Sun yi mata dariya da wuri #2

“Aisha, matsa gefe mana.”

Malam Rabi’u ya riga ya ɗora tafin hannunsa a kan littafin sunaye kafin ta gama furta sunan baƙon da ya tsaya a ƙofar. Aisha ta ja littafin baya da ƙanƙanin motsi, ta ɗago kai, ta nuna wa ma’auratan da suka iso wajen zama na hagu, sannan ta sake kallon jerin sunayen. Hannunta ya yi nauyi da gajiyar yini; gefen katin shigarta ya yamutse a aljihun jaka. A bakin ƙofar babban zauren trade na iyalin Binta a Kano, fitilun lambu suna rawar jiki saboda janareta ya yi canjin amo, amma ita kaɗai ce ke sa layin baƙi yana tafiya daidai.

“Ke ba za ki riƙe teburin sunaye ba,” in ji Malam Rabi’u da murya mai kaifi, yana kallon mutanen da suke shigowa fiye da kallonta. “A kawo ruwa can baya. Wannan aiki na manya ne.”

Mutane uku da suka zo daga ɓangaren logistics suka ji, suka yi murmushin da bai kai ido ba. Wata tsohuwa mai mayafi kore ta kalli Aisha daga kai har ƙafa kamar ma’aikaciyar haya ce ta yi kuskuren tsayawa a gaba. Aisha ta ɗora alƙalami a saman takardar, ta ci gaba da rubuta alamar zuwan wani bako, kamar ba a yi mata yanka a fili ba.

“Alhaji Musa da Hajiya Rahma,” ta faɗa a sarari, tana nuna musu ƙofar hagu. “Tebur na biyu, kusa da iyalan Zinder.”

Rabi’u ya yi ƙwafa. “Kin ji abin da na ce ko sai an maimaita? Idan kin so ki taimaka, je ki ɗauko ƙarin kofuna. Kada ki tsaya nan kina ba mutane umarni.”

Aisha ta juya ga saurayin da ke tsaye da akwatin kwalaben ruwa. “A ajiye su can gefen bango, ba a nan ba. Za su toshe hanya.” Saurayin ya bi maganarta nan take. Rabi’u ya tsaya da baki a buɗe na daƙiƙa ɗaya. Baƙi biyu da ke jira suka juya suka dube shi, ba ita ba. Wannan ƙaramin tsaiko ne, amma ya ishe ta: tsohon tabbacin da yake yawo da shi ya sami tsagewa a fili.

Bayan mintuna kaɗan, filin harabar ya cika da ƙamshin turare da hayaniyar gaisuwa. Kujeru na gaba an lullube su da farin zani, na baya kuma na ma’aikata ne da direbobi. Aisha tana duba jerin sunaye, tana gyara alamun tebur, tana tura waɗanda suka zo zuwa inda ya dace. Rabi’u kuwa ya fara sabon wasa. Ya zaro wani ɗan katin wuya daga aljihunsa, ya ɗaga shi sama kamar hukunci.

“Wannan na masu shiga gaban dangi ne,” ya faɗa, yana ratayawa a wuya wani matashi mai sanye da babbar riga. Sai ya juya ya kalli Aisha. “Ke, ba ki da bukatar wannan. Za ki zauna a bayan ginshiƙi idan kin gama zirga-zirga.”

A gaban mata biyu masu ƴan wayoyi a hannu, ya zare ƙaramin kati mai rubutun “Masu hidima,” ya ajiye a kan gefen tebur mai cunkoso da alƙaluma da wayar hannu. “Ga naki.”

Babu abin da ya fi zafi kamar yadda ya faɗi cikin sauƙi, kamar yana gyara kuskuren da ya dade yana jira. Wata yarinya ta matso, ta karanta katin, ta ɗan saci kallon Aisha da tausayi mai raini. Aisha ta ɗauki katin, ta juya shi a tafin hannu. Ba ta saka a wuya ba.

“Sunan Sadiq Umar yana wane tebur?” wani dattijo ya tambaya, yana jingina sanda.

Kafin Rabi’u ya shige, Aisha ta duba shafi na uku. “Tebur na musamman a gaba, amma idan Hajiya Binta ta iso, za a gyara layin hagu. Ku jira sakan ɗaya.” Ta ɗaga ido ga Rabi’u. “Wa ya sa hannu a canjin nan?”

Ya ɗan yi dariyar raini. “Ke wa ce da za ki tambaya?”

