Sun dawo da aikin hannuna

Mukhtar ya fizge na'urar kunne daga kan shiryayyen ƙarfe ya ɗora a kansa kamar mallakinsa ne, sannan ya ce wa Aisha a fili, “Ki bar nan. Ke yau a rubuta kawai.” A gabansa, karusai uku sun riga sun tsaya a bakin layin tara kaya, tayoyin su na ƙara ƙaiƙayi a siminti, lakabi na lilo a bakin kwalaye, direbobi biyu na jiran a ƙofar lodi suna danna wayoyinsu da haushi.

Aisha ta tsaya da kafadunta a matse cikin rigar aiki mai lanƙwashewar dogon yini, igiyar katinta ta sha goga ta yi laushi a wuyanta. A gefen ƙaramin teburin sashen hanya akwai tsohuwar alkalamar tambari, ƙaramar fitilar hannu, da maɓallan layi da aka dawo da su jiya da dare fiye da lokacin da ya kamata. Wannan ita ce kujera da take kaiwa da komowa akai tun kafin a kawo Mukhtar daga ofis ya fara kiran kansa jagoran shift. Yau kuwa ya sa Bilkisu ta cire sunanta daga jeren fitarwa ya saka nasa.

“Rack B-seventeen zuwa motar Kasuwa Kurmi,” Mukhtar ya yi ihu cikin na'urar, ba tare da ya kalli takardar saki ba.

Umar, wanda ke tura keken ɗaukar kaya, ya ɗaga kai daga tsakanin shiryayye ya ce, “Ai wannan ba ta Kasuwa Kurmi ba ce, ta Sabon Gari ce.”

Mukhtar ya zaro ido. “Kai ka yi aikinka. Ni na san abin da nake yi.”

Aisha ta ɗaga takardar a hannunta. “Idan ka sake wannan, layin C zai toshe. Tirelar madara tana kan hanya.”

Bai ko dubeta ba. “Na ce ki koma rubutu. Ba ke ke da headset ba.”

Kalmar ta fadi kamar mari. Ma'aikatan biyu da ke manne lakabi suka yi shiru na ɗan daƙiƙa, suka ci gaba da aiki a hankali kamar kada su shiga. Aisha ta juya ba tare da gardama ba, ta ɗauki allon rubutun daga teburin. Shi ya zaci ta lafa. Maimakon haka, ta matsa zuwa bakin layin da ya fi cinkoso, ta tsaya gaban karusar farko, ta hana Umar ja gaba.

“Kar ka motsa wannan pallet,” ta ce ƙasa-ƙasa. “Idan ya shiga can, kowa zai makale.”

Mukhtar ya juyo yana huci. “Waye ya ce ki tsaya min aiki?”

“Wanda ke ganin abin da ke zuwa,” Aisha ta amsa.

Hum ɗin janareta ya yi nauyi daga bayan ginin. Wutar NEPA ta yi ƙiftawa ta dawo, fitilun sito suka yi rawar sanyi a jikin shiryayye. A nesa an ji kiran sallar la'asar daga masallacin unguwa yana ratsawa da amo na motoci a hanyar Zaria Road. Wannan lokaci ne mafi muni a Kano; idan ka makara kafin sallar magariba, kasuwar ta fara rufe baki, kuma mai kaya ya fara kiran wanda ya gaza isarwa kamar wanda ya ci amanar gida.

Mintuna bakwai kacal suka isa su lalata komai. Lakabin da Mukhtar ya saki kuskure ya shiga layin da bai kamata ba; karusa ta farko ta tsaya a gicciyen shiryayye, ta hana ta baya wucewa. Direban motar Kasuwa Kurmi ya sauko daga cabin, ya zo har bakin sito yana cewa, “Wallahi idan ba a loda min yanzu ba, zan ɗauki wani ɗinki. Ina da wani juyi zuwa Dawanau.”

Mukhtar ya sake danna na'urar kunne. “Umar, tura B-seventeen. Bilkisu, ki aika C-fourteen zuwa ƙofa biyu.”

“C-fourteen?” Bilkisu ta yi saurin duban takarda. “Wannan kayan sanyi ne. Generator ɗin chill room ma yana rawa.”

Aisha ta ji zafin maganar har cikin haƙora. “Ka hade chilled da dry trade a hanya ɗaya? Ka na son a dawo da kaya ne?”

Mukhtar ya ɗaga murya, yanzu ba wai don ta fahimta ba, sai don sauran su ji. “Aisha, daga yau ba ke ke bada hanya ba. Hajiya Rabi ta ce ni zan kula. Idan kina da matsala, bayan shift.”

Wannan sunan ya tsinke wani abu a ciki. Hajiya Rabi—goggo daga ɓangaren uwa—ita ce ta saka ta cikin wannan kamfani tun bayan mutuwar mahaifinta, da kalmar, Ki tsaya a aiki ki kare fuskar gida. Yanzu ita ce ke bawa Mukhtar kariya saboda ɗan uwansa ne ta wajen aure, mutumin da ake ta ƙoƙarin dagawa saboda taron iyali ya riga ya fara ɗaukar sa “mutum mai kujera.”

Sai ga ƙofar gefe ta buɗe da ƙarfi. Hajiya Rabi da kanta ta shigo cikin hijabi mai duhu, takalminta na dukan siminti a hankali amma da iko. Ta zo ba don ta ga Aisha ba; ta zo ne saboda wayar da direban chill truck ya yi mata kai tsaye. Tare da ita akwai wani dattijo mai lissafin kaya daga ofishin gaba. Idan tsofaffi suka iso sito da wannan fuskar, mutunci na iya fadowa cikin minti ɗaya.

Ta tsaya tana kallon yadda karusa ta makale tsakanin Rack C da hanya mai tsallakewa. “Mukhtar,” ta ce, muryarta a sanyi, “me ya sa truck ɗin milk run yake tsaye?”

Mukhtar ya yi saurin gyara abin da ba za a iya gyarawa da baki ba. “Akwai ɗan delay kaɗan. Muna sorting.”

Aisha ta nuna ba tare da motsi ba. “Ba sorting ba ne. Ya saka release ɗin dry cikin chill lane. Kuma ya riga ya toshe only crosslane.”

Dattijon ya kalli lakabi, ya ga ja da shuɗin alamun sanyi da busasshen kaya sun gauraye. Mukhtar ya kai hannu yana son karɓe takardar daga hannun Aisha. Ta janye.

Sannan motar da ta fi haɗari ta bayyana. Tirelar madara mai ɗauke da kayayyakin sanyi ta yi shigo-shigo har bakin ƙofa uku, fitilunta suna bugun ƙurar sito. Direban ya fito cikin hanzari. “Na tsaya a hanya saboda traffic daga Kurna. Idan kuka bata mini minti goma, sensor zai fara yi min ƙara.”

A wannan karon ko Umar bai ɓoye ba. “Idan ta shiga yanzu, babu lane.”

Komai ya tsuke. Shiryayye, lakabi, tayoyi, direba, dattijo, Hajiya Rabi—duk sun fuskanci gicciyen da Mukhtar ya toshe. Shi kuma ya rikice ya fara bada umarni uku a jere, kowane na karya ɗaya. “Mayar da wannan. A'a, bari. Kai tura can. Bilkisu, ɗauko jack. Aisha, ki gaya musu su—”

Aisha ta katse shi. “Ba zan tsaya a gefe ina cusa maka umarni ba.”

Ta yi gaba kai tsaye. Ta kai hannu ta cire na'urar kunne daga kansa. Ba a yi faɗa ko janye-janye mai tsawo ba; ta cire ta ne da cikakken sanin cewa idan ya dakatar da ita a yanzu, truck ɗin sanyi zai mutu a gaban idanun kowa. Ta ɗora na'urar a kunnenta, ta matse maballin magana, ta dubi layin da idanunta suka saba karantawa kamar taswira.

“Umar, ja pallet ɗin B-seventeen baya da rabin ƙafa. Ba gaba ba, baya. Bilkisu, cire lakabin C-fourteen daga wannan karusar, ki mayar da shi shelf-side. Musa a ƙofa uku, kada ka shigar da chill truck cikin lane har sai na bude masa hanya. Driver ya tsaya a diagonal.”

