ಕೊನೆಗೆ ಭಾರವೇ ನನ್ನತ್ತ ಬಂತು

ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ನೋಂದಣಿ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿ, ಮಾಧವಿ ತನ್ನ ಜೀರ್ಣಿಸಿದ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿಯ ದಾರಿಯನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಒಮ್ಮೆಗೆಳೆದು ಕಟ್ಟಿದಳು. ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆಯ ತೇವದ ಬೂಟುಗಳು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಗುರುತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ವು; ಒಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬೆಳಗಿನ ದಟ್ಟ ಓಡಾಟ ಈಗಲೇ ಹಾವಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಳಿಯ ಚೀಟಿಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಎಳೆದಳು. “ಇವತ್ತು ಮುಂಭಾಗವನ್ನು ವಿವೇಕ್ ನೋಡ್ತಾನೆ,” ಅಂದಳು, ಕಾಯುತ್ತಿರುವವರಿಗೂ, ಒಳಗೆ ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಘವನ ತಾಯಿಗೂ ಕೇಳಿಸೋಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ. “ನೀನು ಹಿಂಬದಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ರೋಗಿಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋ ತೂಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸರಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.”

ಆ ಮಾತಿನ ಹೊಡೆತ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಸ್ಟೀಲ್ ಬಟ್ಟಲಿಗಿಂತ ಚಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆ ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದು ಅವಳು ತೆರೆಯಿಸಿದ್ದ ದಾಖಲೆ ಚೀಲಗಳು, ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಕಟ್ಟಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಹಳೆಯ ಪರೀಕ್ಷಾ ವರದಿಗಳು, ಮಡಿದು ಮಡಿದು ತೆರೆದ ಕಾರಣ ಕೊನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಔಷಧ ಅಂಗಡಿಯ ರಸೀದಿ—ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರು ತಯಾರಿಸಿರೋದು ಈ ಕೋಣೆಗೆ ಗೊತ್ತು; ಜನಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತೇ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ವಿವೇಕ್ ಕಡೆ ತಳ್ಳಿದಾಗ, ಆ ತಿಳಿವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಯಿತು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ತೂಕ ಇದೇ—ಮನೆಯವರ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವೂ ನಿನ್ನ ಮಾತಲ್ಲ.

ಮಾಧವಿ ತಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್‌ ಕೆಳಗಿನ ಡ್ರಾಯರ್ ತೆರೆಯಿ ಹಣಕಾಸಿನ ಚಿಲ್ಲರೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿಟ್ಟಳು, ಮಗು ಜ್ವರದಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಲಸಿಕೆ ಕೊಠಡಿಯ ಕಡೆ ಕಳುಹಿಸಿ, “ಮೊದಲು ತಾಪಮಾನ,” ಅಂದಳು. ವಿವೇಕ್ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಯಾರನ್ನು ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಓದಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವಿ ಹಿಂಬದಿಗೆ ತೆರಳುವ ಮುನ್ನ, ಪಾಳಿಯ ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು—ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಅವನು ಕೈ ಚಾಚಬೇಕಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕ, ಒಳಗಡೆಯ ವಾರ್ಡ್‌ನಿಂದ, ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು. ಅದು ಚಿಕ್ಕದೇ ಸರಿ, ಆದರೆ ಮೊದಲ ಒಡೆತ ಅಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು: ಕೆಲಸ ತಾನೇ ಯಾರ ಕೈಗೆ ಹೋದಿತೋ ತೋರಿಸಿತು.

ವಿವೇಕ್ ಹೊಸ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ; ಅವನ ನಗು ಮೆತ್ತಗೆ, ಆದರೆ ಕೈಗಳು ಖಾಲಿ. “ಈ ಫೈಲ್ ಯಾವದು ಮೊದಲು?” ಎಂದು ಅವನು ಕುಸುರಾಡಿದಾಗ ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು. “ಅವಳು ಇದ್ದಾಳಲ್ಲ, ಹೇಳ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಮುಖ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀನು.” ಅವಳ ಮಾತಿನೊಳಗೆ ಕಳ್ಳತನ ಇದ್ದಿತು—ಭಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ತೋರಿಸಿ, ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳೋದು ಮತ್ತೆ ಮಾಧವಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಹಾಕುವುದು.

ರಾಘವ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಮಳೆಯ ಒದ್ದೆಯ ಹನಿ ಅವನ ಕಪ್ಪು ಶರ್ಟ್‌ ಕಾಲರ್‌ ಬಳಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಮಾಧವಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ಪ್ರಶ್ನೆ; ಬಾಯಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಬೇರೆ. “ಏನು ಆಯ್ತು?” ಅವನು ತಗ್ಗಿ ಕೇಳಿದ.