Aisha ta ɗora yatsarta kan layin da aka yi ja a gefen takarda, inda aka goge suna ɗaya aka saka wani. Muryarta ta fito ƙarama, amma a fili. “Wa ya sa hannu a canjin wajen zama? Sunan wane babba ke ƙarƙashinsa?”

Kusa da su, hirar mutane ta yi rauni. Rabi’u ya miƙa hannu ya son janye takardar, amma tuni dattijon da ke da sanda ya karkatar da kai ya ga abin da take nufi. A ƙasan canjin babu sa hannu, babu tambarin ofishin taro, babu ko gajeren izini. Aisha ba ta sake cewa komai ba. Tambayarta ta tsaya a sarari a tsakiyar filin kamar dutse.

Rabi’u ya haɗiye yawu. “Ni nake kula da ƙofa. Ba sai an sa hannu a komai ba idan na ce—”

“Idan ka ce, wa ya ba ka ikon cire sunan wanda aka saka da hannun Hajiya da safe?” Aisha ta katse shi da kalma ɗaya kacal da ta fi dukan jawabai nauyi. “Wa?”

Dattijon ya ja dogon numfashi ta hanci. Yarinyar da ta ɗauki hotuna ta matsa kusa da teburin, ta karkatar da waya ta ga takardar. Wani mutum daga ɓangaren trade ya sauke katin wuyansa ya karanta jerin sunaye da kansa. A karo na farko, ba su kallon Aisha a matsayin mai neman wuri ba; suna kallon Rabi’u ne kamar wanda ya tsallake iyaka.

Sai aka ji motsin mayafi da sautin takalman da ba sa gaggawa. Hajiya Binta ta fito daga ɓangaren cikin zaure zuwa filin zagayen ƙofa, ba tare da kowa ya tayata ba. Zinari a wuyanta bai yi hayaniya ba; idonta ne ya sa layin mutanen ya buɗe. Ta tsaya can gaba ɗaya a ɗaya gefen ringin shigowa, ta fara kallon Rabi’u, sannan ta saukar da idanunta kan takardar da ke hannun Aisha.

“Me yake faruwa?” ta tambaya.

Rabi’u ya yi saurin ɗaukar murya mai ladabi. “Babu komai, Hajiya. Yarinyar nan dai tana son ta nuna—”

“A ba ni takardar.”

Ba shi ta ce ba. Aisha ta tsallaka mataki biyu cikin fili, ta miƙa mata takardar da katin “Masu hidima” a saman ta. Duk idanu sun biyo ta. Wannan tafiyar ƙanƙaniya daga gefen tebur zuwa hannun Hajiya ta fi tsawon kowace hanya da ta yi daren nan.

Hajiya Binta ta dubi katin, ta dubi layin da aka goge, sannan ta juya kanta a hankali zuwa Rabi’u. “Kai ne ka mayar da ita baya?”

“Don mutunci ne, Hajiya. Akwai manyan baƙi. Bai dace ba ta tsaya kamar—”

“Kamar me?”

Ya rasa kalmar da zai yi amfani da ita ba tare da ya tozarta kansa ba. Hajiya Binta ta bar shi a nan, a tsakiyar rashin amsa. Daga can cikin zaure, an fara kira mutane su matso domin jawabin buɗe taro. Ma’aikacin sauti ya kunna makirufo; ƙarar ta yi tsalle ta dawo saboda gilashin lobby.

Hajiya ta ɗaga hannunta. “A dakata.”

Ma’aikacin ya yi shiru. Rabi’u ya yi wani ɗan yunkuri na cewa a ci gaba, amma babu wanda ya bi shi. Umar, ɗan’uwa ga mai gidan kuma wanda ake sa ran zai jagoranci taron, ya tsaya a matattakalar zauren yana kallon filin. Sadiq na kusa da shi, cikin babban riga mai toka, ya sauko mataki ɗaya. Babu wanda ya yi dariya yanzu. Filin ya cika da wannan irin nutsuwar da ke sa kowa ya tsare fuskarsa.

Hajiya Binta ta nufi makirufo da kanta. Mutane suka watse a gefe suna ba ta hanya. Ta tsaya a tsakiya, fitilar sama na haska gefen fuskarta. A hannunta hagu takardar sunaye ce; a dama kuma ɗan katin da Rabi’u ya ajiye wa Aisha.

