Dandalinsa ne ya tona shi #2

“Ki matsa gefe,” Nura ya faɗa yana tura akwatin samfurin da Aisha ta yi wa alama da hannunsa kamar mallakinsa ne. Ya ɗora shi a kan teburin gwaji a tsakiyar ɗakin taro na Kano, inda fitilar sama ke haskaka kwalaben ƙaramin man gyada da ta shirya da kanta. Katin da aka manna a gaban teburin ya ce: **Nura AgroTech**. Ba sunanta. Ba ko alamar haɗin gwiwa. Nata aikin ne gaba ɗaya, amma an riga an yanke mata kujera, an cire ta daga tsakiyar fili, an bar ta a gefen hanya tsakanin layin masu kallo da teburin.

Aisha ta tsaya da fayil ɗinta a hannu, rasit ɗin da ta ninka rabin-rabi saboda kuɗin gyaran injin da ta biya da safe yana matse a ciki. A can baya, ƙarar janareta na gauraye da amon fitilar corridor. Nura ya ɗauki ƙaramin injin tacewar da ta tara da kanta a unguwar Sabon Gari, ya ɗaga shi ga alkalai kamar shi ya kwana yana haɗa wayoyi da bututu. “Wannan shi ne tsarin da muka kawo domin trade na ƙanana,” ya faɗa da murmushin da ya saba yi idan yana son ɗakin ya yarda da shi tun kafin ya yi komai.

Wani ƙaramin ɗan tsagewar farko ya bayyana tun cikin minti na farko. Aisha ta miƙa hannu ta daidaita bututun fita da Nura ya juya ba daidai ba, ba tare da ta yi magana ba. Judge Maryam ta hangi motsin. Idonta ya gangaro daga fuskar Nura zuwa hannun Aisha, sannan ta ce a sanyi, “Kar a taɓa saitin idan ba wanda ya gina shi ba.” Kalmarta ba ta tsaya kan Aisha kai tsaye ba, amma Nura ya janye hannunsa kamar an kama shi da zafi. Aisle ɗin gaban masu kallo ya ɗan motsa; wasu suka kalli Aisha karo na farko.

Sai Hajiya Binta ta iso daga gefen kujerun masu tallafi, mayafinta ya yi ƙarar takarda a gefen kujerar roba. Ita ce kawar mahaifiyar Aisha, kuma ita ce ta sa sunan Aisha cikin wannan gasar bayan ta yawan jin ana yabon Nura a ƙungiyar matasa. Ta dubi katin gaban teburin, ta dubi Aisha a gefe, sannan ta matse baki. “Aisha,” ta ce a hankali, amma kalmar ta yi nauyi fiye da ihu, “idan yau aka ga kin zo nan kina tsaye kamar mataimakiya, ba za a sake buɗe miki ƙofar cibiyar ba. Na tsaya miki da sunana.”

Aisha ta ji wayarta na walƙiya a tafin hannu. Ƙaramar hasken allon ta fito ta ɓoye; saƙon Kabiru ne, ɗan uwan mahaifinta, wanda ya kai ta da mashin daga gida: *Hajiya tana kallo. Ki daure.* Ta kashe allon ba tare da amsa ba. A gaban ta, Nura ya ci gaba da karɓar gaisuwar masu shirya taro, yana ba su labarin yadda ya “jawo” ƙananan dillalai su shiga wannan sabon tsari. Kowane kalma na sa Aisha ta ƙara zama kamar baƙuwar da aka bari ta tsaya saboda ladabi kawai.

Mai gabatarwa ya buɗe zagaye na gwajin kai tsaye. “Kowane ƙungiya za ta nuna yadda kayan aikinta ke tacewa, cika kwalba, sannan a auna tsafta, sauri, da asarar samfur.” Akwai allo a bango da za a manna katin sakamako bayan kowane gwaji. A ƙasan allon an riga an manna sunayen waɗanda suka yi kafin su. Sarari guda ɗaya ne ke jiran nasara. Aisha ta san abin da ke ciki: ba yabo kawai ba, dama ce ta samun horo, kuɗin tallafi, da izinin shiga kasuwar haɗin gwiwa da za ta iya sauya mata gida baki ɗaya.

Nura ya tsaya a tsakiyar teburin gwaji, ya ɗaura abin rufe hannu kamar sarki a gaban masarautarsa. “Za mu fara,” ya ce. Ya zuba gyadar da aka nika cikin mazubi, ya kunna ƙaramin injin. Injin ya yi ƙara mai kaifi, ya ɗan yi jijjiga. Aisha ta ga cikin daƙiƙa ɗaya kuskuren da zai kashe komai: ya rufe maɓallin shan iska, sannan ya saka matattar da ba wannan kaurin ba ba. Ta matsa rabin taku. Nura ya ɗaga mata hannu ba tare da ya kalle ta ba. “Ki tsaya. Kar ki rikita mana gabatarwa.”

Ruwa-ruwan farko da ya fito ya yi kauri fiye da yadda ya kamata. Nura ya yi murmushi ga masu kallo, ya kai kwalba ƙarƙashin bututun fita. Sai injin ya yi tari. Bututun ya buga da iska. Ƙananan ɗigon man gyada suka watse a saman teburin, suka zube kan farar rigarsa. Wani huci ya tashi daga layin gaba. Nura ya sake dannawa. Injin ya yi ƙara mai muni, sannan ya tsaya cak.

Ya dubi maɓallan kamar zai iya tsoratar da su su sake aiki. “Wutar—” ya fara.

“Wutar tana nan,” Judge Maryam ta ce, tana nuna ƙaramin fitilar alamar haɗi a jikin injin. Hasken kore yana kyalli. Ba hujja. Ba hanyar ɓoye abin da ya faru.

Sekan biyu kacal ne, amma suka yi tsawo har ƙarar janareta ta fito fili daga corridor. Nura ya kai hannu cikin hargitsi ya buɗe wani murfi da bai kamata ya taɓa a bainar jama’a ba. Man da bai tace ba ya fito ya ɓata gefen tebur. Hakan ne ya karya shi. Aisha ta ajiye fayil ɗinta a kujerar gefen hanya, ta shiga tsakanin shi da teburin ba tare da neman izini ba. “Matsa,” ta ce.

A wannan karon ya kalle ta. Fuskar sa ta yi fari a ƙarƙashin hasken fitila. “Ba ke ke kan jerin gabatarwa ba.”

Aisha ta riga ta kama murfin tacewar. Ta cire matattar da ya saka, ta nuna ta a hannu na daƙiƙa ɗaya ga alkalai—ƙauri mara dacewa, ta yi kauri fiye da ma’aunin da aka rubuta a jikin kwalin. Ba ta yi jawabi ba. Ta jefa ta gefe, ta saka wadda ta dace. Ta buɗe shan iska rabin daidai, ta share bakin bututun da kyallen da ke kan tebur, sannan ta daidaita kwanon karɓa zuwa madaidaicin kusurwa. Dukkan abin a gaban idanuwa, a kan wannan teburin da ya kwace.

Masu kallo na gefen hanya su suka fara ja da baya domin su ba ta sarari. Wani yaro da ke rikodin bidiyo ya saukar da wayarsa ƙasa kaɗan don ya ga da kyau. Hajiya Binta, wadda ke can baya, ta daina gyaran mayafi. Kabiru ya tsaya a bakin ƙofa da hular mashinsa a hannu, bai ƙara motsi ba. Tsakiyar ɗakin bai fahimta ba tukuna, amma gefuna sun riga sun canza matsayi; komai ya fara juya zuwa hannun Aisha.

Ta kunna injin. Wannan karon ƙarar ta sauya—ba tsalle-tsalle ba, sai santsi. Ta zuba gyadar a hankali, ba ta cika mazubin fiye da misali ba. Ta ɗan karkatar da bututun fita, ta riƙe kwalbar a madaidaicin tsayi. Man ya fara zuba cikin santsin igiya mai zinariya, ba tare da datsewa ba. Ta ɗaga ƙaramin ma’aunin zafi ta duba sakan uku, ta rage gudu kaɗan. Wani jami’in masu shirya taro ya zo ya tsaya kusa da ita ba tare da an kira shi ba, ya tura ƙarin kwalabe kusa da hannunta maimakon kusa da Nura.

Nura ya yi yunƙurin dawowa cikin fili. “A’a, ni zan—”

Judge Maryam ba ta ɗaga murya ba. “Ka bar wanda ya san saitin ya gama.” Kalmarta ta sauka kamar an mayar da takardar izini daga hannunsa. Wani daga masu tallafi ya ɗauke katin sunan da ke kwance gaban tebur, ya juya shi domin alkalai su ga baya inda aka rubuta sunan membobin ƙungiyar da alƙalami. A can ƙasa, a ƙarƙashin rubutun Nura mai kauri, akwai: **Tsari da gini: Aisha Yusuf.**

Aisha ba ta kalli kowa ba. Ta kalli zubowar man kawai. Ta canja kwalba ta farko, ta cika ta biyu, ta daidaita murfi, ta saka samfurin gwaji cikin ƙaramin na’urar auna tsafta da ke gefen tebur. Na’urar ta yi ƙaramar ƙara, tana aiki. Ta saka ta biyu domin gwajin daidaituwar kauri. Lokacin da igiyar man ta ɗan sauya, ta gyara da yatsa ɗaya a kan maɓallin gudu. Babu rawa. Babu rikicewa. Hannunta shi ne ya mayar da teburin daga abin kunya zuwa aiki.

A can gefen hanya, motsi ya sake sauya. Hajiya Binta ta ɗan matsa gaba har ta kai layin farko na masu kallo. Wani wakilin cibiyar tallafi da ya fara kallon Nura da sha’awar bayar da kati ya zaro biro ya yi rubutu a kan takardar kimantawa. Nura ya tsaya gefen teburin yanzu kamar wanda aka bari ya riƙe hula ne. Rigarsa ta ɓace da tabon man da ya watse, kuma ba wanda yake kallon fuskar sa sai shi kansa.

Mai auna tsafta ya fitar da ƙaramin kati fari daga bakinsa na ƙarfe. Aisha ta ɗauka ta share gefen yatsunta kafin man ya taɓa shi. An rubuta lambobi da baki mai duhu: **Tsafta 96. Sauri 92. Asara 2%.** Babban sakamako a yau. Ana iya karantawa daga hannu. Ba yabo ba ne. Hujja ce.

Nura ya ce da sauri, cikin murya mai kaɗan da ta fito da rauni, “Mu sake gwaji. Ita ta canja saitin. Wannan ba tsarin da muka nuna ba ne.”

Judge Maryam ta miƙa hannu. “Katin.” Aisha ta ba ta. Maryam ta duba, ta kwatanta da jadawalin ma’auni da ke gaban ta, sannan ta miƙa wa jami’in sakamako. Jami’in ya ɗauki babban allon maƙalewa, ya saka sabon katin a ƙarƙashin sunan zagayen. Sai ya tsaya, ya dubi sunan da aka rubuta a rubuce a gefe. “Wane suna zan sa a sakamakon gwajin nan?”

Aisha ta ɗora kwalbar ƙarshe a jere, ta cire safar hannunta ɗaya. “Aisha Yusuf,” ta ce, a taƙaice. Ba ta dube Nura ba, ba ta nemi a mayar mata da kujerar da aka kwace ba. Ta gama abin da aka zo yi.

Jami’in ya kalli Judge Maryam. Ta gyada kai sau ɗaya. Sai ya zare ƙaramin katin sakamakon da aka riga aka shirya wa Nura, ya tsage gefen da aka rubuta sunan da alƙalami, ya gyara layin iko da sabon biro. **Aisha Yusuf.** Ya maƙala shi a bango, a cikin sararin da kowa ke gani tun daga layin gaba har ƙofar fita.

Nura ya kai hannu kamar zai karɓi allon kafin a ɗora, amma wakilin cibiyar tallafi ya tsaya a gabansa ba tare da taɓa shi ba, jikin sa kawai ya toshe hanya. Wannan ɗan ƙaramin tsayuwa ta isa. Nura ya tsaya a gefe. Hannunsa ya rataye a iska na ɗan lokaci, sannan ya sauka babu komai a ciki.

Aisha ta ɗauki fayil ɗinta daga kujerar gefen hanya. Rasit ɗin da ta ninka rabin-rabi ya zame ya fito kaɗan, ta mayar da shi ciki. Hasken wayarta ya sake kyalli a tafin hannu, amma ba ta buɗe saƙon ba. Ta taka zuwa bangon sakamako da kanta, ta daidaita ƙasan katin da yatsa guda saboda ya karkata kaɗan. Lambobin suka tsaya haske a farin katin: **96. 92. 2%**. Ta janye hannunta, ta bar katin a bango yayin da lambobin ke riƙe da haskensu.