ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಆ ಲೈನ್ ಸರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ
ಕಾವೇರಿ ರ್ಯಾಕ್ ಲೇನ್ ತಿರುವಿನ ಬಳಿ ಓಡಿಬಂದಾಗಲೇ ಮೂರು ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಅಡ್ಡಬಿದ್ದಿದ್ದವು; ಬಾಕ್ಸ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿದ ಮಾರ್ಗ ಚೀಟಿಗಳು ತೇವದಲ್ಲಿ ಉದುರಿ ಕೆಳಗೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮಹದೇವ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ಅವಳ ಕೈಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ್ನು ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ಕೆಳಗೆ ಹಿಡಿದು, “ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಪಿಕ್ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು. ಇಲ್ಲಿ ಮೇಲವರ ಕೆಲಸ,” ಎಂದು ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಕಾವೇರಿಯ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಅದರ ಪಕ್ಕದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಪೆನ್ ಮಸಿ ಗುರುತು. ಹನ್ನೆರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ವಾಹನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೊದಲು ತಿಕ್ಕಾಟದ ಜಾಗ ನೋಡಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಸಾಧನವೂ ಕುರ್ಚಿಯೂ ತಪ್ಪು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದವು.
“ಲೇನ್-ಸಿ ಮೊದಲು ಬಿಡಬೇಕು,” ಎಂದು ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಲೇನ್-ಬಿ ಯಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಸ್ ಪಿನ್ ಇದೆ.”
ಮಹದೇವ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. “ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಮಾಡು. ನಿನ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಶಿಫ್ಟ್ಗೆ ಹಾಕಿದವರಂತೆ ಓಡಬೇಡ. ತುಂಬಾ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಮನೆಲಿ ಮಾತುಕತೆ ಏಕೆ ಅಟ್ಟಳಿಕೆ?” ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಸುತ್ತಿನವರು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಿತ್ತು. ಟ್ರಾಲಿಯ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಹುಡುಗಿ ರೇಖಾ ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದಳು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧವೆಂದು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತು ನಡೆದಿದ್ದ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ಮನೆ, ಕಾವೇರಿಯ ವೇತನ ಕಡಿಮೆ, ಕೆಲಸ “ನೆಲದದು” ಎಂದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ ಸುದ್ದಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಮಹದೇವ ಅದನ್ನೇ ಕೈಗಾರಿಸಿದ್ದ.
ಅವಳು ಮಾತು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ ಬೆಳಕು ಯಾವ ಬಿನ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದಳು. ತಪ್ಪು. ಅವನು ಲೇನ್-ಬಿ ಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. “ಅದು ಬಿಡಬೇಡಿ,” ಅವಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದಳು.
“ನೀನು ನನಗೆ ಕಲಿಸ್ತಿಯಾ?” ಮಹದೇವ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ್ನು ಬೀಪ್ ಮಾಡಿಸಿದ. ಹಿಂಬದಿ ಹುಡುಗ ಶಶಿ, “ಸಾರ್, ಇವು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ರೂಟ್ ಅಲ್ಲ...” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ. “ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಅಂಟಿಸು,” ಎಂದು ಮಹದೇವ ಅವನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿದ.
ಒಂದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಹಾನಿ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಚಾಲಕ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ, ಬಾಕ್ಸ್ ಮೇಲಿನ ಕೋಡ್ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದ, ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಟ್ರಾಲಿಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ. ಒಂದೇ ತಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಟ್ರಾಲಿಯ ಚಕ್ರ ಬದಿ ತಾಗಿ ಜಾಮ್ ಆಯಿತು. ಮೇಲಿನ ರ್ಯಾಕ್ನಿಂದ ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳು ಕೆಳಗೆ ಉರುಳಿದವು. ಲೇನ್ ನಿಂತಿತು. ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದವರು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟೇಪ್ ಸಮೇತ ಸ್ಥಬ್ಧರಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಕಾವೇರಿಯತ್ತ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ಎಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಯಿತೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಮಹದೇವ ಇನ್ನು ಕೂಡ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದಿಲ್ಲ. “ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡ್ತೀರಾ ಏಕೆ? ಅವಳಿಗೇ ತುಂಬಾ ಗೊತ್ತು ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ವಿಷದ ನಗುಬಿಟ್ಟ. “ಕಾವೇರಿ, ನಿನ್ನಂಥ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಸ್ಥಿರ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು. ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟರೆ ಮುಂದಿನ ಮನೆ ಯಾರು ಕೊಡ್ತಾರೆ? ನೆಲ ನೋಡ್ಕೋ.”
ಆ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಲೇನ್ನ ಚೀಲಗಳ ಗೀಳು, ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ ಬೀಪ್, ಚಕ್ರದ ಕಿರುಕಿರು ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಕಾವೇರಿ ತನ್ನ ಭುಜದ ಗಟ್ಟಿ ನೋವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಮೆಟ್ರೋ ಗುಂಪಿನ ಮಡಚಿದ ಕುರ್ಥಾ ಕೈಚೀಲಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮೇಜಿನತ್ತ ಹೋದಳು.
ಮಹದೇವ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ. “ಮುಟ್ಟಬೇಡ.”
ಕಾವೇರಿ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಕೆಳಗೆ ತೂಗಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಎರಡನೇ ಕೈ ಸಾಧನದ ಚಾರ್ಜ್ ತಂತಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೀಳಿ ತೆಗೆದಳು; ಅದು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದ ಉಪಕರಣ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರೂ ಗಮನಿಸದದ್ದು. ತಂತಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಸದ್ದಿಗೆ ಎಲ್ಲರು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ಅವಳು ಸಾಧನವನ್ನು ಆನ್ ಮಾಡಿ ಮೊದಲ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಾರ್ ಕೋಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಹರಿಸಿದಳು. ಬೀಪ್. “ಲೇನ್-ಸಿ, ದ್ವಿತೀಯ ರ್ಯಾಕ್, ನೀಲಿ ಚೀಟಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಮಾತಿಗೆ ವಿರಾಮವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಎರಡನೇ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಿಡಿದು, “ಇದನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ. ಮಿಕ್ಸ್ ಪಿನ್. ಯಾರೂ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಬೇಡಿ.”
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅನುಮತಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಶಿ ತಾನೇ ಟ್ರಾಲಿಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ತಿರುಗಿಸಿದ. ರೇಖಾ ನೀಲಿ ಚೀಟಿಗಳ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಳು. ನಾಗರಾಜು ಮೇಲಿನ ರ್ಯಾಕ್ನಿಂದ ತಪ್ಪು ಸೆರಿದ ಬಾಕ್ಸ್ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದ. ಮಹದೇವ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು, “ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ರು ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳೋಕೆ?” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಆದರೂ ಚಲನೆ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಲೇನ್ ಈಗ ಕಾವೇರಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ಶಶಿ, ಹಿಂಬದಿ ಚಕ್ರ ಬ್ಲಾಕ್ ತೆಗೆ. ನಾಗರಾಜು, ಆ ಕೆಂಪು ಮಾರ್ಗ ಚೀಟಿ ಹರಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಹೊಸದು ಅಂಟಿಸು. ರೇಖಾ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ, ಮೈಸೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿ.” ಅವಳು ಒಂದೊಂದೇ ಬೀಪ್ ಜೊತೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನ ತಪ್ಪು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ತಟ್ಟಿ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ಯಾವ ಟ್ರಾಲಿ ಮೊದಲು ಹೊರಡಬೇಕು, ಯಾವುದು ತಡೆಯಬೇಕು, ಯಾವ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಮರುಮುದ್ರಿಸಬೇಕು—ಎಲ್ಲವೂ ವೇಗವಾಗಿ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವು. ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಓಡಲು ಶುರುವಾದವು; ಚಕ್ರಗಳು ಈ ಬಾರಿ ಒದೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ರ್ಯಾಕ್ ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಅವಳ ಕೈಗಳಿಗೆ ಸರಿದವು.
ಮಹದೇವ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಭುಜದ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತ. “ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಕೆಳಗೆ ಇಡು. ಸೀನಿಯರ್ ಕ್ಲರ್ಕ್ ಬರ್ತಾರೆ. ಆಗ ನೋಡೋಣ,” ಎಂದನು. ಅವನ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಗಟ್ಟಿತನಕ್ಕಿಂತ ತುರ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಇತ್ತು.
“ಮುಂದಿನ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ,” ಕಾವೇರಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ತಪ್ಪು ಸಾಲುಗಳು ಇನ್ನೂ ಮೂರು.” ಅವಳು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಪೆನ್ ಮಸಿ ಹಚ್ಚಿದ ಹಳೆಯ ಗುರುತು ಮೇಲೆಯೇ ಹೊಸ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಬಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಕಾರ್ಡ್ಬೋರ್ಡ್ ಧೂಳು ಅಂಟಿತ್ತು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಲೆಕ್ಕಗಾರ ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ಒಳಬಂದ. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಗೇಟ್ನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ವಾಹನದ ಹಾರ್ನ್ ಬಂತು. ಬಾಗಿಲಿನಾಚೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಲೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಮೊದಲೇ ನೋಡಿದ್ದು ಜಾಮ್ ಆಗಿದ್ದ ಲೇನ್ ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು; ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಮಹದೇವ ನಿಂತಿರುವುದು, ಕಾವೇರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು.
“ಇಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಹಿಡಿದವರು ಯಾರು?” ಎಂದು ಅವರು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು.
ಮಹದೇವ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿದ. “ಸರ್, ನಾನು. ಅವಳು ಕೇವಲ—”
ಕಾವೇರಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ್ನು ಕೆಳಗಿರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತಪ್ಪು ಲೇಬಲ್ ಹಾಕಿದ ಟ್ರಾಲಿಯ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ಮುಂದೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಹಿಡಿದಳು. “ಇದು ತಪ್ಪು ಬಿಡುಗಡೆ. ಲೇನ್-ಬಿ ಮಿಶ್ರಣ. ಎರಡು ವಾಹನ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ವು. ಈಗ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಮುಂದಿನ ಅಲೆಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕುರ್ಚಿ, ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಚ, ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಒಂದೇ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಮಧ್ಯೆ ಬದಲಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಜಾಮ್.”
ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ಮಹದೇವ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು. “ನೀನೇ ಬಿಟ್ಟಿಯಾ?”
ಮಹದೇವ ತಕ್ಷಣ ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಕ್ಕ. “ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು, ಸರ್. ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತು—”
ಆ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿಂಬದಿ ಚಾಲಕ ಜೋರಾಗಿ, “ಸಾರ್, ಯಾವ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಹೇಳಿ. ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪಾದ್ರೆ ನಾನು ಲೋಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ,” ಎಂದ. ಸುತ್ತಿನವರು ಮೌನದಿಂದಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಕಾದಿದ್ದರು. ಯಾರ ಕೈಗೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇಷ್ಟು ಬಾಯಾರಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೋಚರಿಸಿತ್ತು.
ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ತನ್ನ ಶರ್ಟ್ ಜೇಬಿನಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿ ಚೀಟಿ ತೆಗೆದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಪ್ರಭಾರಿ ಹೆಸರನ್ನು ಪೆನ್ನಿಂದ ಬದಲಿಸಿ ಇಡುವ ಪದ್ಧತಿ. ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಮಹದೇವ ಕಡೆ, ಒಮ್ಮೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಲೇನ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು. ನಂತರ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮೇಜಿನ ಬಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನುದಂಡಕ್ಕೆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅಂಟಿಸಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಓದಿದರು. “ಕಾವೇರಿ.”
ಮಹದೇವ ಕೈ ಮುಂದಿಟ್ಟ. “ಸರ್, ನಾನು ಸೀನಿಯರ್—”
“ನೀನು ಹಿಂದೆ ನಿಲ್ಲು.” ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ರಿಜಿಸ್ಟರ್, ಲೈನ್ ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಚ, ಗೇಟ್ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಮುದ್ರೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ದಪ್ಪ ಚಲನವಲನದಲ್ಲಿ ಮೇಜಿನ ಕಡೆಯಿಂದ ಎತ್ತಿ ಕಾವೇರಿಯ ಮುಂದೆ ಸರಿಸಿದರು. “ಮುಂದಿನ ಅಲೆ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ಯಾರೂ ಮಧ್ಯೆ ತಲೆ ಹಾಕಬೇಡಿ.”
ಇದು ಮಾತಿನ ಪ್ರಶಂಸೆಯಲ್ಲ; ನೋಡುವ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಕೈ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಮಹದೇವ ಇನ್ನೂ ಕುರ್ಚಿಯ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಜಾರಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಸರ್, ನಾನು ಕೇವಲ—”
ಕಾವೇರಿ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರುಗಿದಳು. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ್ನು ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮಡಿಲಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದಳು. “ಹಿಂದೆ ನಿಲ್ಲಿ,” ಅಂದಳು. ಧ್ವನಿ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಲೇನ್ ಮುಂಚಿನ ಮೂರು ಜನ ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಜಾಗವೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಮಹದೇವನ ಸೂಚನೆಗೆ ಈಗ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಮುಂದಿನ ಐದು ನಿಮಿಷ ಗೋದಾಮಿನ ಮೇಲೆ ಹಬ್ಬದ ಮುಂಚಿನ ಒತ್ತಡ ಹಾವುಹಗ್ಗದಂತೆ ಮೂರಿದರೂ, ಲೇನ್ ಕುಸಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕಾವೇರಿ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಕುಳಿತು, ಅರ್ಧ ಎದ್ದು ಟ್ರಾಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಕ್ರಮ ಹೇಳಿದಳು. “ಮೊದಲು ನೀಲಿ. ನಂತರ ಮೈಸೂರು. ಕೆಂಪು ಚೀಟಿ ಮರುಮುದ್ರಿಸಿ. ವಾಹನ ಎರಡು ಕಾಯಲಿ.” ಶಶಿ ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ರೇಖಾ ಮುದ್ರಿತ ಚೀಟಿಗಳ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆ ಸರಿಸಿದಳು. ನಾಗರಾಜು ಗೇಟ್ ಬಳಿ ನಿಂತ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಟ್ರಾಲಿ ತೋರಿಸಿದ. ಒಂದೊಂದು ಬೀಪ್ಗಿಂತಲೂ ಮಹದೇವನ ಮುಖ ಹೆಚ್ಚು ಬಿಳಿಯಾಗುತ್ತ ಹೋಯಿತು; ಅವನು ಮಧ್ಯೆ ಎರಡು ಸಲ ಮಾತು ಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಯಾರೂ ಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಎರಡನೇ ವಾಹನ ಹೊರಟಾಗ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಗಾಳಿಯ ಹೊಡೆತ ಕಾವೇರಿಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಡಬ್ಬಿಯ ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕದಲಿಸಿತು. ಅವಳು ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಅದು ಕಂಡಳು; ಆದರೆ ಕೈ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ತಪ್ಪು ಸಾಲನ್ನು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಿಂದ ಒಂದು ಸರಳ ಅಡ್ಡ ಗೀರೆ ಹಾಕಿ ಕೊಚ್ಚಿದಳು. ಚನ್ನಬಸಪ್ಪ ಆ ಪುಟದ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ಸಹಿ ಹಾಕಿದರು, ನಂತರ ಮಹದೇವನತ್ತ ನೋಡದೇ, “ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಲೇನ್ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಕುರ್ಚಿ ಅವಳದು. ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಲ್ಲ,” ಎಂದರು.
ಮಹದೇವನ ತುಟಿಗಳು ಜಾರಿದವು. ಅವನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಹುಡುಕಿದಂತೆ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಉಳಿಸಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟ ಅವಮಾನ ಬೇರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ನಿಂತ; ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕ್ಲಿಪ್ಗಳು, ಕಾಗದದ ಚೂರುಗಳು ಅವನ ಬೆರಳಿಗೆ ಅಡಚಿದವು. ಆ ಅಂಚೂ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಥಳ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ಕಾವೇರಿ ಮುಂದಿನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಪುಟವನ್ನು ತೆರೆದು, ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಗುರುತಿನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ, ಗಟ್ಟಿ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಬರೆದಳು. ನಂತರ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದು ಕುಳಿತಳು. ಮುಖ್ಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ “ಕಾವೇರಿ” ಎಂದು ಅಂಟಿಸಿದ ಚೀಟಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅವಳ ಬಲಗೈ ಕಡೆ ನೆಲಸಿತ್ತು; ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಚ ಅವಳ ಬೆರಳ ತುದಿಯ ಬಳಿ ಬಿದ್ದು ಕಿರುಕಿರು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಅವಳು ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೂಲೆಗಿಟ್ಟು, ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ತುಳಕಿದಳು.