ಅಲ್ಲೇ ಅವರ ಖರ್ಚು ವಸೂಲಾಯಿತು

“ಅವಳಿಗೆ ಹಳದಿ ದಾರಿ ಬೇಡ, ನೀಲಿ ಚೀಟಿ ಕೊಡಿ,” ಎಂದು ಪ್ರವೇಶ ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗ ನಂದಿತಾ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಲೇಪನ ಹೊದ್ದ ಕಾರ್ಡ್‌ನ್ನು ಕಿತ್ತು, ಹೊಸ ಕುತ್ತಿಗಿ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅವಳ ಎದೆಗೆ ಒತ್ತಿದ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಹೊರವಲಯದ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಯಾಣಮಂಟಪದ ಡ್ರಾಪ್-ಆಫ್ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾರು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ವು. ಹೂವಿನ ವಾಸನೆಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಹೊಗೆ ಬೆರೆತಿತ್ತು. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮುಖದತ್ತ ಹಳದಿ ದಾರಿ, ಬಲಗಡೆ ತಿರುಗಿ ಪಾತ್ರೆ ಗಾಡಿಗಳು ನುಗ್ಗುವ ಕಿರು ಮಾರ್ಗದತ್ತ ನೀಲಿ ದಾರಿ. ನಂದಿತಾ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಚೀಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಪೆನ್ನಿನ ಹಳೆಯ ಒತ್ತಡ ಗುರುತು. ಕೆಳಗೆ ಸಹಿ. “ಪರಿಶ್ರಮ ಬಳಗ / ಬದಿಪಥ.” ಸಹಿಯ ಕೆಳಗೆ ವಿನಯ್ ಅತ್ತೆಮನೆಯ ಮನೆಹೆಸರು. ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ. ದಾಖಲೆ ಸೇರಿಸಿ.

ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಇಳಿದ ಸುಮಾ ಅಕ್ಕ ಆಘಾತದಿಂದ, “ಇವಳು ವಧುವಿನ ಕಡೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋ ಹುಡುಗಿ. ಹೆಸರು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ,” ಎಂದಾಗ, ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಮೇಲಿಂದ ಸೂಚನೆ ಬಂದಿದೆ ಅಕ್ಕ. ನೀಲಿ ಚೀಟಿ ಇದ್ದವರು ಅಲ್ಲಿ.”

ಮೇಲಿಂದ ಯಾರು ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೇ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿನಯ್ ಕಾರಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ನೆಗೆಯುತ್ತ, ತನ್ನ ಕಸೂತಿ ಕುರ್ಥಾ ಸವಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ತಾಯಿ ಜಯಶ್ರೀ, ಈಗಾಗಲೇ ಇಬ್ಬರು ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿಸೋಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ, “ಕೆಲಸದವ್ರು ಕೆಲಸದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೋದ್ರೆ ಸರಿಯಲ್ಲವಾ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಗೌರವ ಕೊಡೋ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ,” ಅಂದಳು.

ಆ ಮಾತಿಗೆ ನಂದಿತಾ ಕಿವಿ ಕೆಂಪಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಎಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಸಾಲವೋ ಅಷ್ಟು ಚಳಿಯಾಗಿ ಒಳಗೆ ಇಳಿಯಿತು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೈ ತುಂಬಿದ್ದವಳು—ಅವರ ಮನೆ ವೈದ್ಯರ ಸಮಯದಿಂದ ಮದುವೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್‌ವರೆಗೆ, ತಮ್ಮನ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಾಲದ EMI ತಡವಾದ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಸಂಬಳದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದವಳು. ಆದರೆ ಇಂದು, ಜನರು ನೋಡಬೇಕಾದಲ್ಲಿ, ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಅವಮಾನ.

ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ಸೀರೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದು ನೋಡಿದ ರಶೀದಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೂ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಾನೇ ಕಟ್ಟಿದ ಉಳಿದ ಹಣದ ರಶೀದಿ ಅದು. ಮಂಟಪದ ಹೆಸರಿನ ಕೆಳಗೆ ಅವಳ ಪೆನ್ನಿನ ಮಸಿ ಗುರುತು. ವಿನಯ್ ಕಡೆಯವರು ಕಟ್ಟಬೇಕಿದ್ದದು. ಮತ್ತೆ ಅವಳೇ ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು.

“ನಂದಿತಾ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸ್ವಾಗತದ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊ,” ಜಯಶ್ರೀ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಮಗುವಿನವರ ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮುಖ ತೋರಿಸೋದು ಬೇಡ. ನೀಲಿ ಚೀಟಿಯವಳು ನೀಲಿ ದಾರಿ.”

ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾಗಿಲು ತಳ್ಳು. ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಸುಮಾ ಅಕ್ಕ ಇನ್ನೇನೋ ಹೇಳಲು ಮುಂದಾದಾಗ ನಂದಿತಾ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಸಣ್ಣ ಒತ್ತಡ ಕೊಟ್ಟಳು. ಬೇಡ. ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಕುವ ದಿನ ಮುಗಿದಿತ್ತು.

ಅವಳು ಬದಿಪಥದತ್ತ ನಡೆದಳು. ಆದರೆ ಮೂರೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತಳು. ಆ ಕಿರು ಮಾರ್ಗದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತಂಪಾಗುತ್ತ ವಲಯ ಬಿಟ್ಟ ಗುರುತು ಕಂಡಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಆಗಮನ ದಾರಿಗಳ ಚೀಟಿಗಳ ಹಾಳೆ. ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಕ್ರೀಮ್. ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಹರಿದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಸಹಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೀಲಿ ಚೀಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ಮನೆಯ ಸಹಿ, ಆತಿಥೇಯರ ಅಧಿಕೃತ ಮುದ್ರೆ ಇಲ್ಲ.

ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವರದೇ ಕಸರತ್ತು ಎಂದು ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಕ್ಷಣದ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರತಿಫಲ ಅಷ್ಟೇ: ಅವಮಾನ ಅಂದಾಜಲ್ಲ, ಹಿಡಿಯಬಹುದಾದ ವಸ್ತು.

“ಅಕ್ಕ, ಬೇಗ,” ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿದ. “ಪಾತ್ರೆ ಗಾಡಿ ಒಳಗೆ ಬರ್ತಿದೆ.”

“ಬರಲಿ,” ಅಂದಳು ನಂದಿತಾ. ಅವಳು ಚೀಟಿಯನ್ನು ಕುತ್ತಿಗಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು. “ಆದ್ರೆ ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಡತ ಮೊದಲು ಸರಿಯಾದ ಕೈಗೆ ತಲುಪಲಿ.”

ಜಯಶ್ರೀ ಕಣ್ಣು ಚಿಟುಕಿಸಿದಳು. “ಯಾವ ಕಡತ?”

“ನಿಮ್ಮವರು ಸಹಿ ಹಾಕಿದದೇ.”

ಹೀಗೇ ಅವಳು ಪಕ್ಕದ ಸಾಲಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಟೆಂಪೋ ಮುಂದೆ ಸರಿದಳು. ಅದರೊಳಗೆ ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಬಂದ ವಧುವಿನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಈ ಮದುವೆಯ ನಿಜವಾದ ಆತಿಥೇಯರ ಪಾಳಯದಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗೆ ತೂಕ ಇರುವ ವೃದ್ಧ. ಅವರ ಕಾಲಿಗೆ ಇಳಿಯಲು ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಮುಂದಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ರಶೀದಿಯ ಹಿಂದೆ ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಗದವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು.

“ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಆಗಮನ ಮಾರ್ಗದ ಸಹಿ ಯಾರದು ನೋಡ್ತೀರಾ?” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದಳು.

ಕಾಗದ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಗಜಿಬಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೂಲ ಆದೇಶ ಪ್ರತಿಯದು—ಮಂಟಪದ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರ ವಾಟ್ಸಪ್ ಮುದ್ರಿತ ಪತ್ರ, ಯಾರಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ದಾರಿ, ಯಾರಿಗೆ ಸೇವಾ ಪ್ರವೇಶ ಎಂದು. ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆತಿಥೇಯ ಪಾಳಯದ ಸಂಯೋಜಕನ ಹೆಸರು. ಕೆಳಗೆ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳದ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ನಂತರ ಸೇರಿಸಿದ ಮನೆಹೆಸರು. ಜಯಶ್ರೀಯವರದು. ಬೇರೆ ಮಸಿ. ಬೇರೆ ಒತ್ತಡ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿಯವರ ಬೆರಳು ಆ ಸ್ಥಳದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತು. ಅವರು ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಪಕ್ಕದ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನತ್ತ ಕಾಗದ ಚಾಚಿದರು. “ಇದು ನಮ್ಮ ಮುದ್ರೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯ್ತು?”

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಾಳಿ ಚೀರುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಳದಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ವಾಗತದ ಹುಡುಗಿಯರು ತಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿದರು. ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. ಜಯಶ್ರೀ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹುಸಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ನಂತರ ಕೋಪ.

ವಿನಯ್ ಕೂಡಲೇ ಮುಂದೆ ಬಂತು. “ಸಣ್ಣ ವಿಷಯ ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸ್ಬೇಡಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ. ಜನರ ಹರಿವು ಸರಿಪಡಿಸಲು ನಾವು ಹಾಕಿದದ್ದು. ನಂದಿತಾ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತು.” ಅವನು ಕೊನೆಯ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಳವಾಗಿ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ—ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತು. ಅಂದರೆ ಬಳಕೆ ಗೊತ್ತು.

ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಿಗೆ ಮಾತ್ರ, “ಮೂಲ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತರಪ್ಪಾ,” ಎಂದರು.

ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಅವರ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜಯಶ್ರೀಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕುಟುಂಬದ ಧ್ವನಿಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. “ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾರುಗಳು ಸಾಲಾಗಿವೆ. ವಧುವಿನ ಮಾವನ ಕಾರು ಬರ್ತಿದೆ. ನಂದಿತಾ, ನೀನು ಚರ್ಚೆ ಬೇಡ, ಮೊದಲು ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂಬದಿಗೆ ಹೋಗು. ವಿನಯ್, ಹೇಳು ಅವಳಿಗೆ.”

ವಿನಯ್ ಅವಕಾಶ ಕಂಡ. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ. “ನೀಲಿ ದಾರಿ ಹಿಡು. ಹಾಗೆ,” ಎಂದು ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಾರ್ಗ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತು, “ಇದನ್ನೂ ಹಾಕ್ಕೋ. ಅಡುಗೆಮನೆ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಒಳಗೆ. ಮುಖ್ಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡ.”

ಇದೇ ಅತಿ. ಮೊದಲ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಮೇಲೊಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಮಾಂಡ್. ಚೀಟಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆ ಅವನದೇ ಕಡೆಯಿಂದ ಹಾಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಸ್ವಾಮ್ಯ ಪರಿಶೀಲನೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಬಂದಿತು.

ನಂದಿತಾ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಬದಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಎರಡೂ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು—ಕುತ್ತಿಗಿಯ ನೀಲಿ ಚೀಟಿ, ಹೊಸ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಚೀಟಿ—ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿಯವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂಲ ಆದೇಶ ಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು.

“ದೊಡ್ಡಪ್ಪ,” ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು, ಧ್ವನಿ ಸಮ. “ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾಗತದ ದಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆ. ಇವರ ಮನೆಯ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ. ಇವರು ನನ್ನನ್ನು ಬದಿಪಥಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಚೀಟಿ, ಇಗೋ. ಕಳುಹಿಸಿದವರ ದಾರಿಗೇ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ. ಯಾರ ಸಹಿ ಇದೆಯೋ, ಅವರ ವಾಹನ ಮತ್ತು ಅವರ ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಸಾಲಿಗೆ ನೀವು ಯಾರನ್ನು ಬೇಕೋ ಅವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.”

