ಲೈವ್ ಬೇನಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಆಪರೇಟರ್ ಬಯಲಾಯ್ತು

ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇನಲ್ಲಿ ಟ್ರಕ್ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಸದ್ದುಮಾಡುತ್ತಾ ಅಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣ, “ಕಾವೇರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕ್ಬೇಡ,” ಎಂದು ನವೀನ್ ಕೂಗಿದ, ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮೇಜಿನ ಪಕ್ಕದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ತೂಗುಹಾಕಿದ. ಎರಡು ಹ್ಯಾಂಡ್-ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಗಾಡಿಗಳು ಮಧ್ಯದ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು, ಐದನೇ ಬೇ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ಹಾಲಿನ ಪುಡಿ ಚೀಲಗಳ ರಾಶಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು, ಹೊರಗಡೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತ ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳು ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದು ಕೋಪದಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾವೇರಿಯ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ಕೋಣೆಯ ಅಂಚಿನ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ತೆರೆಯದೇ ಚಳಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಆದರೂ ನವೀನ್ ತಿರುಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ, “ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಪ್ಲಾನ್ ಇವಳದೇ. ಈಗ ಜಾಮ್ ಆದ್ರೆ ಯಾರ ಹೊಣೆ?” ಎಂದ.

ಕಾವೇರಿ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಮಾತು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್‌ನ ಸಣ್ಣ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಗುರುತು ಹಿಡಿದ ಪೆನ್ನನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ನೇರವಾಗಿ ಎರಡನೇ ಬೇ ಎದುರಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದಳು. “ಮಂಜುನಾಥ, ಆ ಕೆಂಪು ಗಾಡಿ ಹಿಂಪಡೆಯಬೇಡಿ. ಬಲಗಡೆಯ ಸಾಲು ಖಾಲಿ ಇಡಿ. ಐದನೇ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯದವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಡಿ,” ಅಂದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಕೀಲಿಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕುರ್ಚಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬಿಡುಗಡೆ ನೋಂದಣಿಪುಸ್ತಕ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಕ್ಷಣ ಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅದು ಚಿಕ್ಕ ಒಡೆತ—ನವೀನ್ ಕೂಗಿದರೂ, ಮೈದಾನ ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಇನ್ನೂ ಸಿದ್ಧವಿದೆ ಎನ್ನುವ ಮೊದಲ ಚಿರುಚಿರು ಸದ್ದು.

“ನಾನು ಹೇಳ್ತಿದೀನಿ ಅಲ್ವಾ?” ನವೀನ್ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಮಂಜುನಾಥನ ಕೈ ತಳ್ಳಿ, “ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇ ಮೊದಲು. ಕ್ಲೈಂಟ್ ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ,” ಎಂದ. ಅವನ ಗಲಾಟೆ ಮಾತಿಗಿಂತ ಅವನ ವರ್ತನೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದು—ರಿಲೀಸ್ ಟೇಬಲ್‌ನ ಸ್ಟೂಲ್‌ನ್ನೇ ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಎಳೆದು ಕಾವೇರಿಯಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಿಟ್ಟ. “ನೀನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಟ್ ಮಾಡು. ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಇಲ್ಲಿ.”

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶಶಿ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದು ಓಡಿಬಂದ. “ಅಕ್ಕಾ—” ಎಂದು ಕಾವೇರಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಬಳಿಕ ನವೀನ್‌ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಅಡ್ಡಬಿದ್ದ. “ಮನೆಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ನೋಡೋಕೆ ಜನ ಬರುತ್ತಾರಂತೆ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರು ಬೇಗ ಹೊರಡೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಅಂತ…”

ನವೀನ್ ಅದನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳಿಗೂ ಕೇಳಿಸೋಂತೆ ನಕ್ಕ. “ಹೌದಾ? ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸೇ ಇರಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಜಾಮ್.” ಶಶಿ ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದ. ಕಾವೇರಿಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ದಿನವಿಡೀ ಗಟ್ಟಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಒತ್ತಡ ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಸಾಲದ ಲೆಕ್ಕ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದ, ತಾಯಿ ನೋಡೋಕೆ ಬರುವ ಮನೆಯವರ ಮುಂದೆ ‘ಸೇವಾ ವಲಯ’ದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನೇ ಬೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಆ ಮಾತೇ ಮನೆಗೆ ತಲುಪುವುದು.

