Ta kwace wajen kallo

Mansura ta kamo farantin hannun Aisha da yatsun da suka cika da zoben zinariya, ta janyo shi gefe kamar tana gyara abu a kasuwa, sannan ta ce da ƙarfi da ya isa har ƙofar filin tarbar baki, “Ba nan za ki tsaya ba. Ki bi ta can wajen masu kai shayi. Ki daina tsayawa inda ake karɓar manya.”

Kofunan shayin da ke kan farantin suka buga juna da ƙarar siririya. Mutane masu shigowa daga ƙofar gida zuwa cikin filin liyafar suka ɗan rage taku. Wutar janareta na rawa a bango, ƙamshin turare da nama na hayaƙi na gauraye a iska. Aisha ta ji zafin maganar ba don ta yi aiki ba; ta ji zafinta ne don kowa ya san ita ce ta kawo kayan lefe daga Zinder da hannunta, ita ce ta yi ta zirga-zirga tsakanin dangi tun mako guda, amma yau Mansura ta zaɓi ta mayar da ita kamar yarinya mai ɗaukar tire.

Aisha ba ta yi gardama ba. Ta ɗan matsa baya daga inda Mansura ta nuna, ta kai farantin zuwa bakin ƙaramar hanyar da ke ratse tsakanin filin baki da inda ake jera tukwane. A can wani kusurwar kujerar roba ta rage mata wajen jingina. Ta aje farantin a gefen ƙaramin tebur da takardun nade-naden kuɗi da keys suka taru a kai, ta ɗauki jakar kankara da kanta. Mansura ta ɗan ɗaga gira, kamar ta yi tsammanin Aisha za ta yi kuka ko ta nemi tausayi. Maimakon haka, Aisha ta soma cika kofuna cikin nutsuwa, ba tare da ta sake kallon ta ba.

Sai ga wata ƙaramar hargitsi ta tashi a gaban ƙofar ringin shigowa. Ɗan saurayi mai lissafin kujeru ya rikice. “Hajiya Binta da tawagarta sun iso. Ina za a kaisu? An ce tebur na uku, amma tebur na uku ya cika.”

Mansura, wadda ke ta ɗaga hannu tana ba da umarni ga masu ɗaukar ruwa, ta ce nan take, “A kai su tebur na uku. Ku matsar da wasu.”

Aisha ta ɗaga kai daga cika kofi ɗaya. “Ba za su zauna a can ba,” ta faɗa cikin sanyi, ba tare da ta matsa gaba ba. “An ware musu ƙarƙashin rumfar hagu, kusa da fan. Hajiya Binta ba ta zama inda janareta ke fesar zafi. Malam Nura ne ya ce haka da safe.”

Mansura ta juya kamar ta ciji barkono. “Wa ya tambaye ki?”

Amma a daidai lokacin, Hajiya Binta da kanta ta shigo, tana gyara mayafinta. Ta duba tebur na uku da aka nuna mata, ta ga rana tana bugawa kai tsaye ta gefen rumfa, sai ta taɓe baki. “Wannan waje? Wa ya shirya haka?” Sai idanunta suka sauka kan Aisha da ke rike da jug. “Ke, ina wajen da na ce?”

Aisha ta nuna da jug ɗin. “Can hagu, Hajiya. An share muku.”

Idanun Hajiya Binta suka koma kan Mansura na ɗan lokaci, gajere amma mai nauyi. Wannan kaɗai ya sa wani dattijo da ke tsaye kusa da ƙofa ya janye hannunsa daga kujera da ake son matsawa. Karon farko kenan tun da aka fara tarbar baki da umarnin Mansura bai tafi ba tare da kaɗawa ba.

Mansura ta yi murmushin da bai kai idanu ba. “To ai ita dai ta fi son sa baki,” ta ce, tana ɗaukar takardar sunayen tebur daga hannun yaron. Takardar ta yi ƙarar busasshiyar nade-wa a yatsunta. “Aisha, idan kin gama, ki kai ruwa wurin matan amarya. Ki daina tsayawa kina ji kamar ke ce mai tarbar baki.”

Aisha ta karɓi wata ƙaramar key daga saman teburin da aka jefa a can tun ɗazu, key ɗin ɗakin ajiyar kofuna da aka dawo da shi a makare. Ta ajiye shi cikin aljihun rigarta ba tare da magana ba. Ta ɗauki jug ta matsa gaba, amma ba zuwa wajen matan amarya ba. Ta tsaya daidai inda masu shigowa ke tsallaka daga ƙofar gida zuwa tsakiyar fili, inda kowa zai ga kowa.

Mansura ta hango hakan ta biyo ta da sauri, dogon takalminta na bugun tayal. “Ban ce ki bar nan ba? Me ya sa kike ta dawowa gaba?”

