Takardar izini ta koma hannunta

“Ka tashi daga nan,” in ji Rabi’u, yana tura kujerar roba da Aisha ta ajiye a gefen layin saukar baƙi. Kujerar ta ja a kan tayal ta yi ƙara mai kaifi. A gaban ma’aikatan otel, ’yan uwa, da direbobin da ke jira a ƙarƙashin hasken fitilar kofar shiga, ya ɗaga takardar izinin shiga ya ce, “Ba ke ke karɓar kaya yau ba. Ki koma bayan kicin.”

Aisha ta tsaya da akwatin abinci sanyi a hannunta, murfin ya yi ɗan buɗe kamar an manta da shi tun azahar. Ta zo tun da sassafe, ta biya kuɗin gaba na kayan tarbar baki da kuɗinta domin auren ƙanwarta ya gudana ba tare da kunya ba. Amma a nan, a bakin otel ɗin Kano da generator ke ɗan girgiza bango daga bayan ɓangaren hidima, Rabi’u—ɗan uwan ango, wanda aka bar shi ya “tsara” komai—ya ɗauki katin shigar motocin kaya daga hannun mai tsaro yana kallon ta kamar mai aikin yini da za a iya korawa.

Hajiya Binta ta matso daga cikin mata masu kallon hanya, gyalenta a ɗaure tamau, muryarta ƙasa amma mai yanke fata. “Aisha, ki barshi. Ba a so hayaniya a gaban jama’a. Ki shiga ciki ki taimaka wa mata.”

Aisha ba ta roƙa ba. Ta sauke akwatin abincin a bakin bango, gefen takardar rasit ɗinta mai ninkewa sau da yawa yana fitowa daga ƙarƙashin wayarta. Ta miƙa hannu ga mai tsaron ƙofa. “Katin nawa ne. Sunan da aka rubuta a jiki ya isa.” Mai tsaron ya kalli Rabi’u. Rabi’u ya janye katin ya saka cikin aljihunsa. “Ko sunanta na jiki ne, yau ni nake da iko a hanya. Sale, ka tsaya nan. Idan motar kaya ta iso, ka jira ni.”

A can bakin titi, ƙarar adaidaita da babura na gauraya da kiran sallar la’asar daga masallacin kusa. Cikin mintuna kaɗan matsalar ta fito fili. Ruwan lemo da kayan sanyi da aka yi niyya su tarbi manyan baƙi ba su iso ba, kuma saura kaɗan a cikin ɗakin sanyi. Wani mai hidima ya fito da sauri, ya rage murya amma kowa ya ji. “Hajiya, ice ya kusa ƙarewa. Bakin gwamnati sun kusa isowa.”

Rabi’u ya juya nan take ya nuna Mansur, saurayi mai ɗaukar kaya. “Kai ka je da Sale ku tarbo motar a kofar baya. Ba sai Aisha ba.” Sannan ya janye ƙaramin bencin gefen hanya da Aisha ke tsaye kusa da shi, ya bai wa wata mata mai kallon komai daga gefensa. “Ta zauna nan. Ke kuma ki koma gefe.”

Abin ya fi zafi ne ba don an hana ta zama ba, sai don yadda idanu suka bi ta. Matar ango ta yi kamar tana gyara mayafi don kada ta kalli Aisha kai tsaye. Wasu ma’aikatan otel suka koma ga waɗanda suke ganin za su yi musu umarni. Aisha ta tsaya a cikin ɗan tazarar ƙofar gilashi, ta tsaya can ɗan sakan kamar tana barin iska ta wuce ta. A tafin hannunta wayarta na haske ƙasa, ba a nuna wa kowa ba. Ta buɗe saƙon da ta riga ta adana tun jiya: lambar direban manyan kaya daga Zinder da kuma lambar mai saki kaya a kamfanin trade da ta yi hulɗa da su shekaru biyu.

Ta kira lambar da ta fi muhimmanci. Muryar tsohon namiji ta amsa da gajeren tari. “Na’am?”

Aisha ta ce, “Ni ce Aisha Garba daga Jamilu Trade. Motar biki da cold crate suna kan hanya zuwa otel Al-Noor, Kano. An canja mai karɓa ba tare da amincewata ba. Ina ba da sabon umarni yanzu: ba a sauke ko kwali ɗaya sai da na nuna gate pass a hannu.” Ta ɗan dakata. “Ka canja sunan mai karɓa a takardar sauke kaya. A jiki yanzu.”

