Bayan abin ya bar mu biyu

Kofin shayin ya zube da karfi kan farin tabarmar falon, yana gudu zuwa ƙarƙashin tray ɗin kosai, sai Mansura ta jefa mayafinta ƙasa ta durƙusa kafin kowa ya gama cewa, “Kai!” Ta ɗaga jarkar shayin daga gefen da ya karye, ta tura faranti daga hanya, ta kuma shimfiɗa hannunta kan ƙwanƙolin ruwa mai zafi domin kada ya isa takalman Hajiya Lami.

“Wa ya ce ki taɓa?” muryar Umma Bilkisu ta fito da saurin da ya fi tururin shayin. “Akwai manya a gidan nan.”

Amma manyan suna tsaye ne kawai. Rabi na riƙe waya a tafin hannunta, hasken allon yana ɓoye a ƙasa kamar tana son kada a gani. Sadiq ya ɗaga tray ɗin da bai jiƙe ba ya koma baya. A kusurwar kujerar roba, wata yarinya ta tattare ƙafafunta kada shayin ya taɓa lace ɗin rigarta. Mansura ba ta ɗaga kai ba. Wannan ba gidanta ba ne, amma idan tabarma ta kama wari a ranar taro, sunan wanda ya kasa kulawa ba zai tsaya kan wanda ya zubar ba. Zai tsaya kan wadda ta fi kusa.

“Ki kawo tsumma!” Hajiya Lami ta ɗaga murya ba tare da ta kalli mai laifi ba. “Mansura, kina ji kuwa? Ki sa hannu da sauri.”

Mansura ta miƙe, tafin hannunta yana ƙuna, ta nufi corridor mai fitila mai ɗan amon tsutsa-tsutsa saboda janareta. Kafin ta juyo da tsohuwar tsumma da bokiti, ta ga kofin shayin da aka ajiye a gefen windowsill ya riga ya fara yin sanyi, ya bar da'ira a katako. Lokacin jira ya wuce; yanzu aiki ne.

Da ta dawo, Rabi ta riga ta zauna cikin aminci kusa da Umma Bilkisu, kamar ita ce aka ceto daga wani haɗari. “Ai na ce miki kar ki cika kofuna haka,” Umma ta faɗa, tana kallon Mansura maimakon 'yarta. “Ke kullum kina son nuna iyawa.”

Mansura ta tsugunna ta fara gogewa. “Ni ban zuba ba, Umma.”

“Yanzu kina son gardama a gaban baƙi?” Hajiya Lami ta katse. “Goge kawai. Har kitchen ɗin ma a duba, tukunyar shayi ta yi rawa tun da fari.”

Hakan ne ya fi ciwo. Ba wai zargin kaɗai ba. Aikin da ke haifuwa daga zargi. Daga falon aka tura ta kitchen, daga kitchen zuwa hanyar baya inda ruwan wanki ke ajiye, daga nan kuma zuwa ɗakin baƙi domin kawo wani tabarma. Duk wanda ya wuce sai ya ba da umarni kamar ta zo gidan ne don wannan. “Ki share nan.” “Ki canza nan.” “Ki kai wannan sama.” Sadiq ya wuce da sauri da turaren sa na kasuwa, ya ce, “A yi brisk mana, mutane za su ci.” Ya kuma ci gaba da danna saƙo a wayarsa kamar bai san ita ma daliba ce a jami’ar Kano ba, tana tsaka da jarabawar semester, ba yar aikin biki ba.

Mansura ta haɗiye zafin da ke makale a maƙogwaronta. Ta saba da kasancewa a gefen abu; ba baƙuwa cikakkiya ba, ba 'yar gida cikakkiya ba. Tun bayan rasuwar kanwarta, Hajiya Lami ta riƙe ta da kalmar alheri, amma alherin da ke da sauƙin komawa bashi. Idan akwai taro, ana tuna cewa tana nan. Idan za a rabon zama a gaban manya, ana manta da ita.

A kitchen ɗin, sink ya cika da kofunan shayi da mai. Tukunyar ta zubar da ja a bakin murhu. Wani tabon shayi ya sauko har kan tiles. Mansura ta ɗauko bokiti, ta zuba ruwa, ta durƙusa ta fara goge bakin murhun. Daga falon ana jin dariyar mata, ana jinjina sabon atamfa na wata amarya. Wajen kitchen kuwa, fan ɗin sama yana juyawa da sautin gajiya. Ta ji takun mutane biyu sun zo kofar, sai ta yi tsammanin sabon umarni ne.

Sai ta ga takalmin Rabi.

Ta tsaya a bakin ƙofa kamar tana shirin juyawa. Sannan ba tare da wata doguwar magana ba, ta ɗauko farantin datti daga kan shelf, ta juya butar ruwa ta zuba a ciki, ta fara kurkurewa. Mayafinta mai tsada ya ɗan ɗanɗana ruwa a gefen hannu.

Mansura ta dago kai a hankali. “A bar shi. Za su ce ni na jawo ki.”

Rabi ba ta kalle ta ba. “Ki ba ni wancan ƙaramar tsumma.”

Wannan kaɗai. Ba uzuri, ba bayanin zuciya. Amma hannunta yana cikin ruwan wanke kofunan da aka ɗora kan Mansura. Wannan ya isa ya sa kitchen ɗin ya canza siffa.

Mansura ta mika mata tsumma. Yatsunsu suka ɗan taɓa juna, sanyi da zafi a lokaci guda. Daga corridor sai aka ji muryar Umma Bilkisu kafin a ga ta. “Rabi? Me kike yi a nan?”

Rabi ta ɗago kofin da take wankewa. “Ina wanke wannan.”

“Ki ajiye. Ba aikin ki ba ne.” Idon Umma ya juya kan Mansura da tsohon zargi. “Ke kuwa, har yanzu ba ki gama ba? Maimakon ki san iyakarki, kin jawo yarinya cikin datti.”

Mansura ta buɗe baki, amma Rabi ta riga ta tura kofin cikin rack. “Na shigo da kaina.”

Hajiya Lami ta iso daga baya, ta tsaya a bakin kitchen tana kallon tabon ruwa da mayafai biyu da suka kusanci juna fiye da yadda ya kamata a wannan gidan. A falon taron na ci gaba, amma a nan ne idanuwa suka taru. “Rabi, ki koma can,” ta ce cikin murya mai laushi mai sanyi. “Baƙi suna tambayar ki. Mansura za ta ƙarasa. Ita ta fi sabawa.”

Sabawa. Kamar wani yabo ne. Kamar cin mutunci zai fi sauƙi idan ka saba.

Rabi ta ɗauki kwandon kofuna ta nufi sink ɗin biyu. “To, su jira ni kaɗan.”

“Na ce ki koma.” Umma Bilkisu ta matsa gaba, ta karɓe kwandon daga hannunta da ƙarfi har kofuna biyu suka yi ƙaran karo. “Mansura, ɗauki wannan ki kai waje a wanke. Kuma ki share corridor ɗin sama, yaran sun taka da shayin can. Rabi, zo ki karɓi baƙi.”

An tsara rabonsu cikin kalma ɗaya: daya zuwa haske, daya zuwa baya. Mansura ta miƙa hannu ta karɓi kwandon. Ta ga Rabi ta tsaya, fuskarta ba ta nuna tawaye ba, amma yatsunta sun makale a kunnen kwandon har sai Umma ta ja. Wannan ɗan jinkirin ya bayyana ga kowa fiye da gardama.

A bayan gida, famfon ruwan yana zubarwa a hankali. Mansura ta durƙusa kusa da dutsen wanki, ta fara rinsing kofuna ɗaya bayan ɗaya. Daga sama ana jin matakan mutane, ana ɗaukar kujeru zuwa bene saboda zafi a falon. Janareta ya yi tari ya dawo. Wayarta ta yi haske a tafin hannunta; saƙon ƙungiyar aji ne kan assignment ɗin trade da za a mika da safe. Ta kalli hasken kawai ta kashe. A nan, babu wanda zai tambayi me ta bari domin ta zo.

Sadiq ya fito ta bayan ƙofa yana tauna nama. “Mansura, bayan nan ki hau sama ki goge railing. Ba a so baƙi su ga tabo.”

“Na ji.”

Ya juya zai tafi, sai ya ga Rabi tana saukowa matakala da sauri. “Ke kuma?” ya tambaya.

“Na zo ɗaukar bokiti na biyu.”

“Me ya sa?” Sadiq ya yi dariyar da ke son rage abu ya zama wasa. “An cika kitchen da mutane ne?”

Rabi ta wuce shi ba tare da ta tsaya ba. Ta zo inda Mansura take, ta ɗauki ɗaya daga cikin kofunan ta kurkure shi, ta girgiza ruwa daga ciki. “Wannan gefe ki ba ni.”

Mansura ta ji wani abu yana motsi a ƙirjinta, ba farin ciki ba tukuna, domin a irin wannan gida ko taimako ma na iya zama tarko. “Za su sake kira.”

“To su kira.”

Sadiq ya ɗan yi shiru, kamar bai san ko ya yi ba'a ko ya ɗauki maganar da muhimmanci ba. Sai ya ce, “Wallahi ku mata—” amma ya bar zancen ya tafi lokacin da ya ga Hajiya Lami na fitowa. Wannan shi ne sauyin farko: ya ga ba wasan ɗan lokaci ba ne.

Hajiya Lami ta tsaya a tsakar harabar, hannunta a ƙugunta. “Rabi, ba na son in maimaita magana. Ki bar wannan. Ki shiga sama ki zauna da Hanan da sauran 'yan mata. Mansura, bayan kin gama nan, ki bi ta baya ki kai bokitin can sama. Kada ku yawaita tsaya tare a ido.”

Kalmar ƙarshe ta faɗi a hankali, amma ta fi dukan baya. Kada ku yawaita tsaya tare a ido. A gidan da komai ake gani da ma’ana, kusa da juna ma zai iya zama laifi.

Mansura ta sa kofin ƙarshe cikin bokiti. Ta miƙe. “Hajiya, zan kai shi sama yanzu.”

Wannan ita ce ƙoƙarin ta na ƙare abin ita kaɗai, ta rufe kofar da ake ƙoƙarin buɗewa a tsakaninsu kafin a yi wa Rabi mugun hukunci a nata bangaren. Ta kama kunnen bokitin da hannun dama. Ruwan cikin ya kaɗa.

Rabi ta kama ɗayan kunnen nan take.

Hajiya Lami ta ɗan ɗaga gira. “Na ce ta kai.”

Rabi ba ta saki ba. “Mun ji.”

Ba ta faɗi shi da hayaniya ba. Ba ta kalli falon ba. Ta tsaya ne kawai tare da hannunta a kan bokitin da ya tara tabon shayi, kofunan da ba a gama shimfiɗawa ba, tsumma mai ɗan mai, da duk abin da aka tura wa Mansura tun daga farko. Idan ta saki yanzu, za ta koma wadda ake kira zuwa haske. Idan ta ci gaba, kowa zai gani.

Umma Bilkisu ta iso daga corridor, fuskarta a matse. “Rabi.”

Mansura ta ji zafin kunya ya tashi daga wuyanta zuwa kunne. Wannan shi ne lokacin da za a mayar da ita ƙasa idan ta bari wasu su yi mata ceto. Ta matse hannunta a kunnen bokitin. “Ni zan iya,” ta faɗa, ba tare da kallon Rabi ba. “Ki tafi.”

Sai Rabi ta matsa kusa kaɗan, ba har ta taɓa jikinta ba, amma kusan. “Na riga na kama,” ta ce.

Ba yabo ba ne. Ba alkawari ba ne. Wani iyaka ne kawai da ta zaɓa.

Daga falon sama wata murya ta yi kiran sunan Rabi, cikin farin sigar baƙon da yake zaton ana jira shi. Umma Bilkisu ta yi shirin sake karɓe bokitin, amma tabarmar da aka shimfiɗa a corridor ta ɗan dame ƙafarta. Wannan ɗan daƙiƙar ce ta isa. Mansura ta juya zuwa matakala, bokitin a tsakiyarsu. Rabi ta bi motsin ba tare da ta tambaya ba. Kofunan ciki suka buga juna, ruwa ya ɗan fito ya zubo a mataki na farko.

“Ku kula da kayan!” Hajiya Lami ta faɗa, kamar abin da ya fi damunta shi ne kofuna. Amma ba ta sake cewa Rabi ta saki ba. Kowa ya ga an riga an yi abin da kalma ba za ta iya gogewa ba: ba Mansura ce kaɗai ke ɗaukar abin da ya rage ba.

Suka hau matakalar a hankali saboda nauyi da ruwa. A ƙasa, muryoyin gidan suka koma abin da suke yi; babu wani hukunci mai taro, babu wani gyara a fili. Amma a kowane taku, bokitin yana yankewa tsakanin su biyu, yana tilasta musu daidaita sauri daya. Lokacin da suka kai tsakiyar bene, corridor light ta yi wani ƙaramin amo a kansu, kuma iska daga fan ta bugi fuskokinsu da ɗan wari na sabulun wanki.

“Mansura,” Rabi ta faɗa da ƙasa-ƙasa, tana kallon gaba, “ban zuba shayin ba da gangan.”

Mansura ta riƙe kunnen bokitin sosai. “Na sani.”

Wannan shi kaɗai ya samu wuri. Babu abin da ya kamata ya yi tsawo yanzu. A gaba akwai sauran tabo, sauran railing, sauran kofunan da za a shimfiɗa. Amma matakin da suke kansa ya sa su tsaya saboda wata yarinya ta sauko da sauri tana neman hijabi. Mansura ce ta fara sauke bokitin a tsakiyarsu, kan matakin da ya fi faɗi kaɗan. Rabi ta sauke nata hannun a lokaci guda.

Suka tsaya nan, bokitin a tsakaninsu a kan mataki, hannayensu har yanzu a kunne biyu. Ruwan ciki ya yi ƙaramar karkarwa, sannan ya lafa. Hannayen bokitin suka yi lilo sau biyu, sau uku, suka daina motsi.