ಅದು ವಿವರಣೆ ಅಲ್ಲ. ಮರಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ಸ್ವಾಮ್ಯ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿ ಒಂದೇ ನೋಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಿಗೆ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, “ಈ ಎರಡು ಚೀಟಿಗಳೂ ಇವರ ಮನೆಯಿಂದ ಬಂದದ್ದು. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಇವರ ವಾಹನಗಳು ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ಸಾಲಿಗೆ ಬೇಡ. ಬಲಪಕ್ಕದ ಸೇವಾ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ. ನಮ್ಮ ಪಾಳಯದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಇದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಮುಂದೆ,” ಎಂದರು.

ಚಲನೆಯೇ ಮೊದಲು ತಿರುಗಿತು. ಹಳದಿ ದಾರಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಾಗಿಲು ಹುಡುಗ ತಕ್ಷಣ ಮಂಟಪದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬದಿಯ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಮರುಹಾಕಿದ. ಎರಡು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ವಿನಯ್‌ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ SUV ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು. ಮುಂದಿನ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಸ್ವಾಗತ ಹುಡುಗಿ ಹೂವಿನ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಬದಿಗೆ ಸರಿದಳು. ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗ ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಾಳೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ವಿನಯ್ ತಾಯಿಯ ಹೆಸರು ಕೆಳಗೆ ನೀಲಿ ಗುರುತು ಹಾಕಿದ.

“ಅರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಕಾರು,” ವಿನಯ್ ಕಿರುಚಿದ. ಅವನು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕೈ ತಳ್ಳಿ ಹಳದಿ ದಾರಿಯತ್ತ ಸಾಗಲು ಹೊರಟ. ಆದರೆ ಮಂಟಪದ ಸಂಯೋಜಕನು ಮೂಲ ಆದೇಶ ಪತ್ರವನ್ನು ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ಚಾಚಿದ. “ಇದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಿ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ ಸರ್. ನೀವು ಹಾಕಿದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸಹಿ ನಿಮ್ಮವರ ಪ್ರವೇಶದಾರಿಗೇ ಅನ್ವಯ. ದಯವಿಟ್ಟು ವಾಹನವನ್ನು ಬದಿಪಥಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.”

ಜಯಶ್ರೀ ಶರೀರವೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. “ನಾವು ವರನ ಮನೆ! ನಮ್ಮನ್ನು ಪಾತ್ರೆ ದಾರಿಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸ್ತೀರಾ?”

“ನೀವು ಇನ್ನಷ್ಟೇ ಆ ದಾರಿಯೇ ಸರಿಯಂತೆ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಅಂದಳು.

ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಕತ್ತರಿಸಿತು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಡ್ರಾಪ್-ಆಫ್ ಸಾಲು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಮುಂದಿನ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವನವರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹಳದಿ ದಾರಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ವಿನಯ್ ಕಾರು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಜಯಶ್ರೀ ನಡೆದು ಮುಖ್ಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹಿಡಿಯಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪಟ್ಟಿಯ ಹುಡುಗ ತಾನೇ ಕೈ ಚಾಚಿ, “ಅಮ್ಮ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಚೀಟಿ ನೀಲಿ,” ಎಂದ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಭಯದ ಗೌರವ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಪಟ್ಟಿಯ ವಿಧೇಯತೆ.

ವಿನಯ್ ನಂದಿತಾಳತ್ತ ತಿರುಗಿದ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆಯ ಒತ್ತಡ. “ನಂದಿತಾ, ಸಾಕು. ನೀನೇ ಹೇಳು ಅವರಿಗೆ. ಇದು ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡ್ಬೇಡ.”

“ನನ್ನ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ ಅಂತೆ?” ಅವಳು ಅವನ ಕಡೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ನೋಡಿದಳು. “ನನ್ನಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಹೂ, ನನ್ನಿಂದ ತರಿಸಿಕೊಂಡ ಅತಿಥಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ, ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಪಟ್ಟಿಗಳು—ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾದಾಗ ನಾನು ನಿಮ್ಮವರು. ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬರುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸದ ದಾರಿ?”

ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಬರಲು ನೋಡಿದ. ಅವಳು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಬದಲು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುತ್ತಿಗಿ ದಾರದ ಖಾಲಿ ಕ್ಲಿಪ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಎದೆ ಮೇಲಿದ್ದ ನೀಲಿ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೆವರಿನ ತೇವ, ಕುತ್ತಿಗಿಯಲ್ಲಿ ಸೀರೆಯ ಪುಡಿಯ ವಾಸನೆ ಸೇರಿದ್ದವು. ನಂತರ ಅವಳು ಎರಡನೇ ಚೀಟಿಯನ್ನೂ ತೆಗೆದು, ಮೂಲ ಆದೇಶ ಪತ್ರದ ಮಡಿವಿನ ಮೇಲಿಡಿ, ನೇರವಾಗಿ ವಿನಯ್ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿದಳು.

“ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕಡೆಯ ದಾರಿ,” ಅಂದಳು. “ಹಿಡ್ಕೋ. ಪೂರ್ಣವಾಗಿ.”

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಕೈ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. “ವರಮನೆಯ ಕಡೆಯ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಾಹನಗಳು ಸೇವಾ ಪ್ರವೇಶ. ಹಿಂಬದಿ ದಂಡೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಲುಗಡೆ. ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ಮುಚ್ಚಿ.”

ಬಾಗಿಲುಗಳು ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿ ಹಳದಿ ದಾರಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಯಿತು. ನೀಲಿ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಿರು ದಾರಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆ ಗಾಡಿ, ಜೆನರೆಟರ್ ಶಬ್ದ, ಗೋಡೆಯ ನಡುವಿನ ಇಳಿವು. ವಿನಯ್ ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯ ಸಾಲಿಗೆ ಬರಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, “ಸರ್, ಆದೇಶ ಬದಲಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಂದಿನ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಮಾ ಅಕ್ಕ ನಂದಿತಾಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೂ ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗೆ ಹೋದವು—ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿದ ರಶೀದಿ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಮಸಿ ಗುರುತು, ತೇವದ ಬೆರಳು ಚುಕ್ಕೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ ಇನ್ನೂ ತಂಪಾಗುತ್ತ, ವಲಯ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಸುಕಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿನಯ್‌ನ ತಾಯಿ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿದಳು. “ನೀನು ಇದನ್ನೇ ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ? ಮುಂದೆ ಈ ಮನೆ—”

ನಂದಿತಾ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಮುಗಿಯಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. “ನನಗೆ ದಾರಿ ಸಾಕು,” ಅಂದಳು. “ಆದ್ರೆ ನನ್ನದನ್ನು ನೀವು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತದತ್ತ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ತನ್ನ ಹೆಸರಿದ್ದ ಹಳದಿ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕುತ್ತಿಗಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಕೂಡ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಡಚಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಬಲಗಡೆಯ ಕಿರು ದಾರಿಯ ಬಾಯಿವರೆಗೆ ನಡೆದುಹೋದಳು. ವಿನಯ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀಲಿ ಚೀಟಿ ಅವನ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಕುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಿರಬಹುದು.

ಕಿರು ದಾರಿಯೊಳಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ಕಿರಿದಾಯಿತು—ಒಂದೆಡೆ ಜೆನರೆಟರ್ ಕೊಠಡಿ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಬಂದ ಬಾಗಿಲು. ಮೇಲಿನ ಉದ್ದ ಬೆಳಕು ನಿರಂತರ ಗುಂಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಡೀಸೆಲ್, ಒದ್ದೆ ಹೂವು, ಬಿಸಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ವಾಸನೆ. ಆ ದಾರಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗೋಡೆ ಮಾತ್ರ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲೋಹದ ತಡೆ. ದಾರಿ ಅಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ನಂದಿತಾ ದಾರಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ, ವಿನಯ್ ಕೈಗೆ ಮರಳಿಸಿದ ಆ ನೀಲಿ ಮಾರ್ಗಚೀಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ತಟ್ಟಿದಳು. “ಇದೇ ನಿಮ್ಮದು,” ಎಂದಳು, ಅವನನ್ನೇ ಆ ಗುಂಜುವ ಸತ್ತ ಕೊನೆಯ ದಾರಿಯೊಳಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಳು.