Gwaji guda ya fallasa komai

“Ki zauna can,” mai kira ta faɗa tana danna alkalami a kan takardar kira. “Rukayya ta zo da abin gwaji nata. Ke sai daga baya.”

Amina ta tsaya da kwalin roba a hannu, sannan ta sauka a ƙarshen bencin filastik mai karyayyen kusurwa. A gaban ta, kan ƙaramin teburin gwaji, akwai ƙananan kwalaben miya da ƙamshin kayan ƙamshi, cokali na aunawa, da faranti fari. Rukayya ta miƙe cikin atamfa mai tsada, lanyard ɗinta sabo yana sheƙi, tana ɗaga ƙaramin kwalin da Amina ta nade da takarda mai ruwan kasa jiya da dare. Takardar ta yi ƙarar busasshiya a hannunta. “Wannan shi ne sabon sample ɗina,” in ji ta ga alkalan gasar. “Na ƙirƙira shi domin kasuwar Kano ta yau.”

Amina ta kalli gefen kofin shayi da aka ajiye a kan teburin wani ma’aikaci; ya riga ya yi zobe a katakon saboda an bari ya huce. Ta san wannan zobe kamar lokacin da aka ɓata mata. Kudin shiga wannan tantancewar ba ƙarami ba ne. Kudin haya, kuɗin kayan haɗi, kuɗin da ta ciwo daga adashin unguwa—duk sun rataye a wannan safe. Amma Rukayya tana tsaye inda ya kamata ita ce ta tsaya, tana magana da tabbacin da ba nata ba, tana maimaita kalmomin da Amina ta yi mata jiya da dare a ɗakin haɗa kayan.

Wani daga cikin alkalan ya ɗanɗana sample ɗin, ya gyara tabarau. “Kin san yadda kika daidaita kaurin mai da acidity?”

Rukayya ta yi murmushi ba tare da kiftawa ba. “Akwai dabara a trade, Alhaji. Ba komai ake faɗa ba.”

Murmushi ya zagaya teburin. Amina ta ji hannunta ya matse gefen kwalin har farcen ta ya shiga cikin roba. A gefen bencin, Hajiya Binta ta matsa kusa da ita, gyalen ta ya shafi kafadarta. “Kar ki buɗe baki,” ta faɗa a ƙasa-ƙasa, amma da ƙarfi. “Ana kallonmu. Kina so ki jawo wa gida abin magana ne? Rukayya ‘yar uwa ce. Idan ta samu, ai namu ne.”

Amina ba ta kalle ta ba. “Ba nata bane.”

Hajiya Binta ta juya kai da sauri kamar ta ji zagi a masallaci. “A nan za ki ce haka? A gaban mutane? Mansur ma yana can bakin ƙofa yana kallo. Ki tattara mutuncinki. Mace ba ta faɗa da hannu a kasuwa.”

Sunan Mansur ya zo mata kamar zafi. Ya tsaya a gefe kusa da tagar da janareta ke kaɗawa a bayan ginin, sanye da rigar aiki, ya zo tun safe saboda ya san wannan rana na nufin kofofi za su buɗe ko su rufe. Dangantakarsu ba boyayyiya ba ce; iyalai sun sani, amma ba a gama komai ba. Idan ta ɓalle a bainar jama’a, ba ita kaɗai za a ce ta zubar da mutunci ba. Za a ce gidan Hajiya Binta ya kasa tarbiyya. Za a ce Mansur ya ɗauko mace mai gardama. Wannan shi ne abin da Rukayya ta jingina kanta a kai.

A gaban teburin, mai kira ta ɗaga murya. “Rukayya, ki nuna musu yadda ake gyaran batch idan ya rabu. Wannan zagaye na kai tsaye ne.”

Amina ta ɗago ido. Wannan ba cikin jerin farko yake ba. Alkalai sun canja hanya domin su ga wanda ya san aiki da gaske. A teburin gwaji aka kawo wani ƙaramin hadin da aka yi da gangan ya ɓaci; man ya rabu da ruwan, launin ya yi ɗanyen toka, ƙamshin ya dusashe. Duk wanda ya taɓa yin wannan sana’a ya san kuskuren, amma sai wanda ya yi hannu kullum ne zai iya gyara shi a idon jama’a.

Rukayya ta ja numfashi da hanci, ta ɗauki cokalin aunawa kamar abin ado. “Abu mai sauƙi ne.” Ta zuba ƙarin ƙanshi kai tsaye. Cakudar ta ƙara ɓaci. Ta ƙara gari mai kauri ba tare da ta dumama ba. Kumburi ya tsaya a sama kamar kulli. Wani alkali ya ce, “A’a, tsaya. Me ya sa kika yi haka?”

Rukayya ta ɗan yi dariya, amma fuskarta ta ɗan taɓarɓare. “Saboda… idan ya yi ruwa sosai, sai a ɗaure shi.”

“Da me?” wani ya tambaya.

Ta kalli sample ɗin kamar yana mata sabon fuska. “Da… daidaito.”

A bencin filastik, wani saurayi ya sauke wayarsa daga kunne. Mansur ya ɗaga kansa daga tagar. Hajiya Binta ta matse cinyar Amina da ƙarfi. “Ko yanzu ma kar ki tashi,” ta hura. “Su manya za su warware.”

Amma alkali mafi tsufa ya riga ya ga abin da kowa ya fara gani. Ya sa cokali ƙasa, ya ɗaga ido zuwa bencin. “Wace ce ta kawo wannan sample ɗin tun farko?”

Rukayya ta yi gaggawar cewa, “Ni—”

Amina ta ji muryar ta fito ba tare da hayaniya ba. “Ni na haɗa shi.”

Hajiya Binta ta yi kamar za ta kamo hannunta, amma an riga an kira ta. “Ke, zo,” in ji alkali. “Idan kin san shi, gyara mana a nan.”

Ta tashi. Kusurwar bencin da ta dade tana dannewa ta saki ƙara. Amina ta ajiye kwalinta a ƙasa, ta tura hijab ɗinta baya kaɗan daga wuyan ta, ta zo teburin ba da sauri ba, ba da tsoro ba. Rukayya ta matsa gefe amma ba ta son barin tsakiyar. Amina ba ta ce komai ba. Ta ɗan ɗaga kwanon haɗin, ta kalli yadda man ya taru a gefe. Sai ta tsoma yatsa kaɗan, ta ji kauri, ta kai hanci.

“An sa ƙanshi da wuri,” ta faɗa. “Kuma ba a dumama man sosai ba kafin a ɗaure.” Ta ɗauki ƙaramin kofin ruwan zafi daga gefen kettle, ta zuba ba da yawa ba. Ta motsa a hankali, zagaye ɗaya, biyu, uku. “Idan kuka ga ya rabu haka, ba ƙarin ƙanshi za ku fara ba. Tsarin ya riga ya karye.”

Duk teburin ya matsa gaba. Amina ta nemi ƙaramin sinadari mai ɗaurewa, ta ɗauki ɗan kaɗan da bakin cokali, ba hannu cike ba kamar yadda Rukayya ta yi. Ta sa, ta bari ya jike, sai ta sake juya kwanon a hankali, wannan karon daga ƙasa zuwa sama. Launin ya fara komawa ɗaya. Ta ɗan ɗaga kwanon ta nuna gefen da ya daina yin mai. “Yanzu zafi ya kama. Sai a daidaita kauri kadan-kadan.”

Wani alkali ya ce, “Me ya sa ba ki ƙara duka lokaci guda ba?”

“Saboda idan na cika shi yanzu,” Amina ta ce tana ci gaba da motsawa, “zan rufe kuskure ba zan gyara shi ba.”

Ba ta kalli Rukayya ba, amma ta ji ta motsa kamar an cire tabarma a ƙarƙashinta. Muryarta da ta cika ɗakin tun farko ta gushe. Ta tsaya da sabuwar lanyard ɗinta tana murɗawa da yatsa. Mansur ya yi mataki ɗaya zuwa gaba, ya tsaya a inda yake. Hajiya Binta kuma ta yi shiru, ba saboda ta yarda ba, sai don babu abin da za ta hana ido gani.

Amina ta ɗanɗana ƙaramin digo, ta gyara gishiri da lemun tsami daidai gwargwado. “Yanzu a ƙarshe ne ƙanshi,” ta ce. Ta zuba digo biyu kawai. Ta juya kwanon sau ɗaya. Cakudar ta lafa kamar ta tuna jikinta. Ba mai ya sake taruwa a saman ba. Ta zuba kaɗan a faranti fari. Kaurinsa ya zauna daidai, ba ya gudu, ba ya tsayawa kamar laka.

Alkali mafi tsufa ya ɗora cokali, ya ɗanɗana, sannan ya ɗora ƙasa ba tare da surutu ba. “Ke kika yi sample ɗin farko?”

“Eh.”

“Ke kika koya mata wannan hanyar?”

Amina ta goge gefen kwanon da zani. “Ta zo ɗakina jiya da daddare. Ta ce tana son ta gani. Na yi a gabanta.”

Wannan ne kaɗai ta ce. Ba ta ƙara labari ba. Ba ta zargi kowa ba. Ta koma gyaran saman hadin, tana rufe kwalban daidai kamar tana cikin ɗakinta ita kaɗai. Amma ɗakin ya riga ya sauya wuri. Yanzu tambayoyi daga teburin zuwa gare ta suke.

“Idan za a yi wannan da yawa fa?”

“Yaya za ki kiyaye ɗorewar kayan idan za su tsaya a zafi?”

“Farashin haɗin cikin kasuwar Sabon Gari fa?”

Ta amsa ɗaya bayan ɗaya tana nuna da hannu, tana buɗe ƙaramin kundin lissafi daga kwalinta, tana faɗin lambobi ba da kwaikwayo ba. “Idan batch ɗin ya kai wannan, ragin asara yana nan.” “A kasuwar nan, kwalba mai wannan girma ba za ta yi tsada haka ba.” “Idan wutar lantarki ta tafi, za a iya ci gaba da matakin farko kafin janareta ya dawo, amma ba za a yi ɗaurin ƙarshe ba sai zafi ya tsaya.”

Rukayya ta yi yunƙurin shiga. “Ni ma abin da nake nufi kenan—”

Alkali na tsakiya ya ɗaga hannu ba tare da kallonta ba. “Ki bari.”

Kalmar ta sauka a kanta a fili fiye da tsawa. Rukayya ta yi shiru a tsaye, hannunta yana riƙe da kwalin da ba ta san abin yi da shi ba. Mai kira da ta sa Amina a benci tun farko ta ɗauki jerin sunaye, ta dube su, sannan ta ja layi ta mayar da Amina gaban layi. Wannan ƙaramin motsi ne, amma duk wanda ke kan bencin ya gani.

“Takardar maki,” in ji alkali mafi tsufa.

An jawo farin takarda zuwa tsakiyar teburin alkalan. Alƙalami ya fara motsi nan take, ba bayan tattaunawa ba, ba bayan ɗaki na sirri ba. An rubuta suna ɗaya a sama, an yi alama a kan abin da aka gani kai tsaye: gyaran batch, fahimtar matsala, lissafin kasuwa, tsari. Wani alkali ya ce, “Hanyar da aka yi a nan za ta zama benchmark.” Ya juya ga Amina. “Ki rubuta mana matakan nan a taƙaice.”

Amina ta ja kundinta, ta kwance takardar da ta nade a ciki—takardar tana yi mata irin ƙarar busasshiyar da ta ji a hannun Rukayya tun farko. Ta rubuta matakai huɗu kaɗai, ba ado, ba sharhi. Daga nan sai ta miƙa takardar. Alkali ya ajiye ta a gefe, ya ci gaba da cike maki a kan score sheet.

Rukayya ta ce da murya mai rauni, “Amma ni na zo da—”

Alkali na tsakiya ya maida mata sample ɗin da ta riƙe. “Abin da kika zo da shi ba shine abin da muka gani yana aiki ba.”

Wannan karon ba wanda ya yi murmushi domin ya faranta mata rai. Ko Hajiya Binta ma ba ta motsa daga wurinta ba. Ta tsaya kamar an daure mata gyale da ƙusa. A ƙofar, Mansur ya sauke idanunsa daga Rukayya ya kafe Amina kawai, ba da tausayawa ba, ba da mamaki mai rauni ba—da irin kallon da ake yi wa abin da ya tsaya da ƙafarsa.

Amina ta ɗauki kwalinta daga ƙasa. Creased lanyard ɗinta, tsoho kuma ya ɗan murɗe, ya rataya a ƙirjinta. Ta miƙa hannu ta ja shi daga wuyanta gaba ɗaya, ta ajiye shi a gefen score sheet a kan teburin alkalan. “Idan za ku yi sabon na shiga,” ta ce, “ku rubuta sunana daidai.”

Sai ta juya ta tafi.

A kan teburin alkalan, score sheet ɗin ya kasance an manne da ƙaramin nauyin gilashi, sabon maki a jikin sa. A gefensa lanyard ɗin Amina ya kwanta a murɗe. Bencin filastik da ta taso daga kai tsaye ya rage babu kowa a kusurwar da ta danne tun safe, kuma takardar maki ta tsaya a wurinta.