Mun tsaya a bakin gibi #3

Sadiq ya zare kujerar daga gaban teburin taro ya tura ta baya da gwiwarsa. “Aisha, ki jira a waje tukuna. Wannan lissafin yanzu ba naki ba ne.” Ya kai hannu ya juya allon kwamfutar zuwa gare shi, sunan da ta saka a saman jadawalin kaya ya ɓace a gabanta kamar ba ta taɓa yin dare-dare a kansa ba.

A ofishin shagon trade ɗinsu na Kano, zafin janareta yana kaɗawa ta bangon bayan gida, ƙanshin mai da ƙurar kasuwa na ratsawa cikin iska. Aisha ta tsaya da akwatin abincinta na rana a hannu, shinkafar da ta huce tun azahar. Ta yi wannan tsarin jigilar hatsi daga Dawanau zuwa Zinder da kanta, ta san wane mai mota ke ɓata lokaci, ta san wane dillali ke biyan cikin tsafta. Amma gaban ma’aikatan da masu karɓar kaya, Sadiq ya ɗaga murya kamar shi ne ya gina komai. “Mansur, zo ka duba nan. Kai ne za ka sa hannu.”

Mansur ya tsaya a bakin ƙofar ɗakin ofis ɗin, bai shigo gaba ɗaya ba. Ya dubi Aisha sau ɗaya, sannan ya sauke ido kan kujera da aka cire mata. Wannan ɗan jinkirin nasa ya fi tausayawa magana nauyi. Da alama zai matsa ta gefenta ya shiga, amma ya tsaya a irin nisan da ba ya karya tarbiyya. Hannunsa ya taɓa gefen ƙofar, ya janye. “Ina takardar asalin oda?” ya tambayi Sadiq cikin sanyin murya.

“Ba damuwa da tsohuwar takarda,” Sadiq ya ce. “Mun sabunta komai.”

Aisha ta san kalmar ƙarya idan ta ji ta. Ta matse akwatin abincin har murfin ya yi ƙara. Mansur ya ɗan matsa gaba, har ƙafarsa ta zo kan layin tile tsakanin ɗaki da farfajiyar waje inda take tsaye. Da ya ɗaga kai, idanunsu suka haɗu na bugun zuciya ɗaya, sannan Hajiya Rabi ta wuce a bayan Aisha da sallarta a leɓe. Mansur ya ja da baya nan take. “To,” ya ce kawai, amma fuskarsa ta nuna ya ga abin da aka yi mata.

Daga wannan rana aka mayar da Aisha mace mai jiran izini a wuraren da da ita ake kira da safe. Ana barinta a ƙofar ɗakin biyan kuɗi yayin da ƙaramin yaro ke shigowa ya fitar da takardu marasa tsari. Ana ce mata ta ajiye wayarta a saman teburin karɓa kafin ta shiga, alhali Sadiq na shiga da tasa a hannu yana amsa saƙonnin WhatsApp. Idan lokacin sallah ya katse komai, ita ce ake bari ta kulle takardun amma ba a ba ta makullin aljihun kuɗi. Hajiya Rabi na yawan faɗi da muryar da kowa zai ji, “Yarinya ta yi aiki sosai, amma iyaka akwai. Ba kowane layi mace za ta dinga ketarewa ba.”

Wannan “iyaka” ɗin ya fi zafi saboda Aisha ta san ba tarbiyya suke karewa ba, aikinta suke cinye. Sau biyu ta tarar da sunanta an goge daga jerin masu kula da odar hatsi; sau ɗaya katin shigarta na ɗakin ajiya bai buɗe ƙofa ba. Ta tsaya a bakin ƙaramin corridor da duhun janareta ya yi rawaya, tana kallon hasken waya a tafin hannun Mansur a ƙasa kamar asiri. Bai taɓa kiranta ya tsaya da ita ba. Amma idan an yi mata ƙulli, shi ne yake sauya abin da zai iya sauyawa ba tare da ya fallasa kansa ba: ya tura mata rasit rabin ninke ta hannun yaron shago, ya gyara lokacin lodin mota cikin jadawali ba tare da ya sa sunansa ba, ya bar ƙofar a rabin buɗe idan ya san za a ce mata ta tsaya a waje.

Wata rana da yamma, bayan azahar ta dushe zuwa launin toka, Sadiq ya tara direbobi biyu da wani jami’in banki mai shigo da kaya. “Sabon asusun karɓa ni zan riƙe,” ya ce yana kaɗa takarda. “Duk canjin kudi ya zo ta hannuna.” Aisha ta miƙa hannu. “Wannan asusun ni na buɗe wa kamfanin. Sa hannun ni ne a farko.”

“Ke?” Sadiq ya yi dariyar raini. “An canza tsari. Ki tsaya can.”

Ta tsaya, amma ba ta ja baya ba. “Idan an canza, a nuna min inda aka canza.”

Jami’in bankin ya motsa da rashin daɗi. Hajiya Rabi ta gyara mayafinta. Sadiq ya buɗe fayil yana neman takardar da bai shirya cikinta ba. A lokacin ne Mansur ya taso daga teburin gefe, ya isa kwamfutar da ake shiga asusun, ya danna maɓalli biyu, sannan ya juyo allon zuwa ga jami’in bankin maimakon Sadiq.

“A nan layin izini yake,” ya faɗa. Muryarsa ba ta ɗaga ba, amma ɗakin ya karkata zuwa gare shi. A saman takardar dijital, layin iko ya fito sarai: Aisha Usman—mai buɗe asusu; canji ba ya yiwuwa sai da sa hannunta da lambar tantancewa. Ya ɗauko wata takarda daga ƙasan fayil ɗin, ba daga inda Sadiq ya sani ba. Rabin ninkewar takardar ya nuna an buɗe an rufe sau da yawa. “Wannan kwafin farko ne. Na ajiye saboda an yi ƙoƙarin cire shi daga fayil.”

Sadiq ya sauya kala. “Kai fa me ya sa ka riƙe wannan?”

“Saboda na san za a tambaya.” Mansur ya miƙa takardar ga jami’in banki, ba ga Aisha ba, kuma ya ce, “A gyara layin iko yanzu. A maido da suna yadda yake.”

Aisha ta ji wani abu ya buga mata ƙirji da ƙarfi fiye da nasara. Wannan ba taimako na ɓoye ba ne kuma. Wannan tsallakewa ce kusa da gobara. Hajiya Rabi ta ɗaga gira ta kalli Mansur, sai ta kuma kalli Aisha kamar ta fara ganin layin da ke tsakaninsu, ba tare da hujja ba amma da hatsari. Jami’in banki ya gyara matsayinsa, ya fara magana da Aisha da mutuncin da ya ɓace kwana da kwanaki. Sadiq kuwa ya rasa damar tura ta waje a cikin wannan lokacin; dole ya tsaya yana kallon layin da ya yi wa sata ya koma a wurinsa.

Da dare ya yi, nasarar ba ta kawo sauƙi ba. Ta kawo sabuwar matsala. Takardar asali da za ta iya murƙushe ƙaryar Sadiq gaba ɗaya tana wajen ofishin baya, a cikin aljihun ajiyar wucin gadi da Mansur ke da hanyar shiga. Idan aka gabatar da ita da safe, Aisha za ta dawo kan aikinta ba tare da gardama mai yawa ba. Amma idan aka gan su tare da daddare a bayan shagon, a bakin wajen wanka da ƙaramin madubi a jikin bango, labari zai fi takarda gudu. A cikin irin wannan gida da shago da sallah da idon dangi suka gauraya, mace ba ta lashe gaskiya idan ta rasa fuska.

Saƙonsa ya zo mata ne a taƙaice bayan isha’i, hasken wayar a tafin hannunta yana yi mata launin shuɗi: “Bayan magariba ta biyu na janareta. Bakin wajen wanka.” Ba karin bayani. Ba suna. Ta karanta sau uku, ta ninke rasit ɗin da take ta buɗewa tun rana ta saka a cikin jakarta, sannan ta zauna a kan gadon ɗakinta tana sauraron hayaniyar compound. Muryar Hajiya Rabi na ba wa yarinya umarni daga ɗakin gaba. Murfin tukunyar ruwa ya yi ƙara. Wani ƙaramin yaro ya yi dariya ya gudu. Dukkan su ne abin tsoro; ba mutum ɗaya ba.

Ta jira har gidan ya yi irin shurun da ba shuru ba ne—na janareta, na famfon ruwa, na takun wani mai jinkirin wucewa. Bayan shagon, fitilar bango ɗaya ce kawai ke aiki. Ƙofar wajen wanka a rabin buɗe take, hasken madubin ciki na kama gefen tile kamar wani siririn ruwa. Mansur na tsaye a ɗayan gefen, ba ya cikin ciki sosai, ba ya waje sosai. Ya riga ya ɗora takardu uku a saman ledgen ƙaramin sink, ya riƙe ta huɗu a hannu.

“Akwai minti kaɗan,” ya ce.

“Na sani.” Aisha ta tsaya a wajen layin ƙofar. Idan ta yi mataki ɗaya gaba, za ta shiga cikin kusancin da ba za a iya kare shi da magana ba. Idan ya yi mataki ɗaya waje, shi ma haka. Wannan shi ne abin da ta tsana tun farko: ba wai son ya taimaka kawai ba, amma yadda yake kiyaye nisa har ya zama ita ce ke jin ko an tsallake layi ko a’a.

Ya nuna takardun. “Wannan jadawalin asusun ne. Wannan sa hannun farko. Wannan canjin da suka yi ƙoƙari su saka ba tare da ke ba.” Sannan ya ɗaga takardar ƙarshe. “Wannan ita ce wadda za ta rufe bakin Sadiq gaba ɗaya.”

Wani motsi ya yi a cikin gidan gaba. Murya ta yi gyaran tari. Dukansu suka saurara. Shiru ya dawo, amma ya dawo da kaifi. Mansur ya ɗan matsa, ba kusa sosai ba, ya miƙo takardar ta saman sink zuwa gare ta ta kan siririn layin da madubin yake nunawa. A hasken rauni, hoton hannunsa da nata sun kusan haɗuwa a cikin madubin kafin a zahiri.

Aisha ta ga abin da zai biyo baya idan ta bari ya kawo hannunsa har cikin nata. Gaskiya za ta zo, eh. Amma za ta zo cikin irin siffar da Sadiq zai so: cewa ba ta dawo da hakkinta da aikinta ba, da kusanci ta dawo. Wannan zai sake goge duk abin da Mansur ya adana. Zafin wannan fahimtar ya fi tsoron ta.

Kafin yatsunsa su ketaro cikakkiyar nisan, ta ɗaga hannunta ta kama wuyar hannunsa.

Ba ƙarfi ba ne, amma ba kuskure ba ne. Ta tsaida shi a wajen layin ƙofar, jijiyar wuyar hannunsa tana bugawa a ƙarƙashin yatsunta. Mansur ya daina motsi kamar an daure shi da wannan ƙaramin riko. A cikin madubin ƙarami, ba fuskokinsu ne suka fi bayyana ba, sai tazarar da ke tsakaninsu da hannun da ta tsare.

“Kar ka ba ni haka,” Aisha ta faɗa a hankali. “Ba zan ɗauka a hanyar da za ta mayar da ni ba komai.”

Idanunsa suka ɗago gare ta. Babu mamaki a cikinsu; akwai wani abu mafi muni da ta fi so—fahimta. Ya janye numfashi ɗaya, ya sauya rikon takardar. Maimakon ya saka ta a tafinta, ya ajiye ta a kan ledgen sink ɗin, a gefen nata, inda za ta iya ɗauka ba tare da hannayensu sun haɗu ba. Amma kafin ya saki, yatsunsa suka tsaya a gefen takardar, ita kuma har yanzu hannunta na kan wuyar hannunsa. Layin ya yi ƙarfi kamar zare.

“Kin san me wannan yake nufi idan aka gan mu?” ya ce, muryarsa ƙasa sosai.

“Na fi sanin me yake nufi idan ban tsaya ba.”

Ta saki wuyar hannunsa da niyyar da ta yi kamarsa. Sannan, ba tare da ta shiga cikin cikinsa ba, ta lallaɓa ta ɗauki takardar daga ledge ɗin da yatsunta biyu. Takardar ta yi ƙara mai laushi. A lokacin ne aka ji takun wani a nesa, a bayan rumbun shinkafa. Mansur ya ja hannunsa baya zuwa gefensa. Aisha ta zura takardun cikin mayafinta da sauri, ta ɗaga kai.

“Da safe,” ta ce.

“Da safe,” ya amsa.

Amma har yanzu ba ta motsa ba. Wajen ya yi ƙunci da ƙanshin sabulu mai arha, ƙarfen famfo, da zafin janareta da ya fara raguwa. Madubin ƙaramin ya nuna gefen fuskarta, gefen kafadarsa, da sararin da ya rage. Ita ce ta juya farko. Hannunta ya kai kan murfin ƙofa, ta tura shi ya ƙara buɗewa zuwa nata gefen, kamar tana tabbatar da cewa hanyar fitarta ita ta mallaka, ba gudu take yi ba.

Ta fice da takardun a ƙarƙashin mayafinta, ta bar numfashinsu ya taɓa juna sau ɗaya a kan siririn layin madubin wajen wanka, hazo ya tsaya na ɗan bugun zuciya kafin iska ta yanke shi sarai.