ಸಾಲೇ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಒಡೆದಿತು
“ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಕಾರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ—ಅವಳನ್ನು ಬದಿಯ ಗೇಟ್ ಮೂಲಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ,” ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಡಿಕೆ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತಿ, ನಂದಿನಿಯ ಮುಂದೆಯೇ ದಾರಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು.
ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದ ಮುಂಭಾಗದ ಆಗಮನ ವಲಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ವಾಸನೆಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಹೊಗೆ ಬೆರೆತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಡ್ರಾಪ್-ಆಫ್ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾರು, ಆಟೋ, ಬೈಕ್ಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದುವು. ನಂದಿನಿ ಇಳಿದಿದ್ದ ಕ್ಯಾಬ್ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧ ತೆರೆದಂತೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅವಳ ಬಲ ಹೆಗಲಿನ ಬಳಿ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಓಡಾಟದ ಗಟ್ಟಿತನ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು; ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಯ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಗ್ನ ಪಟ್ಟೆ ಒತ್ತಿದ ಮಡಚು ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕೊಡುಗೆ ಕವರ್ ಒಣ ಕಾಗದದ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಆ ಶಬ್ದವೇ ಈಗ ಅವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.
“ಬದಿಯ ಗೇಟ್?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು. ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಯಿತು.
“ಮುಖ್ಯ ಆಗಮನ ಸಾಲು ಮನೆತನದವರಿಗಷ್ಟೇ,” ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದಳು. “ನೀನು ಬಂದಿರುವುದು ಒಳ್ಳೇದೇ. ಆದರೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳೋ ಜಾಗ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಾಗೋದಿಲ್ಲ.”
ಅದನ್ನು ಕೇಳಲು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರು—ಮೈಸೂರು ಮಾವಂದಿರು, ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಬಂದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಬಂಧುಗಳು, ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಹೂಮಾಲೆ ಹಿಡಿದ ಹುಡುಗಿಯರು, ಮತ್ತು ವೇದಿಕೆ ಕಡೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿರ್ವಾಹಕ ರಾಹುಲ್. ನಂದಿನಿಯ ಅಮ್ಮ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಳು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮನೆದಿಂದ ತಂದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ತೆಗೆಯದೆ ಚಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಾಚಿಕೆಯೇ ನಂದಿನಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ ಗಾಯ.
“ಸರಿ,” ನಂದಿನಿ ಎಂದಳು. ಅತ್ತೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕ್ಯಾಬ್ ಚಾಲಕನಿಗೆ, “ಅಣ್ಣಾ, ಮೀಟರ್ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೊಡುಗೆ ಕವರ್ನ್ನು ತನ್ನ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಬದಿಗೆ ಹೋಗುವ ಬದಲು, ಆಗಮನ ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪಟ್ಟಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು.
ಅದು ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯಲ್ಲ; ಉದ್ದದ ರ್ಯಾಂಕ್ ಬೋರ್ಡ್. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಆಗಮನ ಕ್ರಮ – ಸ್ವಾಗತ ಆದ್ಯತೆ’ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಕುಟುಂಬ ಶಾಖೆಗಳ ಹೆಸರು, ಕಾರು ಸಂಖ್ಯೆ, ಯಾರನ್ನು ಯಾರು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪಟ್ಟಿಗಳು. ವರಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯರು, ದಾನಿಗಳ ಹೆಸರು, ವಿದೇಶದಿಂದ ಬರುವ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ವಿಶೇಷ ಪುರೋಹಿತರ ಸರತಿ. ಒಂದು ಹೆಸರು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸ್ಲಾಟ್ನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಒಳಗೆ ತೂರಲಾಗಿತ್ತು—‘ನಂದಿನಿ – ಸಹಾಯಕ ಅತಿಥಿ / ಬದಿ ಪ್ರವೇಶ’.
ನಂದಿನಿ ಆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಒಂದು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಮುಟ್ಟಿದಳು. ಓದಿ ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ಗೆ ಕೇಳಿದಳು, “ಇದು ಯಾರ ಸೂಚನೆ?”
ರಾಹುಲ್ ಬೆಚ್ಚಿ ಹೋದ. “ಅಕ್ಷತಾ ಮ್ಯಾಡಂ…”
“ಹಾಗಾದರೆ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಡಿ. ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.” ಅವಳು ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದಳು. ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಜಯವೇ ಅದು—ಅವಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ತಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಈಗ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಓದಲು ಬರುವ ರೂಪ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಳು. “ನೋಡಿದಿಯಲ್ಲ? ಈಗ ದಾರಿ ಬಿಡು. ಸ್ವಾಗತ ಸಾಲು ತಡೆಯಬೇಡ. ವರನ ದೊಡ್ಡ ಮಾಮರು ಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ.”
“ನನಗಾಗಿ ದಾರಿ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಅತ್ತೆ,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು. “ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.”
ಅತ್ತೆಯ ತುಟಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ರಾಹುಲ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ಈ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಒಳಗಿನ ಅಡಿಗೆ ಬದಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ. ತಲೆಯ ಪಂಗತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬೇಡ. ಇನ್ನೂ—ಹಾರ ಹಿಡಿಯುವ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬೇಡ,” ಅಂದಳು. ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಕಡೆನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸದವರು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ. ಅದು ಅವಮಾನವನ್ನೇ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ನಂದಿನಿಯ ಅಮ್ಮ “ಬಿಡು, ಒಳಗೆ ಹೋಗೋಣ” ಎಂದು ಗುಸುಗುಸಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಈಗ ಹಿಂತಿರುಗಿದರೆ ಬದಿಗೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುವಳು. ನಂದಿನಿ ಉಸಿರನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. “ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಂ ಬರೋವರೆಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.”
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ನಕ್ಕಳು—ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ದಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದ ಹಕ್ಕು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. “ವಿಕ್ರಂನಾ? ಅವನು ಈಗ ವರಪಕ್ಷದ ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಸಮಯ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ನಿನಗೆ. ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯೋ ಹುಡುಗಿ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನು ಬೇಗ ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ.”
ಅವಳ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನೂ ಇಳಿವಾಗಿ ಬಳಸಿದ ಕ್ಷಣ, ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮಂದಿರು ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ನಂದಿನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿಲ್ಲ; ಕೋಪಕ್ಕೆ ಮೀರಿ ಶೀತ ಬಂತು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು ಓಡಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗಾಗಿ ಪೂರೈಕೆ ಕೆಲಸ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಈ ಮದುವೆಯ ಅರ್ಧ ಮುಂಗಡವನ್ನು ತಾನೇ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೇಳದೆ ಕಾಣಬೇಕಿತ್ತು.
ಡ್ರಾಪ್-ಆಫ್ ಸಾಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸೈರನ್ ಇಲ್ಲದ ಕಪ್ಪು ಗಾಡಿ ಒಳಗೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಬಂತು. ಎರಡು ವಾಲೆಟ್ ಹುಡುಗರು ಓಡಿ ಹೋದರು. ರಾಹುಲ್ ಬೋರ್ಡ್ ನೋಡಿದ, ನಂತರ ಗಾಡಿ ನೋಡಿದ, ಮತ್ತೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖ ನೋಡಿದ. “ಮ್ಯಾಡಂ… ಶರತ್ ಮಾಮರ ಕಾರು ಅಲ್ಲ ಇದು,” ಅಂದನು.
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಅಸ್ಥಿರಳಾದಳು. “ಯಾರದು?”
ಮುಂಭಾಗದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು. ಮೊದಲು ಇಳಿದದ್ದು ವಿಕ್ರಂ ಅಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಂನ ತಾತ ಶರತ್ ಮಾಮ—ಈ ಮಂಟಪದ ಮಾಲೀಕ ಭಾಗಿದಾರ, ಮನೆತನದ ಅಂತಿಮ ಮಾತು ಹೇಳುವ ಮನುಷ್ಯ—ತನ್ನ ಕೇನ್ ಹಿಡಿದು ಹೊರಬಂದ. ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ವಿಕ್ರಂ ಇಳಿದ. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ನೋಡಿದ. ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹೂತಟ್ಟೆಯ ಹುಡುಗಿಯರು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಶರತ್ ಮಾಮರ ಕಡೆ ಓಡಲು ಹೊರಟರು.
“ನಿಲ್ಲಿ,” ಶರತ್ ಮಾಮರ ಧ್ವನಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿ ಹೋದಂತೆ ಕತ್ತರಿಸಿತು.
ಎಲ್ಲರೂ ನಿಂತರು.
ಅವರು ಕೇನ್ ತುದಿಯಿಂದ ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ತೋರಿಸಿದರು. “ಮೊದಲ ಆರತಿ ಅವಳಿಗೆ. ಕಾರು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಸರಿಯಾಗಿ ಸ್ವಾಗತ ಮಾಡಿ. ಅವಳು ನಿಂತಿರುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.”
