ಇನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾವು ಒಂದೇ ಬದಿ

ಮಾಧವಿ ಬೆಡ್‌ನ ತಲೆಯಂಚಿನ ಲೋಹದ ರಾಡ್ ಎತ್ತಿ ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಲಪಾಯ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಕೈಚಾಚಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊಳವೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ, “ಸಾಕು, ನೀನು ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲು. ನರ್ಸ್ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ನಾವು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀವಿ,” ಎಂದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ; ಅವಮಾನ ಮಾತ್ರ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತವರ ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಸದ್ದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿತ್ತು. ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದ ಉಕ್ಕಿನ ಟ್ರೇ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸಿನ ವೃತ್ತದ ಗುರುತು ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಗುರುತಿನೊಳಗೇ ಮಾಧವಿಯ ಬೆರಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ನೆತ್ತಿಗಪ್ಪಿದ ಬೆವರಿನಂತೆ ನಿಂತಿತು.

ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ತುಟಿಗಳು ಒಣಗಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಮಾಧವಿ ಈಗಾಗಲೇ ನೀರನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಪೂನ್‌ನಿಂದ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಳು, ಹಾಸಿಗೆ ಚೀಲ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ಕಾಲಿನ ಕಟ್ಟನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿದ್ದಳು, ದಾಖಲೆ ಕವರ್‌ನ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಪೆನ್ನಿನ ನೀಲಿ ಕಲೆ ಇದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ಹಾಕಿ ಔಷಧಿಯ ಸಮಯ ಬರೆದು ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಮೊದಲು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ದೇಹದ ಮೇಲಿರುವ ಬೆವರಿನ ಬಿಸಿ ಹಾಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು; ಆದರೂ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಬಾಗಿಲು ಕಡೆಗೆ ತಲೆಬಾಗುತ್ತ, “ಕಿರಣ, ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳಗೆ ಬಾ,” ಎಂದ. ಕಿರಣ ಒಳಬರುವಾಗ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ, ಆದರೆ ಆ ದೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನ್ನುವುದೇ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮಾಧವಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ಕೈಗಡಿಯಾರದಂತೆ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಮಣಿಕಟ್ಟನ್ನು ಹಿಡಿದು, “ಅತ್ತೆ, ನಿಧಾನ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಳವೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಬದಿಗೆ ಸರಿದಳು. ನರ್ಸ್ ಬಂದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಗದ ಕೇಳಿದಾಗ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಜೇಬು ತಟ್ಟುತ್ತ ನಿಂತ. ಕವರ್ ಅವನ ಬಳಿಯೇ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಮಾಧವಿ ಅದನ್ನು ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ಚಾರ್ಜರ್ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಎತ್ತಿ ನರ್ಸ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ನರ್ಸ್ ಒಂದು ನೋಟ ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ, “ಔಷಧಿ ಸಮಯ ಯಾರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ? ಸರಿಯಿದೆ,” ಎಂದಳು. ಅದೇ ದಿನದ ಮೊದಲ ಚಿಕ್ಕ ತಿರುವು; ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಅಪಾಯದ ಭಾಗವನ್ನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಂತೆ ಅದು ಬಂತು.

ಹೊರದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಕಿರಣ ಎರಡು ಚಹಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಒಂದನ್ನು ಮಾಧವಿಯ ಬಳಿ ಇಟ್ಟ. “ಬಿಸಿ ಹೋಗಿದೆ,” ಎಂದ ಅವನು, ಕ್ಷಮೆಯಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಮೆಯಂತೆ. ಗ್ಲಾಸಿನ ತಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ವೃತ್ತ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಲಿಫ್ಟ್ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಒರೆಸಿದ ಮಸಕಿನ ನಡುವೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ನೆರಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಒಳಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದರು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಹೇಳಲು ಇನ್ನೂ ಯಾರೂ ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಅಸೌಕರ್ಯ.

ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ ಸುಮಾ ಬಂದು ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿದಳು. “ಒಳಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಇರೋದು ಒಳ್ಳೇದು. ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲದವರು ದಂಡೆ ಕಡೆ ಇರಲಿ,” ಅಂದಳು, ಯಾರನ್ನೂ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡದೇ. ಮಾತು ಯಾರಿಗೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅತ್ತೆಯ ಚೀಲ, ಔಷಧಿ ಪಟ್ಟಿ, ಮನೆಯ ಕೀಲಿಗಳು—all ಒಂದೇ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಫೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು. ಸುಮಾ ಅದನ್ನು ಮಾಧವಿಯ ಮಡಿಲಿಂದ ತೆಗೆದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇದನ್ನು ನಮ್ಮವಳು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳ್ತಾಳೆ.” ಪ್ರವೇಶದ ಹಕ್ಕಿನ ಜೊತೆ ಕೆಲಸದ ಹಕ್ಕಿಯೂ ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮೂವರು ಮಾವಂದಿರು ನೋಡಿದರು. ಯಾರೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಕುಳಿತಿರುವ ರೀತಿಯೇ ಸಾಕು.

ಮಾಧವಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು ತನ್ನ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಯ ಅಂಚು ಸರಿಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. “ಸರಿ. ಆದರೆ ಅತ್ತೆಗೆ ಸಂಜೆ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಗೊಳಿಗೆ ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ಫೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಾಗಿ ಗುರುತು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದಳು. ಸುಮಾ ತುಟಿ ಮಡಚಿ, “ನಾವು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀವಿ,” ಅಂದಳು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಕಿರಣನ ಕಡೆ ಚಾಚಿದ. “ಫ್ಲ್ಯಾಟ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಚಾರ್ಜರ್, ಶಾಲ್, ಅತ್ತೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ ತಂದುಬಿಡು. ಮಾಧವಿ ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ.”

ಮಾಧವಿ ಕಿರಣನ ಕೈಗೆ ತಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಆ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಕೀಲಿಯ ಬಿಸಿ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಿತು. “ನಾನು ಹೋಗಿ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಯಾವ ಶೆಲ್ಫ್‌ನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು,” ಎಂದಳು. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣನ ಕಣ್ಣು ಕಟುವಾಗಿ ಸಣ್ಣವಾಯಿತು. “ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಂತಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಹೋಗೋ ಹಕ್ಕು ಬರೋದಿಲ್ಲ.” ದಂಡೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತ ಪಿಯೂನ್ ತಲೆತ್ತಿ ಮತ್ತೆ ತಗ್ಗಿಸಿದ; ಆ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಬೇಕಾದರೆ ಚಿಕ್ಕವರು ಇನ್ನೂ ನಿಷ್ಠಾವಂತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕಿರಣ ಆ ಕ್ಷಣ ಮೊದಲು ಮೌನವಾಗಿದ್ದದ್ದು ತಪ್ಪೆಂದು ಅರಿತವನಂತೆ ಕೈ ಮುಂದಿಟ್ಟು, “ನಾನು ಕೂಡ ಬರುತ್ತೀನಿ,” ಎಂದ. ಅವನ ವಾಕ್ಯ ದೊಡ್ಡ ಘೋಷಣೆ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಅದರಷ್ಟೇ ಸಾಕಿತ್ತು. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ, “ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕು,” ಎಂದ. ಕಿರಣ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿ, “ಔಷಧಿ ಲಿಸ್ಟ್ ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಮಾಧವಿಗೆ ಗೊತ್ತು,” ಎಂದ. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸಿನ ತಣ್ಣನೆಯ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೀಳಿನಂತೆ ಅದು ಬಿದ್ದಿತು.

ಜಯನಗರದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶಾಲ್, ಕಣ್ಣಿನ ಡಬ್ಬಿ, ಬಟ್ಟೆ, ಅತ್ತೆಗೆ ಇಷ್ಟದ ತೆಳುವಾದ ಬತ್ತದ ಕಡ್ಲೆ ಮಿಠಾಯಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮರಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಒತ್ತಡ ದಪ್ಪವಾಯಿತು. ಮಾಧವಿ ಇ-ಕಾಮರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳ ತಂಡದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ಕೇವಲ “ಓಕೆ” ಎಂದು ಕಳಿಸಿದ್ದನು. ಕಿರಣ ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಬಸ್ ಹಿಡಿಯುವವರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಾ, “ನೀನು ನನ್ನಗಾಗಿ ದಿನವೂ ಏನನ್ನೋ ಸರಿಪಡಿಸ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ಮಾಧವಿ ಚೀಲ ಸರಿಸುಮಾರು ಹಿಡಿದೇ, “ಅತ್ತೆಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ,” ಅಂದಳು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ನಿಜವಾದ ತಿರುವು ಬಿತ್ತು. ಸುಮಾ ಗೊಳಿಗೆಯ ಬದಲು ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಪೆನ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನರ್ಸ್ ಹೇಳಿದ ಅಳತೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ಕೈ ಈಗಾಗಲೇ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ನರ್ಸ್ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಡ್‌ಗೆ ಓಡಿದ್ದಳು. ಮಾಧವಿ ಚೀಲ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಸುಮಾದ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು. “ಇದು ಬೇಡ. ಅತ್ತೆಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಇಳಿದಿದೆ,” ಎಂದಳು. ಸುಮಾ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.”

“ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಮಾಧವಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಆ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕಿರಣ ಕೂಡ ಬೆಡ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. ಮಾಧವಿ ಪೆನ್ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಂತಾಗುವ ಮುನ್ನ ಅದನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಕ್ಯಾಪ್ ಹಾಕಿ ಟ್ರೇ ಮೇಲೆ ಬಡಿದಳು; ಮೃದುವಾದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸದ್ದು ಬಂದರೂ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿ ಹೊಡೆತವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವಳು ಸಕ್ಕರೆ ನೀರಿನ ಸ್ಯಾಶೆ ತೆರೆದು ಸ್ಪೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿ, ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ತುಟಿಗೆ ಹಚ್ಚಿದಳು. “ಅತ್ತೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ನುಂಗಿ.” ನರ್ಸ್ ಓಡಿ ಬಂದು ಗ್ಲುಕೋಮೀಟರ್ ಹಾಕಿದಳು, ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ಸುಮಾಗೆ ನೋಡಿದಳು, ನಂತರ ಮಾಧವಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೀರಿ. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ತಡವಾದರೂ ಕಷ್ಟ,” ಎಂದಳು.

ಸುಮಾ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ದಿಟ್ಟತೆ ಕಿತ್ತುಬಿದ್ದ ಬಿಂದಿಯಂತೆ ಅಲೆಯಿತು. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ, “ಇಷ್ಟು ಡ್ರಾಮಾ ಬೇಡ,” ಎಂದು ತುಟಿ ಕೆಳಗಡೆ ಗುಣುಗುಟ್ಟಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿಯ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಾನೇ ಕೇಳಿಸಿತ್ತೆಂದು ಮಾಧವಿಗೆ ತೋಚಿತು. ವಸುದಾ ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಅರ್ಧ ತೆರೆದು ಮಾಧವಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ಬೆರಳುಗಳ ಒತ್ತಡ ಚಿಕ್ಕದು, ಆದರೆ ಆಯ್ಕೆ ದೊಡ್ಡದು.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತು ದಾಟಿದಾಗ ವೈದ್ಯರು ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಜಾಗ್ರತೆ ಬೇಕು ಎಂದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋಗಿತು. ದಂಡೆ ಕತ್ತಲಾಯಿತು; ತುರ್ತು ದೀಪಗಳ ಮಸುಕಿನ ಹಸಿರು ರೇಖೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು. ಲಿಫ್ಟ್ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ಕೆಳಗೆ, ಕಾರ್ ತನಕ, ನಂತರ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್‌ನ ಮೂರನೇ ಮಹಡಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು—ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿನ ಬಲ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ತನ್ನ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ. “ನಮ್ಮ ಚಾಲಕನನ್ನು ಕರೆಸಿದ್ದೀನಿ. ಕಿರಣ, ನೀನು ಸುಮಾ ಜೊತೆಯೇ ಇರು. ಮಾಧವಿ, ನೀನು ಮೊದಲು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ಜನ ಹೆಚ್ಚು ಆಗಬಾರದು.”

ಮಾಧವಿ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ನಾನು ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸುವ ತನಕ ನಾನು ಇರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸಲ ‘ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲು’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೈ ಹಾಕೋದಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಮಾಡ್ತಾರೋ ಅವರು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಡಲಿ.” ಮಾತು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ದಂಡೆಯ ಕತ್ತಲೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು. ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ಪಾದಕ್ಕೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಹಾಳೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಮಾಧವಿ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿ, ಕಾಲಿನ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ಮಡಿದ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟಳು. “ಅತ್ತೆಗೆ ನೋವು ಬರಬಾರದು.”

ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಕೋಪದಿಂದ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. “ಇಲ್ಲಿ ಷರತ್ತು ಹಾಕೋ ಸಮಯವಾ ಇದು?”

“ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಷರತ್ತು ಹಾಕೋದು ಮುಗಿದ್ಮೇಲೆ ನಾನು ಕೇಳ್ತೀನಿ,” ಎಂದಳು ಮಾಧವಿ. “ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ, ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.” ಕಿರಣ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದ. ಅವನ ಮುಖ ಅರ್ಧ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ಅರ್ಧ ತುರ್ತು ದೀಪದಲ್ಲಿ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವನು ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಕೀಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ದಿನದಂತೆಯೇ ಯಾರೋ ನೀಡಿದ ದಾರಿಯ ಕಡೆ ಹೋಗಬಹುದು ಎನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅವನು ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿ ವಾರ್ಡ್ ಬಾಯ್‌ಗೆ, “ಸ್ಟ್ರೆಚರ್‌ನ ಮುಂಭಾಗ ನಾನು ಹಿಡೀತೀನಿ. ಹಿಂದಿನ ಪಕ್ಕ ಮಾಧವಿ ಇರುತ್ತಾಳೆ,” ಎಂದ.

ಅದು ಯಾರನ್ನೂ ಕರೆದ ಘೋಷಣೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದಂಡೆಯ ಕೆಲಸ ಹಂಚಿಕೆಯೇ ಬದಲಾಗಿದೆ. ವಾರ್ಡ್ ಬಾಯ್ ಅವನ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ “ಕಿರಣ—” ಎಂದು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಕಿರಣ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೇ, “ಅವಳಿಗೇ ಅತ್ತೆಯ ದೇಹ ಹೇಗೆ ತಿರುಗಿಸಬೇಕು ಗೊತ್ತು,” ಎಂದ. ಇದು ಸಮಾಧಾನವಲ್ಲ; ಇದು ಯಾರಿಗೆ ಭಾರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕೆಲಸ ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರ. ಅದಕ್ಕೇ ಅದರ ಬೆಲೆ ಇತ್ತು.

ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಟಾರ್ಚ್ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮಾಧವಿ ತಿರುಗುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿ ಇದೆ... ನಿಧಾನ... ಅತ್ತೆ, ಭಯ ಬೇಡ.” ಕಾರ್ ತನಕ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೈಮಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಒತ್ತಡದ ಗುರುತು ಮೂಡಿತು. ಕಿರಣ ತನ್ನ ಭುಜದಿಂದ ಮಳೆಯನ್ನು ತಡೆದಂತೆ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಚಾಲಕ ತಡವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ತರದ ಚಿಕ್ಕ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಮುಂಭಾಗ ಕುಳಿತ; ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆಯ ತಲೆಯನ್ನು ಮಾಧವಿ ಹಿಡಿದಳು, ಕಾಲದ ಬಳಿ ಕಿರಣ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದ. ಗಾಡಿ ಗುಂಡಿಗೆ ಬೀಳುವ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬೆಡ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಒತ್ತಿ ಅತ್ತೆಯ ದೇಹ ಜಾರಬಾರದೆಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಜಯನಗರದ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜನರೆಟರ್ ಕೂಡ ನಿಂತಿತ್ತು. ಕೆಳಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಬೆಳಕುಗಳ ತುಂಡುಗಳು ಮಾತ್ರ. ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಯವರೆಗೂ ಎತ್ತಿ ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಹಳೆಯ ತುರ್ತು ಲಾಂಟರ್ನ್ ಸ್ಟೋರ್‌ರೂಮ್‌ನಿಂದ ತರಲಾಯಿತು; ಅದರ ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೆವರಿನ ಪಾಚಿ, ಮಧ್ಯೆ ಹರಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನೀಲಿ ಟೆಪ್ ಅಂಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಅದನ್ನು ಚಾಲಕನಿಗೆ ಕೊಡಲು ಕೈಚಾಚಿದ. “ನೀನೇ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಹಿಡಿದು ಬಾ.”

ಮಾಧವಿ ಮೊದಲು ಕೈ ಹಾಕಿ ಆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. “ಇದು ಜಾರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಂದ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.” ಅವಳು ಲಾಂಟರ್ನ್‌ನ್ನು ತನ್ನ ಬಲಕೈಗೆ ಎತ್ತಿ, ಎಡಕೈಯನ್ನು ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿಯಲು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಿರಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಲಾಂಟರ್ನ್ ಪಟ್ಟಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಹಿಡಿದ. ಚಾಲಕನ ಕೈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು. ಕಿರಣ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡಿ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. “ನೀನು ಹಾಸಿಗೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡು,” ಎಂದು ಮಾಧವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದ.

ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಒಮ್ಮೆ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ, ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿ ಅತ್ತೆಯ ಭುಜ ಹಿಡಿದು ತಿರುಗಿಸಿದಳು; ಕಿರಣ ಲಾಂಟರ್ನ್ ಒಂಚೂರು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ನೆರಳನ್ನು ದೂರ ಸರಿಸಿದ. ಎರಡನೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ಎತ್ತುವಾಗ ಪಟ್ಟಿಯ ಅಂಚು ಇಬ್ಬರ ಕೈಗಳನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಬಿಗಿಯಿತು. ಯಾರೂ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆಳಗಿಂದ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ, ಮೇಲಿಂದ ನೆರೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದವು; ಆದರೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಯಾರನ್ನು ಒಳಗಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರನ್ನು ಹೊರಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ಬದಲಾಗಿತ್ತು.

ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡಿದ ಬಳಿಕ ಸುಮಾ ನೀರು ತರುತ್ತೇನೆಂದು ಒಳಕ್ಕೆ ಓಡಿದಳು. ಪ್ರಶಾಂತ್ ಅಣ್ಣ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ನಿಂತು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾಧವಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ; ಅವನ ಬಳಿ ಮಾತು ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವಿ ಅವನತ್ತ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮೊದಲು ವಸುದಾ ಅತ್ತೆಯ ಚಪ್ಪಲಿ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಕೆಳಗೆ ಸರಿಸಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಹೊರದಂಡೆಗೆ ಬಂದಳು. ವಿದ್ಯುತ್ ಇನ್ನೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನ ಬಳಿ ಗಾಳಿ ನೆನೆದು ನಿಂತಿತ್ತು.

ಅವಳು ಲಾಂಟರ್ನ್ ಪಟ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಳು, ಕೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಕೆಂಪು ರೇಖೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ. ಕಿರಣ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ, ನಂತರ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಪಟ್ಟಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿ ಹಿಡಿದ. ಹಳೆಯ ಟೆಪ್ ಜಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕೈಗಳ ನಡುವೆ ಬಂತು. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ತೂಗಿ, ಕೆಳಗೆ ಒಂದಷ್ಟು, ಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕದಳಿ, ಇಬ್ಬರ ಬೆರಳಾಚೆ ಪಟ್ಟಿಯ ಒತ್ತಡ ಒಂದೇ ಆಗಿ ಲಾಂಟರ್ನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡುವೆ ತೂಗಿತು.