ಮೊದಲ ತಪ್ಪು ತಕ್ಷಣ ಬೆಲೆ ತೋರಿಸಿತು. ನವೀನ್ ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಟ್ಟು, ಐದನೇ ಬೇ ಮುಚ್ಚಿದ್ದಾಗಲೂ ಒಳಗಿನ ಕಾರ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊರಬರಲಿಟ್ಟ. ಹಿಂಬದಿ ಬಂದ ಟ್ರಕ್ ಒಳಗೆ ತಿರುಗಲು ಜಾಗ ಸಿಗದೆ ಅರ್ಧದಾರಿಗೆ ಒದ್ದಾಡಿತು. ಗಾಡಿ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಕಿರುಚಿದ; ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ರೇಟ್‌ಗಳ ಒಂದು ಸರತಿ ಜಾರಿಬಿದ್ದು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಬಿಗಳು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದವು. ಡ್ರೈವರ್ ಒಬ್ಬ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಬ್‌ನಿಂದ ಇಳಿದು, “ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ?” ಎಂದು ಗೇಟ್‌ವರೆಗೆ ಕೇಳಿಸೋಂತೆ ಕೂಗಿದ.

ಕಾವೇರಿ ಬದಿಯಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದಳು. “ಮೊದಲು ಐದನೇ ಬೇ ಓಪನ್ ಮಾಡಿ. ನಂತರ ಖಾಲಿ ರಿಟರ್ನ್ ಗಾಡಿ ಹೊರಗೆ. ನಾಲ್ಕನೇದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹಿಡಿಯಿರಿ.” ಅವಳು ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದಳು; ಬೇಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಲ್ಲ, ವಿಧಾನ ಹೇಳಿದಂತೆ.

ನವೀನ್ ಅವಳತ್ತ ಚೂರು ಕಣ್ಣಿಟ್ಟ. “ನೀನು ಪ್ರತಿಸಾರಿ ತಲೆ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ. ಕೀಲಿಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿ. ನೋಂದಣಿ ನನ್ನ ಬಳಿ. ನೀನು ಯಾರಿಗೆ ಆದೇಶ ಕೊಡ್ತಿಯಾ?”

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬದಿಯ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು. “ಕ್ರೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಪಾದದ ದಾರಿ ಬಿಡಿ. ಜಾರಿ ಬೀಳ್ತಾರೆ.” ಅಷ್ಟೇ. ಮಂಜುನಾಥ ಮತ್ತು ರೇಖಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನವೀನ್ ಮುಖ ನೋಡಿದರು; ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ನೆಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ರೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಜಮಾ ಮಾಡಲು ಬಾಗಿ ಕೆಲಸ ಶುರುಮಾಡಿದರು. ನವೀನ್‌ನ ಆದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಅಪಾಯ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು; ಕಾವೇರಿಯ ಮಾತು ನೇರವಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತಗುಲುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನು ಕೋಪದಿಂದ ಐದನೇ ಬೇಗೆ ಓಡಿದ. ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದುಮಾಡಿತು. ತಪ್ಪು ಕೀಲಿ ಹಾಕಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ತಿರುಗಿಸಿದ; ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲು ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗಿಂದ ಫೋರ್ಕ್‌ಗಾಡಿ ಚಾಲಕ ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಕಿರುಚಿದ. ಹೊರಗೆ ಸಾಲು ಉದ್ದವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಸಣ್ಣ ದಾರಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಟ್‌ಗಳು ಗಜಿಬಿಜಿಯಾಗಿದ್ದು, ಹಾರ್ನ್, ಲೋಹದ ಗದ್ದಲ, ಎತ್ತುಹಾಕಿದ ಬೈಗುಳ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸದ್ದು ಆಯ್ತು. ನವೀನ್ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ಕಾವೇರಿಯನ್ನೇ ನೋಡಿದ. ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುವ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಕೋಪವಲ್ಲ; ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪಿದ ಹೆದರಿಕೆ.

“ಆ ಹಸಿರು ಟ್ಯಾಗ್ ಕೀಲಿ,” ಕಾವೇರಿ ದೂರದಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದಳು. “ಮೇಲಿನದು ಅಲ್ಲ. ಕೆಳಗಿರುವ ಸಣ್ಣದನ್ನು.”

