ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೀಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು
ಮಾಲವಿಕಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಸುರಿದ ಸಾಂಬಾರದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎತ್ತುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ನ ಅತ್ತೆ ಕಟುಕಾಗಿ, “ಇದನ್ನೇ ನೋಡ್ರಿ, ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೆಸರು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಹುರುಪು,” ಎಂದಳು. ಸ್ಟಾಫ್ ರೂಮ್ ಹೊರಗಿನ ಉದ್ದ ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಪೇಪರ್ ಕಪ್ಗಳು, ಅರ್ಧ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಲಿಂಬೆ, ತೆರೆದ ಕವರಿನೊಳಗಿನ ರಶೀದಿ ಚೀಟಿಗಳು ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಮಾಲವಿಕಾ ಮೌನವಾಗಿ ಟಿಷ್ಯೂಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ಎಳೆದಳು, ಬಿಸಿ ಸಾಂಬಾರ ಬೆಂಚಿನ ಕಾಲಿಗೆ ಹತ್ತುವ ಮುಂಚೆ ತಡೆದಳು. ಅವಳು ಕಾಲೇಜಿನ ಉತ್ಸವ ಸಮಿತಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ; ಉಳಿದವರು ಬಳಕೆಗಾಗಿ.
“ಅವಳು ಮಾಡಲಿ, ಅವಳಿಗಂತೂ ಇಂಥ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಜಾಸ್ತಿ,” ವಿಕ್ರಮ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗಿಯರು ತಕ್ಷಣ ನಕ್ಕರು. ಆ ನಗುವಿನೊಳಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಲೆಕ್ಕವಿತ್ತು—ಅವಳು ಶುಲ್ಕವನ್ನು ತಡವಾಗಿ ಕಟ್ಟುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ, ರಾತ್ರಿ ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರ್ ತರಬೇತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವಳು, ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ತುರ್ತು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿರುವವಳು. ಅವಳ ಕೈ ಮುದ್ದೆಯಾಗದಂತೆ ಬಿಸಿ ಪಾತ್ರೆಯ ಅಂಚನ್ನು ಹಿಡಿದಾಗ, “ಬಿಡು,” ಎಂದು ಆದಿತ್ಯ ಮುಟ್ಟದೇ ಹೇಳಿದ. ಅವನು ಸ್ವತಃ ಕುಳಿತು ನೆಲವನ್ನು ಒರೆಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸಿ, “ಹೌದಾ? ಅವಳಿಗೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡೋದು ನಿನಗೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕು?” ಅಂದಳು. ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಹೊಕ್ಕಿತು. ಆದಿತ್ಯ ತಲೆ ಎತ್ತದೇ, “ಬಿಸಿ ಇದೆ, ಸುಡ್ಕೊಳ್ತಾಳೆ,” ಎಂದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ಜೋರೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವನು ಸ್ಟಾಫ್ ರೂಮ್ ಬಾಗಿಲಿನೊಳಗಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಸ್ಟೂಲ್ ಅನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ. “ಕುಳಿತುಕೋ,” ಎಂಬ ಒಂದು ಪದ ಮಾತ್ರ. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಸಹಾಯದಂತೆ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ಉಳಿದವರು ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸುರಕ್ಷಿತ ಅಂಚು ತೆರೆಯಿತು.
ಮಾಲವಿಕಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅವಳ ಚೀಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಾಕಿದಳು. ತಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ತನ್ನಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ಥಳ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬ ಸಾಕ್ಷಿಯಷ್ಟೇ ಸಾಕೆಂದಂತೆ. ಅತ್ತೆಯ ಬಾಯಿ ಸಣ್ಣದಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯ ಮುಕ್ಕಿತ್ತು—ಯಾರಾದರೂ ಅವಳನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಬಹುದು, ಆದರೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಬಾರದು ಎಂಬಂತೆ.
ಉತ್ಸವ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಸಂಜೆ ಮಳೆಯ ಬಿಸಿ ವಾಸನೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಮಾಲವಿಕಾ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಪಿಜಿ ಕಡೆ ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಬಂದು ಇಳಿದಾಗ, ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಕೀಲಿಯು ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೋಗುವಾಗ ವಾರ್ಡನ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದ್ದುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯ ವರಾಂಡಾದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವಳು ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಕೆಳಗಿಂದ ವಾರ್ಡನ್ ಕೋಪವಾಗಿ, “ನೀನು ಒಳಗೆ ಬರೋದು ಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಫೋನ್ ಬಂದಿತ್ತು,” ಎಂದಳು.
“ಏನ್ ಫೋನ್?” ಮಾಲವಿಕಾದ ಕಂಠ ಒಣಗಿತು.
ಕೆಳಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟ್ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದ ವಾರ್ಡನ್ ಕೈ ಮಡಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹುಡುಗರ ಜೊತೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತ್ತೀಯಂತೆ. ನಮ್ಮ ಪಿಜಿ ಹೆಸರೇ ಹೋಗೋದು. ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಹೋಗು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈಗಲೇ ಹೊರಗೇ ಇರು. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸರಂಜಾಮು ತೆಗೆದುಕೋ.” ಒಳಗೆ ಲೈಟು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ತಾಯಿಯಿಂದ ಬಂದ ದೇವರ ಫೋಟೋ, ಬಟ್ಟೆಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಎರಡು ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲುಗಳಾಚೆ. ವಾರ್ಡನ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಚಹಾ ಕಪ್ ತಂಪಾಗಿ ಮೇಲ್ಮೈಗೆ ತೆಳುವಾದ ಪದರ ತಂದುಕೊಂಡಿತ್ತು; ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಅವಳಿಗಾಗಿಯೇ ತೀರ್ಪು ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟಂತೆ.
“ನನ್ನ ಕೀಲಿಯನ್ನಾದರೂ—”
“ತಡವಾಗಿ ತಂದ ಕೀಲಿ ಅಂದ್ರೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಅರ್ಥ.” ವಾರ್ಡನ್ ಮೇಜಿನ ಡ್ರಾಯರ್ ತೆರೆದು ಚೀಲದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಕೈಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. “ಹೋಗು.”
ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಲೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮದುವೆ ಮಂಟಪದ ಮಿಂಚು ದೀಪಗಳು ಅವಳ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆ ಶುರುವಾದಾಗ, ಫೋನ್ ಪರದೆಯ ಹೊಳಪು ಅವಳ ಹಸ್ತದ ಒಳಗೇ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡದೆ, ಯಾರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನೇ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ ಹಿಡಿದಂತೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ಆದಿತ್ಯಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದದ್ದು ಒಂದೇ ಸಂದೇಶ—“ವಾರ್ಡನ್ ಒಳಗೆ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ಲ.”
ಎರಡು ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಅವನು ಕರೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, “ಕೆಳಗೇ ಇರು. ಐದು ನಿಮಿಷ,” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಬರೆದನು.
ಅವನು ಬೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಅವಳಿಗಿಂತ ವಾರ್ಡನ್ ಮೊದಲು ಕಟುಕಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ಇವಳನ್ನ ನೀನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿಯಾ? ನಾಳೆ ಅವಳ ಮನೆಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ?”
ಆದಿತ್ಯ ಬೈಕ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಇಳಿಸಿ, ಪಿಜಿ ಬಾಗಿಲು ಹತ್ತಿರದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಜಿಗೆ ಹತ್ತಿದ. “ಅವಳ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಒಳಗಿದೆ. ನಾಳೆ ಇಂಟರ್ನ್ಶಿಪ್ ಸಂದರ್ಶನ ಇದೆ.” ಅವನು ವಾರ್ಡನ್ ಕಡೆ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಬದಲು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಒಳನುಗ್ಗುವ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿದ. “ಈಗ ಅವಳು ಒಳಗೆ ಬರ್ತಾಳೆ. ನಾನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ. ಎರಡು ನಿಮಿಷ.”
“ನಿಯಮ—”
“ಆಗ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರೂ ಬರೆಯಿರಿ.” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಇನ್ನೂ ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಮೇಜಿನ ಬಳಿಯ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನ ಸಿಡಿಲಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿದ. ವಾರ್ಡನ್ ಆ ಕುರ್ಚಿ ತಳ್ಳಿ ಮುಚ್ಚುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಲವಿಕಾಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬ್ಯಾಗ್ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಕಾಲ ತೆರೆದಿತು. ಇದು ಜಗಳವಲ್ಲ; ದಾರಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಮ. ಅವಳು ಮೊದಲ ಮಹಡಿಗೆ ಓಡಿದಳು, ತನ್ನ ಕೊಠಡಿಯ ಅರ್ಧತೆರೆದ ಬಾಗಿಲೊಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಬ್ಯಾಗ್, ಒಂದು ದುಪ್ಪಟ್ಟು, ಚಾರ್ಜರ್ ಎಳೆದಳು. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ವಾರ್ಡನ್ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು.
ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ಆದಿತ್ಯ ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬೈಕ್ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಗಿದವು. “ಎಲ್ಲಿ?” ಎಂಬ ಒಂದು ಮಾತಷ್ಟೇ ಅವನದು.
ಮಾಲವಿಕಾ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಎಂದರೆ ಮೈಸೂರು ಹತ್ತಿರದ ಊರು; ಈಗ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮೊದಲು ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ, ನಂತರ ಮಗಳ ಹೆಸರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕಡೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಅತ್ತೆಯೇ ವಾರ್ಡನ್ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಈಗ ಅನುಮಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. “ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಹಿಂದೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಮುಚ್ಚುವವರೆಗೂ ಇರಬಹುದು,” ಎಂದಳು ಕೊನೆಗೆ.
ಆದಿತ್ಯ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಬೈಕ್ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಕಾಲೇಜಿನ ಹಿಂಭಾಗದ ಸಣ್ಣ ಟೀ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಳೆಯಿಂದ ಜರಿದ ನೀರನ್ನು ಜತೆಗೇ ತಂದವರಂತೆ ನಿಂತರು. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸ್ಕಟ್ ಡಬ್ಬಿ, ನಾಣ್ಯಗಳು, ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ದೇವರ ಚಿತ್ರ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವಳ ಚಹಾ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಾ ಕಪ್ ಕೆಳಗೆ ವೃತ್ತದ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವಳು ಕುಡಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಂದನು. ಫೋನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಲಭ ಅಹಂಕಾರ. “ಮಾಲವಿಕಾ, ಇಷ್ಟು ಡ್ರಾಮಾ ಬೇಕಿತ್ತಾ? ನನ್ನ ಅತ್ತೆಗೆ ನೀನು ಓವರ್ ಆಗಿ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದೀಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತ್ತು. ಪಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹೋಗಿದೆ. ಎರಡು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆ. ಯಾವ ಗಲಾಟೆಯೂ ಬೇಡ.”
ಅದು ಆಹ್ವಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಷರತ್ತಿನ ಹಗ್ಗ. ಅವಳ ಮೌನವೇ ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅವನು ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು, “ನಾನು ಹೇಳೋದನ್ನ ಕೇಳ್ಬೇಕು. ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮಾತೇ,” ಎಂದನು.
ಆದಿತ್ಯ ಚಹಾ ಕಪ್ನ್ನು ಅಂಚಿನಿಂದ ಸರಿಸಿದ. “ಅವಳಿಗೆ ನೀನು ಜಾಗ ಕೊಡ್ತಿಲ್ಲ. ಬಾಯಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಜಾಗ ಕೊಡ್ತಿದೀಯ.”
ವಿಕ್ರಮ್ ನಗಿದ. “ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಾಳಜಿ ಅಂತೆ? ನಾಳೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಯವರು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಇದೇ ಮಾತು ಹೇಳು.” ಅವನ ಕಣ್ಣು ಮಾಲವಿಕಾದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. “ನೀನು ಯಾವ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯೋ ಮರೆತ್ಬೇಡ. ಎಲ್ಲ ಬಾಗಿಲೂ ಎಲ್ಲರಿಗಲ್ಲ.”
ಅದರಲ್ಲೇ ನೋವು ಹೆಚ್ಚು ಇರಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಹೊಸದಲ್ಲ. ಹೊಸದು ಏನೆಂದರೆ—ಅವನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಅವಳ ಎದುರಿಗೆ, ಇತರರಿಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ದಂಡನೆ ಕೊಡುವ ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮಾಲವಿಕಾ ಕಪ್ ಹಿಡಿದಳು, ಆದರೆ ಕುಡಿದಿಲ್ಲ. “ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಕೂಡಾ ನಿನ್ನ ತೀರ್ಪಿನ ಕೆಳಗೆ ಅಂದ್ರೆ, ಬೇಡ,” ಎಂದಳು. ಧ್ವನಿ ಕುಸಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅವಳ ಉಳಿದಿದ್ದ ಕವಚ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಖ ಬದಲಾಗಿತು. “ಸರಿ. ನಂತರ ನನನ್ನೇ ತಪ್ಪು ಹೇಳಬೇಡ.” ಅವನು ಹೊರಟುಹೋದ.
ಮಳೆಯಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾದ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಬೈಕ್ಗಳು ವಿರಳವಾಗಿದ್ದವು. ಅಂಗಡಿ ಮುಚ್ಚುವ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂತು. ಮಾಲವಿಕಾ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಜಿಪ್ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಎಳೆದಳು. ಹೋಗುವ ಜಾಗಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಮುಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾನವನ ಗರ್ವ ಹೇಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. “ನಾನು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ,” ಎಂದಳು. “ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದುಹೋಗಲಿ.”
ಆದಿತ್ಯ ಹಣ ನೀಡಿ ಎದ್ದ. “ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಬೆಳಗ್ಗುವರೆಗೂ ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.” ಅವನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದ. ಕೀಲಿಯ ರಿಂಗ್ಗೆ ಹಳೆ ನೀಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತುಂಡು ಕಟ್ಟಿ ಇತ್ತು. “ನಮ್ಮ ಫ್ಲಾಟ್ ಮೇಲ್ಮಹಡಿ. ನನ್ನ ಜೊತೆಯವನಿಗೆ ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟ್. ಅವನು ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಮಲಗು ಅಂತ ಹೇಳಲ್ಲ.” ಅವನು ಕ್ಷಣ ತಡೆದ. “ಒಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿ ಇದೆ. ಲಾಕ್ ಒಳಗಿಂದ ಹಾಕಬಹುದು.”
