cikin yatsun Amina, kuma lambar da aka saka a robobin kore ta yi daidai da lambar da Sadiq ya ambata ta fito daga ofishinta. Baffa Nura ya miƙe a hankali daga kujera robarsa. Ba a buƙatar ya yi dogon jawabi; tsoho idan ya tsaya a wurin aiki, kowa ya san ruwa ya fara canza hanya.

“Wace hanya aka ware wa motar nan?” ya tambayi direba.

Direban ya haɗiye yawu. “Hanyar arewa, Baba. Amma Hajiya ta ce a kai ta can baya, wajen sauke kaya na dangi.”

Amina ta miƙa kundin fitarta zuwa ga Baffa Nura, ba ta duba Hajiya Rabi ba. “An gama auna shinkafa ne kawai. Wannan pallet din gyada bai kamata ya shiga wannan mota ba. Idan ya tafi, a ni za a dorawa.”

Kallon da Hajiya Rabi ta yi mata ya cika da abin da ta saba amfani da shi: na zubar da ke, amma ina rayar da ke. “Ki rufe baki. Na ce motar ta tafi. Yanzu. Musa, ka shiga mota.”

Musa bai motsa ba. Hannunsa yana kan ƙofar, idonsa na kan Baffa Nura da Sadiq. A wurin sauke kaya ba a bin wanda ya fi hayaniya; ana bin wanda zai sa a yi lissafi gobe ba a daure ka ba. Hajiya Rabi ta ji wannan canjin kamar an cire mata tabarma ƙarƙashin ƙafa.

Sai ta yi abin da ya kamata ta guje masa. Ta taka kai tsaye zuwa na’urar gefen layi, inda ake dora hanya kafin mota ta fita, ta mika hannunta. “Sadiq, ka bani katin. Zan buɗe layin da kaina.”

Sadiq ya tsaya kamar an dasa shi. “Hajiya, tsarin ya riga ya kama lamba daya. Idan an yi canji a nan sai ya ajiye sunan wanda ya yi shi.”

“Ni na ce ka bani.” Ta fisge katin daga hannunsa.

Amina ta yi shiru. Wannan ne iyakarta: ta daina kare ta. Ta ja gefe kawai daga bakin layin, ta saki takardar hannun Hajiya Rabi a kan akwati domin kowa ya ga. Idris ya matsa gefe daga allon sunaye. Baffa Nura bai hana ba, bai amince ba. Ya tsaya yana kallon abin da za ta yi da ikon da take taƙama da shi.

Hajiya Rabi ta shafa katin a na’urar. Ta yi ƙara mai kaifi sannan allo ya kyalkyale. A maimakon buɗe hanyar baya, ja ya haska a jere. Sako ya fito a Hausa mai tauri: AN KULLE HANYA: SAKIN KAYA YA SABA DA LAMBAR DA AKA RIGA AKA RUBUTA. A kasa kuma sunan mai gyaran ƙarshe ya bayyana, ba tare da tausayi ba: RABI USMAN.

Ta sake shafawa, da ƙarfi kamar ƙarfi zai canza gaskiya. Na’urar ta yi tsawar gargadi. A can saman bakin kofa, kararrawar lane ta fara kaɗawa. Musa ya yi saurin sakin ƙofar baya ya koma gefe. Wani trolley ya bugu da kusurwar pallet din gyada, robobin kore suka fashe kadan, buhun daya ya tsaga ya fara zubar da ƙwaya a kasa. Wannan asarar ta fito a ido, ba a cikin takarda ba.

“Kashe wannan karar!” Hajiya Rabi ta yi ihu, amma babu wanda ya ruga. Yanzu an ga sunanta a allon. Amina ce ta isa gaban na’urar, ba don ta yi magana ba sai don ta ɗora yatsanta kan maɓallin kullewar gaggawa, ta rufe damar ta biyu da Hajiya Rabi ke son tilastawa. “Hanyar arewa ta tsaya,” ta faɗa wa direban. “Ka juya zuwa sikeli na biyu. Ba za ka fita da wannan pallet ba.”

Wannan shi ne juyin. Umarnin Hajiya Rabi ya mutu a fili, ba cikin ɗaki ba. Idris ya share sunan Amina daga gefen kuskuren da aka shirya mata a allon yau, ya mayar da shi ƙarƙashin “mai dubawa.” Ya ɗaga sabon layi, ya cire sunan Hajiya Rabi daga jerin masu sakin kaya na wannan rana. Ya yi hakan ne ba tare da kiran taro ba, ba tare da neman yarda daga wanda ya riga ya bayyana a allon laifi ba.

Hajiya Rabi ta juya gare shi kamar za ta mare shi da idanu. “Kai wa kake yi?”

Idris bai kalli fuskarta ba. “Tsarin ya riga ya cire. Ni rubutu nake daidaitawa kawai.”

Baffa Nura ya karɓi takardar hannunta daga kan akwati, ya duba rubutun gaggawar ta, sannan ya mayar mata da ita ba tare da taɓa hannunta ba. “Ba wannan layin ba ne,” ya ce. Wannan kaɗai ya isa. A wurin da dangin masu kuɗi da ma’aikata ke haɗuwa, kalma ɗaya daga tsoho kan iya cire kujera daga ƙarƙashin mutum.

Amma Hajiya Rabi ba ta tsaya ba. Fuskar ta yi tauri kamar gilashin da ya kusa fashewa. “Musa! Ka cusa motar ta can baya. Na ce zan ɗauki alhaki.”

Ta yi tafiya da kanta zuwa gefen fitowar dropoff, ta nuna masa hanyar da ba ta buɗe ba, kamar idan ta yi da hannu, ƙarfe zai ji kunya ya yi laushi. Direban ya kunna mota rabin rai, ya motsa kadan saboda tsoron aikinsa fiye da tsoron gaskiya. Amina ta kalli karkatar tayar, ta ga inda abin zai tsaya. Ta kama rediyon gajeren zango da ke manne a jikin bango.

“Rufe turn din sauke kaya,” ta ce. “Ba a amince da sakin nan ba.”

An ji danna amsa daga nesa. Sai abin ya faru da sauri fiye da magana. Motar ta kai bakin juyawar dropoff, Hajiya Rabi tana gefen hanya tana dagewa da hannu kamar har yanzu ikon yana hannunta. Daga tsakanin bollards biyu, sarkar ƙarfe ta tashi da ƙarfi, ta ja ta yi tsinke cikin iska sannan ta matse cik da hanyar da ta ke son buɗewa. Motar ta danna birki har kaya suka yi gaba. Hajiya Rabi ta yi juyawa da sauri domin ta kauce, mayafinta ya buge sandar ƙarfe.

Amina ta juya ta bar layin.