Abin da ta jefa ya dauke ta

“Amina, ki dauki akwatin nan ki tsaya gefe. Ba kowa ne zai san cewa ke kika yi duk wannan ba.”

Hajiya Rabi ta fadi haka tana daga hannu ga wani direban Hilux mai farin safar hannu, kamar Amina ba mutum ba ce sai wata ‘yar aiki da aka dauko daga bakin titi. Kofar Prado ta buga da karfi, wata yarinya ta fito da lallen hannu, sai karar jan akwatuna a kan tayal na kofar otel din Kano Royal ya hade da gurnanin janareta daga bayan ginin. Amina na rike da fayil mai bakin roba da tsohon tabon alkalami a gefe, kafadunta sun yi nauyin yini tun daga sallar azahar; kofin shayi da ta bari kan karamin teburin masu karbar baki ya riga ya yi fatar sanyi, ya bar zobe a saman gilashin.

Ba yau aka fara juya mata baya ba. Ita ce ta tara kudin advance, ita ce ta yi ta tura kudi ta waya ga masu dinki, mai sauti, masu kujera, ita ce ta bi sahun traffic daga Sabon Gari zuwa otel din nan sau uku. Da aka ce amaryar gidan ‘yar dan’uwa ce, Amina ta shiga kai-da-fata saboda kunyar gida. Yanzu da motocin baki suka fara zuba, Hajiya Rabi — wadda ta shafe makwanni tana karbar yabo kamar ita kadai ta yi komai — ta zabo lokacin da kowa ke kallo ta mayar da ita ‘yar dakon kaya.

“Kin ji ko?” Hajiya Rabi ta sake fada, a wannan karon da murya mai kaifi. “Ba za ki tsaya a nan bakin layi kina bada umarni ba. Ki kai kayan zuwa baya. Idan wani bako ya bata masa karba, zan ce ke kika lalata min komai.”

Ta fizgo takardar jerin isowa daga hannun Amina ta daga ta sama, kowa ya gani. A kasan takardar akwai sa hannun manajan otel da tambarin liyafar. Hajiya Rabi ta danna yatsa a layin farko. “Duk mota da ta zo, sai ta tsaya a karkashin rumfar gaba. Ni zan karbi manyan baki. Ita,” ta nuna Amina ba tare da kallonta ba, “za ta kula da kaya da dakin baya. Idan ta sake tsayawa a nan, ku hana ta.”

Bellboy din da ke kusa ya daga gira. Wata kawar amarya ta dan yi murmushin da ake yi idan ana son a ga an raina wani amma a boye. Amina ta ji nauyin idanun mutane a fuskarta fiye da nauyin akwatin da aka dora mata. Amma ba ta yi roko ba. Ta karbi akwatin, ta juya a hankali, ta ce wa bell captain din da ke da kati a kirji, “Mansur, ka karanta takardar sosai kafin ka matsa rumfa ta gaba.”

Mansur ya dubi takardar, ya ga Hajiya Rabi na kallonsa, sai ya sunkuyar da kai kamar wanda baya son a saka shi tsakanin dangi. “Hajiya ta ce—”

“Ka karanta,” Amina ta maimaita. Ba da murya mai tsawa ba. Da murya mai karfi irin ta wanda ya riga ya gaji da ceton mutanen da za su ci amanarsa.

Sai wata karamar kyauta ta fara bayyana tun kafin Hajiya Rabi ta ankara. Daga cikin motocin, wata Sienna mai toka ta shigo a hankali. A jikin gilashinta akwai takardar “UWAR AMARYA” da Amina ce ta rubuta da hannu da safe. Hajiya Rabi ta daga hannu ga direban ya tsaya a rumfar gaba inda aka shimfida jan kafet. Amma Mansur ya kalli takardar da kyau, ya juya zuwa gefen dama, ya daga hannu ga mai tsaron kofar ya bude hanyar ciki zuwa mashigar lif da aka killace da sanyi.

“Haba!” Hajiya Rabi ta yi saurin taka tayal din da takalminta ke tsantsar kara. “Na ce a rumfa ta gaba!”

Mansur ya mike da takardar a hannu. “A nan an rubuta cewa uwar amarya da dattawan Zinder su shiga ta kofar ciki, ba ta rumfar gaba ba. Sa hannun otel ne.”

Kalmar ta sauka kamar sanyi a wuya. Uwar amarya ba ta son hayaniya, ba ta son daukar hoto a cikin turmutsutsu. Amina ce ta gyara tsarin bayan Hajiya Rabi ta yi kuskuren hada manyan baki da samarin ango a hanya guda. Hajiya Rabi ta dauka ta karbe takarda kenan ta karbe iko. Amma a karkashin yatsunta akwai gyaran layin da ba ta karanta ba.

Kofar Sienna ta bude. Uwar amarya ta fito a hankali da ‘yar uwarta, ta ga Hajiya Rabi tana waving zuwa jan kafet, amma bellboys biyu sun riga sun dauki kayanta suka nufi lif na ciki kamar an musu umarni tun jiya. Wani dattijo mai hulba daga Zinder ya biyo baya yana cewa, “A nan ne dai? Alhamdulillah, ba a sanya mu cikin rana ba.”

Hajiya Rabi ta matsa gabansu. “A’a, wannan ba nan ba ne. Ku dawo gaba—”

Amma mai tsaron kofar, wanda manajan otel ya fito ya yi masa brief da kansa da yamma, ya yi gefe ya nuna hanya zuwa ciki. “Hanya ta nan, Hajiya. An tanadar.”

An yi wa Hajiya Rabi watsi na farko a fili, ba da fada ba, da biyayya ga wata layi mafi karfi. Amina ta dora akwatin a kan trolley, ba tare da sauri ba. A cikin madubin lif da ke da tabon gogewa da yatsun mutane, ta hango fuskarta ta dan yi gumi, hijabinta ya dan motsa, amma idanunta sun yi sanyi.

Sai hayaniya ta karu. Motoci biyu suka iso kusan lokaci guda—daya na ‘yan kasuwa daga Kantin Kwari, daya kuma na kanin ango da matarsa. Hajiya Rabi ta shiga bada umarni da sauri, ta nuna wa masu daukar kaya su fara da motar ‘yan kasuwar, saboda akwai kyamarori a wajen. A da, kowa kan bi ta. Yanzu Mansur ya fara tambaya kafin ya motsa.

“Wanne layi ne?” ya ce.

Hajiya Rabi ta fizge takardar daga hannunsa. “Layin da na ce! Me ya sa kuke yi min gardama saboda ita?” Ta jefa yatsa ga Amina kamar mai wanke kanta daga laifi. “Tun safe tana kawo mini matsala. Idan wani bako ya fusata, ku rubuta sunanta.”

Amina ta kalli takardar da ke hannun Hajiya Rabi. A saman takardar akwai sunan liyafa. A kasa, an sake manna wani ƙarin shafi da tambarin otel. Hajiya Rabi ba ta lura ba. Ita dai ta ga sa hannu, ta dauka komai nata ne. Wani ma’aikacin karbar baki ya fito da takardar kwafi daga cikin fayil dinsa, ya mika wa Mansur.

A can ne matsayar ta fara juyawa da gaske.

“An gyara tsarin isowa da yamma,” ma’aikacin ya ce. “Wannan kwafin ya nuna mai ikon ba da umarni a bakin hanya. Amina Musa, wakiliyar biyan kudin liyafa. Duk wani canji sai ta tabbatar.”

Baffa Driver, wanda ya kwashe kwana biyu yana kai da kawowa da amincewa da murya daya kawai, ya juya kai tsaye ya ce, “To Hajiya Amina, ina za mu jera motocin dattawa?”

Babu wanda ya tambayi Hajiya Rabi a wannan karon. Kofar motar kanin ango ta bude, sai ya fito yana gyara hularsa, ya fara nufin wajen Hajiya Rabi saboda saba’ta. Amma ya ji Mansur ya ce, “An ce manyan gida su fara wucewa ta corridor ta ciki.” Sai ya ga Amina ce ke nuna masa hanya da hannu daya, dayan kuma na rike fayil din da tabon alkalami ya dade yana tare da shi. Ya bi hannunta.

Wata ‘yar uwa ta kusanto Hajiya Rabi da rada. “Me ya faru ne?”

Hajiya Rabi ta dan daga murya sosai domin a ji. “Amina ta yi wasa da takardu. Ita fa ba kowa ba ce. Ni na kawo wannan liyafa nan.”

Sai manajan otel, Malam Farouk, ya fito daga karkashin rumfa yana gyara gaban rigarsa. Bai yi murmushi ba. “Wanda ya biya rabin karshe kafin magariba shi ne muka ba ikon tabbatar da shigar baki. Sunan a receipt daya ne. Haka kuma a wannan order.”

Ya taba shafin da aka manna ƙasa, ya jawo shi a fili. A can, cikin baki da fari, an rubuta: “Karbar baki, canjin layi, da izinin amfani da mashigar ciki: Amina Musa.” A kasa akwai sa hannun Farouk da tambarin otel.

Numfashin wurin ya canza ba tare da wani ya fadi komai ba. Wani porter da yake rike da trolley ya janye daga bayan Hajiya Rabi ya koma kusa da Amina. Kawar amarya da ta yi murmushin raini tun da farko ta gyara mayafi ta zame gefe kamar ba ta son a hada ta da abin da ke karyewa.

Hajiya Rabi ta yi kokarin ceto kanta da tashin hankali. “To me ya sa ba a sanar da ni ba? Ni ce babbar mace a gidan nan. Ku mayar da komai yadda na ce. Wannan yarinya ba za ta dinga sa ni a baya ba.”

Amma lokacin ya riga ya wuce. Wata motar Lexus baki ta shigo, ita ce ke dauke da wani babban bako da Hajiya Rabi ta yi ta shela tun mako guda. Ta yi saurin taka zuwa bakin hanya, ta daga hannu ta hana Baffa Driver motsawa. “Wannan motar ta tsaya nan! Ku bude kofar gaba. Ku kira masu hoto. Ita kuma”—ta nuna Amina a sarari—“ku cire ta daga bakin nan. Ban yarda ta tsaya inda ake karbar manyan baki ba.”

Wannan shi ne karin matakin da ya wuce iyaka.

Amina ba ta matsa gareta ba. Ba ta yi gardama ba. Ta bude fayil din a hankali, ta ciro takardar umarni ta asali da Hajiya Rabi ta yi ta amfani da ita wajen danniya. A bayanta akwai takardar gyara mai manne da tambarin otel da sa hannun Farouk. Ta mika takardun biyu ga manajan ba tare da kallon Hajiya Rabi ba.

“Ka aiwatar da layin da aka sa hannu yanzu,” Amina ta ce.

Farouk ya karbi takardar, ya dubi layin gyara, sannan ya juya kai tsaye ga jami’in tsaro a bakin rumfa. “Idan sunan mutum baya cikin mai ikon bada umarni, kada ku karbi umarni daga gare shi a wannan hanya. Ku bude corridor na ciki ga manyan baki. Ku bar rumfar gaba ga wadanda ke cikin jerin hoton waje kawai.”

Kalmar “kada ku karbi umarni” ta yi wa Hajiya Rabi dukan da ba za a ji sauti ba amma za a ga alamar sa. Jami’in tsaro ya daga hannu ya dakatar da ita lokacin da ta yi niyyar bude kofar Lexus da kanta. Baffa Driver ya matsa motar ya bi hanyar da Amina ta nuna. Masu daukar kaya biyu suka wuce gefen Hajiya Rabi da trolley, ba tare da jiran idonta ba. Babban bakon da take son karba a kafet ya fito daga motar, amma an kai shi ta corridor mai sanyi, ba ta gabanta ba.

Hajiya Rabi ta tsaya a tsakiyar layin da motoci ke jijjiga haske a jikinta. “Ni? Kuna hana ni?”

Amina ta dauki wata karamar katin filastik daga cikin fayil din—katin shiga mashigar ciki da otel ya buga da sunan wakiliyar biyan kudin liyafa. Ta dora shi a saman takardar da Hajiya Rabi ta yi ta nuna wa kowa tun da farko. Sai ta mika duka biyun zuwa ga Farouk.

“Ki maida wannan ga mai shi,” ta ce cikin sanyi. “Tunda ta so a yi amfani da takarda a fili, a yi amfani da ita a fili.”

Farouk ya juyar da takardar, ya nuna layin gyara ga jami’in tsaro da Mansur lokaci guda. Daga nan ya mayar wa Hajiya Rabi takardar da katin a saman, amma ba a hannunta ba—ya dora su a kan karamin teburin gefen timer panel na hasken rumfa, inda ake sarrafa lokacin sauya fitilu idan wutar NEPA ta yi gardama. Katin bai fito da sunanta ba. Takardar ma ta nuna ba ita ce mai ikon ba.

Amina ta dan matsa gaba, ta zare makullin mashigar ciki daga jikin trolley, ta rataya wa Mansur. “Ka karbi baki na gaba daga nan. Idan wani ya kawo canji, sai daga hannuna ko daga otel.”

Sai ta danna timer switch da yatsarta domin hasken rumfar waje ya koma daidai da jadawalin dare, ta juya baya. A cikin panel din mai alamun yatsa da tsofaffin goge-goge, lambar kirga ta sauka: 03… 02… 01… switch din ya yi ƙlik, sifili ya kama.