ನವೀನ್ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕೀಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಒಳಗಿನ ಚಾಲಕ ಮತ್ತೆ ಗದರಿದ. ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ, “ಮ್ಯಾಡಮ್ ಹೇಳೋದು ಕೇಳಿ ಸಾರ್,” ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಆ ಮಾತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದ ಚಪ್ಪರಿಯಂತೆ ತಟ್ಟಿತು. ನವೀನ್‌ಗೀಗ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಮುಖ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಗ ಮೂರನೇ ಬೇ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಸುದ್ದಿ ಬಡಿದಂತೆ ಬಂತು. “ಹಾಲಿನ ಲೋಡ್ ಟ್ರಕ್ ಬಂದಿದೆ!” ಶಶಿ ಓಡಿಬಂದು ಉಸಿರಾಟದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. “ತಡ ಆಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ರಿಟರ್ನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತಿದ್ದಾರೆ.” ಆ ಟ್ರಕ್ ಒಳಗೆ ಬರಲು ನಾಲ್ಕನೇ ಮತ್ತು ಐದನೇ ಬೇ ಮಧ್ಯದ ದಾರಿ ಖಾಲಿಯಾಗಬೇಕು. ಐದನೇದು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ನಾಲ್ಕನೇದು ತಪ್ಪು ಕ್ರಮದಿಂದ ಕಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ನವೀನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿದವು.

ಅವನು ಕಾವೇರಿಯ ಕಡೆ ಬಂದದ್ದು ಓಡಿ ಅಲ್ಲ, ಜಾರಿ ಬಂದಂತೆ. “ಒಮ್ಮೆ ನೋಡೋ,” ಎಂದನು ಮೊದಲು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. ಅವಳು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಇತ್ತಳು. ಅವನಿಗೆ ಸುತ್ತಲೂ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಧ್ವನಿ ಕಿರಿದಾಯಿತು. “ಬೇಗ. ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಾಡು.” ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿ, ಬಿಡುಗಡೆ ಚೀಟಿ ಬೋರ್ಡ್, ಸ್ಟೂಲ್ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಕೈಮುದ್ರೆ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಜಜ್ಜಿ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿದ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಟ್ಟಿ ಅವಳ ಬೆರಳಿಗೆ ಬಡಿದು ನೋಯಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದವರೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದರು; ಇದು ಸಲಹೆ ಕೇಳುವುದು ಅಲ್ಲ, ಜೀವಂತ ನಿಯಂತ್ರಣ ಒತ್ತಿಹಾಕಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದಿತ್ತು.

ಕಾವೇರಿ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಟೂಲ್‌ನ್ನು ತನ್ನತ್ತಳೆಳೆದಳು. “ಶಶಿ, ಮೂರನೇ ಬೇ ಟ್ರಕ್ ಹೊರಗೆ ಕಾಯಿಸು. ಸೀಲ್ ತಪಾಸಣೆ ನಂತರ. ರೇಖಾ, ಐದನೇ ಬೇ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಖಾಲಿ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ಎಡಕ್ಕೆ. ಮಂಜುನಾಥ, ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇ ಒಳಗಿನ ಎರಡನೇ ಸಾಲು ನಿಲ್ಲಿಸು—ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಚಲಿಸ್ಬೇಡ. ಒಳಗಿರುವ ಚಾಲಕ, ಹಿಂಬದಿಗೆ ಅರ್ಧ ಅಡಿ ಮಾತ್ರ.” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಬೇಗನೆ, ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಹೋಗಿತು. ಮಾತು ಬಂದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಜನ ಚಲಿಸಿದರು.

ಹಸಿರು ಟ್ಯಾಗ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಬೀಗಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಬಾಗಿಲು ಮೊದಲು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಟ್ಟಿತು, ನಂತರ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿದಂತೆ ಏರಿತು. ಒಳಗಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಫೋರ್ಕ್‌ಗಾಡಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂತು. “ಈಗ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲು ರಿಟರ್ನ್ ಕಾರ್ಟ್ ಹೊರಗೆ,” ಎಂದು ಅವಳು ಕೈ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಮಂಜುನಾಥನ ಗಾಡಿ ಸಡಗರವಿಲ್ಲದೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರಳಿತು. ಮಧ್ಯದ ದಾರಿಯ ಅಟ್ಟಾಟ ಮುರಿಯಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ನವೀನ್ ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಂತು, “ಹಾಲಿನ ಟ್ರಕ್ ಮೊದಲು ಒಳಗೆ…” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿತ ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಕಾವೇರಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೇ, “ನಿಲ್ಲಿಸಿ,” ಅಂದಳು. ಅವನ ಮಾತಿಗೇ ಅಲ್ಲ—ಟ್ರಕ್, ಕಾರ್ಟ್, ಜನ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ. ಅವಳು ಬಿಡುಗಡೆ ಚೀಟಿ ಬೋರ್ಡ್‌ನ್ನು ಸ್ಟೂಲ್‌ ಪಕ್ಕ ಇಟ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಎರಡು ಗುರುತು ಹಾಕಿದಳು. “ಹಾಲಿನ ಟ್ರಕ್ ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ಬಂದು ತಿರುಗಿದ್ರೆ ಮತ್ತೇ ಜಾಮ್. ಹೊರಲೇ ಕಾಯಿಸು. ಮೊದಲು ಈ ದಾರಿ ಸ್ವಚ್ಛ.” ಶಶಿ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣ ನವೀನ್ ಮುಖ ನೋಡಿದ; ನಂತರ ಗೇಟ್ ಕಡೆ ಓಡಿ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಕೈಚಿಹ್ನೆ ಕೊಟ್ಟ. ನಿರ್ಧಾರ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.

