ಒಂದೇ ಭಾರವನ್ನು ನಾವು ಹೊತ್ತೆವು
“ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ, ಕೌಂಟರ್ ಮುಚ್ಚ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ನಿಖಿಲ್ ಕೈ ಚಾಚಿ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಕಡತವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸುಜಾತಾ ಅವನ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ ಬೆರಳು ಹಾಕಿದಳು. “ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲು. ಬಂಧು-ಬಳಗ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯ ಹುಡುಗರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳ್ತಾರೆ.”
ಕಾಯುವ ಸಾಲಿನ ಪಕ್ಕದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ತಣ್ಣಗಾದ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ ಒಂದು ವೃತ್ತದ ಚಹಾ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅನಿರುದ್ಧನ ತಂದೆಯ ಔಷಧಿ ಚೀಲ, ಪರೀಕ್ಷೆ ವರದಿಗಳ ಫೈಲ್, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಡ್—ಎಲ್ಲವೂ ಗಜಿಬಿಜಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ನಿಖಿಲ್ ಮಾತು ಆಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಫೈಲ್ ತೆರೆದು, ಬಿಲ್ನ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರೆ ಬಾರದಿರುವುದು ಕಂಡು ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆ ಓಡಿದ. “ಅಕ್ಕ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಸೈನ್ ಮಿಸ್ ಆಗಿದೆ. ಈಗಲೇ ಕಳುಹಿಸಿ.” ದಾಖಲಾತಿ ಕೌಂಟರ್ನ ಅಕ್ಕ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, “ನೀನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದಲೇ ಓಡ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಕೊಡು,” ಎಂದು ಕಡತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಅದೇ ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಒಲವು—ಯಾರಾದರೂ ಅವನನ್ನು ತಳ್ಳದೆ, ಅವನಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಯುವಂತೆ ಬಿಡುವುದು.
ಹಿಂದುಗಡೆ ಸುಜಾತಾ ತನ್ನ ಸೀರೆ ಪಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಕಾಲೇಜ್ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಷ್ಟೇ. ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ…” ಆ “ಆದರೆ” ಪದವೇ ನಿಖಿಲ್ಗೆ ಪರಿಚಿತ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅದು ಬಾಗಿಲು, ಊಟದ ಮೇಜು, ಹಬ್ಬದ ಫೋಟೋ—ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅವನಿಗಾಗಿ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಾನ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು, ಆದರೆ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೀನು ನೆರಳಾಗಿಬಿಡು ಎಂಬ ನಿಯಮ.
ಅನಿರುದ್ಧ ಗೋಡೆಯೊರಗೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಎರಡು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಮೊಬೈಲ್, ತುಟಿಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿ ಹೋದ ಬಿಳಿ ರೇಖೆ. “ನಿಖಿಲ್, ಔಷಧಿಯ ಸ್ಲಿಪ್—” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಸುಜಾತಾ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದಳು. “ಅನಿ, ಮಧು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಜೊತೆ ಫಾರ್ಮಸಿಗೆ ಹೋಗು. ನಿಖಿಲ್ ಇಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು.”
ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಅದೂ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಬಂದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಿಫ್ಟ್ ಮಸುಕಾದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬೆರಳಚ್ಚುಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿ ಓಡಾಡಿದವನು ಅವನೇ. ರಕ್ತದ ಗುಂಪಿನ ಚೀಟಿ, ಮುಂಗಡ ಹಣ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಬದಲಾವಣೆ, ಪಾಯಸ ತಿನ್ನದ ಸಕ್ಕರೆ ರೋಗಿಯ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದ ಗಣ್ಜಿ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹುದ್ದೆ ಬೆಂಚು ಕಾದುಕೊಳ್ಳುವುದು.
ನಿಖಿಲ್ ಫೈಲ್ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಸುಜಾತಾ ಅವನಿಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕೀಲಿಯ ಟೋಕನ್ ಒಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು—ವಾರ್ಡ್ನ ಲಾಕರ್ ಕೀ. “ಇದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೆಳಗಿನ ರಿಸೆಪ್ಷನ್ಗೆ ಕೊಡು. ತಡವಾಗಿದೆ.” ತಡವಾದ ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಡ್ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುವ ಕೆಲಸ. ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಯಾರಿಗೂ ನೆನಪಿರದ ಕೆಲಸ. ಅವನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕೀಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ. ಉಂಗುರದ ಬಳಿ ಹಳೆಯ ನೀಲಿ ಮಸಿ ಗುರುತು ಇತ್ತು; ಯಾರೋ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗುರುತು. “ಸರಿ,” ಎಂದನು ಮಾತ್ರ.
ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ಬೆಂಚು ಖಾಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಧು ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಕಾಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡು, “ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಟೈಮ್ ಇದೆ ಅಂತೆ,” ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಖಿಲ್ ನಿಂತದ್ದೇ ನಿಂತ. ಸುಜಾತಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು, “ನೀನು ಆ ಕಾರಿಡಾರ್ ಎಂಡ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು, ಇಲ್ಲಿ ಜನ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು,” ಅಂದಳು. ಬೆಂಚಿನಿಂದ ದೂರ ಸರಿಸುವುದು ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದ್ವಾರ ತಡೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೆ ಆತ ತನ್ನವನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು; ನಿಂತರೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗ.
ಅನಿರುದ್ಧನ ಕಣ್ಣು ಆ ಕ್ಷಣ ನಿಖಿಲ್ನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಜಾರಿ ಹೋಯಿತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ನೋವು ಇನ್ನೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎದುರು ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಗಳು, ಮೇಲಿನಿಂದ ಬರುವ ಎಸಿ ಚಳಿ, ಕೆಳಗೆ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ಗರ್ಜನೆ—ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಿಗೋ ತಡವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಯಾರನ್ನೋ ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟೇ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬಂತೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಳಗಿಂದ ನರ್ಸ್ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಹೊರಬಂದಳು. “ರೋಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮುಂಚೆ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೊರಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸ್ಟಾಕ್ ಮುಗಿದಿದೆ. ಹೊರಗಿನ ಮೆಡಿಕಲ್ನಿಂದ ತರಬೇಕು. ಐದು ನಿಮಿಷ.” ಸುಜಾತಾ ಮಧುವನ್ನು ನೋಡಿದಳು; ಅವನು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೊಡನೆಲ್ಲೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕೈ ತೋರಿಸಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಅನಿರುದ್ಧನ ಪರ್ಸ್ ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಒಳಗೆ ಕಾರ್ಡ್ ಮಾತ್ರ. ನಗದು ಇಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಹತ್ತಿರದ ಔಷಧಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮನೆಗೌರವಕ್ಕಿಂತ ಅಪಾಯ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನಿರುದ್ಧ ನಿಧಾನವಾಗಿ, “ನನ್ನ ಬಳಿ…” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಿಖಿಲ್ ಈಗಾಗಲೇ ತಿರುಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಳಗಿನ ಮೆಡಿಕಲ್ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಎದೆ ಕಚ್ಚಿತು. ಗಾಜಿನ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಅವನು ತನ್ನ ಯುಪಿಐ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ—ನೆಟ್ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಸಲ. ಮೂರನೇ ಸಲ. ಹಿಂದೆ ಸಾಲು ಚಡಪಡಿಸಿತು. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಜೇಬಿನೊಳಗಿನ ಕೆಲಸದ ಐಡಿ ಜೊತೆಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ತುರ್ತು ನಗದು, ಈ ವಾರದ ಪಿಜಿ ಬಾಡಿಗೆಯ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದದ್ದು, ತೆಗೆದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಎಣಿಸಿದ. ಬಿಲ್ಲು ಮುದ್ರಿತವಾಯಿತು. ಔಷಧಿಯ ಚೀಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೆಟ್ಟಿಲೇ ಏರಿದ.
ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ಅನಿರುದ್ಧನ ತಂದೆಗೆ ವಾಂತಿ ಆಗಿತ್ತು. ಬೆಂಚಿನ ಕೆಳಗೆ ಹಳದಿ ನೀರು, ಫೈಲ್ ತುದಿ ತೇವ, ಚಪ್ಪಲಿಗಳ ಬಳಿ ಅವಮಾನವಾದ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ. ಸುಜಾತಾ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಮಧು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ನಿಖಿಲ್ ಔಷಧಿ ನರ್ಸ್ಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ತಕ್ಷಣ ಟಿಶ್ಯೂ, ಮೊಪ್, ನೀರು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದ. “ಅನಿರುದ್ಧ, ಅಂಕಲ್ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡು,” ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ನಂತರ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲದೆ ನೆಲ ತೂದಿದ, ತೇವವಾದ ಫೈಲ್ ಪುಟಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಒರೆಸಿದ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕಡೆಗೆ ಬೆನ್ನುಮಾಡಿ ಆ ಅಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಗೋಡೆಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದ. ಯಾರೂ ನೋಡಬಾರದ ನಾಚಿಕೆಗೆ ಅವನೇ ತೆರೆ ಹಿಡಿದ.
ದಾಖಲೆ ಕೌಂಟರ್ ಅಕ್ಕ ಬಂದು ಒಣಗಿದ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇವನ ಕೈಗೆ ಕೊಡಿ. ಇವನೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾನೆ,” ಎಂದು ಸುಜಾತಾಳಿಗಲ್ಲ, ನೇರವಾಗಿ ಅನಿರುದ್ಧನತ್ತ ಹೇಳಿದಳು. ಸಣ್ಣ ಮಾತು. ಆದರೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅನಿರುದ್ಧ ಅಂದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮಧುವಿಂದ ಫೈಲ್ ಕಿತ್ತು ನಿಖಿಲ್ಗೆ ಕೊಟ್ಟ. “ಇದನ್ನು ನೀನೇ ಹಿಡು.”
ಸುಜಾತಾ ಕೂಡಲೇ ನಗು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಳು. “ಅನಿ, ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೊರೆ ಕೊಡಬೇಡಪ್ಪಾ. ಮಧು ಇದ್ದಾನೆ.” ಅನಿರುದ್ಧ ನಿಖಿಲ್ತ್ತಲೇ ನೋಡಿದ. ನಿಖಿಲ್ ಈಗಾಗಲೇ ಫೈಲ್ನ ಒದ್ದೆಯಾದ ತುದಿಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಸಮವಾಗಿತ್ತು. “ಮೊದಲು ಚಕ್ರದ ಕುರ್ಚಿ ಕೇಳಿಸು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಳಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯೋಕೆ ಟೈಮ್ ಹೋಗುತ್ತೆ.” ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ವಿರಾಮ. ನಂತರ ಅನಿರುದ್ಧ ಮಧುವನ್ನು ನೋಡದೆ, “ನಿಖಿಲ್ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ. ನೀನು ವೀಲ್ಚೇರ್ ತಂದುಕೊಡು,” ಎಂದ.
ಆ ಮಾತು ಕಾರಿಡಾರ್ನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ಯಾರೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮಧು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಹೋದ. ಸುಜಾತಾಳ ತುಟಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಪದ ಸಣ್ಣ ಕಂಪನ ಮೂಡಿತು. ನಿಖಿಲ್ ಏನೂ ಗೆದ್ದವನಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ಕೈಗೆ ಕೆಲಸ ಮರಳಿ ಸಿಕ್ಕವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.
ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯ ಸಹಿ, ಫಾರ್ಮಸಿ ಸೀಲ್ಗಳು, ಬಾಕಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಮುದ್ರೆ—ಇವೆಲ್ಲ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಬೆಳಕು ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಅನಿರುದ್ಧನ ತಂದೆಯನ್ನು ವೀಲ್ಚೇರ್ನಲ್ಲಿ ಹೊರತೆಗೆದಾಗ ನಿಖಿಲ್ ಮುಂದೆ ನಡೆದು ದಾರಿ ತೆರವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಲಿಫ್ಟ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು. ಒಳಗಿನ ಮಸುಕಾದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಖಗಳು ಮುರಿದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು—ಸುಜಾತಾಳ ಗಟ್ಟಿದೃಷ್ಟಿ, ಅನಿರುದ್ಧನ ಬೇಸರ, ನಿಖಿಲ್ನ ಬೆವರಿನಿಂದ ನೆನೆದ ಕುತ್ತಿಗೆ. ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಕೈಗುರುತುಗಳ ಗೀರುಗಳು. ಯಾರೂ ತಾವೇನೋ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಚೌಕ.
ಕೆಳಗಿನ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲ, ವರದಿ ಫೈಲ್, ಔಷಧಿಗಳ ಡಬ್ಬಿ, ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ—ಎಲ್ಲ ಒಂದೇ ಗುಚ್ಛವಾಗಿ ಸೇರಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸಹಾಯಕನು, “ಒಬ್ಬರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಆಗತ್ತೆ ಸಾರ್,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಚೀಲವನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟ. ನಿಖಿಲ್ ಸಹಜವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸುಜಾತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಇದು ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳ್ತೀವಿ,” ಎಂದು ಚೀಲದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ನಗು ಮತ್ತೆ ಹತ್ತಿತ್ತು. “ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸಾಕಾಯಿತು. ಈಗ ಮನೆಯವರು ಇದ್ದಾರೆ.”
ನಿಖಿಲ್ ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಒಂದೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ. ನಂತರ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ಫೈಲ್ ಮಾತ್ರ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಚೀಲಕ್ಕಾಗಿ ಎಳೆದು ಜಗಳ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ಸರಿ. ವರದಿಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿ,” ಎಂದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಡಿ ಸ್ಪಷ್ಟ. ನಾನು ಹೊರೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಮಧ್ಯೆ ಬೀಳುವುದನ್ನೂ ನೋಡಲ್ಲ.
ಸುಜಾತಾ ಆ ಗಡಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ, “ಅನಿ, ನೀನು ಅಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಾ. ನಿಖಿಲ್ ಮೆಟ್ರೋ ಕಡೆ ಹೋಗಲಿ. ರಾತ್ರಿ ಆಗ್ತಿದೆ,” ಅಂದಳು. ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಅದು—ಮನೆ ದಾರಿ, ವಾಹನ, ಹಿಡಿಯುವ ಚೀಲ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ವಲಯಕ್ಕೆ ತರುವುದು.
ಅನಿರುದ್ಧ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಂದೆಯ ವೀಲ್ಚೇರ್ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ನಿಂತ. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸುಜಾತಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ. ಎಲ್ಲರು ಅವನು ಚೀಲವನ್ನು ತಾಯಿಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಾನೇ ಹೊರುತ್ತಾನೆಂದುಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಅವನು ಚೀಲವನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದಿಲ್ಲ. ನಿಖಿಲ್ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. “ಅಮ್ಮ, ವರದಿ, ಔಷಧಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಗ್ಬಾರದು,” ಎಂದನು ಮೊದಲು. ನಂತರ ನಿಖಿಲ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, ಬಹಳ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದ, “ಈ ಕಡೆ ಹಿಡಿಯು.”
ಅದು ಘೋಷಣೆ ಅಲ್ಲ. ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವ ಮಾತೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕಾರಿಡಾರ್ನ ಗಾಳಿ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾದಷ್ಟು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಸುಜಾತಾಳ ಬೆರಳುಗಳು ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು. ಮಧು ಹಿಂಬದಿಗೆ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಸರಿದ. ದಾಖಲೆ ಕೌಂಟರ್ ಅಕ್ಕ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು, ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ಗೆ ತಲೆಬಾಗಿದಳು—ಇಂತಹ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದೆ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ನಿಖಿಲ್ ಚೀಲ ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಅನಿರುದ್ಧನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಈ ಬಾರಿ ಜಾಗ ಇತ್ತು. ಅವನು ಚೀಲದ ಮತ್ತೊಂದು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ. ಭಾರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮವಾಯಿತು. ಫೈಲ್ ಅವನ ಕೈಕಡೆಯಲ್ಲೇ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಅನಿರುದ್ಧ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ವೀಲ್ಚೇರ್ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮುಟ್ಟಿದ, ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಿ ಅದನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸಹಾಯಕನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬಿಟ್ಟ. ಈಗ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರ ಕೈಗಳೂ ಆ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದವು.
“ಕ್ಯಾಬ್ ಮುಂದೆ ಬರೋವರೆಗೆ,” ಎಂದು ಸುಜಾತಾ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಳು.
ನಿಖಿಲ್ ತಲೆ ಅಲುಗಿಸಿದ. ಧ್ವನಿ ಮೃದುವೇ, ಆದರೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲಿನಂತೆ. “ಮೊದಲು ಹೊರಗಿನ ಸಾಲು ದಾಟೋಣ. ಇಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದು ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ.” ಅವನು ನಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ—ಅತಿ ಮುಂದಲ್ಲ, ಅತಿ ಹಿಂದಲ್ಲ. ಚೀಲದ ಬರೆ ಅವನ ಕೈಗೆ ಬಂದಷ್ಟೂ ಅನಿರುದ್ಧನ ಕೈಗೂ ಹೋಯಿತು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಳೆಯಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹೊರಗಿನ ಕಾಯುವ ಸಾಲಿನ ಪಕ್ಕದ ಅದೇ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬೆಂಚು ಮತ್ತೆ ಎದುರಾದಿತು. ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದರ ಸುತ್ತು ಗುರುತು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಜಾತಾ ಅವನನ್ನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಡವೆಂದು ಸರಿಸಿದ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ನಿಖಿಲ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ ಕೂಡ. ಚೀಲದ ಸಮಭಾರವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದೇ ಆ ಬೆಂಚಿನ ಸಾಲು ದಾಟಿದ. ಅವನ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಚಲನವಲನಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತ ಅನಿರುದ್ಧನ ಮೊಣಕಾಲು ಕೂಡ ಸಮವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದೇ ಚೀಲ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು; ಹಿಂದೆ ಖಾಲಿಯಾದ ಹಳೆಯ ಜಾಗ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯಿತು.