ಕೈತಪ್ಪಿದ ಕಮಾಂಡ್ ಮತ್ತೆ ನನ್ನದು
ವಿಕ್ರಮ್ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಹಳದಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮೂರನೇ ಬೇಯ್ ಶಟ್ಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತು ಗದ್ದಲ ಮಾಡಿತು; ಹೊರಗೆ ಮಿನಿ-ಟ್ರಕ್ಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು, ಒಳಗೆ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳ ಚಕ್ರಗಳು ಲೋಹದ ಅಂಚಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದವು. “ನೀನು ಬದಿ ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದು ಅವನು ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಫೈಲ್ ಬಡಿದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ನಂದಿನಿಯ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೆಳುವಾಗಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ದಾರಿಯು ಅವಳ ಮೈಗೆ ಒರಗಿ ತಿರುಗಿತು. ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಯ್ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಫಾರೂಕ್ ಮೂಗುಮೇಲೆ ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡನು. ಗೇಟ್ಪಕ್ಕದ ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಟ್ರಕ್ ಹಿಂಬದಿ ಹಾರ್ನ್ ಕೊಟ್ಟಿತು.
“ಸರ್, ನಾಲ್ಕನೇ ಲೇನ್ ಮೊದಲು ಬಿಡ್ಬೇಕು,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಮಾತಾಡು,” ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. “ಇವತ್ತು ಕಮಾಂಡ್ ನನ್ನದು. ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವ ಸ್ವತಃ ಹೇಳಿದ್ರು.”
ಅದು ಕಚ್ಚಿದಂತಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವ ಕಂಪನಿಯ ಹೊರಗಿನವನು ಅಲ್ಲ; ಮಾಲೀಕರ ಹೆಂಡತಿಯ ತಮ್ಮ, ಬರುವ ವಾರ ನಂದಿನಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆಗಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದವನೂ ಆತನೇ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧವೆಂದು ಅವಳ ತಾಯಿಯವರು ಎರಡು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಊಟದ ಮೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದ ಮಾತು, ಇದೀಗ ಈ ಡಾಕ್ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿಯಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಂದಿನಿ ಪ್ರತಿವಾದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ದ ಕೀಲಿಗುಚ್ಛವನ್ನು ನೋಡಿದಳು—ಬ್ಯಾಕ್ಲೇನ್ ಶಟ್ಟರ್ನ ಕೀಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ. ಅವಳು ಕೈ ಚಾಚಿ ಕೀಲಿಗುಚ್ಛವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳನ್ನು ತಡೆದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನೂ ಅವನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.
“ಫಾರೂಕ್, ಬ್ಯಾಕ್ಲೇನ್ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಬೇಡ,” ಅವಳು ತಿರುಗುತ್ತಾ ಎಂದಳು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮೊದಲು ತಪ್ಪನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದ. ಎರಡನೇ ಬೇಯ್ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಫ್ರಿಜ್ಪಾರ್ಸೆಲ್ಗಳನ್ನು ಅವನು ಮೊದಲ ಲೇನ್ಗೆ ತಳ್ಳಿಸಿದ. ನಂತರ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗದ ಎರಡು ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಟ್ರಕ್ಗೇ ಹಾಕಲು ಕೂಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದ. ಒಳಗಿನ ಹುಡುಗರು ಅವನ ಧ್ವನಿಯ ಮೇಲೆ ಓಡಿದರು; ಧ್ವನಿಯಷ್ಟೇ ಅಧಿಕಾರವೆಂದು ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಐದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ಗೊಂದಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಚಿಲ್ಲರೆ ಅಂಗಡಿಗಳ ಸರಕು ಹೊತ್ತ ವಾಹನದ ಚಾಲಕ ಕೋಪದಿಂದ ಇಳಿದು, “ಅಕ್ಕ, ನನ್ನ ಫೋನ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ. ಇಂದು ಸಂಜೆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ಹಾಲ್ಗೆ ಕುರ್ಚಿಗಳು ನಾನು ಕೊಡ್ಬೇಕು,” ಎಂದು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅವಳನ್ನು “ಅಕ್ಕ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ, ಆದೇಶ ಮಾತ್ರ ವಿಕ್ರಮ್ಗಿಂದ ಕೇಳುವ ಅವಮಾನ ಇನ್ನೂ ಕಟುವಾಗಿತ್ತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. “ಮೊದಲು VIP ಕ್ಲಿಯರೆನ್ಸ್,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೊಡ್ಡ ಚೈನ್ ಸ್ಟೋರ್ಗಾಗಿ ಬಂದ ಕ್ರೇಟ್ಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ತಳ್ಳಿಸಿದ. ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವ ಬಾಗಿಲಿನ ತಂಬೆಯ ಬಳಿ ನಿಂತು ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೊಡನೋ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಒಂದಿಷ್ಟು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಆ ತಲೆಯಾಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ “ನೋಡಿದ್ರಾ, ಯಾರನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದೀನಿ” ಎನ್ನುವ ಹೊಗಳಿಕೆ ಇತ್ತು. ನಂದಿನಿಯ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿದುದು ಅವಳಿಗೇ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಅಮ್ಮ. ಕತ್ತರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕಳಿಸಿದರು. ಮತ್ತೆ ಕಂಪಿಸಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ಎತ್ತಿದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ ಕುಂದಿತ್ತು. “ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಬರ್ತೀಯಾ? ವರಪಕ್ಷದ ಮಾವನವರು ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ತಡ ಮಾಡ್ಬೇಡ, ಮಗಳೇ. ಈಗಾಗಲೇ ಅವರು ‘ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲೂ ಸ್ಥಾನ ನೋಡಬೇಕು’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರು.”
ನಂದಿನಿ ಉತ್ತರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳ ಮುಂದೆಯೇ ವಿಕ್ರಮ್ ತಪ್ಪು ಲೇನ್ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಕಾರಣವಾಗಿ ಎರಡೂ ಟ್ರಾಲಿಗಳು ತಲೆತಾಗಿಕೊಂಡವು. ಒಂದು ಟ್ರಾಲಿಯ ಚಕ್ರ ಸ್ಲೋಪ್ನ ಅಂಚಿಗೆ ಜ್ಯಾಮ್ ಆಯಿತು; ಅದರ ಹಿಂದೆ ಮೂರು ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಗೂಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತವು. ಒಳಗಿನ ಚಳಿಗಾರಿಕೆ ಸರಕು ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಬಿಸಿ ತಿನ್ನತೊಡಗಿತು.
“ಹಿಂದೆ ಹಾಕಿ, ಹಿಂದೆ!” ವಿಕ್ರಮ್ ಕೂಗಿದ. ಯಾರಿಂದ ಹೇಗೆ ಹಿಂದೆ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಚಕ್ರ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟ್ರಾಲಿಯ ಕಡೆ ನಂದಿನಿ ಓಡಿದಳು. “ಎಲ್ಲರೂ ನಿಲ್ಲಿ. ಯಾರೂ ತಳ್ಳಬೇಡಿ,” ಎಂದು ಅವಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಮೊದಲು ಕೇಳದಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಕೂಲಿಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಕೈ ಬಿಡಿದರು; ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕು ಇತ್ತು. ಅವಳು ಮಡಕಿಕೊಂಡು ಚಕ್ರದ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಮುರಿದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಎಳೆದಳು. ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ. ಕೀಲಿಗುಚ್ಛದಿಂದ ಸಣ್ಣ ಉಕ್ಕಿನ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅಂಚಿನ ಕೆಳಗೆ ಒತ್ತಿದಳು. “ಫಾರೂಕ್, ಎಡ ಚಕ್ರ ಎತ್ತಿ. ಮಂಜು, ಹಿಂದಿನ ಟ್ರಾಲಿ ಎರಡು ಇಂಚು ಮಾತ್ರ ಬಿಡು. ಈಗ.” ಬೆವರಿನಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಹೋದ ಪಾದರಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವಳು ಸ್ಲೋಪ್ ಮೇಲೆ ಒರಗಿ ನಿಂತಳು; ಒಮ್ಮೆ ಬಲವಾಗಿ ಎಳೆದಾಗ ಮರದ ಪಟ್ಟಿ ಚಿರಚಿರನೆ ಒಡೆದು ಹೊರಬಂತು. ಚಕ್ರ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಉರುಳಿತು.
“ಮೂರನೇ ಲೇನ್ ತೆರೆ. ಫ್ರಿಜ್ಪಾರ್ಸೆಲ್ಗಳು ನೇರ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಬಾಕ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಕೆಂಪು ಗುರುತು ಇರುವುದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಈ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ,” ಎಂದು ಅವಳು ಟ್ರಾಲಿಯ ಜೊತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆದೇಶದ ಮುಖ ಬದಲಾಯಿತು. ಮಂಜು ವಿಕ್ರಮ್ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; “ಸರಿ ಅಕ್ಕ” ಎಂದವನು ತನ್ನ ಕೈಗಾಡಿ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಫಾರೂಕ್ ಶಟ್ಟರ್ ಚೈನ್ ಎಳೆದು ಮೂರನೇ ಬೇಯ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆದ. ಒಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಯಾರ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಚಕ್ರಗಳ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು “ಓಯ್, ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು—” ಎಂದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಬಡಿದು, “ಇದು ಮೈಸೂರು. ನೀಲಿ ಮುದ್ರೆ. ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸು,” ಎಂದಳು. ಡಬ್ಬಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯಿತು. ಅವನ ಮಾತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಿತು.
ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವ ಬಾಗಿಲಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ಬಂದ. “ನಂದಿನಿ, ನೀನು ಮಿತಿ ಮೀರ್ತಿದೀಯ,” ಎಂದು ಅವನು ದವಡೆ ಬಿಗಿದು ಹೇಳಿದರು. “ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಇದೆ.”
ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. “ಫಾರೂಕ್, ಈ ಸರಕು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹೊರಗಿದ್ದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಬೇಕು. ಯಾರು ಸಹಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಫಾರೂಕ್ ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವನತ್ತ, ಒಮ್ಮೆ ವಿಕ್ರಮ್ತ್ತ ನೋಡಿದ. ನಂತರ ಸಣ್ಣಗೆ, “ಯಾರೂ ಮಾಡಲ್ಲ,” ಎಂದನು.
“ಆಗ ಕೇಳು,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ವಿಕ್ರಮ್ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ಕುರ್ಚಿ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಸರಿದು ಮೇಜಿನ ಮೂಲೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಅವಳು ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅನ್ನು ಮಧ್ಯಕ್ಕೆಳೆದು, ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಎರಡು ಹೆಸರು ಕತ್ತರಿಸಿ ಸರಿಯಾದ ಲೇನ್ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಬರೆದಳು. ಇದು ಮೊದಲ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕತ್ತರಿಕೆ—ಮೇಜು ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಂತದ್ದೇ ಉಳಿದ.
ಅದಾದಮೇಲೆ ಬೇಯ್ ಚಲನೆ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು. ಕೊನೆಯ outbound ವಾಹನ—ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸರಕು ಹೊತ್ತ ಉದ್ದ ವ್ಯಾನ್—ಹ್ಯಾಂಡ್ಆಫ್ ಸಮಯ ದಾಟುವ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆ ವ್ಯಾನ್ ಹೊರಟಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನಗರದ ಇನ್ನೆರಡು ಅಂಗಡಿಗಳ ಮುಂಜಾನೆ ವಿತರಣೆಯೂ ಕುಸಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅದರ ಬಿಲ್ ಕಟ್ ಆದರೆ ಡಿಪೋ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊರೆ. ನಂದಿನಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವಿಕ್ರಮ್ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ನುಗ್ಗಿ ಹಳದಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೇಜಿನಿಂದ ಹಿಡಿಯಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ.
“ಕೊಡು,” ಅವನು ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ ಹೇಳಿದ. “ಫೈನಲ್ ಬಿಡುಗಡೆ ನಾನು ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಹೊರಗೆ ಮಾವ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.”
