ಹಳೆಯ ಚಾಟ್ವೇ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿತು
ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಯನಾಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, “ಒಳಗೆ ಬೇಡ, ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕು,” ಎಂದು ಸೌಮ್ಯ ಕೈಯಿಂದ ದಾರಿಯನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ತಟ್ಟೆಗಳ ಶಬ್ದವೂ, ಮೆಂತ್ಯದ ಒಗ್ಗರಣೆಯ ವಾಸನೆಯೂ ಹೊರಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ನಯನಾಳ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಐಡಿ ಪಟ್ಟೆ ಮಡಚಿ ನುರಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು; ದೀರ್ಘ ಪಾಳಿ ಮುಗಿದ ದೇಹದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟೇ ಇನ್ನೂ ಇಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬರಾಂಡಾದ ದೀಪ ಮಿಂಚುತ್ತಾ ಹುಳುಗಳ ಚಕ್ರವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು.
“ನಾನು ವಿನಯ್ ಕರೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ,” ಅಂದಳು ಅವಳು. ಗಟ್ಟಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹೌದೆಂದು ತಿಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಅವಮಾನ ಮಾತ್ರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಸೌಮ್ಯ ತುಟಿ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. “ಕರೆದಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೀತಾರೆ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಮನೆಯ ಮಾತು. ನೀನು ಹೊರಗೇ ಇರು. ಚೈತ್ರಾ, ಒಂದು ಸ್ಟೂಲ್ ಕೊಡು.”
ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಡೆಯಿಂದ ವಿನಯ್ನ ನಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಯನಾಳ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶದ ಮುಂಚೂಣಿ ಸಾಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—“ಬೇಗ ಬಾ. ಅಜ್ಜನ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯೇ ಮಾತನಾಡ್ತೀನಿ. ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಬಾ.” ಸಮಯ: ಸಂಜೆ ೭:೧೨. ಈಗ ಸೌಮ್ಯ ಬಾಯಿ ಮೇಲಿನ ಆಜ್ಞೆ: “ಹೊರಗೇ ಇರು.” ನಯನಾ ಸ್ಟೂಲ್ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪರದೆಯನ್ನು ಲಾಕ್ ಮಾಡದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಪರ್ಸ್ಗೆ ಜಾರಿ ಇಟ್ಟಳು. ಮೊದಲ ಚಿರು-ಸತ್ಯ ಅದೇ—ಒಳಗಿನ ಮಾತು ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಯ ಮಾತು ಒಂದಲ್ಲ.
ಮಾಧವ ಅಜ್ಜನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಊಟ ಅಂತ ಕರೆಯಲಾಗಿದ್ದ ಈ ಸಂಜೆ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು: ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮರೆತು ಹೊಸ ರೂಪ ಕೊಡುವುದು. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿನಯ್ ಈ ಮನೆಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಕಪ್ನ ಸಕ್ಕರೆ ನೆನಪಿನಿಂದ, ಅಜ್ಜನ ಔಷಧದ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದವನು. ಈಗ ಸೌಮ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಬಾಗಿಲಂಚಿನ ಜಾಗ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು, ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಕೊಡೋ ಸ್ಟೂಲ್ ಕೊಡುತ್ತಾ.
ಚೈತ್ರಾ ಒಳಗಿಂದ ಬಂದು ಸ್ಟೂಲ್ ಇಟ್ಟಳು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು, “ಅಕ್ಕಾ, ನೀನು ಕೂತು.” ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಳವಳ ಇತ್ತು; ಏನೋ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಅನ್ನೋದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಇನ್ನೂ ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಯನಾ ಕೂತಿಲ್ಲ. “ನೀರು ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಅಂದಳು.
