ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈ ಹುಡುಕಿತು

“ನಂದಿನಿ, ಕೌಂಟರ್ ಬಿಡ್ಬೇಡ—ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಬಂದಿದೆ, ಮೊದಲು ಫಾರ್ಮ್ ತುಂಬಿಸು,” ಎಂದು ಒಳಗಿಂದ ಕೂಗಿದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ರಿಜಿಸ್ಟರ್‌ನ್ನು ಎದೆಯತ್ತ ಎಳೆದಳು. ಲೇನ್ಯದ ದಾರಿ ಬೆವರು ತಿಂದಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು; ಕ್ಲಿಪ್‌ನ ಲೋಹ ಕುಂದಿ ಹೋಗಿ ಬೆರಳಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿತು. ಆದರೂ ಅವಳು ರೋಗಿಯ ತಂದೆಗೆ ಪೆನ್ ಕೊಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಿಲ್ಲಿನ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅರ್ಧಮಡಚಿ ಜೇಬಿಗೆ ತುಳಕಿದಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ತಲೆಮೇಲೆ ಸೀರೆಯ ಅಂಚು ಎಳೆದಂತೆ ಮುಖ ಹಿಂಡಿಕೊಂಡು, “ಇವಳನ್ನೇನಾ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು? ಕ್ಲಿನಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೋ ಹುಡುಗಿ ಅಂದ್ರೆ ಓಡಾಡ್ತಾಳೆ, ಮನೆ ನೋಡೋಕೆ ಮಗ್ಗಲು ಇರತ್ತಾ?” ಎಂದಳು.

ನಂದಿನಿ ತಲೆತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಎದುರಿನ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಹೆಸರು ಕೇಳಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ, “ಮಗುಗೆ ಮೊದಲು ಟೋಕನ್ ಕೊಡಿ. ಜ್ವರ ಜಾಸ್ತಿ,” ಅಂದಳು. ಆ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಯಾರೂ ಉಳಿಸಲು ಬರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಬಾರದೆಂಬ ಒತ್ತಡ ಇತ್ತು. ಅಜಿತ್ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಮ್ಮನ ಗೆಳತಿ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅದು—ಮನೆಗೆ ಮಾತು ಹೋಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮಾತಿನ ತೂಕ ಎಲ್ಲವೂ ನಂದಿನಿಯ ವೇತನ, ಸಮಯ, ಸೌಜನ್ಯಗಳ ಮೇಲೇ ಬಿದ್ದು, ಅವಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಾನ.

ರೋಗಿಯ ಫೈಲ್ ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಅಜಿತ್ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾದುಹೋದಳು. ಅವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ, ಕೇವಲ ಕೇಳಿಸಬೇಕಾದವರಿಗಷ್ಟೇ ಕೇಳಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, “ರಿಸೆಪ್ಷನ್ ಹುಡುಗಿಗೆ ಇಷ್ಟು ತುರ್ತು ಏಕೆ?” ಎಂದು ನಕ್ಕ. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮೂಗಿನ ಚಿಮ್ಮಟದ ಜೊತೆ ಆ ನಗು ಬೆಸೆದು, ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫೈಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾರಿತು. ಆದರೆ ಅವಳು ಬೀಳುವ ಮುಂಚೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಮೊದಲ ಫಾರ್ಮ್‌ನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬರುವಾಗ ಒಳಗಿಂದ ಡಾ. ಮಾಧವ, “ನಂದಿನಿ, ಮುಂದಿನವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸು—ಕ್ರಮ ತಪ್ಪಿಸ್ಬೇಡ,” ಎಂದರು. ಅತ್ತೆ ಮಾತು ಮುಗಿಸದೇ ನಿಂತರೂ, ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿನ ಗಾಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿಸಿತು. ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕ್ರಮ ಸಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ, ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕಡೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಳೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಎಲಿವೇಟರ್‌ನ ಉಕ್ಕಿನ ಬಾಗಿಲಿನ ಮಸುಕಾದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನಂದಿನಿ ಕೇವಲ ಕೂದಲಿನ ಕಡ್ಡಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗಿಳಿದಳು. ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಕೆಳಗಿನ ಮೆಟ್ರೋ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಜನರ ಉಸಿರು ನೇರವಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಣಾ ಕೋಣೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆಯೆಂದಂತೆ ಗದ್ದಲ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಜಿತ್ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಅವನ ಜೊತೆ ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ, ಮತ್ತು ದಪ್ಪ ಚಿನ್ನದ ಸರ ಹಾಕಿದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ—ಅಜಿತ್‌ನ ಮಾವ, ಹತ್ತಿರದ ಕಾಲೇಜಿನ ಟ್ರಸ್ಟಿ ಮಂಡಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೋ ಪರಿಚಯವಿರುವವರು ಎಂದು ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಲೇಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವ ಮುಖ.

“ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯ,” ಅಜಿತ್ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ತಟ್ಟಿದ. “ನಮ್ಮ ಮಾವನ ಮರಿ ಮಗಳಿಗೆ ಸಡ್ಡನ್ ಅಟ್ಯಾಕ್. ಇಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ನೋಡ್ಬೇಕು. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.”

“ಟೋಕನ್ ಕೊಡಬೇಕು. ಹಳೆಯ ವರದಿ ಇದೆಯಾ?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.

“ಅದು ನಂತರ,” ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿದಳು. “ತಮ್ಮವರು. ಇಷ್ಟು ಕಟ್ಟುಪಾಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ತರ ಇರೋದಿಲ್ಲ.”

ನಂದಿನಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. “ತುರ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಹೆಸರು, ವಯಸ್ಸು, ಮೊಬೈಲ್, ಹಿಂದಿನ ಔಷಧ—ಇವು ಈಗಲೇ ಬೇಕು. ತಪ್ಪಾದರೆ ಔಷಧದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಆಗುತ್ತೆ.”

ಅಜಿತ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ. ನಂತರ ಅವನು ಕೌಂಟರ್ ಒಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಹಾಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ. “ಇದನ್ನ ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ. ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬೀ.ಪಿ. ಯಂತ್ರ ತರು.”

ಅದು ಅವನ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಬರಹ, ಅವಳ ಗುರುತು, ಯಾವ ರೋಗಿ ಯಾರ ನಂತರ ಎನ್ನುವ ಗುದ್ದಾಟದ ಮಧ್ಯೆ ಉಳಿಸುವ ಕ್ರಮ ಇತ್ತು. ಕಾಯುತ್ತಿರುವವರು ಬದಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಪ್ಪಿಗೆ. ನಂದಿನಿ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತಳು. ಹಾಳೆ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟಿ ಲಗತ್ತಾಗಿ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅವಳು ಯಂತ್ರ ತರುವ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು—ಆದರೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಪಕ್ಕದ ಅಯ್ಯಮ್ಮನ ಮಗುವಿನ ಫೈಲ್ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಪೆನ್‌ನಿಂದ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ “ಅಲರ್ಜಿ” ಎಂದು ಗುರುತು ಬರೆದು ಇಟ್ಟಳು. ಅಜಿತ್ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂಭಾಗದ ಸಾಲು ತೊಡಕು ಹಿಡಿತು. ಯಾರು ಮೊದಲು ಬಂದರು, ಯಾರ ವರದಿ ಲ್ಯಾಬಿನಿಂದ ಬಂದಿದೆ, ಯಾರಿಗೆ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಪರೀಕ್ಷೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಒದ್ದೆಯಾದ ಕಾಗದಗಳಂತೆ ಅವನ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಜಾರಲು ಶುರುವಾಗಿತು. ಅವನ ಮಾವನ ಮರಿ ಮಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ ಹಳೆಯ ದಂಪತಿ ಎದ್ದು ಕೂಗಿದರು; “ನಮ್ಮ ಟೋಕನ್ ಏಳು, ಇವರದು ಎಲ್ಲಿಂದ?” ಮಗುವಿಗೆ ಅಲರ್ಜಿ ಗುರುತು ನೋಡದೇ ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನರ್ಸ್ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು, “ಇವಳಿಗೆ ಈ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಬೇಡ ಅಂತ ಯಾರು ಬರೆಯೋದಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಚಡಪಡಿಸಿದಳು. ಅಜಿತ್ ರಿಜಿಸ್ಟರ್‌ನ ಎರಡು ಪುಟಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ತಿರುಗಿಸಿ ತಪ್ಪು ಹೆಸರು ಕೂಗಿದ. ಕಾಯುವ ಕುರ್ಚಿಗಳಿಂದ ಜನ ಎದ್ದರು. ಗದ್ದಲ ಚೂರಾಗಿ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಯಿತು.