ಮಾಲವಿಕಾ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಿಂತಳು. ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ ಕೀಲಿಯ ಅವಮಾನ ಇನ್ನೂ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು; ಮತ್ತೊಂದು ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ದಯೆ ಬೇಡುವಂತೆ ತೋಚಿತು. “ನಾಳೆ—”
“ನಾಳೆ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋಣ.” ಅವನು ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕರೆಯೊಳಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಒತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ. “ಮಾರ್ಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತೀನಿ. ಒಳಗೆ ಬರೋದು ನೀನೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸು.”
ಅವರು ಫ್ಲಾಟ್ ಕಟ್ಟಡದವರೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ದಾಟಿತ್ತು. ಕೆಳಗಿನ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಪರದೆ, ಒಳಗೆ ಟಿವಿ ಬೆಳಕು. ಇಂಥ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸು ಹುಡುಗನ ಜೊತೆಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುವುದು ಎಷ್ಟು ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮಾಲವಿಕಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದಳು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವಳು ಎರಡು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹಿಂದೆ ನಡೆದುಕೊಂಡಳು. ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಏರಿದ ಮೇಲೆ ಉದ್ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೀಪ ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಒಳಗಿನ ಲೈಟ್ ಹಚ್ಚಿದ; ನಂತರ ಬಾಗಿಲು ಅಗಲವಾಗಿ ತೆರೆದೇ ಬದಿಗೆ ಸರಿದ.
ಒಳಗಿಂದ ಬಿಸಿ ನೀರಿನ ಮೃದುವಾದ ವಾಸನೆ, ಒಣಗಲು ಹಾಕಿದ ಟವೆಲ್ನ ತೇವ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಶೇಲ್ಫ್ ಮೇಲೆ ಒರಗಿ ಇಟ್ಟ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಮಡಚಿದ ಹಾಸಿಗೆ ಇತ್ತು; ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಬದಲು ಬಲಗಡೆಯ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಒಳಗೆ ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆ, ಕಿಟಕಿಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡ್ಡಿಗೆ ಒಣಗಲು ಹಾಕಿದ ಶುಭ್ರ ಟವಲ್, ಮಡಚಿದ ಚಾದರ, ಜಗ್ ನೀರು. “ಇಲ್ಲಿ,” ಎಂದನು. “ಬೀಗ ಒಳಗಿದೆ.”
ಅವನು ಮತ್ತೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕೊಡದೆ ನಿಂತು, ಹಾದಿಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಬಿಟ್ಟ. ಅವಳಿಗೆ ಇದೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟದ ಹೊತ್ತು—ಹೊರಗೇ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಹಠ, ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ದೇಹದ ದಣಿವು, ಒಳಹೋಗಿದರೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಅವಳ ಬಳಿ ಉಳಿದದ್ದು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ. ಒಳಗೆ ಬರಲು ಅವನು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ವಿವರಣೆ ಅಲ್ಲ, ಸುರಕ್ಷಿತ ಮೇರೆಯಿತ್ತು.
ಮಾಲವಿಕಾ ತನ್ನ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಲು ಬಳಿಯೇ ಬಿಚ್ಚಿದಳು. ಕೀಲಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅವಳೇ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ನಡೆದಳು. ಒಳಗೆ ನಿಂತು ಬೀಗದ ನಾಟಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದವು. “ಆದಿತ್ಯ,” ಎಂದು ಅವಳು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಕರೆದಳು.
ಅವನು ದಾರಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ.
“ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಮಾನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ. ನನ್ನ ವಿಷಯ ನಾನು ಮಾತಾಡುತ್ತೇನೆ.”
ಅವನು ತಲೆ ಆಡಿಸಿದ. “ಸರಿ.”
ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತೆರೆದಿಟ್ಟಳು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಚ್ಚುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತೋಚಿತು. ನಂತರ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಳು, ಬ್ಯಾಗ್ ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಾದದ ಬಳಿ ಇಟ್ಟಳು.
ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದ ಚಿಕ್ಕ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಚಪ್ಪಲಿಗಳ ಜೋಡಿ ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲ ಹೊರಗಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ತಂದ ಅವನ ಸ್ಯಾಂಡಲ್ಗಳು ಎರಡು ಜೋಡಿಯಾಗಿ, ಪಾದಗಳ ತುದಿಗಳು ಒಳಮುಖವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು.