Gwaji daya ya fallasa komai #2

“Ki ajiye akwatin nan a gefe, Aisha. Ni zan shiga gaban mutane,” in ji Dr. Mansur yana kwace mata igiyar na’urar duban ciki da hannun da ya saba nuna iko. Aisha ta tsaya a gefen bay ɗin gwaji tana daidaita gel, tana ɗora zanen gado, tana cire abin rufe allon daga monitor ɗin da ta riga ta kunna. A gefen ƙaramin teburin akwai kofin shayi ya huce har ya bar zobe a katifar roba, sai rabin takardar rasit da aka naɗe aka buɗe sau da yawa ƙarƙashin akwatin probes. Mansur ya ɗauki probe daga hannunta ba tare da kallonta ba. “Ke ki tsaya ki taimaka. Kada ki rikita mini bayani a gaban baƙi.”

Bayan labulen gefen fage ana jin amo daga babban wajen taro; mai sanarwa yana kiran sunayen waɗanda za a duba, janareta na kururuwa a bayan bango, wayoyi na ta tsinkar saƙonnin kuɗi da na WhatsApp a layi. Aisha ce ta haɗa komai tun safe, daga batir ɗin ajiya zuwa kebul ɗin printer. Amma a duk lokacin da aka kusa buɗe ƙofar shiga ga masu kallo, Mansur kan zama shi ne fuskar aikin. Nurse Binta ta shigo da fayiloli biyu a ƙirji, ta kalli Aisha kamar za ta ce wani abu, sai ta haɗiye. Mansur ya riga ya yi. “Ki tabbatar babu kura a kan tray. Idan aka tambayi wani abu, ni zan amsa.”

Aisha ta danna maɓallin gain ɗin da ya makale tun jiya, ya saki ya yi haske. Wannan ƙananan gyaran da ta yi ya bayyana hoto a allon cikin tsabta. Binta ta hango, ta lumshe ido ɗaya kaɗan kamar ta gane. Amma Mansur ya riga ya zauna a kujera, ya miƙa hannu yana jiran marar lafiya kamar sarki a kotu. Wannan ne ƙaramin cin da Aisha ta samu a farkon safiyar: allon ya kunna da hannunta, komai a shirye cikin nutsuwa, amma an ce ba ita za ta yi ba.

Sai layi ya matso ƙofar bay ɗin kamar ruwa mai neman hanya. Hajiya Rabi ta iso da ɗanta Sadiq yana riƙe da hannun tsohon mahaifinsa, Alhaji Garba, wanda ya yi fari ya tsaya da wahalar numfashi. Bayan su akwai wakilin masu ba da tallafi daga Accra da mai ɗaukar hoto, sannan sauran jama’a suna miƙe wuyoyi daga bakin labule. Binta ta raɗa, “Wannan ba za a iya jinkirta shi ba. Iyali suna son a nuna musu a yanzu kafin a kai shi babban asibiti.” Aisha ta ga yadda Hajiya Rabi ke damƙe da rabin takardar biyan kuɗin magani, ta yi laushi har ta yi sheƙi daga yawan murɗawa.

Mansur ya gyara murya. “Ku shigo. Za mu yi sauri.” Ya yi wa Alhaji Garba kwanciya, amma ko yadda ya sa matashin bayan mutumin ya nuna ba shi saba da irin numfashin da yake gani ba. Hajiya Rabi ta tsaya dab da ƙofar bay, ba ta shiga ciki sosai ba saboda kunya da dokokin fili, amma idonta na nan a kan allon. Sadiq kuma ya tsaya a bakin shiga kamar mai gadi, tsakanin iyali da taron da ke son leƙowa. Wannan ba gwaji ne kawai ba; fuskar gida ce a gaban mutane, a Kano inda maganar gobe na fara ne daga abin da aka gani yau.

Mansur ya shafa gel da yawa fiye da kima ya ɗora probe a saman ciki, yana motsawa da hanzari irin na mutumin da ya fi son a ga hannunsa fiye da abin da allon ke faɗa. Hoto ya fito a hargitse, duhu da farin ɗigo. Ya ce, “Akwai taruwar iska. Wataƙila ba komai ba ne.” Alhaji Garba ya yi ƙara ƙasa-ƙasa. Hajiya Rabi ta matsa ƙafa ɗaya gaba. “Ba komai ba ne? Tun jiya bai iya tsayuwa da kyau ba.”

Mansur ya canja depth ba tare da dalili ba, ya sake danna freeze, ya sake buɗe. Abin ya ƙara rikicewa. Wakilin tallafin ya ɗaga wayarsa ya ɗan rage ta, ya kasa gane abin da ke faruwa. A layi na waje, murya ta ce, “Ai an ce babban likita ne.” Aisha tana tsaye kusa da shelf mai cunkoso da karamin sanitizer, safar hannu, da alkalami mai tsohon tabon tawada a jiki. Ta riga ta ga kuskuren. Probe ɗin yana da mummunar kusurwa; yana kallon iska da bango maimakon wurin da zafi ya taɓa. Mansur ya sake matsa shi da ƙarfi, tsohon mutumin ya kame baki.