ಮೂರು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮೈದಾನ ಮುಖ ಬದಲಿಸಿತು. ಐದನೇ ಬೇಯಿಂದ ಖಾಲಿ ಗಾಡಿಗಳು ಹೊರಬಂದವು. ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇ ಒಳಗಿನ ಲೋಡ್ ನಿಲ್ಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಮಧ್ಯದ ದಾರಿ ಬಿಚ್ಚಿತು. ಎರಡನೇ ಬೇ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹಿಂದುಗಿದ್ದ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಸರಕು ಮಾರ್ಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮೊದಲು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳು ಈಗ ಕಾವೇರಿ ಕೈ ಎತ್ತುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬ್ರೇಕ್ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರೇಖಾ ಬೆವರಿನ ಗಡ್ಡೆ ತೂಗಿ, “ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಮಾತ್ರ,” ಅಂದಾಗ, ಕಾವೇರಿ ತಕ್ಷಣ, “ಬಿಡು, ಆರುನೇ ಬೇಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ,” ಎಂದಳು. ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಕಚ್ಚು ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು. ಹೊರಗಡೆ ಬಂದಿದ್ದ ಹಾಲಿನ ಟ್ರಕ್ ಚಾಲಕ ಕೋಪದಿಂದ ಗೇಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು ನಿಂತ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಣ್ಣ ವಾಹನ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನುಗ್ಗಿ, ಪ್ರವೇಶದ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿತು. ಈಗ ದಾರಿ ಒಮ್ಮೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಎರಡೂ ಟ್ರಕ್‌ಗಳು ಒಳಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂಜೆ ರವಾನೆ ಕೈ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ನವೀನ್ ತಕ್ಷಣ ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕು ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದ. “ಈಗ ಒಳಗೆ ಬಿಡಿ. ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಡುಗಡೆ ಬೋರ್ಡ್ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ.

ಕಾವೇರಿ ಬೋರ್ಡ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದಳು. “ಇಲ್ಲ.” ಒಂದೇ ಶಬ್ದ. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಬಾಗಿಲಿನಂತಿತ್ತು.

ನವೀನ್ ಬಾಯಿಮುರಿದು ನಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಡ್ರಾಮಾ ಬೇಡ. ಕೊಡು. ಮೇಲಿಂದ ಕೇಳಿದ್ರೆ—”

“ಮೇಲಿಂದ ಯಾರು ಕೇಳ್ತಾರೋ ಕೇಳಲಿ.” ಅವಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ಕೊನೆಯ ಬೇ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇವತ್ತು ಹೊರಡುವ ಸರಕು ಒಂದೂ ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಅವಳು ಗೇಟ್ ಕಡೆ ಕೈ ಎತ್ತಿದಳು. “ಹಾಲಿನ ಟ್ರಕ್ ಪಕ್ಕದ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ತಿರುಗು. ಹಿಂದುಗಿನ ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ಯಾರೂ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆಯ್ಬೇಡಿ.”

ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳಿಗೆ ಅವಳು ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಯಾರು ಯಾವ ರೀತಿ ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಕೈ ಕೆಳಗೆ ತೋರಿಸಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಿಡಿಯಿಸಿತು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಅಗಲ ಸೂಚಿಸಿತು. ಮಂಜುನಾಥ ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇ ಮುಂದೆ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕಂಬ ಎತ್ತಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. ಶಶಿ ಗೇಟ್ ಪಕ್ಕದ ಜನರನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿದ. ನವೀನ್ “ನಾನು ಹೇಳಿದೆ ಅಲ್ವಾ” ಎಂದು ಮಧ್ಯೆ ಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಪ್ರತಿಸಾರಿ, ಯಾರೂ ಅವನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕೆಲಸದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿತು.