ಆಗಮನ ಸಾಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಒಡೆದಂತಾಯಿತು. ಹೂತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ತಕ್ಷಣ ತಿರುಗಿ ನಂದಿನಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂತಳು. ರಾಹುಲ್ ಓಡಿ ಕ್ಯಾಬ್ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ತೆರೆದು ನಿಂತ. ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು; ಈಗ ಅವಳೇ ಬದಿ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಅವಳು ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಮಾತ್ರ ಸರಿದರೂ ಸಾಕಾಯಿತು—ಅವಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟರು. ನಂದಿನಿಯ ಮುಂದೆ ಖಾಲಿ ಹಾದಿ ಬಿದ್ದಿತು. ವಿಕ್ರಂ ಹಿಂದುಗಡೆ ನಿಂತೇ ಇದ್ದನು; ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ದಾರಿ ಅವಳಿಗೇ.
ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ದೀಪದ ಬಿಸಿ ಬೆರೆತು ನಂದಿನಿಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಾಗಿತು. ಆರತಿ ತಟ್ಟೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ತಿರುಗಿತು. ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಈಗ ನಂಬಲಾಗದ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಶರತ್ ಮಾಮರು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಂದಿನಿಯ ಹಿಂದೆ ನಡೆದರು. ದೊಡ್ಡವರು ಕೂಡ ಹಿಂದೆ ಬರಬೇಕಾದ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದರು.
“ಇದು ಏನು ಮಾಮ?” ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ಹುಡುಗಿಯರು ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳದೆ ಮುಂಚೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.”
ಶರತ್ ಮಾಮರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು, “ಆಗಮನ ಕ್ರಮ ಯಾರ ಸೂಚನೆಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೀ?”
“ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಸಾರ್.”
“ತಪ್ಪಾಗಿದೆ.” ಅವರು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು. “ನೀನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಯಿತು.”
ವಿಕ್ರಂ ಅಷ್ಟರ ತನಕ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಇವಳನ್ನು ಬದಿ ಗೇಟ್ಗೆ ಕಳಿಸಿದವರು ಕೇಳಿ. ನಂದಿನಿ ಯಾರೂ ಅತಿಥಿ ಸಹಾಯಕಳಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೇಳಿದವಳು, ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲೋವಳು, ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ—ಇವಳ ಜಾಗ ಯಾರೂ ಸರಿಸಲಾರರು.”
ಆ ಮಾತು ಹೂಮಾಲೆಗೂ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಿಗೂ ಮೀರಿದ ಬಿಸಿ ಹೊತ್ತಿತು. ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಎದುರಾಯ್ತು. “ಈಗಾ? ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ? ಎಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೆ—”
“ಇಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೆಂದಕ್ಕೇ,” ವಿಕ್ರಂ ಕತ್ತರಿಸಿದ. “ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳನ್ನು ಇಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೆ ನೀವೇ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದೀರಿ.”
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಂದಿನಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ತೂಕವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದರೆ ಇಡೀ ಕ್ಷಣ ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಯ ಕೋಪದಲ್ಲೇ ಕರಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಶರತ್ ಮಾಮರು ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ರಾಹುಲ್, ಬೋರ್ಡ್ ಇಲ್ಲಿ ತರು.”
ರ್ಯಾಂಕ್ ಬೋರ್ಡ್ನ್ನು ಗೋಡೆಯ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿಸಿ ಆಗಮನ ವಲಯದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಂದರು. ಹತ್ತಿರದ ಚಾಲಕರು, ಬಂಧುಗಳು, ಕೆಲಸದವರು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸ್ಲಾಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಗಳ ಕಾರ್ಡ್ಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೇಲಿನ ಮೂರು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ವರನ ತಾಯಿ, ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ, ವಿಶೇಷ ಅತಿಥಿಗಳು.
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಇದನ್ನು ಒಳಗೆ ನೋಡೋಣ,” ಎಂದು ಕೈ ಹಾಕಿದಳು.
ಶರತ್ ಮಾಮರ ಕೇನ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಂತು. “ಇಲ್ಲೇ. ಎಲ್ಲರು ನೋಡಿದಲ್ಲೇ.”
ಅವರ ಧ್ವನಿ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುವ ತೂಕ ಇತ್ತು. ಅವರು ರಾಹುಲ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು, “ಮೊದಲ ಸ್ಲಾಟ್ ತೆರೆಯು.”
ರಾಹುಲ್ ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಾ ಮೇಲಿನ ಚೀಟಿ ತೆಗೆದ. ‘ಅಕ್ಷತಾ – ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ಸಂಯೋಜನೆ’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಡ್ ಹೊರಬಂತು. ಶರತ್ ಮಾಮರು ಅದನ್ನು ರಾಹುಲ್ನ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲಿಗೆ ಇಟ್ಟರು. ನಂತರ, “ನಂದಿನಿಯ ಹೆಸರು ಬರೆಯು. ಸಂಬಂಧ—ವರಪಕ್ಷದ ಆಯ್ಕೆಯ ಸೊಸೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಪಕ್ಕದ ಕೌಂಟರ್ನ ಹುಡುಗ ತುರ್ತಾಗಿ ಹೊಸ ಕಾರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬರೆದ. ಮಾರ್ಕರ್ನ ವಾಸನೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೊಕ್ಕಿತು. ಕಾಗದ ಸ್ಲಾಟ್ ಒಳಗೆ ಜಾರುವ ಒಣ ಶಬ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಈಗ ಬಿಳಿ ಕಾರ್ಡ್ ಮಿನುಗಿತು—‘ನಂದಿನಿ – ವರಪಕ್ಷದ ಆಯ್ಕೆಯ ಸೊಸೆ / ಮೊದಲ ಸ್ವಾಗತ’.
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದಿಂದ ಬಣ್ಣ ಬಿತ್ತು. “ಇದು ತೀರ್ಮಾನವೇ ಆಗಿಲ್ಲ,” ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು, ಆದರೆ ಈಗ ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಜ್ಞೆಯ ತೇವ ಹೋಗಿತ್ತು. “ಅವಳವರು… ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟ—”
“ಮಟ್ಟ?” ನಂದಿನಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಮಧ್ಯೆ ಕಡಿದಳು. ಅವಳು ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು. “ನನ್ನನ್ನು ಬದಿ ಗೇಟ್ಗೆ ಕಳಿಸುವ ಮಟ್ಟವೇನಾ? ಆ ಕಾರ್ಡ್ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದ್ದು ನೀವು. ಈಗ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಓದಿ. ನಾನು ಯಾರ ಜಾಗ ಕದಿದು ಬಂದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜಾಗ ಮಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಷ್ಟೇ.”
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಸುತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಯಾರೂ ಅವಳ ಪರವಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಮಾತು ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೂತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಈಗ ನಂದಿನಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ರಾಹುಲ್ ಮುಂದಿನ ಸ್ವಾಗತ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿರ್ದೇಶನಕ್ಕಾಗಿ ಶರತ್ ಮಾಮರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಧಿಕಾರ ಅವಳಿಂದ ಜಾರಿಹೋಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅದು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಓದಲು ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
“ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಕ್ರಮವೂ ಬದಲಿಸಿ,” ಶರತ್ ಮಾಮರು ಹೇಳಿದರು. “ಮೊದಲು ನಂದಿನಿ. ನಂತರ ನಾನು. ಆಮೇಲೆ ಉಳಿದವರು.”
ಇದು ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಡೆತ. ಅವಳು ವರ್ಷಗಳಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನ ಮುಖದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. “ಮಾಮ, ಜನರು ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ?”
“ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಕೇಳ್ತಿದ್ದರು,” ಶರತ್ ಮಾಮರು ಹೇಳಿದರು. “ಇನ್ನು ಬೋರ್ಡ್ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೋ ಅದನ್ನೇ ಓದುತ್ತಾರೆ.”
ವಿಕ್ರಂ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಕೊಡುಗೆ ಕವರ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದ. ಅವಳು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಬದಿ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಬೋರ್ಡ್ನ ಕೆಳಗಿನ ಖಾಲಿ ಸ್ಲಾಟ್ನಿಂದ ತೆಗೆದು, ಎರಡು ಮಡಚಿ, ರಾಹುಲ್ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ,” ಎಂದಳು. “ಬದಿ ಪ್ರವೇಶ ಎಂಬ ಸಾಲು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಂತೆ ಮಾಡಿ.”
“ಹೌದು,” ರಾಹುಲ್ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಡಬಡಿಕೆ ಈಗ ಆಜ್ಞೆ ಪಾಲಿಸುವ ತುರ್ತಿಗೆ ತಿರುಗಿತ್ತು.
ಅಕ್ಷತಾ ಅತ್ತೆ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. “ಸರಿ, ಹೀಗೇ ಬೇಕೆಂದರೆ ಒಳಗೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು—”
“ಇಲ್ಲ,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಬೋರ್ಡ್ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಕಾರ್ಡ್ನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು; ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಂಗಿತ್ತು. ಕೆಳಗಿನ ಎರಡನೇ ಸ್ಲಾಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಷತಾ ಕಾರ್ಡ್ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧ ಹೊರಗೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಳು—ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ, ಓದಲು ಬರುವಂತೆ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ.
ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಬದಿಯ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಮರುಹೊಂದಿದವು. ೦೧—ನಂದಿನಿ. ೦೨—ಶರತ್ ಮಾಮ. ೦೩—ಅಕ್ಷತಾ. ಆಗಮನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಿಂಚಿ, ನಂತರ ಸ್ಥಿರವಾದವು.