“Ka ɗan juya shi kaɗan zuwa hagu, ka sauke pressure,” Aisha ta faɗi a taƙaice.

Mansur bai juyo ba. “Na ce ki yi shiru.” Sai ya sake danna maɓallin TGC a layi ɗaya ya lalata hasken sama da ƙasa lokaci guda. Allon ya zama wani fari mai tsami.

Alhaji Garba ya yi wani irin numfashi da ya sa Binta ta matsa da sauri. “Doctor, please—” ta fara, amma Mansur ya miƙe kafada yana ƙoƙarin daidaita probe cikin tashin hankali. Aisha ta ga lokaci yana tserewa. Ta sa hannu cikin nutsuwa, ba kan mutum ba, kan na’urar. Ta juya ƙasan probe ɗin da yatsa biyu kaɗai, kusurwa ɗaya, sannan ta zame shi ƙasa da ƙaramin nisan da ba zai ja hankali ba idan mutum bai san aiki ba.

A nan ɗakin ya daskare.

A allon, hargitsin farin gishiri ya warware ya zama siffa mai ma’ana. Layin duhu mai zagaye ya fito a gefe, a ƙasa akwai inuwa mai tsabta da ta nuna ba iska ba ce. Mansur ya cire hannunsa a hankali kamar an ƙone shi. Ba zai iya kwaikwayon wannan gyara ba, domin gyaran bai fito daga maganar baki ba; ya fito daga kusurwa ɗaya tak da matsin hannu da ya kamata ya sani idan sana’ar tasa ce. Hajiya Rabi ta yi “Subhanallah” a ƙasa sosai. Wakilin ba da tallafi ya sauke wayarsa gaba ɗaya ya kallon allon da ido biyu.

Mansur ya yi saurin cewa, “Eh, haka nake nufi—”

“Binta, ƙara haske a ƙasa kaɗan,” Aisha ta ce, ba tare da ta kalle shi ba. Ta riga ta kama probe ɗin cikakke daga hannunsa, ta daidaita gain zuwa matsakaici, ta matsa mutumin ya ɗan karkata. “Alhaji, ku yi numfashi a hankali. Kada ku motsa.” Muryarta ba ta yi ƙarfi ba, amma ta cika bay ɗin kamar ita ce kaɗai abin da ya daidaita.

Mansur ya miƙa hannu don ya karɓe probe ɗin. “Mayar mini. Ni nake jagorantar wannan sashe.”

Sadiq ya motsa gaba ɗaya ya katse hanyar hannunsa ba tare da ya taɓa shi ba. “Ka bari ta gama,” ya faɗa, idanunsa a kan allon ba a kansa ba. Wannan ƙaramin sauyin tsayuwa ya fi magana ƙarfi; a bakin ƙofar da ya shigo da ita a matsayin mai rakiyar uba, ya zama shinge a tsakanin tsohon iko da na’urar.

Aisha ba ta tsaya gardama ba. Ta zame probe ɗin milimita kaɗan, ta sa caliper a kan gefen inuwa, ta ɗauki hoton farko. “Ba gas ba ne,” ta ce cikin aikinta. “A nan akwai ruwa mai taruwa. Kuma ga nan—” ta ɗan canja angle ɗin cephalad, layin wani kunkuntar abu ya bayyana a cikin ruwan. “Wannan shi ne abin da ke hana sukwane kyau. Idan aka ci gaba da matsa ciki haka, zai ƙara musu ciwo.”

Binta ta matso kusa da allon. Ta ga abin da kowa ya ga amma ba kowa zai iya jawo ya bayyana ba. Nan take ta ɗauki fayil daga hannun Mansur, ta ajiye a gefen counter ɗin, ta ce, “Ina rubuta wannan capture.” Wannan shi ne bugun farko a fili: an kwace masa takardar aiki a gaban iyali da baƙi. Mansur ya tsaya da hannayensa babu abin riƙe.

Ya yi ƙoƙarin dawo da murya. “Ba za mu iya yanke hukunci daga hoto ɗaya ba. A kashe wannan. Mu tura shi can—”

Aisha ta riga ta ɗauki na biyu, wannan karon daga gefen dama, ta danna freeze sannan ta buɗe domin a ga motsin ruwan yadda yake zagaye abin da ya makale. “Ba hoto ɗaya ba ne.” Ta cire daskarewa, ta sake nuna motsin. “Ku kalla nan.” Hajiya Rabi ta matsa da tafin hannu a ƙirji. Ko mai ɗaukar hoto bai sake ɗaga kyamara ba; ya san wannan ba lokacin walƙiya ba ne.

Wakilin tallafin ya yi magana daga baya, amma ba don ya ceci kowa ba; don ya bi abin da allon ya riga ya yanke. “Wace ce ke gudanar da scan ɗin?”

Kafin Mansur ya buɗe baki, Binta ta ce, “Aisha.” Ta faɗa kai tsaye, ba tare da lakabi ko zagaye ba. Ta juya zuwa wani ma’aikaci a ƙofar. “Ku kawo trolley. A kira ambulance ɗin da ke waje yanzu. Ku ce a tafi da wannan capture.”

Mansur ya ɗaga murya cikin raunana. “Ni ne doctor a nan.”

Binta ta miƙa masa katin shigarsa na bay da ke rataye a wajen console. “To ku koma wajen teburin rajista idan kuna son ba da bayani daga can. Wannan bay ɗin tana aiki.” Ta cire lanyard ɗin daga ƙugunsa da sauri saboda ya rataye a kan kebul, ta ajiye shi a saman printer. Wannan karon babu ɓoye-ɓoye: an kwace masa ikon tsayuwa a wurin da yake ba da umarni.

Hajiya Rabi ta juya gaba ɗaya zuwa Aisha. Daga farko ta tsaya a matsayin uwa mai jin tsoro; yanzu ta yi magana da muryar da ake yi wa wanda aka yarda da shi a gaban dangi. “’Yata, me za a yi masa yanzu?”

Aisha ta ci gaba da aiki, idanunta a allon. “Za a kai shi asibiti nan take. Kada a ba shi abin ci yanzu. Ku riƙe wannan gefen zanen.” Ta nuna ba tare da faɗaɗa magana ba. Hajiya Rabi ta yi abin da aka ce mata nan take. A cikin irin waɗannan wurare, amincewa ba ta sauka daga takarda; tana sauka ne daga hannun da ya sa hoto ya yi magana.

Mansur ya sake yunƙurin shiga tsakanin ta da console. “Kin wuce gona da iri. Wannan outreach ne, ba wurin—”

Aisha ta danna save, ta buɗe jerin marasa lafiya, ta saka sunan Alhaji Garba a saman active list ɗin da ke allon, sannan ta cire na Mansur daga layin mai kula da gwajin kai tsaye. Sunansa ya ɓace daga kusurwar da yake fitowa tun safe. A bayyane, a gaban masu kallo, ikon mallakar shari’ar ya canza. Sadiq ya ga canjin, ya ja Mansur gefe da duban da bai buƙaci taɓa jiki ba. “An gama. Ka ba ta wuri.”

Bay ɗin ya yi ƙunci da mutane amma tsakiyarsa ta yi fadi a kusa da Aisha, kamar kowa ya san inda aikin yake gudana kuma inda ba ya gudana. Ta sake ɗora probe da daidaiton ƙwararre, ta ɗauki longitudinal view, ta nuna wa Binta inda za ta rubuta girman taruwar ruwan. Alhaji Garba, da ya shigo yana taƙure numfashi, yanzu yana bin umarninta a hankali. Ko motsin sa ya fi na Mansur biyayya. Daga waje ana jin an kira sunan marar lafiya na gaba, amma babu wanda ya kuskura ya ture wannan lokacin.

Wakilin tallafin ya kai hannu kan clipboard ɗinsa, ya dubi Mansur, ya dubi allon, sannan ya juya ga ma’aikacin ƙofa. “A ba ta sararin aiki.” Bai yi jawabi ba; ya dai zaɓi wanda ɗakin ya riga ya zaɓa. Wannan ya isa. Mutane biyu da suka tsaya leƙo daga labule suka ja da baya domin a samu hanya ga trolley. Mansur ya koma wajen counter ɗin da ya cika da ƙaramin tarkace, ya bugi kofin shayin da ya huce. Kofin ya karkata, zoben shayin ya ƙara faɗi a katifar roba kamar tabon da ba ya gogewa da gaggawa.

Aisha ta yi capture na ƙarshe, ta ɗora ma’aunin aunawa a daidai gefen abin da ya makale, ta yi alama biyu cikin sauri. Binta tana rubutu, Hajiya Rabi tana riƙe zanen, Sadiq yana tsare ƙofa. Kowa ya koma wurin da aikinsa yake, amma wannan sabuwar tsarin ba Mansur ya tsara ba. A kan diagnosis screen, hoton da aka gyara ya tsaya da tsabta a diagnosis bay. Aisha ta matsa ƙaramin alamar linzami zuwa kan gefen inuwa, ta danna tabbatarwa, kuma cursor ya tsaya.