ನಂದಿನಿ ಯಂತ್ರ ಹಿಡಿದು ಮರಳಿದಾಗ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆಯ ಗರ್ವ ಮೊದಲು ಕುಗ್ಗಿ, ನಂತರ ಕೋಪವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. “ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೀರಲ್ಲ,” ಅಂದಳು ಅವಳು, ಆದರೆ ಮಾತು ಯಾರಿಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ನಂದಿನಿ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಡಿದಳು. ಅವಳು ಕೈ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ. “ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ತುರ್ತು, ಅವರನ್ನ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿರಿ. ಬಿಳಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಯ ಅಜ್ಜಿ—ಕುರ್ಚಿ ಮೂರೆ. ಮಗುವಿನ ಅಮ್ಮ, ನೀವು ನಿಲ್ಲಬೇಡಿ, ಅಲ್ಲಿ. ಗ್ಲೂಕೋಸ್ ವರದಿ ಬಂದವರು ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ.” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕ್ರಮವಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರು ಸ್ವಯಂ ಅವಳ ಹೇಳಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸರಿದರು. ನರ್ಸ್ ಒಳಗಿಂದ ತಲೆ ಹೊರಹಾಕಿ, “ನಂದಿನಿ, ಆ ಅಲರ್ಜಿ ಫೈಲ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

“ನನ್ನ ಪೆನ್ ಗುರುತು ಇರುವ ಫೈಲ್ ಮೇಲಿಂದ ಮೂರನೇದು,” ಅಂದಳು ಅವಳು. ನರ್ಸ್ ಅದನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿದಳು.

ಅಜಿತ್ ಇನ್ನೂ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನ ಮುಖದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಳಪು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ, ಕಾಗದದ ಒರಟು ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅವನು ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಓದಿದ. ಈ ಬಾರಿ ಡಾ. ಮಾಧವನೇ ಒಳಗಿಂದ ಹೊರಬಂದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಜನರ ಗೊಂದಲ ಬಂತು, ನಂತರ ಅಜಿತ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿಫ್ಟ್ ಹಾಳೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೌಂಟರ್ ಒಳಗೆ ನಿಂತ ನಂದಿನಿ. “ಇದು ಯಾರಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಿ?” ಎಂದು ಅಜಿತ್‌ನ ಕೈಯ ಕಡೆ ಕೇಳಿದರು.

ಅಜಿತ್ ನಗು ಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. “ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಪಡಿಸ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮವರ ಕೇಸ್ urgent.”

“ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರೇ,” ಮಾಧವ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದರು. “ಕ್ರಮ ಮರುಹಾಕು.”

ಅದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ದೊಡ್ಡ ಘೋಷಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳ ಮಾತಿನ ಹಿಂದೆ ವೈದ್ಯರ ದೃಷ್ಟಿ ನಿಂತ ಕ್ಷಣ, ನಿರೀಕ್ಷಣಾ ಕೋಣೆಯ ಓಟ ಬೇರೆ ದಾರಿಗೆ ತಿರುಗಿತು. ಬಿಳಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವತಃ ಎದ್ದು ಕುರ್ಚಿ ಮೂರೆಗೆ ಹೋದಳು. ಲ್ಯಾಬ್ ವರದಿ ಹಿಡಿದ ಹುಡುಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, “ಅಕ್ಕ ಹೇಳಿದಂತೆ” ಎಂದು ಹಿಂದೆ ಸರಿಸಿದ. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಮಾತನ್ನು ಒಳಗೇ ನುಂಗಿದಳು; ಬಂಧುಗಳ ಮುಂದೆಯೇ ತನ್ನ ಪಕ್ಷ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಚುಚ್ಚು ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಆದರೂ ಜಾಮ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗೆ ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದ ಅಜಿತ್‌ನ ಮಾವನ ಮರಿ ಮಗಳಿಗೆ ಉಸಿರಾಟ ಕಷ್ಟ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಔಷಧದ ಚೀಟಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು, ಲ್ಯಾಬ್ ವರದಿ ಪಡೆಯುವವರು, ಹಣ ಪಾವತಿ ಮಾಡಬೇಕಾದವರು—ಎಲ್ಲಾ ದಾರಿಯೂ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದವು. ಅಜಿತ್ ಕಾಗದಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ನಂದಿನಿ ಕಡೆ ಚಾಚಿ, “ಸರಿ, ಈಗ ನೀನೇ ಮಾಡು,” ಎಂದನು; ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆದೇಶದ ಮಸುಕು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅವನು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಹಿಡಿದಿರುವವನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಅಧಿಕಾರ ಇದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ.

ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದಗಿಂತ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಮೇಲಿಂದ ತೂಕ ಹಾಕುವ ಮನಸ್ಸೇ ಹೆಚ್ಚು ಅಸಹ್ಯವಾಯಿತು. “ನಾನು ಹೇಳಿದಾಗ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ,” ಅಂದಳು. “ಈಗ ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ ಆಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಯಾರನ್ನು ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಬಿಡ್ಬೇಕು, ಯಾರ ಫೀ ಬಾಕಿ, ಯಾರ ವರದಿ ಬಂದಿಲ್ಲ—ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕೈ ಖಾಲಿ ಇರಬೇಕು.”

ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ, “ಇದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ದರ್ಪ ಬೇಡ. ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರೋಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀವಲ್ಲ—” ಎಂದಳು.

ನಂದಿನಿ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ ಕೂಡ. “ಅತ್ತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡೋದು ಮಾತಿನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲ.” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. “ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡಿರಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನೀವು ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳಿ.”

ಅವಳು ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. ಅಷ್ಟೇ. ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಜನರ ಚಲನೆ ತಡೆಯಿತು. ಒಳಗಿಂದ ನರ್ಸ್ ಹಣದ ಚೀಟಿ ಕೇಳಿದಳು. ಹೊರಗಿಂದ ಲ್ಯಾಬ್ ಬಾಲಕ ವರದಿ ಫೈಲ್ ಹಿಡಿದು, “ಯಾರ ಸೈನ್?” ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಾದ. ಅಜಿತ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಆ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಒಂದೂ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮಾವ ಉಸಿರೆಳೆದು ತಲೆಯೊಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿಸಿದರು; ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅವಮಾನವಾಗದಂತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಭಯ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಿತು.

ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಡಾ. ಮಾಧವ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದರು. ಕುಳಿತವರನ್ನೂ ನಿಂತವರನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರು. ನಂತರ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯತ್ತ ನೋಡಿದರು—ಖಾಲಿ. ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟಿಯ ಲೇನ್ಯಾರ್ಡ್ ಮಾತ್ರ. ಅವರು ಅಜಿತ್ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿಫ್ಟ್ ಹಾಳೆ ಮತ್ತು ರಿಜಿಸ್ಟರ್‌ನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆಗೆದರು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿಯ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟಿಯ ಕ್ಲಿಪ್ ಕೌಂಟರ್ ತುದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಾರೋ ತಳ್ಳಿದಾಗ ಬಿಡಿದು ಮೇಜಿನೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಮಾಧವ ಅದನ್ನೂ ಎತ್ತಿ, ಯಾವುದೇ ಘೋಷಣೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಕಾದಿದ್ದ ಆ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಇಟ್ಟರು.

“ನಂದಿನಿ,” ಎಂದವರು ಕೇವಲ ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳುವಷ್ಟು, “ಕೌಂಟರ್ ನಿನ್ನದು. ಕ್ರಮ ಹಾಕು.”