Ta ji yatsun keyboard a can ƙarshen layi, sai ƙarar saƙon shigar waya. “An yi. QR da lambar sabuwar izini sun shiga wayarki. Wanda ba shi da ita, ba zai karɓi komai ba.”

Aisha ta ɗaga idonta. Sale da Mansur sun riga sun nufi ƙofar wajen fita. Ta ɗaga murya kaɗan, ba da hayaniya ba. “Sale.” Direban ya juyo bisa ɗabi’a, ba bisa girmama ta ba tukuna. Ta nuna wayar. “Ka tsaya. An rufe karɓa daga sunan Rabi’u. Duk wanda ya je ba da wannan ba, za a dawo da motar.” Sai ta tura saƙon ga Sale da kuma ga mai tsaron ƙofa a gabanta. A daidai lokacin, wayar Rabi’u ta yi ƙara. Ya ciro ta da sauri, ya dubi sakon, fuskar sa ta yi kauri kamar an mare shi da abu mai sanyi.

“Me kika yi?” ya faɗa, yana matsowa. Ya miƙa hannu ga Sale. “Kar ka saurare ta. Ni na ce—”

Sale ya ja baya rabin mataki. Wannan ƙanƙanin ja-bayan ya isa kowa ya gani. “Rabi’u, sunan ka ya fita daga release. Idan na ɗauko kaya ba tare da gate pass dinta ba, ni zan biya.”

Mansur ya tsaya a tsakiya da tarkacen ƙafafunsa, bai san ya bi wa wa ba. Mai tsaron ƙofa ya karɓi sabon saƙon a wayarsa, ya duba sannan ya miƙa hannunsa ga Aisha ne, ba ga Rabi’u ba. “Hajiya, ku nuna min code.”

Wannan shi ne fasa ta farko. Aisha ta matsa kusa, ta nuna QR a allon wayarta mai walƙiya a tafin hannunta. Mai tsaron ya kwatanta da nasa, ya buɗe sandar ƙaramin shingen gefen motocin kaya. “Za a bi ku.” Rabi’u ya yi saurin saka baki, “Ni ne nake jagorantar hanya.” Mai tsaron bai kalle shi ba. “Sunan da ke release ba naka ba ne.”

Daga can ƙarshen layin saukar baki, fitilun manyan motocin suka faso duhun yamma. Motoci biyu ne, ɗaya mai ɗauke da cold crate, ɗaya mai ɗauke da kwalaye na ruwan lemo da kayan teburi. Sun shigo a jere suna yi wa tayoyi ƙara a kan kwalta mai datti. Ƙofofin baya suka buɗe da ƙarar ƙarfe. Masu ɗaukar kaya na otel da na kamfanin sufuri suka yi gaba, amma ba zuwa wurin Rabi’u ba—zuwa wajen Aisha, domin ita ce ke tsaye a bakin layin da aka buɗe.

“Nan,” Aisha ta nuna musu da tafin hannu, a gefen layin fentin fari da ke raba wajen saukar kaya daga hanyar bakin baƙi. “Cold crate su shiga ciki kai tsaye. Ruwan lemo ku tsaya da su a loading slot na hagu.”

Rabi’u ya yi saurin shiga tsakaninta da ma’aikata, yana nuna kwalin farko kamar shi ne mai su. “A’a, a kai su kai tsaye zauren tarba. Me kuke jira?” Wani daga cikin masu ɗaukar kaya ya ɗaga kwali ya tsaya. “Muna jiran wanda release yake hannunta.”

Hajiya Binta ta fito har bakin titin, sai gyalenta ya kama iska. Wannan karon ba ta kira Aisha da ta ja da baya ba. Idonta na bi motocin, ba magana. Wannan shiru nata ya fi wata magana nauyi; kowa ya gane ta na duba wanda iko ya koma hannunsa.

Rabi’u ya kai hannu ga wayar Aisha, kamar zai kama ta. Ta janye hannu ɗaya, ta ciro takardar gate pass da printer na otel ya fito da ita daga aljihun mai tsaro. Takardar fari ce mai jan layi a sama, an buga suna guda ɗaya a jiki: AISHA GARBA. Ta saka yatsanta a kan hatimin ƙarshen takardar, ta miƙa wa shugaban masu sauke kaya. “Ba a karya hatimi ba sai an bi layi na. Wannan na slot ɗin hagu ne. Wannan na ɗakin sanyi.” Ta raba takardu biyu kamar tana raba iska, sanyi ba tare da zafi ba.