“Ku saurara,” ta faɗa, muryarta ba ta da yawa amma ta mamaye harabar. “Wanda ya canza jerin wuraren zama ba tare da izini ba ya yi laifi a gaban gidana da baƙina.” Ta ɗaga takardar. “Kuma wanda ya rataya wa Aisha sunan masu hidima ya yi hakan da son kansa, ba da umarninmu ba.”

A can ƙasan teburin shigowa, Rabi’u ya yi kamar zai matsa gaba. “Hajiya, ni dai—”

“Tsaya a inda kake.”

Kalmar ta bugi shi a fili. Ya tsaya.

Hajiya ta juya idanunta zuwa inda Aisha take. “Aisha, zo nan.”

Wannan shi ne lokacin da dakin gaba ɗaya ya yi sabon karatu. Wataƙila da a baya ta saba matsawa gefe idan aka kira ta, amma ba daren nan ba. Ta ɗaga kafa, ta fito daga bayan tebur, ta haye fili a hankali. Kafadunta har yanzu suna ɗauke da gajiyar yini, daɗaɗɗen lanƙwasar rigarta bai ɓoye hakan ba, amma tafiyarta ta yi madaidaiciya. Ta tsaya kusa da Hajiya, ba a baya ba.

Hajiya Binta ta miƙa mata takardar. “Karanta layi na ƙarshe.”

Aisha ta karɓa. Hannun da ya yi ta rubuce-rubuce tun magariba bai rawa ba. Ta ɗora bakinta kusa da makirufo, ta karanta abin da ke ƙasa da jerin teburin manyan baƙi, inda aka buga sabon rubutu da aka ƙara da safe, wanda Rabi’u ya so ya rufe da jikinsa.

“Mai kula da liyafa daga ɓangaren gida da baƙinmu na musamman: Aisha.” Ta dakata sakan ɗaya. Sai ta ci gaba, muryarta ta ƙara tsabta. “Kuma bisa amincewar Hajiya Binta da Alhaji Musa, ita ce wadda za ta yi karɓar baƙi a matsayin zaɓin gidanmu.”

Wani irin motsi ya ratsa mutanen gaba; ba amo ba ne, motsin jiki ne. Mutumin trade ɗin da ya taɓa karanta takardar ya sauke kansa. Yarinyar hotuna ta saki numfashi mai kaifi. Umar ya sauko mataki biyu ya tsaya a gefen Hajiya, amma bai karɓi makirufo ba. Bai buƙata ba.

Hajiya ta karɓi katin “Masu hidima” daga hannunta, ta ɗago shi sama ya gani duk wanda ya tsaya kusa da ƙofa. “Wannan,” ta ce, sannan ta murƙushe katin a yatsunta, “ba sunanta ba ne.”

Sai ta juya kai tsaye ga Rabi’u, muryarta ta koma aikin yau da kullum, abin da ya fi zafi. “Ka mayar da katunan ƙofa. Daga wannan lokaci, ba kai ne za ka tsara wuraren zama ko shigar baƙi ba. Ka koma baya.”

Fuskarsa ta yi fari a cikin hasken lambu. Ya yi ƙoƙarin cewa wani abu, amma babu inda zai tsaya. Katunan da ya rataya wa mutane sun zama a hannunsa tamkar hujjojin laifinsa. Wani ƙaramin ma’aikaci ya mika hannunsa cikin jin tsoro domin karɓar jerin daga wajensa. Rabi’u ya yi jinkiri, sai ya saki su. Wannan ƙaramin sako-sakon takardu a hannunsa ya yi sauti fiye da ihu.

Sadiq ya miƙa hannu zuwa Aisha, ba na ta’aziyya ba, na sarari ne. “Ki tsaya a nan,” ya ce, a gaban kowa. “Duk baƙin da suka shigo daga yanzu, ta bakinki za a bi.”

Aisha ta ɗauki katin shigar da ya rage a kan teburin ta rataya a wuyanta da kanta. Ba wanda ya ba ta; ta sa shi da kanta. Sai ta ɗaga kai ga Rabi’u, wanda har yanzu yake tsaye da hannunsa a sarari kamar ya manta abin da zai riƙe.

“Ka bar hanya,” ta ce.

Ta juya zuwa layin baƙin da ya tsaya cak a ƙofar, ta ɗora takardar a kan tebur mai cunkoso, ta buɗe shafi na gaba. “Na gaba,” in ji ta.

A kan gilashin lobby, walƙiyar kyamara ta kama tsayuwarta tana riƙe da jerin sunayen a tsakiyar ƙofa, farin hasken ya buga ya bazu a saman gilashin kamar tabon wuta, sannan ya tsaya.