Tsarin bai motsa sai da ni ba #3

Rabi’u ya ja kujerar gaban teburin karɓar kaya ya zauna a kai kafin Aisha ta kai hannunta ga babban fayil ɗin saki, ya kuma ce da ƙarfi, “Ki koma baya. Yau ni zan zauna a nan.” Layin masu jira ya karkata har zuwa ƙofar gilashi; wata tsohuwa tana riƙe da takardar karɓa da aka ninka aka buɗe sau da yawa, wani matashi ɗan kasuwa daga Sabon Gari yana danna wayarsa yana nuna saƙonnin kuɗin da ya tura, injin janareta a waje yana yin gajeriyar tari kafin ya lafa. A gefen teburin akwai zoben shayin da ya huce tun daɗe a kan katako, da igiyar katin Aisha mai tsohuwar lankwashewa ta rataye kusa da keyboard kamar an yanke numfashinta.

Aisha ta tsaya tana kallon hannun Rabi’u a kan fayil ɗin da ita ta raba tun safe: kaya daga Zinder, gyaran turawa zuwa Accra, da takardun trade na yau da suka taru saboda dare jiya an yi baƙi a unguwa har ta yi aikin rajista da fitilar waya. Wannan kujera ce take sarrafawa tun watanni shida, amma Rabi’u ya dawo daga dakin manaja da takun da yake yi idan yana son mutane su ga taken da ba shi da nauyi ya yi masa girma. “Malam Bako ya ce ni zan riƙe counter ɗin yau,” ya ƙara faɗi, yana tura kofin shayin gefe da bayan yatsa kamar kayan marasa muhimmanci.

“Ka ba ni aƙalla fayil ɗin saki,” in ji Aisha.

“Ki je ki duba bayan shago. Wannan gaba ba wurinki ba ne.”

Ba ta roƙa ba. Ta cire igiyar katinta daga gefen teburin a hankali, ta ɗauki stamp ɗinta da ƙaramin aljihun alkalami, ta matsa gefe ba tare da ta waiwayi layi ba. Wannan ne ya sa wasu suka ɗaga kai; ba su saba ta ja magana ba, amma kuma ba su saba ta bar kayan aikinta ba. Safiya, yarinyar karɓar saƙonnin waya, ta haɗiye miyau tana kallon yadda Aisha ta ajiye kayan a kan ƙaramin shelf na bayan gilashi, kamar mai cewa: idan ya so ya yi, ya yi da hannunsa.

Rabi’u ya gyara murya ya fara wasan matsayi. “Na gaba!” Ya karɓi takarda daga tsohuwar, ya duba ta daga sama zuwa ƙasa kamar wani liman yana duba rubutun auren da bai yarda ba. “Ina code ɗin?” Tsohuwar ta ce ta nuna masa a wayarta. Ya matsa wayar kusa da idonsa, ya murtuke fuska, ya juya ya kalli Safiya. “Ina ake duba wannan?”

“Cikin tsarin saki,” Safiya ta ce a hankali.

“Na sani. Ina nufin wane shafi?”

A bayansa layi ya yi kauri. Wani mai kayan gyaran waya ya fara cewa idan bai karɓi kwandunan sa ba yanzu zai rasa motar zuwa Kurna. Wani yaro mai aiken babur ya shigo da hula a hannu yana cewa masu gyara a lane na baya suna jiran tabbacin saki. Rabi’u ya ɗan yi dariyar mutunci. “Kowa ya yi haƙuri. Aiki yana da tsari.”

Tsari ya tsaya a hannunsa kamar akala a cikin laka. Ya buɗe shafi mara kyau, ya sake rufewa, ya nemi Safiya ta kawo masa littafin rajista na jiya, sai ya tambayi wani abu da bai shafi takardar a gabansa ba. Tsohuwar ta jingina da counter, numfashinta yana fita da sauri. Wani mutum mai hula ya ce, “Hajiya na da jinya.” Rabi’u bai ko kalle shi ba. Ya ɗaga murya kawai, “Idan kuka damu da sauri ku zo da cikakkun takardu.”

Malam Bako ya fito daga cikin ofis ɗin baya yana gyara rawaninsa. Tsohon mutum ne mai magana a hankali amma idan ya tsaya wajen da jama’a suke, abin da ya gani yana yawo zuwa gida-gida da yamma. Shi ne kuma kawun Surayya, yar uwar Aisha, wadda iyayensu ke duba ko Aisha ta dace da sabon aikin da ake neman a ɗaga ta. Idan an ga ta a gaban jama’a ana ture ta kamar ƙarama, wannan ma labari ne. Ya tsaya ba tare da magana ba, yana kallon layi da kujera da mutanen da suka fara tsaki.

Rabi’u ya ji shi ya ƙara nuna iko. Ya jawo babban fayil ɗin kusa da kirjinsa. “Safiya, kada ki ba kowa takarda sai na duba.” Ya ce wa Aisha ba tare da kallonta ba, “Ki tsaya inda kika dace.”

Aisha ta kalli allon ƙaramin na’urar bugun takardar saki a ƙasan counter. Takardar farko ta fito rabin jiki sannan ta tsaya. Takardar tsohuwar ce. A lokaci ɗaya daga bayan shago wani yaro ya yi ihu, “Release lane ya kulle! Barcode ya shiga biyu, trolley ya tsaya!” Sai karar jan ƙarfe ta bugi bene daga lane ɗin gyara. Mutanen da ke layi suka juya baki ɗaya; idan lane ɗin ya tsaya, ba saki kawai ya tsaya ba, ko ma gyaran da za a tura zuwa motoci ya tsaya.

Rabi’u ya miƙa hannu zuwa ƙasa ya ciro takardar da ke makale. Ta yage a tsakiya. Na’urar ta yi ƙaramin amo mai kaifi ta ƙi sake motsi.

“Kar ka ja!” Safiya ta faɗa da sauri, amma an riga an yi.

Rabi’u ya kalle ta da haushi, sannan ya danna maɓalli biyu ba tare da sanin abin da yake yi ba. A allon ya fito kuskuren da ya sa kulle ya kama dukan turawar saki na wannan lambar. Daga baya kuma yaron lane ya sake ihu, yanzu muryarsa ta cika da tsoro, “An kulle release gaba ɗaya! Wa zai buɗe?”

Aisha ta riga ta motsa kafin Rabi’u ya gama juyawa. Ta zagaya kusurwar counter, ta tura shi da kafada kaɗan ba tare da tashin murya ba, ta sauka kan ƙaramar na’urar, ta cire ɓangaren takardar da ya makale daga gefen zafi, ta buɗe murfin baya, ta fidda ragowar yagewar, ta maida birkin takarda da hannu. Sannan ta miƙa wa Safiya igiyar katinta. “Saka min.” Safiya ta zura katin a reader da yatsun da ke rawa.

“Ke wa ya ce—” Rabi’u ya fara.

“Shiru.” Aisha ba ta dube shi ba. Ta shiga shafin gyara, ta cire kuskuren biyu da ya yi, ta maida lambar asali, ta danna buɗe lane, ta juya ta ce wa yaron baya, “Ka ɗaga ja trolley ɗin sama da ƙafafun gaba. Kada ka matsa sai na ce.” Sai ta zaro stamp ɗinta daga aljihun da ta ɗauko tun ɗazu, ta bugi takardar madadin a kan sabuwar fitowar print ɗin. “Yanzu.”

A bayan gilashi aka ji ƙaramin tsinke, sannan amo ya sauya. Ƙafafun trolley da suka tsaya cikin layin gyara suka yi wata doguwar murɗawa, suka saki. Yaron ya ce, “Ya tafi!” ba da murna ba, da irin numfashin wanda ya kusa jefa kaya amma aka kama.

Wata ƙaramar sarari ta buɗe a cikin cunkoso, irin sararin da mutane ke yi idan suka gane wanda suke kallo ba zai tsaya ya yi musu bayanin komai ba. Tsohuwar ta riƙe sabon takardarta da hannu biyu. Malam Bako ya sauke hannun da yake ɗaure a baya ya matsa inci biyu gaba. Rabi’u ya tsaya a gefen kujera, hannunsa har yanzu a saman babban fayil ɗin, amma ba ya da abin yi da shi.

Aisha ta miƙa hannu kai tsaye. “Fayil ɗin.”

Rabi’u ya ƙi sakinsa a farko. “Ni aka ce—”

“Ka lalata release lane a gaban layi.” Ta ƙwace gefen fayil ɗin da ƙarfi ɗaya. Takardun ciki suka yi amo, ɗaya daga cikinsu ya zame ƙasa, rabin hatimin da ya yi ƙoƙarin bugawa yana gefe kamar tabon kunya. “Tashi.”

Kalmar ta sauka tsakanin su ba tare da ƙara ba. Sai dai Malam Bako ne ya kulle ta da nauyi. “Rabi’u, tashi daga nan.”

Jinin fuskar Rabi’u ya hau ya kuma ja baya lokaci ɗaya. Ya yi kamar zai yi gardama, amma yaron daga lane ɗin baya ya riga ya zo ƙofar counter yana cewa, “Hajiya Aisha, lambar Accra ma tana jiran izini.” Ba “Rabi’u” ya kira ba. Aisha ta zauna a kujerar da aka ture ta daga gare ta, ta jawo keyboard kusa, ta ajiye babban fayil ɗin a gefen hagu, ta shimfiɗa takardun da aka cakuɗe. Ta nuna wa Rabi’u wurin tsayawa da yatsa kawai. “Ka tara mini rasit ɗin da suka gauraya. Kada ka yi magana da masu jira.”

Wannan ya fi zage-zage zafi. A gaban mutanen da ya yi wa wasan matsayi, ya koma ɗan tattara takardu. Ya sunkuyar da kansa ya ɗauki waccan takardar da ta zube, ya share gefen da ƙurar bene ta kama. Wani mai kaya da ya daɗe yana huci ya mika takardarsa kai tsaye ga Aisha ba tare da tambayar ko layi ya sauya ba. Sauran suka bi.

“Na gaba,” Aisha ta ce, muryarta daidai gwargwado, kamar babu abin da ya yi tsage a minti biyar da suka wuce. “Hajiya, kawo wayarki.” Ta duba code, ta danna shafi biyu, ta stamp, ta miƙa. “Ka je lane uku.” Wani kuma, “Kayan Kurna? A’a, an sauya zuwa mota ta biyu. Safiya, kira masa ɗan aike.” Wani, “Wannan ba naka ba ne. Sunan mai karɓa ya sha bamban. Jeka ka kira shi kafin sallar la’asar.” Layi ya fara cin kansa. Muryoyin ƙorafi suka ragu zuwa karɓar umarni.

Rabi’u ya yi yunƙurin shiga tsakanin ta da wani mutumi mai doguwar riga. “Wannan na VIP ne, bari ni—”

Aisha ta maido masa da katin shiga da Safiya ta cire daga reader. “Naka ya tsaya. Nawa ke aiki.” Sai ta jefa ido ga Safiya. “Cire sunansa daga active roster na counter ɗin yau.”

Safiya ta yi danna biyu a kan tsarin. A allon ƙarami da ke fuskantar ma’aikata ne kawai sunan ya ɓace, ya rage na Aisha kaɗai. Wannan ƙaramin canji ya bugi Rabi’u fiye da surutu. Ya dubi allon, sannan ya dubi Malam Bako, kamar zai nemi a ce ba ya nufin abin da yake gani. Malam Bako bai ba shi ceto ba. Ya ce kawai, “Ka je ka taimaka a bayan lane. Idan aka tambaye ka a gaba, ka ce Aisha ke ba da izini.”

Rabi’u ya tsaya daɗi biyu yana jin dukan wannan a kunne. A ƙarshe ya juya. Wurin wucewa zuwa bayan shago ya matse, dole ya bi ta gefen layin da ya hana motsi tun ɗazu. Ya ratsa tsakanin mutanen da yanzu ba sa ba shi hanya da sauri.

Sai matsin ya ƙara tsananta, saboda lokacin la’asar na gabatowa, kuma masu gyara daga lane na baya suka fara turo ƙananan trolley ɗinsu domin takardun fita su yi daidai da kaya. Wani matashi daga Accra route ya kai murya, “Wa zai sa hannu yanzu? Driver yana kan hanya.” Ba wanda ya kalli Rabi’u. Duka idanu sun dawo kan kujera, babban fayil, da hannun da ke jujjuya su.

Aisha ta ɗauki takardar Accra, ta duba lambar, ta ga abin da Rabi’u ya taɓa a baya ya sake ɗaure wa wata hanya. Wannan karon ba bugun print kaɗai ba ne; dole a ba da izini kai tsaye a live domin babur ɗin ɗauka ya riga ya tsaya waje. Ta ɗaga kai kaɗan. “Haruna!”

Haruna, mai kula da ƙofar karɓar kaya, ya amsa daga wajen gilashi. “Na’am.”

“Ka shigo da trolley ɗin route correction nan gaba. Ba ya fita sai na sa hannu yanzu.” Ta juya ga Safiya. “Buɗe mini shafin gyaran route. Ki rufe duk wani shigar wani.” Ta juya ga mutanen layi. “Duk wanda ke da rasit a hannu ya tsaya kamar yadda yake. Za a yi a jere.”

Rabi’u ya dawo ƙofa yana neman wata hanya ta ceton fuska. “Malam, wannan route correction ni na—”

“Ka tsaya a can,” in ji Malam Bako, ba tare da ɗaga murya ba. “Idan ta ce kawo abu, ka kawo.”

Haruna ya turo trolley ɗin zuwa gaban counter. Ƙafarsa ta hagu ta karkace kaɗan saboda ya tsaya tsawon lokaci cikin rami a lane ɗin gyara. Aisha ta miƙa hannu, ta ja babban fayil kusa da kanta, ta sa hatimin izini a inda ya dace, ta buɗe tsarin gyaran route, ta gyara layin mallaka da aka rubuta ba daidai ba, ta soke tsohon shigar da Rabi’u ya yi, ta rubuta sabon layin izini da sunanta a ƙarƙashin na yau. “Safiya, bugo.” Ta jira takardar ta fito cikakke. Ta duba, ta sa hannu. “Haruna, ka tura. Wannan ya wuce. Na gaba!”

A matsayin abin da ba za a iya juyawa ba, wannan ne ya zo. Domin mutumin Accra route bai waiwayi Rabi’u ba ko kaɗan. Ya miƙa hannu kai tsaye ga Aisha don karɓar takardarsa. Wani mai kaya daga baya ya ce, “Hajiya Aisha, nawa ma?” Tsohuwar da ta kusa kuka tun ɗazu ta mayar da wayarta cikin jaka tana yi wa Aisha addu’ar da ba ta tsaya ta saurara ba. Safiya tana karɓar umarni kai tsaye daga gare ta. Haruna yana jira siginarta kafin ya matsa. Layi yana motsi saboda ita ce ke sa shi motsi, ba domin wani ya yi mata yabo ba.

Rabi’u ya tsaya a bakin hanya kamar wani bako a wajen da ya ce nasa ne. Daga baya ya yi yunƙurin ɗaukar wani takarda daga gefen Aisha, sai ta rufe fayil ɗin da tafin hannunta. “Kar ka taɓa.” Bai taɓa ba. Ya ja hannunsa baya a fili, a gaban mutanen da suka gani.

Malam Bako ya zaro ƙaramin katin shiga daga aljihun rigarsa, ya miƙa wa Aisha. “Na gaba daga yau, wannan counter ɗin da lane release suna ƙarƙashinki. Ki riƙe.” Ba yabo ya yi ba, ba wa’azi ba. Kawai gyaran layin iko ya koma inda ya dace.

Aisha ta karɓa ta saka katin a kan teburin gefen babban fayil, inda kowa zai iya gani ba tare da ta nuna shi ba. “Safiya, ci gaba. Haruna, kada a sake turo mini trolley ba tare da rasit daidai ba. Rabi’u, ka je lane na gyara ka daidaita waɗanda suka tsaya tun ɗazu. Da hannunka.”

Ta tashi daga kujera ne kawai bayan layin gaba ya fara raguwa, ta ɗauki igiyar katinta mai lanƙwashewa, ta rataya a wuyanta, ta ɗauki ɗan ƙaramin rolled kit ɗin kayan gyara daga shelf na ƙarƙashi. A bayan shagon, cikin lane na gyara mai ɗan duhu da warin roba da tawada, ta ajiye kit ɗin a kan trolley ta tura shi gaba. Ƙafafun suka kama layi daidai, suka fara tafiya true a ƙarƙashin hannunta.