ಅದೇ ಗೇಟಿನಲ್ಲೇ ಬೆಲೆ ತೀರಿಸಬೇಕಾಯಿತು
“ಹೆಸರು?” ಎಂದು ಗಾರ್ಡ್ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ತಳ್ಳಿದ ಕ್ಷಣವೇ ನಂದಿತಾಳ ದಾರಿ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತು. ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನ ಕಿರಿದಾದ ತಡೆಗೆ ಅವಳು ಚೀಲವನ್ನು ಭುಜದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದ ಹೂವಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಸೌಂಡ್ ಟೆಕ್ನಿಷಿಯನ್, ಎರಡು ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್ ಹುಡುಗರು ಯಾರೂ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಒಳಗೆ ಜಾರಿಹೋದರು. ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಾ ಚಹಾ ವಲಯ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು; ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಸುಕಾದ ಪೆನ್ ಗುರುತು ಹಿಡಿದ ಲೋಹದ ಕೀಲಿ ಇತ್ತು—ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ ಪ್ರವೇಶ ಕೀಲಿ. ಗಾರ್ಡ್ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ಓಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತಲೆತ್ತಿದ. “ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕಟ್ ಆಗಿದೆ, ಮ್ಯಾಡಂ. ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಪ್ರವೇಶ ಬೇಡ ಅಂತ ಸೂಚನೆ ಇದೆ.”
ನಂದಿತಾ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ಒಳಗಿನ ಲೋಡಿಂಗ್ ಕರಿಡಾರ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಇವತ್ತಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕಂಪನಿಯ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಡೇ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ವಿಜಯಾ ಅತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಇಡೀ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಗಜಬಜವೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೂರು ವರ್ಷ ಇದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಇಂದಿನ ಅತಿಥಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಫೈಲುಗಳನ್ನು ತಾನೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಗೇಟ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದರೆ, ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿರಲಾರದು. “ಕಟ್ ಆಗಿದೆಯಾ, ಇಲ್ಲ ಕಟ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾರಾ?” ಎಂದು ಅವಳು ಸಮಶೀತೋಷ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಹಿಂದಿನಿಂದ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ ಬಂತು. “ಅಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇಡ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ದಾರಿ ಅಂತ ಮೇಲಿಂದಲೇ ನಿಗದಿ ಇದೆ.” ಅವನು ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನ ಬಳಿಯ ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಬಂದ. ಆ ಬಾಗಿಲಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಿರಾಮವೇ ಸಾಕು—ಇದು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಹಾಕಿದ ತಡೆ ಎನ್ನುವುದು ಗೋಚರಿಸಿತು. ಬಿಳಿ ಕುರ್ಥಾ, ಚಿನ್ನದ ಗಡಿಯಾರ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಫೋನ್, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆಗೂ ಮೀರಿ ಅಧಿಕಾರ. “ಇವತ್ತಿಗೆ ಒಳಗೆ ದೊಡ್ಡವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಹಕ್ಕು ಅಂತ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.”
ನಂದಿತಾಳ ಹಿಂದೆ ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್ ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ನಿಂತಿದ್ದ. ಒಳಗಿನಿಂದ ಜಯಮಾಲೆಗಾಗಿ ಬಂದ ವಿಜಯಾ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಮಾವಂದಿರು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸರಿದರು. ಯಾರೂ ನೇರವಾಗಿ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನೋಡದಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ಅವಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಧ್ವನಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. “ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸದ ಮಟ್ಟ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಮುಖ್ಯ ಸಭಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತ್ಯೇಕ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಪರಿಚಯ ಇದೆ ಅಂತ ಎಲ್ಲ ದ್ವಾರವೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ.”
ವಿಜಯಾ ಅತ್ತೆಯ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಒಣ ನಗು ಬಂತು. “ನಂದಿತಾ, ಬೇರೆ ವೇಳೆಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ. ಈಗ ಹಂಗು ಬೇಡ.” ಅತ್ತೆಯ ಮಾತು ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ಕೈಯಂತಿತ್ತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅದನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಮುಂದುವರಿದ. “ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಎಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಬಂಧುಗಳ ಮುಂದೆ ಗೌರವ ಕಾಪಾಡೋದು ಮೊದಲು.” ಗಾರ್ಡ್ಗೆ ತಿರುಗಿ, “ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಒಳಗೆ ಬಿಡಬೇಡ. ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಹೇಳು,” ಎಂದ.