ಚೈತ್ರಾ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಒಳಗೆ ನೋಡಿದಳು. ಸೌಮ್ಯಗೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಅಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತು; ಕಾಯುವವಳು ಮಣಿದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು, ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಕೇಳಬಾರದು. “ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಬಾ… ಇಲ್ಲ, ಬಿಡು, ನಾನು ಕಳುಹಿಸ್ತೀನಿ,” ಎಂದಳು. ನಯನಾ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅಂಚು ದಾಟಿದಳು. “ನಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಸೌಮ್ಯ ಕೈ ಚಾಚಿದ್ದರೂ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಜನರು ಅರ್ಧ ವಲಯವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ವಿನಯ್ ಹೊಸದಾಗಿ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಕುರ್ಥಾದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯ, ಎಡಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಬಂಧಿ ಹುಡುಗಿ—ಮೆರುಗು ಹೊಡೆದ ಸೀರೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಉಂಗುರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ನಯನಾಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಕುಶನ್ ಕುರ್ಚಿ ಗೋಡೆಯ ಕಡೆ ಸರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಜಾಗವೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಆಸನಗಳಿಂದ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ; ಮಾತುಗಳು ನಂತರ ಬರುತ್ತವೆ.
“ಇವಳು ನಯನಾ,” ಎಂದು ಸೌಮ್ಯ ಅಜ್ಜನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಿದಳು, “ವಿನಯ್ಗೆ ಹಳೆ ಪರಿಚಯ. ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗಿ. ಆಗ ಸ್ವತಃ ಹೇಳಿದ್ದಳು—ಮನೆಮಾತು ಬೇಡ, ತಾನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತೇನೆ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಲೀನ್ ಆಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.”
ಆ ಒಂದು “ಸ್ವತಃ ಹೇಳಿದ್ದಳು” ಹಾಲ್ನೊಳಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದ ಸುಳ್ಳಿನಂತೆ ಹರಡಿತು. ಅಜ್ಜನ ಕಣ್ಣು ಮಂಗಲಾಗಿದ್ದರೂ ಕಿವಿ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಸುಲಭ ನ್ಯಾಯ ಹುಟ್ಟಿತು—ಅವಳು ಸ್ವತಃ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದ್ದರೆ, ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಆಕೆಯ ಮಿತಿಮೀರಿಕೆ. ಒಬ್ಬ ಮದುವೆಯ ಮಾವನೇ “ಆಗ ಇನ್ನು ಗೊಂದಲ ಏನು?” ಎಂದು ಗುನುಗಿದ.
ನಯನಾಳ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವಳು ವಿನಯ್ನತ್ತ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದಳು. ಅವನು ತಲೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಎತ್ತಿ ಅವಳಿಗೆ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಟೇಬಲ್ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣ್ಣು ಚೂರಿಯನ್ನು ಸರಿಸಿದ. ಅದೇ ಅವನ ಆಯ್ಕೆ. ಅವನ ಮೌನವೇ ಅವರ ಕಥೆಗೆ ಮೊಹರು.
“ನಯನಾ, ಪಾಯಸ ಕಪ್ಗಳನ್ನು ಮೇಲೆ ಕೊಡು,” ಎಂದಳು ಸೌಮ್ಯ, ಅವಳನ್ನು ಅತಿಥಿಯ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಕೆಲಸದ ಸಾಲಿಗೆ ಇಳಿಸುತ್ತಾ.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಚೈತ್ರಾ ತಡೆಯದೇ ಬಿಟ್ಟಳು. “ಮಾವ,” ಅವಳು ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, “ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದ್ದರೆ, ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಉಗಾದಿ ಫೋಟೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೇ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಕೂರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?” ಅವಳ ಶಬ್ದದ ನಿಷ್ಕಪಟತೆಯೇ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮುಳ್ಳಾಯಿತು. ಸೌಮ್ಯ ತಿರುಗಿ ಅವಳನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. “ಮಕ್ಕಳು ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಿಶ್ರ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.”
ನಯನಾ ಪಾಯಸ ಕಪ್ ತಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಫೋನ್ ಮತ್ತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳು WhatsAppನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಸರಿಸಿ, ಕೆಳಗೆ ಹೂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಚಾಟ್ಗಳನ್ನು ತೆರೆದಳು. ಪರದೆ ಬೆಳಕು ಅವಳ ಮುಖದ ಕಟ್ಟುತನಕ್ಕೆ ತಣ್ಣಗೆ ತಾಕಿತು. ಹಳೆಯ ಆರ್ಕೈವ್ ಸಾಲು ಹೊರಬಂದಿತು—“ವಿನಯ್.” ಅದಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಒಮ್ಮೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹೆಸರು ಇನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು: “ವಿ - ಮನೆಗೆ ಹೇಳಿದವನು.” ಆ ಹೆಸರನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆ ಒಳಗೆ ಏನೋ ಹಿಡಿದಂತಾಯಿತು. ಅಳಿಸದದ್ದು ಉಳಿದಿತ್ತು.
“ಇವತ್ತಿಗೆ ಫೋನ್ ನೋಡೋ ಸಮಯ ಅಲ್ಲ,” ಸೌಮ್ಯ ಕಡಿದುಕೊಂಡಳು.
ನಯನಾ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮೇಲಿನ ದಿನಾಂಕದ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಒತ್ತಿ, ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯ ವಾರದ ಚಾಟ್ಗೆ ಜಾರಿಸಿದಳು. ಹಾಲ್ನ ಮಾತುಗಳು ಅವಳ ಕಿವಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದವು, ಆದರೆ ಅವು ಈಗ ದೂರದ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಝಣಝಣ ಮಾತ್ರ. ಒಂದು ಸಂದೇಶದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ನಿಂತಳು. ಅದರ ಮುಂದೆ ವಿನಯ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ಸಮಯ ಸ್ಪಷ್ಟ: ರಾತ್ರಿ ೧೦:೦೮ — “ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಬೇಡ ಅನ್ನೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಈಗ ಗದ್ದಲ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡು ದಿನ ಮಾತಾಡಬೇಡ.” ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು, ೧೦:೧೧ — “ನಾಳೆ ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಡ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತಾರೆ. ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಬರುತ್ತೀನಿ.” ನಯನಾ ಪರದೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದಳು. ಆಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಲಾದ ಕಥೆ ಏನು? ಅವಳು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದಳು, ಅವನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದ. ಇಲ್ಲಿನ ದಾಖಲೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ? ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಆಗಲೇ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸುಳ್ಳಿನ ಅಸ್ಥಿ ಕೈಗೆ ತಗುಲಿತ್ತು.
ಅವಳು ಫೋನ್ ಲಾಕ್ ಮಾಡದೆ ಪರ್ಸ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವಿನಯ್ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದನು. “ನಯನಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ ಬಾ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆ ಶಬ್ದ ಈಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಳಿದಿತ್ತು; ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲ.
ಬರಾಂಡಾ-ಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಬ್ ದೀಪದ ಗುಂಜುವ ಶಬ್ದ ನಿರಂತರ ಇತ್ತು. ಗೋಡಿಯ ಬಳಿಯ ಚಪ್ಪಲಿಗಳ ರಬ್ಬರ್ ವಾಸನೆ, ಮಳೆಯ ತೇವ, ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುವ ಹಾಲಿನ ಗಂಧ—ಎಲ್ಲವೂ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ವಿನಯ್ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ನಾನು explain ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಅಮ್ಮ ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಪ್ಪೋದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಈಗ ಏನೂ ತೋರಿಸಬೇಡ. ಮುಂದಿನ ವಾರ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗ್ತೀನಿ. ಕನಿಷ್ಠ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ scene ಬೇಡ.”
“ಯಾವ ‘ಎಲ್ಲರು’?” ನಯನಾ ಕೇಳಿದಳು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸೌಕರ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹಳೆಯ ಪರಿಚಯ ಅಂತ ಮಾಡಿದವರೇ?”
ಅವನು ಉಸಿರೆಳೆದ. “ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಕೆಟ್ಟಹಾಗಾಗಬಾರದು ಅನ್ನೋದೇ. ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಇದೆ. ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ respect ಜೊತೆಗೆ introduce ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಈ thread ತೆಗೆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕೆಸರು.”
“ಕೆಸರು?” ಅವಳ ನಗೆ ಚಿಕ್ಕದು, ತೀಕ್ಷ್ಣ. “ಅದನ್ನು ಯಾರು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿದವರು?”
ವಿನಯ್ ಕೈ ಚಾಚಿದನು. “ಕೀ ಕೊಡು. ನನ್ನ ಫ್ಲಾಟ್ ಕೀ. ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನಾದ್ರೂ ಈಗ ಇಟ್ಟುಕೋ. ನಾಳೆ ಮಾತಾಡೋಣ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಮನೆ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಹಣ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಇದನ್ನೀಗ soft ಆಗಿ handle ಮಾಡೋಣ.”
ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಪರಿಹಾರ ಎಷ್ಟು ನಯವಾಗಿ ಹಾಳಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದೇ ನಯನಾಳಿಗೆ ದಾಹದಂತೆ ತಟ್ಟಿತು. ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಳಿಸಿ, ಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಗೌರವವನ್ನು “ನಂತರ” ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳುವುದು. ಅವಳು ಪರ್ಸ್ನ ಒಳ ಜಿಪ್ ತೆರೆಯಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಕೀಲಿಕೈ, ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕಿದ್ದ ಮಿಶ್ರಲೋಹದ ಕೀ, ನುರಿದ ಬಿಲ್ಲಿನ ಜೊತೆ ಜಾರಿಬಂತು. ಅವಳು ಅದನ್ನು ಅವನ ಕೈಗೆ ಇಡಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಿನ ಹತ್ತಿರದ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಮೇಲಿಟ್ಟಳು. ಲೋಹ ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಡಿದ ಶಬ್ದ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ ನಿರ್ಧಾರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.
“ನಂತರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ನೀವು ಹೆಸರನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತೀರಿ,” ಅಂದಳು. “ನನಗೆ ಇಂದಿನ ಓದು ಬೇಕು.”
ಅವನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡ. “ನಯನಾ, ಪ್ಲೀಸ್.”
ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ತಳ್ಳಿ ಹಾಲ್ಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದಳು.
ಅೊಳಗೆ ಸೌಮ್ಯ ಈಗಾಗಲೇ ಉಂಗುರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ವಿನಯ್, ದೊಡ್ಡವರ ಮುಂದೆ—” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಯನಾ ನೇರವಾಗಿ ಮಧ್ಯದ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಳು. ಕುಳಿತುಕೊಂಡವರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಉಳಿದ ಜಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಅವಮಾನವಲ್ಲ, ವೇದಿಕೆ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ—ಓದಿನ ಮೇಜು.
“ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ,” ಅಂದಳು ಅವಳು. “ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪಾಗಿ ಓದಿದ ಮಾತನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”
ಸೌಮ್ಯ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. “ಇದು ನಮ್ಮ ಮನೆ.”
“ಅದಕ್ಕೇ,” ನಯನಾ ಅಂದಳು, “ಇಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಸುಳ್ಳು ಹೊರಗೂ ನಿಜವಾಗಿ ಹೋದದ್ದು.”
ಮಾಧವ ಅಜ್ಜ ಕಣ್ಣಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದರು. ಚೈತ್ರಾ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಿತು. ವಿನಯ್ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತರೂ, ನಯನಾ ಪರದೆಯನ್ನು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಮೌನವಾದ. ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಚಾಟ್ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಮೂರು ಸಾಲುಗಳು. ಸಮಯಗಳು ಪಕ್ಕಪಕ್ಕನೆ. ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.
“ಇದನ್ನೇ ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ‘ಅವಳು ಸ್ವತಃ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು’ ಅಂತ ಮಾಡಿದ ಘಟನೆ,” ಅಂದಳು ನಯನಾ. “ಮೊದಲು ಇದನ್ನೇ ಓದಿ.”
ವಿನಯ್ ಮುಖ ಹಾಲುಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಹೋಯಿತು. ೧೦:೦೮, ೧೦:೧೧, ೧೦:೧೪. ಕೊನೆಯ ೧೦:೧೪ ಅನ್ನು ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ನಯನಾ ಪರದೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ತಂದಳು. ಅದೇ ಅಂತಿಮ ಹೂತುಬಿದ್ದ ಭಾಗ; ಈಗವರೆಗೂ ಅವಳು ತೆರೆಯದದ್ದು.
೧೦:೧೪ — ವಿನಯ್: “ನಾನು ‘ಬೇಡ’ ಅಂದಂತಿರಲಿ. ಆಗ ಅಮ್ಮಿಗೆ ಸುಲಭ. ಎರಡು ತಿಂಗಳು ನೀನೇ ಮೌನ ಇರೋದು. ನಂತರ ನಾನೇ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ನಮ್ಮ ವಿಷಯ ಮನೆಯವರ ಮುಂದೆ ಈಗಲೇ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ನಿಲ್ಲಿಸೋದಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ.”
ಅದೇ ಓದು ಸಾಕಿತ್ತು. ಹಳೆಯ “ನಿರಾಕರಣೆ” ಪ್ರೇಮಿಯ ನಿರ್ಧಾರವಲ್ಲ; ಮನೆಯ ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಸರನ್ನೇ ಅವಳಿಂದ ತೆಗೆದ ಯೋಜನೆ. ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಆ ದಿನವೂ, ಇವತ್ತಿನ ಈ ಅಂಚೂ ಒಂದೇ ಸರಣಿಯವು. ಅವಳು ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಬಂದವಳಲ್ಲ. ಅವಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮೊದಲು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ದಾಖಲೆಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ತುಳಕಿದವರು ಇವರೇ.
ಸೌಮ್ಯ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದಳು. ನಯನಾ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಫೋನ್ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆದು, ಆ ಚಾಟ್ನ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರು ಬಿಂದುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿದಳು. “ಆರ್ಕೈವ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ತಂದು,” “ಪಿನ್” ಆಯ್ಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ನಿಂತಿತು. ಅವಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಯಾರನ್ನೂ ಕೇಳದೆ, ಯಾರಿಂದಲೂ ಅನುಮತಿ ಕೇಳದೆ ಒತ್ತಿದಳು.
ಪರದೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಚಾಟ್ ಜಿಗಿದು ನಿಂತಿತು. ಹೆಸರು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ: “ವಿ - ಮನೆಗೆ ಹೇಳಿದವನು.” ಕೆಳಗೆ ಮೂವರು ಓದಿದ ಸಮಯಗಳು ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದವು. ನಯನಾ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಪರ್ಸ್ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಉಂಗುರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಇಟ್ಟಳು, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು.
“ಇನ್ನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ‘ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು’ ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ,” ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಂದಳು, “ಈ ಸಮಯಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿ.”
ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಹೊರಟಳು. ಬರಾಂಡಾದ ಗುಂಜುವ ದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ಅವಳ ಭುಜದ ನುರಿದ ಐಡಿ ಪಟ್ಟೆ ಮತ್ತೆ ಸರಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವಳು ಫೋನ್ ಪರದೆ ನೋಡಿದಳು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಿನ್ ಆಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಚಾಟ್ ತೆರೆದೆಯೇ ಇತ್ತು; ಸರಿಪಡಿಸಿದ ಹೆಸರು, ೧೦:೦೮, ೧೦:೧೧, ೧೦:೧೪ ಎಂಬ ಸಮಯಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇವೆ.