Gwaji daya ya bankado komai

“Ka sauka daga mixer ɗin nan,” in ji Rabilu yana tura hannun Amina daga kan fader ɗin master, yana kuma miƙa wa wani yaro kebul ɗin da ita ta yiwa alama da tsohon tabon biro a jiki. “Ni zan jagoranta. Ke ki tsaya gefe kawai.” A gefen wing ɗin dandalin, ana jin amo daga janareta a bayan zauren, ana ganin fitilun aure na walƙiya ta labulen shigowa. A kan ƙaramin teburin roba akwai kofin shayi da ya huce har ya bar zobe a saman, da rasit rabin-naɗe da Amina ta dinga buɗewa ta naɗe tun safe saboda kuɗin kayan sauti ba su kammala shigowa ba. Wannan shirin sautin gaba ɗaya nata ne, amma a gaban dangin amarya da na ango, Rabilu ya karɓe shi kamar gado.

Amina ta zuba masa ido, ba tare da ta daga murya ba. “Channel uku na band ba a nan zai shiga ba. Idan ka saka shi a can, zai ci monitor.”

Rabilu ya yi dariyar raini, irin wadda ake yi idan mutum ya ci rance da sunan ilimi. Ya juya ga Malam Bashir, baffan ango mai kallon komai da tsauri, ya ce, “Ku kwantar da hankali. Mun kawo ƙwararre. Matan nan suna taimako ne kawai.” Kalmar ta faɗi a fili, ta bugi kunnuwan masu shigowa da masu fitowa a wing ɗin. Sadiq, ɗan ƙaramin ma’aikaci mai ɗaukar speaker, ya yi shiru ya sauke idonsa. Amina ta ji zafin maganar kamar mari ne a fuska, amma ta kai hannu ta ja ƙaramin takardar patch list nata daga gefen mixer, ta ɗora a saman flight case ɗin. “To ka bi abin da ka gani kenan,” ta ce.

Ya kwace takardar bai dubi rabin rubutun ba. Sai dai kafin ya juya, Amina ta danna mute na wani aux da sauri ta gyara hum ɗin da ya fara fitowa a sidefill; ƙaramin gyaran ya sa karar da ke cin kunne ta yanke nan take. Ummi Ladi, wadda take kula da shigar mata daga gefen labule, ta ɗaga gira ta kalli Amina da sauri. Wannan kaɗai ya isa ya nuna wa duk wanda ke kusa cewa hannun da aka kore ne ya san inda matsalar take.

Ba a yi minti biyu ba, MC ya kira gabatarwar shiga ta farko. Tambari ya cika dakin, amma muryarsa ta fito tana hura kamar ana magana cikin bokiti. Sannan band ɗin da ke gefen stage ya bugo, sai aka ji muryar mic ta yi tsalle ta cije sama. Wani dattijo ya toshe kunne. Wata daga ɓangaren amarya ta leƙo ta bayan labule ta ce, “Lafiya kuwa? Ana fara programme fa.”

Rabilu ya yi ta jujjuya knobs da hanzari ba tare da ya duba patch ba. Ya tsawata wa Amina, “Kin bar gain ɗin haka ne? Tun da safe kina nan.”

Ta haɗiye baƙin cikinta. “Na bar komai a takarda. Kai ne ka canza shigar wireless biyu.”

“Don Allah a gyara kafin manya su iso nan,” Malam Bashir ya faɗa, yana matsowa kusa da mixer ɗin. Ba murya ya ɗaga ba, amma hakan ya fi zafi. A wing ɗin yanzu babu mai kallon stage kaɗai; ido ya dawo kan teburin sautin. Kowa na jiran wanda zai ɗauki laifi.

Rabilu ya mika hannu ya ɗaga fader ɗin mic ɗin MC sama da ƙa’ida. Muryar ta yi tsalle, ta saki mummunar ƙara, sannan ta mutu kaf. Lokaci ɗaya monitor na gefe ya ci gaba da bushewa, amma babban feed ya yanke. A bayan labule, ana kira da gaggawa, “Sun kusa shigo da angwaye!”

Amina ta ga abin nan take. Main out ɗin ya mutu, amma send ɗin stage yana nan; ya jefa matrix ba tare da ya buɗe L-R ba. Ta ce da murya madaidaiciya, “Ka buɗe left-right bus. Ka kashe insert na compressor ɗin da ka ɗaura wa mic ɗin.”

Rabilu ya ce, “Kar ki koya min aiki.”

Sadiq, cikin rawar murya, ya ce, “Amma oga, babu komai a front. A stage suna ji.”

Malam Bashir ya duba Rabilu, sannan ya duba Amina. “Wacece ta yi soundcheck da safe?”

Akwai ɗan dakatawa. Rabilu ya amsa da sauri, “Ni ne na sa ido.”

Amina ta ɗaga takardar patch list ɗin, inda alamun channels da routing suke a rubutunta. “Ni na gina shi. Idan kuna son gwaji ɗaya kacal, ku bar ni in yi yanzu.” Ba jawabi ta yi ba; ta miƙa yatsunta zuwa matrix, bus, da mute group kamar ana kiran shaidu ne da suna.

Ummi Ladi ta matso, ta riƙe gefen labule kada mutane su yi dirar mikiya cikin wing ɗin. “A ba ta minti ɗaya,” ta ce da ƙarfin mace mai kula da mutunci. “Ba za mu tsaya muna kallo ana lalata mana fuska ba.”

Rabilu ya yi yunƙurin jan mixer ya maida jikinsa ya rufe. “Ba za ta taɓa ba.”

Sai Malam Bashir ya yi abin da ya karya karfin ƙaryar. Ya miƙa hannu ya cire katin shigar wutar rack daga aljihun Rabilu, wanda ake amfani da shi wajen buɗe side case ɗin processer, ya ajiye shi a gaban Amina kan tebur. “Ke,” ya ce. “Gyara.”

Amina ba ta sake magana ba. Ta matsa gefe ɗaya ta sa hannun hagu kan master, dama kan routing. “Sadiq, ka yi mini magana cikin mic uku.” Yaron ya miƙa wuya ya ce, “Na, na, na.” Ta danna solo, ta ji busasshen compressor yana murɗa numfashi, ta cire insert. Ta latsa assign zuwa L-R. Sai ta rage harshen high-mid da Rabilu ya yi tsanani da shi. “Band, keyboard ka taɓa min kaɗan.” Wani ɗan yatsa kawai, sai sautin ya fito a gaban zaure a tsafta, ya zauna cikin daki kamar an sauke dutse daga kirji.

A kusa da ita, Rabilu ya kai hannu ya ce, “Ni ma na ce haka—”

“Kar ka taɓa komai.” Amina ta faɗi haka ba tare da ta waiwaya ba. Ta sake danna mic ɗin MC. “Yi bismillah.” Muryar ta fito a sarari, ba ta ciji, ba ta nitse. Har daga stage aka ji wani ya ce, “To, yanzu ya yi.”

Wannan ne ya bankado komai. Kowa ya ga irin gyaran ya yi sauri, ya ga inda ta taɓa, ya ga inda shi ya kasa. Amma nasarar ba ta gama zama nata ba, domin da zarar sautin ya dawo, masu kira suka sake matsowa, ana so a ci gaba da shirin shiga. Rabilu ya motsa da fushi, ya ce, “Ki bar mini yanzu. Na rigaya na ɗauka.”

Amina ta zuba masa ido a karo na farko da sanyi mai kaifi. “Ba ka ɗauki abin da ba ka iya riƙewa.”

Ya sa hannu kan master fader. Ita ma ta sa nata. Hannayensu biyu suka yi karo a kan silin roba na mixer. A wing ɗin, kusa da ƙofa mai kaiwa stage, masu ɗaukar hoto biyu suka tsaya cak. Daya daga cikin yan uwan ango da ya zo dubawa ya matso, amma Malam Bashir ya miƙa masa hannu ya tsayar da shi. Babu wa’azi. Babu sasanci. Wannan ya zama yaƙin wuri ne.

“Shirin shigar amarya yanzu,” wata murya daga stage ta kira. “A turo wa choir track!”

Rabilu ya yi ƙoƙarin danna play a laptop ɗin kusa da shi, amma ya buɗe fayil ɗin da ba shi ba; wani tsohon adon kiɗa ya buga sec guda sannan ya tsaya. Kuncinsa ya yi zafi, ya yi saurin rufe shi. Amina ta ture laptop ɗin kaɗan, ta ja nata wayar da ke haɗe da playback ta cable, ta buɗe jerin waƙoƙin da ta shirya tun safe. Rasit rabin-naɗe ya motsa a ƙarƙashin wayar, ya fito gefe. Ta ce wa Sadiq, “Tsaya a nan. Duk wanda ya sake taɓa XLR ɗin main, ka hana shi.”

Yaron ya tsaya gaban rack kamar mai gadi. Wannan ƙaramin motsi ya sauya iko fiye da dogon magana. Rabilu ya dubi Malam Bashir kamar yana neman izini ya kore ta, amma dattijon ya riga ya juya fuska zuwa stage, yana jiran sakamako, ba hujja ba.

Waƙar shiga ta fara daga side wing cikin laushi. Amina ta aika ta cikin feed, ta ɗaga ta a hankali har ta zauna ƙarƙashin shelar MC ba tare da ta cinye muryarsa ba. Ta rage sub domin gangar ta kada ta girgiza manyan tebura kusa da dattawa. Ta ji band ɗin na son shiga ba daidai wurin ba; ta aika musu ƙaramar alama da yatsa, ta buɗe musu monitor ɗin daidai, ta katse wa wani mic na kusa iska mai hayaniya. Daga labule, amarya da tawagarta suna jiran alamar shigowa. Duk wani bugun mataki a can yana rataye da hannun Amina a nan.

Sai janareta ya yi ɗan karyewa na daƙiƙa, fitilu suka yi laushi suka dawo. Mixer ya yi ƙaramin walƙiya. Rabilu ya ce da sauri, “Na faɗa muku, wutar ce—”

Amina ta riga ta rage master kaɗan kafin bugun ya dawo, ta hana speaker su yi pop. Ta sake mayar da shi sama a daidai lokacin da MC ya ce sunan ango. Muryar ta hau kan kiɗa kamar an yi mata shimfiɗa. Daga gaban zaure, ƙarar taro da ke motsi ta sauya; ba hayaniyar damuwa ba ce yanzu, sautin shirin da ya kama.

Rabilu ya sake yunƙurin shiga ta gefen aux send, wataƙila ya rage mata monitor don ya nuna tana kuskure. Amina ta ga motsin wuyansa cikin gilashin screen, ta kama wuyan hannunsa ta sauke shi daga mixer. Ba da ƙarfi na zagi ba, da ƙarfi na mallaka. “Ka koma baya.” Ta nuna masa sarari a bayanta, tsakanin rack da labule, wuri ƙanƙane da ya sa mutum ya zama ɗan kallo. Wannan tsayuwar ta fi cin mutunci fiye da idan ta zage shi.

Ya tsaya a can, ba ya iya wucewa saboda Sadiq ya toshe gaban rack, Ummi Ladi tana gefen labule, Malam Bashir yana kallon stage amma kunnensa yana nan. Rabilu ya yi ƙoƙarin cewa wani abu, amma a daidai wannan lokaci Amina ta kira wa band alama, ta ɗaga live mic ɗin mawakiya cikin laushi, ta gutsure harshen da ke ci a 4k, ta sanya waƙar ta faɗaɗa. Dakin ya amsa. Kowa ya ji bambanci, ba wai kawai ya san an gyara ba.

A lokacin da amarya ta taka farkon mataki daga labule, komai ya yi daidai. Muryar MC ta zauna, waƙar shiga ta shimfiɗu, hand drum ɗin bai cinye keyboard ba, monitor bai yi ihu ba. Amina na hawa da sauka da faders kamar mai tuka ruwa a lokacin ambaliya, ido ɗaya kan meters, ɗaya kan gefen stage. Lokacin da tsohuwar uwa daga ɓangaren amarya ta taɓa microphone don yin addu’a ba tare da sanarwa ba, Amina ta buɗe mata channel ɗin nan take, ta rage music bed, ta sa addu’ar ta fita cikin tsabta. Lokacin da wani yaro ya ja kebul kusa da speaker, ta hango motsin, ta yi mute kafin ya kawo bugawa, ta mayar bayan an gyara. Babu hutu, babu sharhi. Aikinta ne yake magana.

A bayanta, Rabilu ya daina bada umarni. Ya tsaya ne da wayarsa a hannu, allon a kashe, kamar ba ya tuna me zai yi da ita. Fuskar mutanen da suka zo kusa da wing ɗin ta canza; ba su dube shi don ji ba, suna kallon hannun Amina ne. Har ma wani daga cikin masu ɗaukar bidiyo ya karkata kamera ɗin sa kaɗan zuwa mixer lokacin da ta yi wa mawakiyya hawa kafin chorus. Wannan shi ne abin da Rabilu ya so ya kwace tun farko: gani. Yanzu gani ya sauya maigida.

Amina ta ci gaba da tafiyar da shirin gaba ɗaya daga wing ɗin, ba tare da ta ba da damar ko da ɗan sako ya zame ba. Lokacin gabatarwar dangin ango, ta sa mic ɗin tafiya ɗaya zuwa ɗaya ba tare da tsalle ko kururuwa ba. Lokacin da ake miƙa saƙon godiya daga ɓangaren amarya, ta rage kiɗa zuwa ƙasan numfashi. Duk lokacin da programme ya buƙaci murya, waƙa, ko shiru, sai hannunta ya ba shi a daidai gwargwado. A can gaban zaure, babban allo na LED yana ta nuna farin fitilu da furanni; amma a nan gefen wing, iko yana cikin ƙananan layukan kore masu tashi suna sauka a mixer ɗin da aka hana ta taɓawa ɗazu.

Shirin da ya kusa karyewa ya miƙe tsaf a ƙarƙashin hannunta. Rabilu ya yi ƙoƙarin matsowa sau ɗaya na ƙarshe lokacin da za a kira sunan wani babban baƙo, amma Malam Bashir ya ce ba tare da ya kalle shi ba, “Ka tsaya.” Kalmar ta sauka kamar kofa ta rufe. Rabilu ya tsaya.

Amina ta ɗaga mic ɗin babban baƙon, ta daidaita shi da waƙar da take ƙasa, ta kai kololuwar levels zuwa inda dakin ya cika amma bai fashe ba. Sannan, da yatsunta masu ɗan tabon tawada a gefen ƙusa, ta sauke master fader ɗin cikin tsabta bayan jimlar ƙarshe ta zauna, ta bar layukan meter sun yi tashi na ƙarshe sannan suka sauka a kan mixer mai haske.