ನಂದಿತಾ ಚೀಲದ ಜಿಪ್ಪು ತೆರೆದು ಕಾಗದ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಗಾರ್ಡ್ನ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಅಂಚಿನ ಫೈಲು ಕಡೆ ತೋರಿಸಿದಳು. “ಇಂದಿನ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಪ್ರವೇಶ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಆದೇಶ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಗಾರ್ಡ್ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಶಶಿಧರ್ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನನ್ನು ಕರೆದ. ಶಶಿಧರ್ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಕಪ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಹಾ ತೂಗಿ ಮತ್ತೆ ಮೇಜಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಹೊಸ ಬಿಸಿ ವಾಸನೆ ಹಳೆಯ ತಣ್ಣಗಿನ ವಲಯಕ್ಕೆ ಬೆರೆತು ನಿಂತಿತು.
“ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ?” ಶಶಿಧರ್ ಕಾಗದ ತಿರುಗಿಸಿದ. ನಂದಿತಾ ಅವನ ಮಾತಿನೊಳಗೆ ನೇರವಾಗಿ ನುಗ್ಗಿದಳು. “ಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಕ್ರಮ ಬದಲಾವಣೆ ಆದೇಶ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಆಗಿದೆ. ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ದಾಖಲೆ ವರ್ಗಾವಣೆಗಾಗಿ ನನಗೆ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಪ್ರವೇಶ ಅನುಮತಿ. ಸಹಿ ಮಾಡಿದವರು ಪ್ರವೀಣ್.” ಅವಳು ಗಾರ್ಡ್ನ ಮುಂದೆ ಫೋನ್ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಫೈಲಿನಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕಾದ ಕಾಗದವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು. “ಲೈವ್ ಎಂಟ್ರಿ ಫೈಲಿನ ಎರಡನೇ ಜೇಬು.”
ಶಶಿಧರ್ ಬೆರಳು ಚಹಾ ಹನಿ ತಾಕಿ ಫೈಲು ತೆರೆದ. ಎರಡನೇ ಜೇಬಿನಿಂದ ಹಳದಿ ಚೀಟಿ ಹೊರಬಂತು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುದ್ರೆ, ಕೆಳಗೆ ಪ್ರವೀಣ್ HR ಸಹಿ. ಅವನು ಓದಿದಂತೆ ಸುತ್ತಲಿನವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. “ನಂದಿತಾ ಎಂ.—ದಾಖಲೆ ಹಸ್ತಾಂತರ, ವೇದಿಕೆ ಹಿಂಭಾಗ ಪ್ರವೇಶ. ಯಾವುದೇ ಮಧ್ಯಂತರ ತಡೆ ಬೇಡ. ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದ್ದರೆ ಭದ್ರತಾ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ದೃಢೀಕರಿಸಿ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಡಬೇಕು. ಅನಧಿಕೃತ ತಡೆ ದಾಖಲೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತದೆ.”
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣನ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣವಾಯಿತು. “ಅದು ಹಳೆಯದು ಇರಬಹುದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೊಸ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ.” ಅವನು ಕಾಗದವನ್ನು ಶಶಿಧರ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಎಳೆದು ನೋಡಿದಂತೆ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ಣ ಓದದೆ ಮಡಚಿದ. “ಇಂತಹವರು ಒಳಗೆ ಹೋದ್ಮೇಲೆ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಎಲ್ಲರು ಮಾತನಾಡ್ತಾರೆ. ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿ ಕೆಲಸದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು.” ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದ ಮುಂದೆ ಅವನು ಇದೇ ಮಾತು ಹಾಕಿದದ್ದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ. “ಈ ಪ್ರವೇಶ ರದ್ದು. ಬರೆಯಬೇಕಾದ್ರೆ ಬರೆಯಿರಿ.”
ನಂದಿತಾಳೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ನೋವು ಎದ್ದರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದು ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. “ರದ್ದು ಆದೇಶ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.
“ನನ್ನ ಮಾತೇ ಸಾಕು,” ಎಂದು ಅವನು ಗಾರ್ಡ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. ಅದೇ ಅವನ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹೆಜ್ಜೆ. “ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರವೇಶ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗಿದೆ’ ಅಂತ ಹಾಕು. ಅವಳ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ತೆಗೆದು ಇಡು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಒಳಗೆ ಬಿಡಬೇಡ.” ಗಾರ್ಡ್ ಪೆನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದ. ವಿಜಯಾ ಅತ್ತೆ ಇಡೀ ಘಟನೆ ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದರು; ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್ ಹುಡುಗರು ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು; ಹೂವಿನ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಿಡಿದ ಹುಡುಗ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಜಾರದೆ ನಿಂತಿದ್ದ.
“ಶಶಿಧರ್ ಸರ್,” ನಂದಿತಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಏರಿಸಿದಳು, ಆದರೆ ಕೂಗಲಿಲ್ಲ. “ಆ ಆದೇಶದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಲಿ.” ಅವಳು ರಾಘವೇಂದ್ರನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣು ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಶಶಿಧರ್ ಕಾಗದವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದ. ಅವನ ಕೆಲಸದ ಅನುಭವದ ಗಟ್ಟಿತನ ಧ್ವನಿಗೆ ಮರಳಿತು. “‘ಅನಧಿಕೃತ ತಡೆ ದಾಖಲೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತದೆ.’” ನಂತರ ಕೆಳಗಿನ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವನ್ನು ಓದಿದ. “‘ಸಹಿ ಮಾಡಿದ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಮೌಖಿಕವಾಗಿ ಬದಲಿಸಲು ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲ. ವ್ಯತ್ಯಯ ಉಂಟುಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರೇ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿದವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಬೇಕು.’”
ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಗಾಳಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಜನರ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗಿತು. ಗಾರ್ಡ್ನ ಪೆನ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಕಿವಿಯವರೆಗೂ ಕೆಂಪಾದ. “ನನ್ನನ್ನಾ ದಾಖಲಿಸ್ತೀರಾ? ನಾನು ಟ್ರಸ್ಟಿ ಕುಟುಂಬದವನು.”
“ನಾನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಎಂದಳು. “ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಓದಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಕಿವಿಗೂ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಈಗ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನ ಅನುಸರಿಸಿ.”
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಬಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈ ಶಶಿಧರ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. “ನೀನು ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳ್ತೀಯ? ಈ ಹುಡುಗಿಯದಾ? ಪೇಪರ್ ಹಿಡಿದು ಬಂದವಳು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಏರ್ತಾಳಾ? ಗೇಟ್ ಮುಚ್ಚು ಎಂದಿದ್ದೀನಲ್ಲ! ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನೇ ದಾಖಲಿಸು. ಒಳಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕರೆಸಿ ಈ ಕಾಗದವನ್ನು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಸಿ.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಶಿಧರ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೇರನಿಂತ. ಗಾರ್ಡ್ನ ಕೈಯಿಂದ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆಳೆದ. ಅವನ ಕಪ್ ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿಗೆ ತಾಗಿ ಚಹಾ ಚಿತರಿ ಹರಿದಿತು. “ಹಿಂದಕ್ಕೆ,” ಎಂದನು ಮೊದಲು ರಾಘವೇಂದ್ರನಿಗೆ. ಒಂದು ಕೈಯನ್ನು ನಂದಿತಾಳ ದಾರಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಗಾರ್ಡ್ಗೆ ಗೇಟ್ ಬೋಲ್ಟ್ ತೆಗೆಯಲು ಸೂಚಿಸಿದ. “ಸಹಿ ಮಾಡಿದ ಅನುಮತಿ ಮಾನ್ಯ. ಮ್ಯಾಡಂಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಿ.”
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿರುವುದನ್ನು ಬಹುಶಃ ಯಾರೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. “ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಅಂತಾ?” ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದ.
ಶಶಿಧರ್ ಅವನ ಮಾತಿನೊಳಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ. “ಹೌದು. ತಡೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೀವು. ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮೌಖಿಕ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಗೇಟ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಿರಿ.” ಅವನು ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನ ಹೊಸ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ಹಾಕಿದ. “ಹೆಸರು?”
ಗಾರ್ಡ್ ತಡಕಾಡಿದ. ಶಶಿಧರ್ ಅವನಿಂದಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ. “ರಾಘವೇಂದ್ರ. ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ.” ಪೆನ್ನ ಸದ್ದು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಒರೆಯಿತು; ಮಸಿ ಹಚ್ಚಿನಂತೆ ದಪ್ಪವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.
ವಿಜಯಾ ಅತ್ತೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ರಾಘವೇಂದ್ರನತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಅದು ಬೆಂಬಲದ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಅಲ್ಲ. ಅವನ ಭುಜ ತಕ್ಷಣ ಕಠಿಣದಿಂದ ಕಿರಿದಾಯಿತು. ಹೂವಿನ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಿಡಿದ ಹುಡುಗ ಬದಿಗೆ ಸರಿದ. ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್ ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ತಕ್ಷಣ ತಟ್ಟೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಂದಿತಾಳ ದಾರಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ. ಬಾಗಿಲಿನ ಕಿರಿದಾದ ತಡೆ ಈಗ ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಅಗಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ನೀವು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವರಾದ್ರೂ—”
“ಗೇಟ್ ಲೈನ್ ದಾಟಬೇಡಿ,” ಶಶಿಧರ್ ಈ ಸಲ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಗಾರ್ಡ್ ಬೋಲ್ಟ್ ತೆರೆದು ಅರ್ಧಬಾಗಿಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆದ. ಶಶಿಧರ್ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸರಿಸಿ ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಒಳಗಡೆಯ ದಾರಿಗೆ ನೇರ ರೇಖೆ ಕೊಟ್ಟ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ದಾಖಲೆ ಹಸ್ತಾಂತರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ.” ನಂತರ ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಪಾದದ ಹತ್ತಿರದ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ತೋರಿಸಿದ—ಹಿಂದಿರುಗುವ ಗುರುತು ಹಾಕಿದ ಟೈಲ್. “ನೀವು ಅಲ್ಲಿ.”
ನಂದಿತಾ ಮುಂದೆ ನಡೆದು ಗೇಟ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಬಳಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಳು. ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಅವಳ ಬದಿಗೆ ತಿರುಗಿತ್ತು; ಪೆನ್ ಇನ್ನೂ ತೆರೆದಿತ್ತು; ಕೀಲಿ ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಗಾರ್ಡ್ ಕೈಯಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಎತ್ತಿ ಶಶಿಧರ್ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಳು. “ಇದು ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ದಾಖಲೆ ಕೊಠಡಿಯ ಕೀಲಿ. ಹಸ್ತಾಂತರದ ಸಹಿ ನಂತರವೇ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಳು. ನಂತರ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪ್ರವೇಶ ಸಮಯ ಬರೆದು ಸಹಿ ಹಾಕಿದಳು. ಮಸುಕಾದ ಹಳೆಯ ಪೆನ್ ಗುರುತಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಹಿ ಕಚ್ಚಾಗಿ ನಿಂತಿತು.
ಅವಳು ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಶಿಧರ್ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಅಡ್ಡಹಾಕಿ ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಎದೆಗೆ ತಾಕದಷ್ಟು ದೂರ ತಡೆದ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದ. ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿಗೆ ತಾಕಿದ ಅವನ ಮಣಿಕಟ್ಟು ಕಪ್ ಉರುಳಿಸಿತು. ಬಿಸಿ-ತಣ್ಣಗಿನ ಚಹಾ ಬೆರೆತು ಗಾಢ ಕಂದು ಹರಿವಿನಂತೆ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಜಾರಿ, ಹಿಂದಿರುಗು ಎಂಬ ಬಾಣ ಗುರುತು ಹಾಕಿದ್ದ ಟೈಲ್ ಮೇಲೆ ಹಬ್ಬಿತು. ನಂದಿತಾ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನ ಒಳದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು; ಅವಳಿಗೆ ತೆರೆಯಲಾದ ದಾರಿ ಒಣವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಟೈಲ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಚಹಾ ಸಣ್ಣ ಹೊಳೆಯಾಗಿ ವಾಲಿ, ಅವನ ಕಡೆಗಿನ ಸಾಲಿನೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.