Aisha ta juyo a hankali. “Kin ce in kai ruwa,” ta ce. “Wa zan fara kai wa? Wa ke kan wannan takardar yanzu?”

Mansura ta ɗaga takardar kamar alama ta mulki. “Ni ce ke da ita.”

Aisha ta dube ta kai tsaye, muryarta ba mai ƙarfi ba amma ta fita fili saboda waɗanda ke kusa sun daina motsa kujeru. “To ki karanta wa kowa. A cikin sunayen wa kika sa sunan Sadiq?”

Tambayar ta faɗi a fili kamar kofi ya fasa. Wani mutum da ke shigowa ya tsaya da ledar kyauta a hannu. Wata yarinya mai ɗaukar plate ta karkatar da jiki don ta ji sosai. Mansura ta ɗan buɗe baki, ta sake kulle shi.

“Sunan Sadiq?” ta maimaita, tana so ta mayar da magana raini.

“Eh,” Aisha ta ce. “A ina za ki ce ya tsaya idan ya iso? A bakin hanya tare da direbobin baki? Ko a ciki tare da dangin ango? Domin idan ni ce ba ta isa gaba ba, ki gaya mana shi ma inda ya dace ya tsaya.”

Yanzu dai ba sai an ce kowa ya saurara ba. Sadiq sunansa ba ƙarami ba ne a gidan nan. Da yawancin kayan bikin daga trade ɗinsa ne suka zo; shi ya biya janareta na ƙarin wuta bayan na farko ya samu matsala jiya da dare. Amma saboda rashin amincewar wasu dattawan gidan amarya da dangantakarsa da Aisha, an yi ta sa shi a gefe kamar aikin hannunsa na da amfani, shi kuma ba shi da fuskar da za a nuna.

Mansura ta gyara ɗankwalinta da sauri. “Wannan batun ba naki ba ne. Ki san matsayinki.”

Aisha ta ɗauki takardar daga hannun Mansura da hannu ɗaya, ba da ƙarfi ba amma ba da izini ba kuma. Takardar ta yi ƙarar busasshiyar takarda a tsakanin yatsunsu kafin ta zame. “Matsayina?” ta ce. “Ni ce na karɓi kiran Hajiya Binta tun safe. Ni ce na san wa ke shigowa, wa ke da wuri, wa kuma ake ɓoye a gefe don a yi masa rashin mutunci. Idan kin san matsayina, ki faɗa a fili. Ni wacece a nan?”

Wannan ita ce tambayar da Mansura ba ta iya amsawa cikin tsabta ba. Domin idan ta ce Aisha ‘yar aiki ce, Hajiya Binta na nan ta san ƙarya ce. Idan ta ce dangi ce, to me ya sa take korarta zuwa hanyar kai shayi? Idan kuma ta yi shiru, shiru ɗin ya fi fasa ta.

Malam Nura, wanda ya fito daga gefen ƙofar masallaci yana gyara hularsa bayan sallah ta la’asar, ya iso daidai wannan lokacin. Bai yi magana ba, amma idanunsa suka sauka kan takardar da ke hannun Aisha, sannan kan Mansura. Hajiya Binta ma ta juya gaba ɗaya yanzu. Mutanen da ke ta keta hanyar shigowa suka soma yin tafiya a hankali, ba don gajiya ba, sai don ba su san wa za su bi ba.

Mansura ta yi yunƙurin karɓar takardar. “Ba za ki iya tsayawa a nan kina ba da umarni ba.”

“Na sani,” Aisha ta ce. Ta miƙa takardar sama kaɗan don Malam Nura ya gani. “Shi ya sa nake son a gyara a gaban kowa. A nan an rubuta sunayen masu karɓar baki. Sunana babu. Sunan Sadiq ma babu. Amma duk aikin da ya ɗaure bikin nan tun jiya a hannunmu yake. Idan haka ake so, ki ce a gaban Hajiya Binta cewa ba mu da wuri a nan.”

Wata iska ta kaɗa labulen rumfa. Wani yaro ya kusa zubar da crate ɗin ruwa saboda ya tsaya yana kallo. Mansura ta dubi Hajiya Binta, amma wannan karon Hajiya Binta ba ta kawo mata dauki da ido ba. Ta ɗan ɗaga haɓa, kamar tana jiran amsa kai tsaye.

Sai wayar Aisha ta yi ƙara a aljihunta. Ta ciro ta; allon ya haska da sunan Sadiq. Bai kira ta ba a irin taro idan ba dole ba. Ta ɗaga idanunta kan ƙofar wajen ajiye motoci. Wani baƙin Prado ya shigo, ya tsaya, direban ya sauka ya buɗe baya. Sadiq ya fito cikin farar babbar riga mai sauƙi, babu hayaniya a jikinsa sai agogon hannu. A hannunsa akwai envelope mai tambarin wani dillalin kayan trade da ya yi mu’amala da su. Ya taka daidai zuwa ringin shigowa, amma ya tsaya kafin ya taka cikin taron, kamar yadda aka saba tursasa masa: mutum mai amfani, amma ba wanda za a ba wuri a gani.

Mansura ta yi saurin ɗaga murya. “A kai shi can gefe, wurin maza. Kada a toshe hanya.”

Ba ta gama ba, Aisha ta yi wani abu da ya sa komai ya sauya a sarari.

Ta mika jug ɗin ruwa ga yarinyar da ke kusa da ita. Ta ɗauki takardar tebur da hannun dama, ta nufi gaban Sadiq da kai tsaye cikin ringin shigowa, ba gudu ba, ba rawar jiki ba. Da ta isa gabansa, ta miƙe sosai ta ce da muryar da ta isa ga ƙofar gida da rumfar baki, “Ka shigo. Wannan matsayinka ne.”

Sai ta juya takardar ta nuna fili inda aka rubuta da alƙalami a gefen ƙasa, sabon layi da ba ya cikin rubutun Mansura: “Wurin masu tarba — Aisha da Sadiq.” Rubutun ba sihiri ba ne; Aisha ce ta yi shi a wannan take, da biro da ke manne da teburin karɓar baƙi tun da ta ga yadda ake so a goge su. Amma saboda ta ɗaga shi a gaban idon dattawa, ya zama hukunci na fili, ba fatan zuciya ba.

Mansura ta yi wani mataki gaba. “Wa ya ba ki ikon—”

Aisha ta katse ta da abin da ya fi magana nauyi. Ta cire key ɗin ɗakin ajiyar kofuna daga aljihunta, ta ajiye shi cikin tafin hannun Mansura a gaban kowa. “Ga makullin wajen kai shayi,” ta ce. “Tun da kin fi dacewa da can. Ni zan tsaya nan wajen karɓar baƙi tare da mutumin da kika ƙi ka rubuta.”

Key ɗin ya bugu da zobunan Mansura. Wannan ƙaramar ƙarar ta yi kamar mari a cikin ringin. Wata mace da ke shigowa ta juya daga bin umarnin Mansura, ta nufo inda Aisha take da envelope ɗin gudummawa a hannu. Dattijon da ya tsaya kusa da ƙofa ya matsa gefe ya ba Sadiq hanya. Yarinyar plate ta miƙa farantin goro ga Aisha maimakon ta kai wa Mansura. Komai bai rikice ba; sai dai ya daina bin wata hanya ya koma wata.

Mansura ta sake neman magana, amma ta yi ta kamar tana tari. Ta miƙa hannu ga takardar, sai Malam Nura ya karɓa daga Aisha, ya duba sabon layin, sannan ya miƙa wa Hajiya Binta. Wannan ba ceto ba ne; hukuncin ya riga ya faru a idon jama’a. Abin da suka yi kawai shi ne su bi abin da Aisha ta tsayar.

Sadiq ya tsaya gefen Aisha, ba tare da ya taɓa ta ba. Amma ya karɓi envelope daga hannunsa na hagu ya ajiye shi a teburin karɓar baƙi da kanta, inda kowa zai gani, sannan ya ce cikin takaitaccen murya, “Duk baƙon da ya zo ta nan, a fara kawo shi gare mu.”

Kalmar “gare mu” ta fito fili ta ɗaure abin da Aisha ta riga ta buɗe. Wani tsohon kani na ango, wanda tun farko ya yi kamar bai ga Aisha ba, ya zo da tafin hannu a kirjinsa yana gaishe ta kai tsaye. A baya, Mansura ta tsaya da key a hannu da babu wanda yake nema a wurinta. Hanyar da ta saba rarraba mutane ta mutu a gabanta.

Aisha ta ɗauki farantin goro, ta miƙa wa baƙi na farko da suka iso daga ƙofar gida, sannan ta ce, “Barkan zuwa. Nan za ku fara.”

Daga nan ta juya ta koma bakin ƙaramar hanyar kai shayi da ke lanƙwasawa gefen filin. Har yanzu tana riƙe da tire ɗin da aka dora mata tun farko. Mutanen da ɗazu suke cunkushe ta suna ratsawa ba tare da kallo ba, yanzu suna rabuwa mata hanya tun kafin ta isa lanƙwason. Ta daidaita tire ɗin a hannunta; kofunan suka yi ɗan rawa sau ɗaya, sau biyu, sannan suka daina ƙara.