Amo ya tsaya na daƙiƙa guda saboda kowa ya saurari muryar da ya sani. Sai motsi ya dawo—ba da rudani ba, da daidaito. Umar ya yi abin da ta ce, karusar ta zame daidai da bakin shiryayye. Bilkisu ta saki lakabin da ya sa komai ya rikice. Mai forklift daga can nesa ya amsa cikin walkie, “Na ji.” Direban truck ya karkatar da hancinsa kadan, ya bar ƙafa ta numfashi a crosslane.

Mukhtar ya miƙa hannu. “Bani headset. Wannan insubordination ne.”

Aisha ba ta ma kalle shi ba. “Ka janye daga tsakiyar lane.”

“Ni nake kula da shift!”

Hajiya Rabi ta kalli truck, ta kalli sensor box da ke walƙiya ja, ta sake kallon yadda karusar farko ta motsa da zarar Aisha ta yi magana. Wannan karon ba ta goyi bayan suruki ko ɗan uwa ba. Ta ce kawai, “Mukhtar, ka matsa daga hanya.”

Kalmar ta fita a fili, a gaban ma'aikata da direbobi. Wannan ne farkon abin da Aisha ta samu yau: ba yabo ba, ba afuwa ba—amma fili ya buɗe a gabanta.

Ta yi amfani da shi ba tare da ɓata lokaci ba. “Umar, pallet jack ƙanana biyu. Kada ku taɓa freezer crates da hannu. Bilkisu, ki min count ɗin shelf C-left. Ina son sarari uku.” Ta yi tafiya da sauri tsakanin karusa da shiryayye, takalmin ta na nika ƙurar siminti, hannunta ɗaya a kan na'urar, ɗaya na nuna masaɗi kamar mai yankan rigima. “Kai driver, idan ka ga hannu na haka, ka tsaya. Idan na yi maka nuni biyu, ka zo inci uku. Ba fiye ba.”

Motsi ya canza a gaban idanun kowa. Wurin da ya kasance cunkoso ya koma kamar wani ya kwance ƙulli daga ciki. Karusa ta farko ta fita daga gicciye. Ta biyu ta samu wajen wucewa. Lakabi suka koma kan kaya masu dacewa. Wani ma'aikaci da ya dade yana jin tsoron shiga tsakanin Mukhtar da Aisha ya zo ya tsaya a gefen ta ba tare da an kira shi ba. Wannan ne yadda iko ke juya a wuraren aiki: ba da sanarwa ba, sai mutane su daina tambayar wanda za su ji.

Mukhtar ya bi bayanta yana ƙoƙarin kama wani ɓangare na ragowar iko. “Ki aika wannan zuwa ƙofa biyu,” ya fada da ƙarfi.

Aisha ta juya masa da ido ɗaya kacal. “Wannan zuwa ƙofa biyu sai ta rufe min truck turn. Ka duba shelf mark kafin ka sake magana.”

Dattijon lissafi ya sunkuyar da kansa ya dubi alamar. “Eh. Ita ce daidai.”

Wani ɗan zafi ya wuce fuskar Mukhtar. Ya miƙa hannu zuwa allon jeren fitarwa da aka rataya a ƙaramin stand, yana son ya nuna sunansa a matsayin mai kula. Bilkisu ta riga ta karɓi marker daga gefen tebur. Da saurin da ya nuna ta gaji da tsoron yin laifi, ta shafe “Mukhtar” daga active roster ta rubuta “Aisha - route.” Ta yi hakan a gaban Hajiya Rabi. Babu wanda ya tsawata mata.

Aisha ta ji amma ba ta tsaya kallo ba. Har yanzu mafi muni na gabatowa. Truck ɗin sanyi ya fara matsowa crosslane inda har yanzu akwai ƙaramar kuskuren da zai iya jefa pallet ɗin busasshen mai a gefensa ya karya hatimi a gaban direba. Idan hakan ta faru, ba wai kunya kaɗai ba ce; asara ce da za a lissafa.

“Musa, brake.” Ta daga tafin hannu. Tirelar ta tsaya tana jan dogon numfashi daga injin sanyi. “Umar, pallet ɗin mai—ba a taɓa shi gaba. A juya tail first. Bilkisu, zo gaban nan. Ki tsaya ki karanta min lambobin seal.”

Mukhtar ya sake matsowa kusa, muryarsa yanzu ta ragu. “Aisha, faɗa mini abin da zan yi.”

Ta bar kalmar ta rataye na ɗan daƙiƙa. Wannan shi ne abin da ya so ta yi tun farko—ta ciyar da shi umarni daga gefe, shi ya ci gaba da zama murya a na'urar. Yanzu truck ɗin da ya fi haɗari yana gaban su, Hajiya Rabi na gani, direbobi na gani, kuma lane ɗin ba zai yafe wa karya ba.

“A'a,” ta ce, ba tare da ɗaga murya ba. “Ko ka fita daga lane, ko ka tsaya inda ba za ka taɓa komai ba.”

Idanunsa suka yi yawo zuwa Hajiya Rabi. Tsohuwar ta gyara mayafinta kaɗan, ta ce wareshi da lafazi marar taushi, “Tsaya gefe. Kada ka ƙara tada ruɗani.”

Shi ne karon da fuskar Mukhtar ta ɓaci ba saboda zagi ba, sai saboda babu inda zai ajiye ta. A gaban ma'aikatan da ya raina, ya ja baya daga tsakiyar hanya. Hannunsa ya sauko daga allon, daga takardu, daga ikon kiran komai.

Aisha ta danna na'urar. “Musa, zo inci biyu. Tsaya. Yanzu Umar, juya. Juya sosai… haka. Bilkisu, seal?”

“Biyu da shida, biyu da bakwai, duk a daidai.”

“Open lane.”

Truck ɗin sanyi ya shige ta ƙofar da ta bashi kamar allura tana wucewa cikin rami. Pallet ɗin mai ya wuce gefensa da tsayin yatsu uku kacal. Babu abin da ya fashe, babu hatimi da ya tsage, babu direban da ya yi ihu. Da zarar truck ɗin ya tsallake, layin da ya toshe tun da farko ya saki numfashi gaba ɗaya. Karusai na baya suka fara motsi ɗaya bayan ɗaya kamar ruwa da aka buɗe masa ƙofa.

Direban ya daga hannu daga cabin amma Aisha ta riga ta juya. “Bilkisu, ci gaba da roster haka. Umar, duk release daga yanzu sai ta bi ta hannuna. Ka ji?”

“Na ji, Aisha.”

Dattijon lissafi ya kallon Hajiya Rabi. Ita kuma ba ta yi jawabi ba. Ta miƙa hannunta ga Mukhtar kawai. “Headset.”

Ya tsaya kamar bai gane ba. Na'urar ba ta hannunsa take ba. Amma a al'adarsu, wanda aka kwace masa iko ba a barsa ya riƙe ko maɓallan hanyar ba. Ya zaro ƙaramin zoben maɓallan layi daga aljihunsa—na ƙofofi, na shelf cage, na counter drawer—wanda yake ta kaɗawa tun safe kamar shaida. Hannunsa ya yi nauyi yayin da ya ajiye su a kan gefen tebur mai cunkoso.

Hajiya Rabi ba ta ɗauka ba. Ta nuna Aisha.

Aisha ta karɓi maɓallan da hannun hagu, na'urar kunne na nan a kunnenta. Da hannun dama ta matsar da takardar saki, ta gyara hanyar truck na gaba, ta ce cikin na'urar da murya madaidaiciya, “Crosslane ya bude. Ku bi sabon order ɗin da nake kira yanzu.”

Ta taka zuwa bakin ops crosslane, inda ƙurar tayoyi ta dan lafa kuma hum ɗin janareta ya yi ƙasa kamar an gyara bugunsa. Ta zare igiyar katinta mai laushi daga wuya ta sa ta ƙarƙashin maɓallan, ta ƙara daidaita na'urar a kunnenta. Sai ta latsa maballin tashar, muryarta ta yanke ta ƙarshe, “Ni zan riƙe hanya.” Na'urar ta yi ɗan klik, maɓallan suka daina rattawa, tashar ta yi tsit.