ಲೋಹದ ಕ್ಲಿಪ್ ಅವಳ ತಳಹದಿಗೆ ತಗುಲಿ ಚಳಿ ಹರಿಯಿತು. ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಶಬ್ದ—ಆದರೆ ಅವಳೊಳಗೆ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಮಾನವನ್ನೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಂತೆ ಆಯಿತು. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಲೇನ್ಯಾರ್ಡ್ ಸರಿಪಡಿಸದೇ, ಮೊದಲು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತೆರೆದು ಅಜಿತ್ ಬರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ತಪ್ಪು ಸಾಲು ಮೇಲೆ ಒಂದು ದಪ್ಪ ರೇಖೆ ಎಳೆದಳು. “ಮೊದಲು ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ಕೇಸ್. ನಂತರ ಟೋಕನ್ ಏಳು. ಅಲರ್ಜಿ ಮಗುಗೆ ಬೇರೆ ಚೀಟಿ. ಹಣ ಪಾವತಿ ಮಾಡಿದವರು ಎಡ ಸಾಲು,” ಅಂದಳು.

ಈ ಬಾರಿ ಜನ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಅವಳು ತೋರಿಸಿದ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು. ಅದೇ ಬದಲಾವಣೆ. ಬಿಳಿ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಪಕ್ಕದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸರಿಸಿದಳು. ಲ್ಯಾಬ್ ಬಾಲಕ ವರದಿಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅವಳ ಮೇಜಿನ ಎಡ ಬದಿಗೆ ಇಟ್ಟ. ನರ್ಸ್ ಒಳಗಿಂದ, “ನಂದಿನಿ, ಆ ಉಸಿರಾಟದ ಕೇಸ್‌ಗೆ ಹಳೆಯ ಅಸ್ತಮಾ ದಾಖಲೆ ಸಿಗುತ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

“ಹೆಸರು ಪೂರ್ಣ ಹೇಳಿ,” ಎಂದಳು ಅವಳು.

ಅಜಿತ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದ. ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಕ್ಷಮೆಯಂತದ್ದೊಂದು ಮಾತು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡೇ ನಿಂತಿತು; ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಅವನ ಕೈ ಮುಟ್ಟಿ ಮೌನಗೊಳಿಸಿದಳು. ಅವರ ನಡುವೆ ಬಾಕಿ ಉಳಿದದ್ದು ಮುಖ, ಮಾನ, ಸಂಬಂಧ. ನಂದಿನಿಗೆ ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲವಾದದ್ದು ಬೇರೆ—ಅವಳ ಸೂಚನೆ ಕೇಳಿ ಯಂತ್ರ, ಫೈಲ್, ಜನ, ಹಣದ ಚೀಟಿ, ಕುರ್ಚಿಗಳ ಸರಪಡೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕೈ ಕೇವಲ ತಡವನ್ನು ಕೊಡದು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಸಿರನ್ನೇ ಅಡಕಿಸಬಹುದು. ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಗದ್ದಲ ತೆಗ್ಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಬೆಳಕು ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿಗೆ ಅಂಟಿದ ಮಳೆಯ ಬುಂದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ರೇಖೆ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಹೊರಡಲು ತಿರುಗಿದಾಗ ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಒಂದು ಸಲ ನೋಡಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಹಗುರವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಬಿಡುವ ಹಕ್ಕು ಇನ್ನಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಗಟ್ಟಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿತ್ತು. ಅಜಿತ್ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತೇ, “ಮನೆಗೆ ಹೇಳೋಣ… ನಂತರ,” ಎಂದನು.

ನಂದಿನಿ ಹಣದ ಚೀಟಿ ಹರಿದು ರೋಗಿಯ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ರಾತ್ರಿ ಡೋಸ್ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ,” ಅಂದಳು. ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮುಂದಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗಿದಳು.

ಕೊನೆಯ ರೋಗಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ utility ಕೋಣೆಯ ಸಣ್ಣ ಬಲ್ಬಿನ ನೆರಳು ಟೂಲ್‌ರ್ಯಾಕ್ ಕೆಳಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಕೈ ತೊಳೆದು, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟಿಯ ಕ್ಲಿಪ್‌ನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು. ತಳಹದಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ತಟ್ಟಿ, ಅದನ್ನು ಎದೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸಟ್ಟಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಬಳಸಿ ಮುಗಿಸಿದ ಗ್ಲೌವ್‌ಗಳ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಟೂಲ್‌ರ್ಯಾಕ್ ಪಕ್ಕದ ಕೊಕ್ಕಿಗೆ ಮರುಹೂದಳು. ರಬ್ಬರ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಜಿಗಿದು ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು.