Pass din ya koma hannunta

Maryam ta miƙa takardar karɓa da igiyar katinta mai lanƙwashewa, amma Rabi’u ya ɗaga hannu ya katse ma’aikatan bakin shagon da cewa, “Ku ja motar farko zuwa layi na biyu. Ba ita za ta saki kaya ba.” Sai ya ture takardar da bayan yatsa kamar datti, a gaban direbobi uku, masu ɗaukar kaya biyu, da mai gadi da ya riga ya san fuskar Maryam fiye da tasa.

Busar janareta na cika bakin ɗakin ajiya da wani ƙamshi mai zafi na mai. A gefen takardun hannunta akwai ƙaramin rasit da ta ninka rabin-rabi har gefensa ya yi laushi saboda buɗewa da rufewa. Ita ce ta tsara motocin da za su ɗauki kujeru, tukunyar abinci, da fitilun liyafar walimar da Hajiya Binta ta ɗaura wa danginta fuska. Idan kayan suka makara, ba kuɗi kaɗai za a ci ba; za a ci mutuncinta a gida da kasuwa. Duk da haka Rabi’u ya ɗaga murya kamar shi ne ya zuba wahalar kwanaki uku.

Maryam ba ta matsa baya ba. “Layin karɓar nan nawa ne. Ka ga lambar a takarda.”

Rabi’u ya karɓi wayarsa daga aljihunsa, ya nuna wa maigadi allon da sauri ba tare da ya bari kowa ya karanta ba. “Sunan da ke aiki a yau nawa ne. Ka buɗe masa ƙofa idan na ce, ba idan ita ta ce ba.” Sai ya juya ga Sani, direban Hilux mai fari. “Kai, shiga ciki. Ki tsaya gefe,” ya ƙara wa Maryam ba tare da ya kalle ta ba.

Sani ya dube ta da idanun da suka kasa tsayawa. Ya san ita ce ta biya kuɗin fetur da safe ta wallet ɗinta lokacin da dispatch ya tsaya. Amma a gaban wanda yake riƙe da bakin layi, ya shiga motar ya kunna. Wannan ƙaramin motsin ya fi zagi. An karɓe mata ikon da ta shirya da hannunta, kuma an fara aiwatar da umarnin ba tare da ita ba.

Lokacin da ba ta gama haɗiye haushin ba, wata Prado mai duhu ta shigo ta tsaya kusa da ƙofar ƙarfe. An sauko da Hajiya Binta tare da ƙanwarta da yarinya mai ɗauke da wayoyi biyu. Fuskarta a rufe take da mayafin da aka jera da kyau, amma idanunta sun tsaya kai tsaye kan Maryam da takardar hannunta. Wannan shi ne abin da Maryam ta fi so ya jinkirta: babbar shaida daga gida ta zo ta gan ta a gefe kamar ‘yar aiki marar iko.

“Haba Maryam,” Hajiya Binta ta ce a hankali mai kaifi. “An ce kin tabbatar min da fitowar motocin kafin la’asar.”

Kafin Maryam ta amsa, Rabi’u ya matsa gaba da ɗan girmamawa na karya. “Hajiya, komai na tafiya. Akwai ɗan canjin jerin fitowa ne. Na riga na shiga ciki.”

Ya yi maganar “na” da nauyin sata a fili. Yarinyar da ke gefen Hajiya Binta ta ɗaga waya tana kallon rubutun WhatsApp. “Mutanen Accra sun iso wajen taron. Suna tambayar me ya sa kayan falon VIP ba su motsa ba.”

Maryam ta ga yadda wannan magana ta sauka a fuskar Hajiya Binta. Ba kamar fushi kai tsaye ba ne; ya fi muni. Wani irin yanke hukunci ne mai sanyi: kin yi mini alkawari a gaban dangi, yanzu kina tsaye ba tare da ƙofa ba. Rabi’u ya ji wannan sauyin, ya yi amfani da shi. Ya karɓi ɗan takardar fitowar mota daga hannun wani yaron ajiya, ya sa hannu a kai a fili, ya ɗaga shi sama kaɗan kamar tambari ya sauya hannu.

“Ka je da wannan,” ya ce wa Mansur, wani direba mai ɗan shekaru. “Motar biyu ta bi bayan Sani.”

Maryam ta miƙa hannu. “Wannan takarda ta ƙarƙashin booking ɗina ce.”

Rabi’u ya janye hannu kafin yatsunta su taɓa gefen takardar. Sautin takardar ya yi ƙara busasshiya, irin karar nadin leda ko takarda idan aka riƙa murɗawa cikin tashin hankali. “Idan kina son hayaniya a gaban Hajiya, ki yi. Amma motocin za su fita ne ta hannuna.”

Hajiya Binta ba ta ce komai ba. Ta tsaya kawai tana kallon Maryam yadda ake kallon wanda aka ba dama ya kasa rike ta. Wannan tsayuwar ce ta ƙara matse kirjin Maryam. Ta san abu guda: idan ta tsaya nan tana gardama, za su bar ta a matsayin mace mai hayaniya da ba ta iya sarrafa aiki. Idan ta motsa yanzu daidai, za ta yanke tushen hannun da yake takure mata.

Ta ja numfashi ɗaya, ta buɗe wayarta, ta danna sunan Alhaji Nasiru, mai rumbun kayan, wanda ba ya son kowa ya tayar masa da waya idan ba akwai matsala ta gaskiya ba. Rabi’u ya yi ɗan dariyar gefen baki. “Ki kira wa wa? Na riga na gyara.”

Maryam ta sa wayar a kunnen ta ba tare da kallon sa ba. “Alhaji, ni ce Maryam. Ina bakin shutter. Ana sakin booking ɗina da wani suna daban, a gaban client ɗin da ya biya. Idan ka bude dashboard yanzu, ka duba slot na Binta Hall, fitowar yau da yamma. Ni ce na cika kudin ajiyar motoci da safe daga asusuna. Ka duba kuma ka kira idan akwai kuskure.”

A can ƙarshen layi, muryar dattijon ta fito da gajiyar wanda aka tsoma a abu ba tare da izini ba. “Wa yake tsaye a kan layin?”

Maryam ta ce, “Rabi’u.”

Shiru na daƙiƙa biyu. Sannan: “Kada ki kashe. Ka ba mai gadi wayar.” Ta miƙa wa maigadi, ba tare da ta yi ƙarin magana ba. Maigadin ya karɓa da hannu biyu, kamar ana ba shi abu mai zafi. Rabi’u ya matso, “Ni ka ba—” amma maigadin ya juya masa baya ya sa wayar a kunne.

A lokaci ɗaya, wayar Maryam ta yi ƙarar saƙon kuɗi da wani saƙon tsarin aiki. Ta buɗe. Sunan booking ɗin ya koma daidai a app ɗin ajiya; ƙasan shafin ya nuna lambar izinin fita ta sabon layi da sunanta, sannan ƙaramin alamar kore ta bayyana a gefen “release holder.” A can cikin rumfar karɓa, allon ƙaramin terminal da yaron ajiya ke riƙe da shi ya yi ƙara. Yaron ya kalli allon, ya sake kallon Rabi’u, sannan ya kalli Maryam.

“An mayar,” yaron ya faɗa kafin ya iya hana bakinsa. “Sun cire sunan da ke kan release. Ya koma Maryam.”

Wannan ne ɗan fashewar farko. Sani, wanda motarsa ta riga ta ɗan matsa gaba, ya dakata a bakin ƙofar. Mansur ya rage gilashin motarsa ƙasa, yana jiran wa zai saurara. Rabi’u ya yi saurin miƙa hannu zuwa terminal. “Ka bani nan. Wani glitch ne.”

Yaron ajiya ya janye kayan daga hannunsa. Ba wai ya yi jaruntaka ba ne; umarni ya riga ya canza. “Alhaji ya ce daga yanzu duk fitowa sai da ita.”

Maryam ta karɓi wayarta daga maigadi, ta ɗaga sabon lambar izinin fita a allon. “Sani,” ta ce ba tare da ɗaga murya ba, “ka dawo layin farko. Kai ne zaka ɗauki kujeru da rigingimu zuwa Binta Hall. Mansur, ka tsaya. Motarka za ta ɗauki fitilu bayan an ɗora na farko.” Ta juya ga yaron ajiya. “Ka fitar min da pass biyu yanzu.”

Rabi’u ya yi yunƙurin tsayawa tsakiyar hanyar motar, kamar jikin sa zai iya maye gurbin izini. “Ba za ki canza jerin nan haka kawai ba. Na riga na ba da umarni.”

Sani ya buɗe ƙofa ya sunkuya kaɗan daga cikin motar. “Malam, an ce a bi release ɗinta.” Bai yi gardama ba, bai yi neman afuwa ba. Ya gyara sitiyari ya mayar da motar yadda Maryam ta ce. Tayoyin suka murɗa ƙasa mai ƙura a daidai inda Rabi’u ya so a tsare shi. Wannan shi ne karo na farko da aka ƙi umarninsa a fili.

Hajiya Binta ta matsa inci biyu kawai, amma sauyin ya isa. Ba ta sake kallon Rabi’u ba. Idanunta suna kan Maryam yanzu, ba na tausayi ba, na auna iko. Yarinyar gefenta ta ce, “Na gaya musu mota ta motsa.” A can wayarta ta sake raira ƙarar saƙo.

Yaron ajiya ya fito da fararen pass biyu masu hatimi, ya miƙa wa Maryam. Igiyar katinta tsohuwa ta buge gefen pass ɗin da ɗan sauti. Ta ɗora na farko a gaban gilashin Sani. “Wuce.” Ta miƙa na biyu ga Mansur amma ta nuna masa da hannu ya jira. “Kai ka tsaya har na bude muku layi gaba ɗaya.”

Rabi’u ya yi saurin ƙoƙarin kamo pass ɗin na biyu. Maryam ta janye hannu, ta miƙa wa Mansur kai tsaye. “Kar ka karɓi umarni daga wanda ba sunansa ke kan release ba.”

Mansur, wanda a baya yake ta yawo da ido yana neman inda iko yake, ya karɓi pass ɗin daga hannunta kamar hukunci ya sauka. “To, Hajiya Maryam.”

Rabi’u ya juya ga maigadi da sauri. “Rufe ƙofar har sai na duba.”

Maigadin ya tsaya cak. Wannan karon bai kalli Rabi’u ba. “An ce a bude bisa release ɗinta,” ya ce. Kalmar “ɗinta” ta fito a sarari fiye da yadda ake furtawa a kullum.

Sai ƙarfen shutter ya tashi rabin sama da ƙarfi, ya bada wata kara mai gogewa. Daga cikin rumfa, ma’aikata suka fara turo trolley mai kujeru masu ɗaure da farin zani. Maryam ta nuna musu motar da za su fara. “A na Sani. Da sauri. Ku kulle igiya sau biyu. Hanyar Zaria Road cike take, zai bi ta baya.”

Ba ta tsaya ta dube shi ba. Wannan ya fi masa ciwo. Rabi’u ya bi ta gefen motar yana ƙoƙarin tsayar da lodi da baki. “Wannan ba shi ne schedule ba. Wannan nawa ne—”

Maryam ta katse da kalma uku kacal, tana kallon ma’aikacin lodi, ba shi ba. “Ci gaba da ɗora.”

An ɗora kujeru uku, biyar, tara. Ƙarar ƙarfe da igiya da murfin motar suna haɗuwa da busar janareta. Sani ya sa hannu ya karɓi takardar hanya daga hannunta. Rabi’u ya tsaya kusa da murfin motar yana neman abin riƙo. Bai sake zama cibiyar wurin ba; ya zama abin kaucewa. Wani ma’aikaci ya buge kafadarsa da trolley saboda yana tsaye a hanya, sai ya matsa gefe da sauri.

Sai wayarsa ta ringa. Ya amsa da sautin gaggawa, “Eh, eh, ina nan—” amma daga yadda fuskarsa ta yi tauri, Maryam ta gane ba wanda yake masa sauƙi a dayan ɓangaren. Wataƙila Alhaji Nasiru ne, ko kuma wanda ya ga sauyin a tsarin fita. Bai da lokacin kare kansa; layin ya riga ya motsa.

“Motar farko ta fita,” yarinyar wajen Hajiya Binta ta faɗa tana kallon waje, muryarta cike da mamaki da ta kasa ɓoyewa.

“Na sani,” Hajiya Binta ta ce. Har yanzu idanunta suna kan Maryam, amma ba tambaya a ciki. Umurni ne kawai na gaba. “VIP sofas su biyo nan da minti goma.”

Maryam ta gyara mayafinta a kafaɗa ɗaya, ta ɗaga hannu zuwa rumfa. “Ku fito da sofas ɗin zinariya. Mansur, ka ja motar ka shigo layin tsakiya. Na uku ya jira a waje har sai wannan ya cika.” Sai ta juya ga ɗan ƙaramin direban da ke jiran umarni daga can baya. “Kai kuma, idan ka shigo ba tare da pass ba, za ka tsaya waje. Ka jira na kira.”

Yanzu ta bude layi kamar ruwa. Motar farko ta fice. Ta biyu ta shigo. Trolley ya koma ciki ya sake fitowa. Pass na fita suna sauya hannu daga nata zuwa gilashi, zuwa direba, zuwa ƙofa. Kowane motsi yana yanke wani ƙaramin yanki daga abin da Rabi’u ya riƙe da safe. Ya sake matsowa kusa da rumfar pass. “Maryam, bani guda ɗaya in saki na waje. Ina taimako ne.”

Ta dube shi a karon farko tun bayan kiran. Ba da fushi ba, ba da tsawa ba. Daidai kallon da ake yi wa wanda ya makara ga ƙofar da ba tasa ba. “Tsaya wajen layi.”

Wannan ne ƙaryewar ta fito fili. Wani direba daga baya, wanda tun farko yake kiransa “oga,” ya taka birki ya ce daga cikin taga, “Wa zan karɓi pass wurinta ko wurinka?” Tambayar ba ta da tausayi; tambaya ce ta aiki. Amma ta sare shi. Rabi’u ya buɗe baki ya ce, “Ni—” sai Maryam ta miƙa pass ɗin ta gefen sa kai tsaye ga direban. “Karɓa ka tafi.”

Direban ya mika hannu ya karɓa daga nata, ba tare da ya kalli Rabi’u ba.

Motoci uku suka jera suka fita a kan umarninta, kowacce da takardarta, kowacce da hanya ta daban domin kada cunkoson Kano ya tsaya musu gaba ɗaya. Ta sake tsara ɗaya zuwa ta baya saboda gadar kusa da kasuwa ta cika, ta mayar da ɗaya ta bi ta Club Road saboda akwai baƙin da suka fara isa. Duk wanda ya yi tambaya ya kalli ta. Duk wanda ya tsaya a hanya an matsar da shi. Rabi’u ya yi ƙoƙarin komawa bakin shutter lokacin da aka fito da motar ƙarshe, amma maigadi ya miƙa sandar hannunsa kaɗan kawai, ba tare da tashin hankali ba.

“Ba tare da pass ba, ka tsaya.”

A lokacin motar ƙarshe ta karɓi sofas ɗin VIP, Maryam ta zare pass na ƙarshe daga kan allon karɓa, ta danna shi a hannun direban, sannan ta nuna masa hanyar fita da yatsa ɗaya. Motar ta tsallake bakin shutter yayin da ƙofar ƙarfe ta tsaya rabin buɗe a ɓangarenta, gefen da Rabi’u yake kuma ya rage a toshe. Maryam ta tsaya a bakin ɗaga shutter ɗin, ta ce wa maigadi, “A barshi haka. A nan ne layin fitarmu yake.”