“ಏನೂ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ಮಾಧವಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. “ಇವತ್ತು ಅವ್ರೇ ಮುಂದೆ.” ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಚೀಟಿಪಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲದ ಕೌಂಟರ್ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬರಿಗಾವಲಿಯಂತಿತ್ತು.

ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಗಂಟೆಯಲ್ಲೇ ತಪ್ಪುಗಳು ಜಮಾ ಆಗಲು ಶುರುವಾದವು. ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯ ವಾರ್ಡ್‌ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ವಯೋವೃದ್ಧನ ಫೈಲ್ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗಿತು. ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬ್ಲಡ್‌ ಟೆಸ್ಟ್ ಬೇಕಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಟೋಕನ್ ಕೊಟ್ಟೇ ಇಲ್ಲ. ಗರ್ಭಿಣಿ ಮಹಿಳೆಯವರ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದ ಮಾವ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯ ಕಾಗದ ಮಡಚಿ ಮಡಚಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಾ, “ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು?” ಎಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಕೇಳಿದ. ಕಾಗದದ ಒಣ ಸದ್ದು ಕೌಂಟರ್‌ ಸುತ್ತ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿ ತಿರುಗಿತು. ವಿವೇಕ್ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ; ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೋ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು.

ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅವಕಾಶ ಬಂತು. ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಬೇಕೆಂದು ಕೆಳಗಡೆ ಗಲಾಟೆ ಎದ್ದಾಗ, ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕ ವಾರ್ಡ್ ಬಾಗಲಿಂದ ಕೂಗಿ, “ಮೇಲಿನ ಹಾಸಿಗೆ ಐದರವರ ಸಂಬಂಧಿ ಯಾರೋ ಕೌಂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ!” ಎಂದಳು. ವಿವೇಕ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಚೀಟಿ. ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಕ್ಷಣಕೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಜಡವಾಗಿದೆ. ಮಾಧವಿ ಹಿಂದಿನ ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಫೈಲ್ ರ್ಯಾಕ್‌ನ ಮೂರನೇ ಸಾಲಿನಿಂದ ಹಸಿರು ಕವರ್ ತೆಗೆಯಿತು, ಕೈಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, “ಇವ್ರನ್ನ ಮೊದಲು ಮೇಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ, ಐದನೇ ಹಾಸಿಗೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಡಿ,” ಎಂದು ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಕೌಂಟರ್‌ ಬಳಿ ನಿಂತ ಗರ್ಭಿಣಿ ಮಹಿಳೆಗೆ ಕುರ್ಚಿ ತಳ್ಳಿದಳು. “ನೀವು ಕುಳಿ. ನಿಮ್ಮದು ಈಗ.” ಮಾತು ಕಡಿಮೆ, ಕೈ ವೇಗ. ಮೂರೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸಾಲು ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಆ ಮೂರೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಾಯಕ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಘವ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಮಾಧವಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಫೈಲ್ ಹೋಗುವುದನ್ನು, ಜನರು ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಅವಳ ಬಾಯಿಂದಲೇ ದಾರಿ ಕೇಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ. ಆದರೆ ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಚೀರಿಕೆಯಂತೆ ಮೆತ್ತಗಾದ ಕಂಠದಲ್ಲಿ, “ಸರಿ, ಈಗ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಹೋಗಲಿ. ತುರ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿದ್ದಿದರೆ ಅಂದ್ರೆ ಮುಂಭಾಗದ ಹೊಣೆ ಬಂತು ಅಂತಲ್ಲ,” ಅಂದಳು. ಅದು ಹೊಗಳಿಕೆ ಅಲ್ಲ; ಮತ್ತೆ ತಳ್ಳಿದ ಕಲ್ಲು.

ಮಾಧವಿ ಈ ಬಾರಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಮತ್ತು ವಾರ್ಡ್ ದಾರಿಯ ನಡುವೆ ಇರುವ ಇಳುವರಿ ದಪ್ಪದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಮೂಲೆಗೇ ನಿಂತಳು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಲಿಫ್ಟ್‌ನ ಸ್ಟೀಲ್ ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ತೂತೆ ಗುರುತುಗಳು, ಬೆರಳಚ್ಚಿನ ಮಸುಕುಗಳು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖ ತೇಲಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು—ಬಯಲಲ್ಲಿ ನಿಂತವಳದು, ಒಳಗೆ ಹೋಗಲು ಹಕ್ಕಿದ್ದೂ ಕೇಳಿಸದವಳದು. ವಿವೇಕ್ ಅವಳ ಕಡೆ ಬಂದ. “ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡು, ಸಾಲು ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತಿದೆ,” ಎಂದು ಕೀಳು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ.

“ನೋಡಿದೆ,” ಎಂದು ಮಾಧವಿ ಅಂದಳು. “ಕೀಲಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ. ಚೀಟಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ. ಮುಂಭಾಗ ನಿಮ್ಮದು.”

“ಈಗ ಜಿದ್ದು ಬೇಡಮ್ಮ,” ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಬಂಧುಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡುವಂತೆ. “ಇದು ಮನೆ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ.”

ಮಾಧವಿ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡಿ ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು. “ಅದಕ್ಕೇ. ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಅಂದ್ರೆ ಸರಿಯಾದ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ ಇರಬೇಕು.” ನಂತರ ಮೌನ. ಇನ್ನೇನು ವಾದವಿಲ್ಲ. ಅವಳು ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದಳಲ್ಲ; ಉಚಿತವಾಗಿ ಭಾರ ಹೊರುವ ಜಾಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸರಿದಳು.

ಆ ಮೌನದ ಬೆಲೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಬಂತು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಿಡುಗಡೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಗಲಿಬಿಲಿಯಾದವು. ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಿಂದ ವರದಿ ಬಂದು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಅಲೆದಾಡಿತು. ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರ ಮಗ ಹಣದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಮೇಲೆ ಕೂಗಿದ. ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕ ಒಳಗಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕರೆದಳು, “ಯಾರಾದ್ರು ದಾಖಲೆ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇಡಿ, ಮೇಲೆ ರೌಂಡ್ ನಿಲ್ಲಿದೆ!” ವಿವೇಕ್ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಮೂರು ಜನರ ಮುಖ ನೋಡಿದ; ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಬೆವರುತ್ತ ನಿಂತ. ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್‌ನ್ನು ಪಳಪನೆ ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಈಗ ಅವಳ ನಡೆ ವೇಗವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹಿಡಿತ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ವೇಗ.

ರಾಘವ ದಾರಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತ. ಅವಳ ಕಡೆ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮನೆಯವರ ಮುಂದೆ ಬಳಸುವ ತಟಸ್ಥ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. “ಮಾಧವಿ,” ಅಂದನು ನಿಧಾನವಾಗಿ. “ಒಳಗೆ ಬಾ.”

ಅವಳು ಕದಲಲಿಲ್ಲ. “ಯಾರ ಹಿಂದಿನಿಂದ?”

ಅವನ ಉಸಿರು ಸ್ವಲ್ಪ ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಒಳಗಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕನ ಧ್ವನಿ: “ಮೇಲಿನ ದಾಖಲೆ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ಮಗು ಅಳುವ ಶಬ್ದ. ಪೇಪರ್ ಕವರ್‌ಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಣ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನು ಕೋಪದಿಂದಲ್ಲ, ತುರ್ತಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅದೇ ಅವಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ.

ರಾಘವ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಕೌಂಟರ್‌ಗೆ ಹೋದ. ವಿವೇಕ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಳಿಯ ಚೀಟಿಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿಂದ ಎತ್ತಿದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಆದರೆ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತವರಿಗೆ ಮರೆವಾಗದಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ: “ಇದು ಅವಳದ್ದು. ಮಾಧವಿ, ಬಾ.”

ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ “ರಾಘವ—” ಎಂದು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.

“ಅತ್ತಿಗೆ, ಮೇಲಿನ ಸಾಲು ನಿಲ್ಲಿದೆ,” ಎಂದನು. ಅವಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಅಲ್ಲ, ದಾರಿ ಬದಲಿಸಿ. ನಂತರ ದಾರಿಯತ್ತ ಬಂದು ಮಾಧವಿಯ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚೀಟಿಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಚಾಚಿದ. ಬಲವಂತದ ಆದೇಶವಲ್ಲ, ಹಿಂದಿನ ತಪ್ಪನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸುವ ಚಲನೆ. “ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀನಿ,” ಅಂದನು. “ನೀನೇ ಹಿಡಿ.”

ಮಾಧವಿ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವನ ಕೈ ನೋಡಿದಳು. ಚೀಟಿಪಟ್ಟಿಯ ಅಂಚು ತೇವದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ವಂಗಿತ್ತು; ಕೀಲಿಗಳ ಉಂಗುರ ಅವಳ ಎಪ್ರನ್ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿದ್ದಂತೆ ಸಣ್ಣ ತೂಕದ ನೆನಪನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವಳು ಅವನ್ನೆರಡನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು. “ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕಗೆ ಮೇಲಿನ ಪುಸ್ತಕ ಮೊದಲು,” ಅಂದಳು ತಕ್ಷಣ. “ವಿವೇಕ್, ಬಿಡುಗಡೆಯವರನ್ನು ಒಂದು ಸಾಲಿಗೆ ಹಾಕಿ. ಹಣದ ಚಿಲ್ಲರೆ ನನಗಿಲ್ಲ—ಡ್ರಾಯರ್ ತೆರೆ.” ಮಾತುಗಳು ಹೊರಬಂದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗಾಳಿಯೇ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಯಿತು.

ಅವಳು ಕೌಂಟರ್ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಸಾಲು ಮುರಿದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಗರ್ಭಿಣಿ ಮಹಿಳೆಯವರ ಪಟ್ಟಿ ಮುಂಚೆಗೆ ಬಂತು. ವೃದ್ಧರ ಮಗನ ಹಣ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಣಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ವರದಿಗೆ ಹೆಸರು ಹಾಕದಿದ್ದ ಲ್ಯಾಬ್ ಕವರ್‌ನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಹಿಡಿದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, “ಇದು ಮೂರನೇ ಬೆಡ್,” ಎಂದು ವಾರ್ಡ್ ಬಾಯ್‌ಗೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ರಾಘವ ಕೌಂಟರ್ ಹೊರಗಡೆ ನಿಂತು ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಯಾರನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವಳು ಹೇಳಿದಂತೆ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಂದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು; ಆದರೆ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಸರಿಯುವ ಆ ಸಣ್ಣ ದೃಶ್ಯವನ್ನೇ ಯಾರೂ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿವೇಕ್ ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಳಗಿಂದ ಶಾಂತಾ ಅಕ್ಕ ಇಳಿದು ಬಂದು ಚೀಟಿಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಾಧವಿಯ ಬದಿಗೆ ಇಟ್ಟಳು. ಹಿಂದೆ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಇಂದು ಅದು ಆಯ್ದ ಕೈಗೆ ಇಡುವ ಕ್ರಮ. “ಇವು ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿ,” ಅಂದಳು. ಮಾಧವಿ ತಲೆ ಅಡ್ಡಬೀಸಿದಳು. ಇನ್ನೇನು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಕಂಚಿನ ಮೇಲಿನ ಬೆರಳ ಗುರುತುಗಳ ನಡುವೆ ಅವಳ ಜೀರ್ಣಿಸಿದ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿಯ ಅಂಚು ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು—ಈ ಬಾರಿ ಮರೆವಿಲ್ಲದೇ.

ಅರ್ಧಗಂಟೆ ನಂತರದ ಓಡಾಟ ಸಮವಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ರಾಘವ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಬಂದ. ಅವನ ಬೆರಳು ಕೌಂಟರ್‌ ಅಂಚನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು; ಅವಳ ಕೈಗೆ ಅಲ್ಲ. “ಸಂಜೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ಮಾಧವಿ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬರೆಯುತ್ತಲೇ, “ಪಾಳಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ,” ಅಂದಳು. ಕ್ಷಣದ ಬಳಿಕ, ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡದೇ, “ಕೌಂಟರ್ ಒಳಗೆ ಯಾರು ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಮುಂದೆ ಕೆಲಸವೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಿ,” ಎಂದಳು.

“ಹೌದು,” ಎಂದನು ಅವನು. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.

ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ತೆಳುವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಭಾಗದ ಚಿಕ್ಕ ತೊಳೆಯುವ ಮೂಲೆಗೇ ಅವಳು ಎಪ್ರನ್‌ನ್ನು ತೊಳೆದು ಮಿಡುಕಾಗಿ ನೀರು ಹಿಂಡಿದಳು. ಕಬ್ಬಿಣದ ತಂತಿಯಿರುವ ವಾಶ್-ಲೈನ್‌ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹಾಯಿಸಿದಳು. ಹೊಟ್ಟೆಗೂ ಬದಿಗೂ ಕೀಲಿಗಳ ತೂಕ ತಾಕಿದ್ದ ಜಾಗದ ಮಡಿವು ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬಟ್ಟೆ ತೇವವಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಕ್ರೀಸ್ ಮಾತ್ರ ಮೃದುವಾಗಿ ಬಿಸಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.