Layin kudin ya juya a kansu

“Tsaya a gefe,” Sani mai tsaro ya faɗa yana miƙe hannu a gabanta, ya tare Aisha Balaraba da sandar ƙarfen layin fita. A hannunta akwai katin wucewa mai rataye a tsohuwar igiya da ta yi laushi saboda yawan sawa, sai rabin takardar rasit da ta ninka ta buɗe sau da yawa. A bayan ta, motoci na ta yin layi a gefen filin taron biki, janareta na raɗa a gefe, saƙonnin waya na shigowa suna tsalle a allonta. A gaban kowa, a gaban ’yan uwa na amarya da ma’aikatan ɗaukar baƙi, an ce mata ba ta da izinin shiga layin ɗaukar mota.

Aisha ta ɗaga katin. “Sunana yana cikin jerin motocin da za a fitar. Motar Hajiya Zulai. Ni ce na tsara fitarta.”

Sani bai kalli katin ba sosai. Ya juya idonsa zuwa inda Rabi’u Danladi yake tsaye, yana kusa da ƙaramin teburin bakin ƙofa mai cunkoso da kofin shayi da ya huce ya bar zobe a kan roba. Rabi’u ya ɗaga yatsa kaɗan kamar ana yi masa tambayar da ta riga ta ba shi dariya. “Ka ce mata ta jira. Wannan layin na iyali ne.”

Kalmar ta sauka da sanyi fiye da ihu. Na iyali. A wurin biki irin wannan a Kano, kalmar ta isa ta rage mutum girma a gaban kowa. Wasu mata biyu da ke jiran a kawo musu mota suka juya suka dubi Aisha daga kai har ƙafa, ba da gulma ba, da irin duban nan na auna wurin da mutum ya cancanta ya tsaya.

Aisha ba ta motsa ba. “Iyali sun ba ni aikin fitarsu. Idan ka buɗe jerin, za ka gani.”

Rabi’u ya ƙaraso a hankali, ya ɗauki allon rajista daga kan teburin. Ya buɗe shi, ya rufe, sannan ya murɗa shi a kirjinsa kamar mallakarsa ce. “Aiki daban, jini daban. Kada ki rikita trade da gida. Ki tsaya a can in an kira ki.”

Nan take ya ɗaga hannu wa wani matashi mai sanye da babbar riga. “Kai, kawo motar Alhaji Kabiru. Layi na uku, wuce.”

Sani ya janye sandar ga mutumin. Motar ta kutsa, tayoyi suka murɗe tarkacen laka a gefen kwalta. Aisha na nan tsaye ana nuna mata gefe kamar ba ta da suna a wurin. Wani tsoho mai hula ya yi gyaran murya ya ce, “Yarinya, ki bar musu hanya mana.” Ba da mugunta ba; da tabbacin cewa an riga an gama da ita.

Wayarta ta yi ƙara. Saƙon Mansur direba ne: Ina ƙofar cikin gida. An ce in jira umarnin Rabi’u.

Aisha ta danna kiran kai tsaye. “Kar ka motsa.”

Rabi’u ya ji. Ya yi ɗan murmushi marar zafi. “Kin ga? Direbobi ma sun san wanda suke saurara.”

Ta sa wayar a kunne ɗaya, idanunta a kansa. “Mansur, ka tsaya a inda kake. Kar ka shigo layi na uku. Ka koma gefen rumfar janareta. Ka jira ni.”

“Amma an ce—”

“Ka jira ni,” ta maimaita, ba tare da ɗaga murya ba.

Rabi’u ya zaro wayarsa da sauri. Yatsunsa suka yi rawa kaɗan a kan allon, amma muryarsa ta fito a faɗaɗe saboda masu sauraro. “Sani, idan motar ta zo ba da izinin ofis ba, kar a buɗe. A nan ba kasuwar kowa ba ce.” Sai ya juya ga mata da ke gefe. “A biki ne, dole a kiyaye tsari.”

Aisha ta isa teburin da ake ajiye takardu. A gefensa akwai kwalin alkalami, ƙaramar na’urar duba lamba, da tabon shayin da ya huce. Ta shimfiɗa rabin rasit ɗinta a can, ta ciro wata ƙaramar takarda mai hatimin kamfanin jigilar motocin da suka ɗauka don biki. “Wannan umarnin fitowar mota ne. An yi kuskure a layin sunan mai karɓa. An rubuta Rabi’u a inda ya kamata a rubuta mai wakiltar mai biya. Na kawo gyara tun da safe.”

Rabi’u ya yi dariyar da ba ta kai ido ba. “Gyara? A wurina duk gyara yake wucewa.”

Sai wata murya mai nauyi daga baya ta ce, “Ai ba yau ba.” Hajiya Zulai ta iso da mayafinta mai nauyi da ƙamshin turare mai tsada, fuskarta a tsuke saboda gajiya da yawan baƙi. A tare da ita akwai yar uwa biyu da ke riƙe da jakunkuna da akwatin leda. “Aisha, motata fa? Magariba ta kusa.”

Rabi’u ya sunkuya da sauri. “Hajiya, muna kokarin fitar da ita. Amma akwai ɗan rikicewar takarda.”

Aisha ba ta kalli Hajiya kai tsaye ba sai da ta ɗora takardar gyaran gaban teburin. “Ba rikicewa ba ne. Na aika gyaran tun safe. Har kudin motocin fita daga filin nawa ne suka fito daga asusun da kuka ba ni kula. Kamfanin ya dawo da layin sahihin izini.” Ta miƙa waya. A kan allon akwai saƙon tabbatarwa daga ofishin tashar motocin: Mai izinin sakin mota: Aisha Balaraba. Lambar wucewa sabuwa tana ƙasa.

Hajiya Zulai ta tsura ido, ba tare da faɗar komai nan take ba. Wannan shirun nata ne ya sa Rabi’u ya yi saurin magana. “Ai saƙo a waya ba shi ne ke buɗe ƙofa ba. Jerin nan—”

Sai na’urar duba lamba da ke kan teburin ta yi ɗan ƙara. Wani yaro daga ofishin ciki ya ruga da sabon katin wucewa yana haki. “An aiko daga cikin ofis. A maye gurbin tsohon izini. Layi na biyu za a buɗe domin motar Hajiya Zulai. Layi na uku a tsaya.”

Abin ya faru a fili, ba bayan labari ba. Sani ya juya kansa daga Rabi’u zuwa katin. Wani ma’aikaci a can ƙarshen filin ya ɗaga tutar roba ya nuna wa motar da ke shirin shigowa layi na uku ta tsaya. Direban ya taka birki, gaban motar ya nutse kaɗan. A lokaci guda, wani yaro ya gudu ya cire sarkar roba daga layi na biyu, ya ɗaga ta sama. Mutanen da ke jiran a can suka watse gefe don buɗe hanya.

Rabi’u ya miƙa hannu zai karɓi sabon katin, amma yaron ya wuce shi ya miƙa wa Aisha kai tsaye. Igiya sabuwa ce, katin a ciki da hatimin rana. A ƙasan sunan mai kula da sakin mota, an gyara layin da baƙin alƙalami mai kauri: Aisha Balaraba. Ta karɓa, ta sanya a wuya ba tare da wata sanarwa ba.

A fuskar Rabi’u ne farko aka ga abin ya cije. Bai samu abin da zai ce cikin sauri ba. “Wannan ba ya canza tsarin fita. Ni nake tsara layi.”

Hajiya Zulai ta janye idonta daga katin zuwa gareshi. “Idan ba kai ne mai sakin motata ba, me ya rage a hannunka a nan?”

Ba ya da amsa mai kyau. Sai ya juya wa Sani. “Ka tsare layi na biyu. Kada a rikice.”

Sani ya riƙe sandar ƙofa na ɗan lokaci kamar wanda ba ya son aikata kuskure biyu a rana ɗaya. Daga can cikin filin kuwa, Mansur direba ya fitar da bakar Prado a hankali daga inuwar janareta, ya nufi sabon layi da aka buɗe. Ya rage sauri lokacin da ya ga rikicin a bakin ƙofa.

Aisha ta matsa gefen hanya, ta buɗe allon rajista da Rabi’u ya riƙe a baya. Ba ta yi kwace da shi ba; ta sa sabon katin a saman, ta nuna layin da aka yi wa gyara, sannan ta aza yatsa a wurin sa hannun mai izini. “A nan.”

Sani ya duba, ya sake duba katin. Sai ya mayar da allon gaban Aisha maimakon Rabi’u. Wannan karamin motsi ne, amma ya fito fili kamar mari. Tsohon da ya ce mata ta bar hanya tun farko ya matsa baya don motar ta samu hanya. Mata biyun da suka yi mata duban rage kima ɗazu suka janye jakunkunansu daga kusa da sabon layi.

Rabi’u ya yi yunƙurin dawowa ta wata kafa. “To, bari in saka ta a fita tukunna. Direban bai san—”

“Mansur ya sani,” Aisha ta ce.

Motar ta zo bakin layi na biyu. Mansur ya sauke gilashi. “Hajiya, a shirye nake.”

Rabi’u ya taka gaba, ya daga hannu wa direban ya tsaya kamar har yanzu muryarsa ce doka. “Kai, tsaya. Ban gama—”

“Tsaya kai,” Hajiya Zulai ta faɗa a gajere, tana kallon motar, ba shi ba. “Na gaji.”

Wata yar uwa ta miƙa mata jaka. Wani saurayi mai aiki ya ɗauko akwatin leda ya nufi bayan mota. Dukansu suka jira abin da Aisha za ta ce, ba abin da Rabi’u zai umarta ba. Can ne aka ji muryar Rabi’u ta yi ƙasa fiye da yadda ya saba. “Aisha... ba haka ake yi ba. Ki ba ni katin in na wuce da su cikin sauri.”

Ta juya gare shi a karon farko da cikakkiyar fuska. Babu dariya, babu zafi. “Da wannan katin ne ka ce in tsaya a gefe.”

Ya ɗan matsa kusa, ya rage murya saboda mutuncin kansa. “Mutane na kallo.”

“Na sani.”

Sai ya miƙa hannu a buɗe, kamar mai karɓar abin da ya ɗauka nasa ne tun farko. Wannan ne karon farko a ranar da ya nemi abu maimakon ya ba da umarni. Kusa da ƙafar teburin, kofin shayin da ya huce ya sake motsi, ya bar ɗan sabon tabo a gefen tsohon zoben. Wurin ya yi ƙanƙanta a kansa.

Aisha ta ɗaga sabon katin, ta kai shi kan na’urar duba lamba. Na’urar ta yi ƙara mai tsabta. A allon ƙaramin fitila ya sauya daga ja zuwa kore. Sani ya riƙe sandar ƙarfen da hannu biyu, amma bai motsa ba sai da ta ce masa, “Buɗe layi na biyu.”

Ya ja sandar sama. A lokaci guda, Rabi’u ya yi yunƙurin shiga tsakanin motar da hanyar fita. Wani ma’aikacin ciki ya tsaida shi da tafin hannu a kirji. “Ba a kan jerin ka ba.”

Fuskar Rabi’u ta sauya kamar an sauke fitila. Wannan karon babu inda zai juya ya fake da kalmar iyali. Hajiya Zulai ta nufi kujerar baya, aka buɗe mata ƙofa. Mansur ya sa motar cikin motsi kaɗan, yana jira kawai ga alamar ƙarshe.

Rabi’u ya sake magana, amma muryarsa ta sare. “Aisha, ki bari in fita da motar zuwa waje. Ni na san hanya ta fi sauri—”

Ta ɗauki allon rajista daga gefen na’urar, ta zare tsohon takardar da sunansa ke kan layin izini, ta mayar masa a hannun buɗe. Sannan ta taɓa sabon katin a na’urar karo na biyu, ta ɗaga idonta ga Mansur. “Tafi.”

Sandar shingen ta tashi sama, ta kaure da ƙaramar ƙara, kuma injin motar ya amsa mata yayin da layi na biyu ya buɗe gaba ɗaya.