ಕೊನೆಯ ಜಾಮ್ ಐದನೇ ಬೇ ಬಾಯಿಯಲ್ಲೇ ಕೂಡಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಈಗ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಇದೆ, ಆದರೆ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧ ಇಳಿದಿದೆ; ತಪ್ಪು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಲಾಕ್ ಮತ್ತೆ ಅಟ್ಟಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿ ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಾರವಾಗಿ ಮುದ್ದಾಡಿತು. ಅವಳು ನವೀನ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸ್ಟೂಲ್ ಮೇಲೆ ನಿಂತೇ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲ್ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಕೀಲಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ, ಒಳಗಿದ್ದ ಚಾಲಕನಿಗೆ, “ನನ್ನ ಶಬ್ದ ಬಂದಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ,” ಅಂದಳು. ಎಲ್ಲರೂ ನಿಂತರು. ಡ್ರೈವರ್ ಕೂಡ. ಕಾರ್ಮಿಕರೂ ಕೂಡ. ನವೀನ್ ಕೂಡ.

ಆ ವಿರಾಮವೇ ಅಧಿಕಾರದ ನಿಜವಾದ ರೂಪ ಆಯ್ತು. ಮೈದಾನ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು—ಯಾರ ಮಾತಿಗೆ ಚಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು.

ಕಾವೇರಿ ಗೇಟ್ ಬಾಯಿಯ ಹಾಲಿನ ಟ್ರಕ್‌ಗೆ ಮೊದಲು ಸಣ್ಣ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇಗ.” ವಾಹನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಜಾರಿತು. “ನಿಲ್ಲು.” ಅದು ನಿಂತಿತು. “ಐದನೇ ಬೇ, ಅರ್ಧ ಎತ್ತಿ.” ಬಾಗಿಲು ಏರಿತು. “ಈಗ ಒಳಗೆ.” ಚಾಲಕ ಸರಿಯಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಒಳನುಗ್ಗಿದ. ಹಿಂಬದಿ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಅವಳು ಕೈ ತೋರಿಸಿ, “ಹಿಂದಕ್ಕೆ. ಸಂಪೂರ್ಣ.” ಆ ವಾಹನ ಹೊರಗೆ ಸರಿದಂತೆ ದಾರಿ ಬಿಚ್ಚಿತು. ಒಂದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬೇಗಳ ರೇಖೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೂಡಿ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದವು. ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಉಸಿರು ಸದ್ದುಮಾಡದೆ ಬಿಟ್ಟಂತಾಯಿತು.

ನವೀನ್ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಸೈನ್ ನಾನು—” ಎಂದ.

ಕಾವೇರಿ ಅವನ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಚೀಟಿ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಗುರುತು ಹಾಕಿದಳು. ನಂತರ ಬೋರ್ಡ್‌ನ್ನು ಸ್ಟೂಲ್‌ ಪಕ್ಕ ಇಟ್ಟು, “ಇದಿನಂತರ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಬೇ ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳಿ,” ಅಂದಳು. ಅದು ಘೋಷಣೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸದ ಕ್ರಮ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರೇಖಾ ಮುಂದಿನ ಚೀಟಿ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು; ಶಶಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೀಲಿಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಅವಳ ಪಕ್ಕ ನಿಂತನು; ಮಂಜುನಾಥ ನಾಲ್ಕನೇ ಬೇ ಕಡೆ ಓಡುತ್ತಾ, “ಕಾವೇರಿ ಅಕ್ಕ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ,” ಎಂದು ಒಳಗೆ ಕೂಗಿದ. ನವೀನ್‌ನ ಕೈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಅವಳ ಫೋನ್ ಮತ್ತೆ ಕಂಪಿಸಿತು. ತಾಯಿಯ ಕರೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಪರದೆ ಬೆಳಗಿತು. ಮನೆಯಿಂದ ಇವತ್ತು ಕೂಡ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುವುದೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತು—ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು, ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೀಯ, ನೋಡೋಕೆ ಬಂದವರ ಮುಂದೆ ಕೆಲಸ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳೋದು. ಅವಳು ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಐದನೇ ಬೇ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಕಡೆ ನಡೆದಳು. ಅದೇ ಅವಳ ಹಳೆಯ ಜಾಗ; ನವೀನ್ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಬೇಕಿತ್ತು.

ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಮಾಸಿದ ಮಸಿ ಗುರುತು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಳಗಿನ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಅವಳು ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀಲಿಗಳ ಕಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹೂಡಿದಳು. ಕಬ್ಬಿಣದ ಉಂಗುರ ಒಮ್ಮೆ ತಟ್ಟಿ, ನಿಂತಿತು.