Rabi’u ya ce da kakkausar murya, “Ni ka ba na slot ɗin hagu. Ni ne na kawo arrangement tun farko.” Shugaban masu sauke kayan, dattijo mai tabon mai a yatsa, ya karɓi takardar daga hannun Aisha ya dubi Rabi’u da ɗan gajeren gajiya. “Kai ba ka cikin allocation.” Ya yi wa mutanensa alama. “Ku motsa.”

Nan ne komai ya karye a fili. Kwali na farko da Rabi’u ya taɓa don a janye zuwa zaure, wani ma’aikaci ya mayar da shi daga hannunsa ba tare da gardama ba. Sale ya matsa gabansa ya ce, “Don Allah ku ba mu hanya.” Mansur, wanda tun ɗazu yake girgiza tsakanin umarni biyu, ya ɗauki trolley ya bi bayan Aisha. A gaban dangi da ma’aikata, Rabi’u ya rage zuwa mutumin da yake magana amma babu wanda ke ɗaukar nauyin maganarsa.

Aisha ba ta tsaya ta kalle shi ba. Ta matsa har bakin motar farko, ta ɗaga gate pass ɗin a matakin idon direba. “Buɗe seal ɗin nan.” Direban ya sauko, ya duba lambar, ya tsaga ɗinkin filastik ɗin murfi. Tare da sautin wannan ƙaramin tsagewar ne umarni ya zama abu mai gani. Kwalaye suka fara sauka da sauri, trolley suna gungurawa, ma’aikata suna canja hanya bisa inda Aisha ta nuna.

Rabi’u ya yi ƙoƙarin zagaya ta ta gefen hagu, ya miƙa hannu ga shugaban masu sauke kaya. “A kalla ka ba ni crate shida na tarba. Baƙi sun iso.”

Aisha ta ɗora takardar ta biyu a kan chest ɗin trolley. “Waɗannan suna shiga ɗakin sanyi ne kawai da wannan pass. Duk wanda ya juya su zuwa zaure ba tare da ni ba, kamfani zai ɗauke masa kaya ya bar lissafin a kansa.” Ta yi maganar a sarari don wanda ya kamata ya ji ya ji. Sai ta nuna wani ɓangare na loading slot da aka yi masa fentin layi. “Duk kwalayen da ba su shiga ciki yanzu ba, a tara su nan a gefena.”

Shugaban masu sauke kayan ya gyara hularsa, ya nuna wa mutanensa. “Kun ji ta.” Babu wanda ya sake kallon Rabi’u don neman tabbaci. Wannan ne ya fi masa ciwo. Ya tsaya da hannu a iska na ɗan daƙiƙa, babu wanda ya cika masa sararin da amsa. Sannan ya janye kamar mutum da ya taka abin zafi.

Motar ta biyu ta ƙara matsowa. Ƙofofinta suka buɗe. Aisha ta duba cikin sauri, ta kwatanta da rabin rasit da take ta ninkewa ta buɗe tun safe. “A’a, wannan jeren kwalin ruwa goma sha biyu ya koma hagu. Ku bar mini crate huɗu na premium a cikin bandaki mai sanyi. Kada wanda bai da pass ya taɓa su.” Ta miƙa takarda ta ƙarshe ga mai tsaro. “Ka tsaya a layin. Duk wanda ya zo da baki, ka tambayi pass.”

Rabi’u ya sake gwadawa, muryarsa ta ragu zuwa roƙo mai ɓoye fushi. “Aisha, ki bar min in tsara na wajen manyan baƙi.”

Ta kalle shi sau ɗaya kawai, ba da zafi ba, ba da tausayi ba. Sai ta juyo ga mai tsaro ta ce, “Duk umarni kan wannan kaya daga yanzu sai ta hannuna. Idan ya matsa kusa da load, ka mayar da shi wajen baƙi.”

Mai tsaron ya ɗaga kai. “An ji.”

A loading slot, ma’aikata suka tara kwali na ƙarshe a gefen Aisha na layin fentin fari. Injin motar yana ruri a hankali yana jiran alamar ta ta gaba, kwalayen kuma suka zauna a sabon ɓangaren nan, ɗaya bisa ɗaya, ba tare da komawa ba.