ಅದೇ ಅವನ ಕೊನೆಯ ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕೈಗಿಂತ ಮೊದಲು ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅಂಚಿಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡವು. “ಬಿಡು,” ಎಂದು ಅವನು ಮಿಡಿದ. ಅವಳು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಣಕಾಲ ಇಬ್ಬರ ಕೈಗಳು ಒಂದೇ ಚಿಪ್ಪಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡವು; ನಂತರ ನಂದಿನಿ ಅವನ ಮೊಣಕೈಯನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ಅವನ ಫೈಲ್ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಕಾಗದಗಳು ಚಕ್ರದ ಕೆಳಗೆ ಹರಡಿದವು. ಹೊರಗಡೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಲಕ ತಲೆ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ ನೋಡಿದ. ಒಳಗಿನ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹಿಡಿತ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿ ತಿರುಗಿಸಿದರು. ಮುಖ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದೇ ಕೂಡ ಕೇಳಿಸಬಹುದು; ವಿಕ್ರಮ್ನ ಉಸಿರೇ ಅಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕದಾಯಿತು.
“ಮಂಜು,” ನಂದಿನಿಯ ಧ್ವನಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಬಿತ್ತು, “ಕೊನೆಯ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಕೆಂಪು ಸಾಲಿನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೇ ಹಚ್ಚು. ಉಳಿದದ್ದು ಹಿಡಿ.”
“ಆದ್ರೆ—” ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದ.
“ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ,” ಎಂದು ನಂದಿನಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನ್ನು ಅವನ ಎದೆಯ ಮುಂದೆ ತೋರಿಸಿದಳು. ಹೊಸ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನಿನ ತೇವ ಇನ್ನೂ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು—ಡಾಕ್ ಬಿಡುಗಡೆ: ನಂದಿನಿ. ಲೇನ್ ಹೊಣೆ: ನಂದಿನಿ. ವಾಹನ ದೃಢೀಕರಣ: ನಂದಿನಿ. ಅವಳು ಚಿಪ್ಪನ್ನು ತನ್ನ ಸೊಂಟದ ಬದಿಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಈಗ ಅದು ಅವಳ ಕೈಗಿಂತಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅವಳದೇ.
ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, “ಇಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೆ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ,” ಎಂದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಆದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಮನವಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಿಸಿತು; ಅದೇ ಅವರ ಸೋಲಿನ ಕೆಟ್ಟ ಭಾಗ.
ನಂದಿನಿ ಆ ಮನವಿಯನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದಳು. “ವ್ಯಾನ್ ನಂ. ಕೆಎ-೫೩, ಮೂರನೇ ಬೇಯ್ನಿಂದ ಬಿಡಿ,” ಎಂದು ಅವಳು ಕೈ ಎತ್ತಿ ಸೂಚಿಸಿದಳು. “ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲು ಲಾಕ್ ಮಾಡಿ. ಸೀಲ್ ನೋಡಿ. ಈಗ.”
ಫಾರೂಕ್ ಓಡಿದ. ಮಂಜು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿದ. ಚಾಲಕ ಸೀಟ್ ಏರಿ ಎಂಜಿನ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ವ್ಯಾನ್ ಮುಂಭಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿದರೂ ನಿಂತಿತು—ಬಲ ಬದಿಯ ಸಣ್ಣ ಗೇಟ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್ ತಕ್ಷಣ ಅವಕಾಶ ಹುಡುಕಿದವನಂತೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಗೇಟ್ ಚೈನ್ ಹಿಡಿದು, “ನೋಡಿ, ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ—”
ನಂದಿನಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಯಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬ್ಯಾಕ್ಲೇನ್ನ ಸಣ್ಣ ದಾರಿಯಿಂದ ಓಡಿ ಗೇಟ್ ಬಳಿ ತಲುಪಿದಳು, ತಡವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದ ಕೀಲಿಗುಚ್ಛದಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಒಂದೇ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದಳು. ಚೈನ್ ಕುಸಿದುಬಿತ್ತು. “ಎಡಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಚಕ್ರ. ಈಗ ಸೀಧಾ,” ಎಂದು ಚಾಲಕನಿಗೆ ಕೂಗಿದಳು. ವ್ಯಾನ್ ಅವಳ ಕೈ ಸೂಚನೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೇಟ್ ದಾಟಿತು. ಅವಳ ಹಿಂದೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಚೈನ್ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಅಲೆಯಿತು.
ವ್ಯಾನ್ ಗಡಿಪಾಯ ದಾಟಿ ಹೊರಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಸೊಂಟದ ಕಡೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ—ಅದೇ ಚಿಪ್ಪಿಗೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವುದು ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ನೋಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕೈಮಣಿಯನ್ನು ತಟ್ಟಿ ದೂರ ಸರಿಸಿ, ಚಿಪ್ಪನ್ನು ತೆಗೆದು ನೇರ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. “ಇನ್ನಿಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬೇಯ್ಗೆ ನೀನು ಸಾಲಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದಳು. ಮಾತು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ ಶಬ್ದವಿತ್ತು.
ಒಳಗಡೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಏರಿಸಲಾದ ಅವನ ಕಾಗದಗಳ ಮೇಲೆ ಟ್ರಾಲಿಯ ಚಕ್ರ ಹಾದು ಹಾಳು ಮಾಡಿತ್ತು. ಯಾರೂ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಧರ್ ಮಾವ ಬಾಗಿಲಿನ ತಂಬೆಗೆ ತಾಗಿ ನಿಂತರು; ಒಳಗೆ ಬರಲು ಅವರಿಗೆ ಹಕ್ಕಿದ್ದರೂ, ಈಗ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಡೆಯಲು ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಂಜು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ತೆಗೆದು ಸಾಗಿಸುತ್ತಾ, “ಅಕ್ಕ, ಮುಂದಿನದು ಯಾವುದು?” ಎಂದು ನೇರ ನಂದಿನಿಯನ್ನೇ ಕೇಳಿದ. ಫಾರೂಕ್ ರೇಡಿಯೊ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಮುಖದತ್ತ ತಿರುಗಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ “ನಾನು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗಲೇ ಯಾರೋ ಟ್ರಾಲಿ ತಿರುಗಿಸಿದ ಸದ್ದು ಅವನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.
“ಲೇನ್ ಎರಡು ಮುಚ್ಚಿ. ಮೈಸೂರು ಬಾಕ್ಸ್ಗಳು ಬೇರ್ಪಡಿ. ಉಳಿದದ್ದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮೊದಲ ಸರತಿ,” ನಂದಿನಿ ಒಂದು ಮೇಲೆ ಒಂದು ಆದೇಶ ಹಾಕಿದಳು. ಬಾಗಿಲುಗಳು ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ತೆರೆಯುತ್ತಾ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಚಕ್ರಗಳ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯ ಸೀಲ್ ದೃಢವಾದ ತಕ್ಷಣ ಅವಳು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಗುರುತು ಬರೆದಳು. ಹಳದಿ ಚಿಪ್ಪು ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇತ್ತು; ಅವಳು ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.
ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇ ಹಿಂಬದಿ ಅಡ್ಡದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ನಿಂತಳು. ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಣ್ಣೆ ಮಸಿ ಉದ್ದವಾಗಿ ಕಪ್ಪುಪಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು; ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಶಟ್ಟರ್ನ ಅಂಚಿನಿಂದ ತಂಪು ಗಾಳಿ ಒಳನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ರೇಡಿಯೊವನ್ನು ತುಟಿಯ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದು, “ಮೂರನೇ ಬೇಯ್ ಮುಕ್ತ. ಅಂತಿಮ ಬಿಡುಗಡೆ ಮುಗಿದಿದೆ,” ಎಂದಳು. ಸಣ್ಣ ಕ್ಲಿಕ್ ಕೇಳಿಸಿತು. ನಂತರ ಬಿಳಿ ಚಿರಚಿರ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದೆ ಅಳಿದುಹೋಯಿತು.