ನನ್ನಿಗೋತಿದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ

ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಕಾವ್ಯದ ಕೈಯಿಂದ ಪ್ರವೇಶ ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ತಡೆದಂಡೆಯ ಮುಂದೆ ತಿರಸ್ಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತ. “ನೀನು ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ದಾರಿ ನೋಡೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಪ್ಲೈ ಜನ ಒಳಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ, ನೀನು ಹೊರಗೆ.” ಅವನ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮುದ್ರೆಯಿದ್ದ ಸಹಿ ಚೀಟಿ ಒಣಕಾಗದದಂತೆ ಚರ್ಚರನೆ ಮಡಚಿತು. ಬೆಳಗಿನ ಮಬ್ಬಿನೊಳಗೆ ಅವಳ ಕೈತಳದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆ ಕಿರುಕಿರುಗುಟ್ಟಿತು; ಉತ್ತರಿಸದ ಕರೆ. ಒಳಗೆ ಸ್ಟೀಲ್ ಡಬ್ಬಿಗಳ ವಾಸನೆ, ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಹೊಗೆಯ ಕಸ, ದ್ವಾರ ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಚಹಾ ಕಪ್ ಬಾಯಲ್ಲಿ ತೆಳುವಾದ ಹೊದಿಕೆ.

ಕಾವ್ಯ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು. “ರೋಗಿಗಳ ಊಟದ ತಟ್ಟೆಗಳು ಏಳು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗ್ತವೆ. ಅದನ್ನಾದರೂ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ.”

“ಪುಸ್ತಕವಾ?” ಅವನು ನಕ್ಕ. “ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಕೆಲಸ ಆಗೋ ಕಾಲ ಹೋಗಿದೆ. ಈಗ ಯಾರ ಜೊತೆ ಮದುವೆ ಮಾತು ನಡೆಯ್ತಿದೆ, ಯಾರ ಮುಖ ಉಳಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದೂ ಕೆಲಸ.” ಭದ್ರತಾ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ಶಶಿಧರ್ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದ, ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ, ನಂತರ ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ. ಮಂಜುನಾಥನ ಧ್ವನಿ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಇದೆ ಅಂತಾ ದಾರಿ ಮುಚ್ಚ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಡೆ ಉತ್ತರ ಬೇಕು. ನೀನು ಯಾವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀಯೋ ನೆನಪಿರಲಿ.”

ಇದು ಅವನ ಮೊದಲ ಹೊಡೆತವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ತೆರೆದಾಗಿ, ಗೇಟ್ ದಾಟುವ ಸ್ಟಾಫ್, ಹಾಲಿನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಹೊತ್ತ ಹುಡುಗ, ಸ್ಯಾನಿಟರಿ ಕಾರ್ಟ್ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ಮುಂದೆ ಅವಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಕಾವ್ಯ ನೇರವಾಗಿ ಶಶಿಧರ್‌ಗೆ ಹೇಳಿದಳು, “ಇಂದು ಬೆಳಗಿನ ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬದಲು ಯಾರ ಹೆಸರು?”

ಶಶಿಧರ್ ತುಟಿ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. “ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ... ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಮಂಜುನಾಥ ಸರ್.”

ಅದೇ ಕ್ಷಣ ಮೊದಲ ಬಿರುಕು ಗೋಚರಿಸಿತು. ಮಂಜುನಾಥ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಎಡಕೈಗೆ ಸರಿಸಿದ; ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸೊಗಸಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಚೀಟಿಯ ಕೆಳಸಾಲು ಗಾಳಿಗೆ ತೇಲಿದಾಗ ಕಾವ್ಯಗೆ ಮುದ್ರೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲು ಕಾಣಿಸಿತು—‘ಔಷಧ ಗೋದಾಮು ಪೂರೈಕೆ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪ್ರವೇಶ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ.’ ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಡೆಯುವ ಅಧಿಕಾರ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ; ಕಾಗದ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಒಂದು ಇಳಿಮುಖ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ.

ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ದ್ವಾರಪಕ್ಕದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ನಿಂತಳು. ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಿರಾಮವೇ ಅವನಿಗೆ ಗೆಲುವಾಗಿ ತೋರಿತು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನ ನೆರಳು ದಪ್ಪವಾಯಿತು. ಕಾವ್ಯನ ತಾಯಿ ಕಡೆ ಅತ್ತೆ ಆಗುವವರಾದ ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಟಿಫಿನ್ ಚೀಲದ ಕರಕರ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಮಂಜುನಾಥ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾಸಿದ. “ನೋಡಿ ಅತ್ತೆ, ನಾನು ಏನೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೇ ಸಹಿ ಹಾಕಿದೆ. ನಿಯಮದ ಮಾತು. ಆದರೆ ಇವಳು ವಿಷಯವನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸ್ತಾಳೆ. ಮನೆ ಮಾತಿಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು.”

ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಕಾವ್ಯಗೆ ಎದುರುಗಡೆ ನಿಂತಳು; ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಮತೆಗಿಂತ ಮುಖರಕ್ಷಣೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. “ಮಗೇ, ಕೆಲಸ ಬೇರೆ, ಮನೆ ಬೇರೆ ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೇಲಿನ ಹುದ್ದೆ. ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಇರುವುದು ಎಲ್ಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾತು ತಂಗಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಜನರ ಮುಂದೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತರೆ ನಿನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೇದಲ್ಲ.”

ಕಾವ್ಯದ ಮುಂದೆ ಟೇಬಲ್, ಟೇಬಲ್ ಹಿಂದೆ ಸಹಿ ಚೀಟಿ, ಕಬ್ಬಿಣದ ತಡೆದಂಡೆ, ಎಡಗಡೆ ಸರಕು ಇಳಿಸುವ ಕಿರಿದಾರಿ. ಸುತ್ತಲೂ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಹಂಗಾಮಿ ದಣಿವು—ಹುಳಿ ಸಾರು ವಾಸನೆಯಿಂದ ಬೆವರಿನ ಉಪ್ಪುದನಿವರೆಗೂ. ಅವಳು ಚೀಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. “ಅತ್ತೆ, ನೀವು ಓದಿ ಹೇಳಿ. ಈ ಚೀಟಿ ಯಾರಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಡ್ತದೆ?”

ಮಂಜುನಾಥ ತಕ್ಷಣ ಮಧ್ಯೆ ಬಂತು. “ಅವಳಿಗೆ ಓದಲು ಬಿಡ್ಬೇಡಿ. ಅವಳಿಗೆ ಭಾಷೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದೆ.”

“ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು ಅತ್ತೆಗೆ,” ಎಂದಳು ಕಾವ್ಯ.

ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಅಸೌಕರ್ಯದಿಂದ ಕಾಗದ ಹಿಡಿದಳು. ಕಾಗದ ತಿರುಗಿದಾಗ ಮಡಚಿನ ಅಂಚು ಚರ್ಚರನೆ ಬಿತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ ಪದಗಳನ್ನು ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಿದಳು—“ಔಷಧ ಗೋದಾಮು ಪೂರೈಕೆ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ... ಪ್ರವೇಶ ಲಾಗ್... ದ್ವಾರ ಮುಚ್ಚಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲನೆ... ಒಳಗಿನಿಂದ ತೆರೆಯುವ ಅಧಿಕಾರ...” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು. “ಒಳಗಿನಿಂದ?”

ಕಾವ್ಯ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಏನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಹೌದು. ಹೊರಗಡೆ ನಿಂತವರು ಆದೇಶ ಕೊಡಬಹುದು. ತೆರೆಯೋದು ಒಳಗಿರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಯೇ.”

ಮಂಜುನಾಥನ ಕಣ್ಣು ತಣ್ಣಗಾಯಿತು. “ಹಾಗಿದ್ರೆ ಒಳಗಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸೋಣ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇ ನಿಯಮ.”

“ಬದಲಾವಣೆ ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು,” ಶಶಿಧರ್ ದಡ್ಡತನದಿಂದ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಮಾತು ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಅವನಿಗೆ ಬೆವರು ಬಂದಿತು. “ಸರ್, ಹಿಂದಿನ ನೋಂದಣಿ ಇಲ್ಲದೆ—”

“ನೀನು ಯಾರ ಮಾತಾಡ್ತಿಯಾ?” ಮಂಜುನಾಥ ಕಿರುಚಿದ. ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ವಾರ್ಡ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಕತ್ತು ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದರು. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಈ ದಾರಿ ಮನೆ ಮಾತಿನಿಂದ ಕೆಲಸದ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಜಾರಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಸಂಜೆಯ ಶಿಫ್ಟ್ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಇನ್ನೂ ಕಿರಿದಾಯಿತು. ಹೊರಗೆ ಸರಕು ವ್ಯಾನ್, ಒಳಗೆ ಬಳಸಿದ ಟ್ರಾಲಿಗಳು, ಮಧ್ಯೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಬದಿಗಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಸರುಳುವಷ್ಟು ಜಾಗ. ಕಾವ್ಯ ತಡೆದಂಡೆಯ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಬಳಿ ಕೀಲಿಯಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಮ್ಯಾಗ್ನೆಟ್ ಲಾಕ್ ಬಿಡಿಸುವ ಬಟನ್ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಶಶಿಧರ್ ಹೊರಭಾಗದ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ. ಮಂಜುನಾಥಕ್ಕೆ ಈ ಅಳವಡಿಕೆಯೇ ತನ್ನದಾಗಿ ತೋರಿತು. “ಚನ್ನಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಅವನು ಬಾಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಗು ತೋರಿಸಿದ. “ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿ. ಅವಳು ಒಳಗೆ. ನಾನು ಹೊರಗೆ. ನನ್ನ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರೆಯಲೇಬೇಕು.”

ಅವಳು ಅವನ ಕಣ್ಣು ಎದುರಿಗೆ ನೋಡದೆ, ಗೇಟ್ ರೇಖೆ ಬಳಿ ನಿಂತ ದೇಹಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಕೈಯಿಂದ ತಡಿಯೆಂದು ಸೂಚಿಸಿ, ಒಳಗಿನ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಮೊದಲು ಸರಕು ಟ್ರಾಲಿಗೆ ಬಿಡಿಸಿದಳು. ಮಂಜುನಾಥ ಕಾಯುವವರ ಗುಂಪನ್ನು ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತ. ಅವನಿಗೆ ಅದು ಬೆಂಬಲವೆನಿಸಿತು; ನಿಜಕ್ಕೆ ಅವನೇ ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

“ಮೊದಲು ವಾಹನ,” ಎಂದಳು ಕಾವ್ಯ.

“ಮೊದಲು ನಾನು,” ಎಂದ ಮಂಜುನಾಥ, ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಾಯಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅಂಟಿಸಿದ. ಒಳಗೆ ತೆರೆಯುವ ಅರ್ಧವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಅವನ ಕಾಲೇ ಅಡ್ಡಿಯಾಯಿತು. ಕಾವ್ಯ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. ಗೇಟ್ ತೆರೆಯುವ ವೃತ್ತ ಅವಳ ಬಳಿಯಿಂದ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ತಿರುಗಲು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಿತು; ಆದರೆ ಮಂಜುನಾಥ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗವೇ ಈಗ ಗೇಟ್ ಮತ್ತು ವ್ಯಾನ್ ನಡುವೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಿಮಣಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯದೆ ಇದ್ದರೆ ಬಾಗಿಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆಯಲಾರದು, ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಾರದು.

ಶಶಿಧರ್ ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆ ಎಳೆದ. “ಪೂರೈಕೆ ವಾಹನ ಮೊದಲು,” ಎಂದು ಅವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓದಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಕಾಗದದ ಸಾಲಿನ ಆಧಾರದಿಂದ ಬಂತು. “ಸಹಿ ಚೀಟಿ ಹಾಗೆ ಹೇಳ್ತಿದೆ.”

ಮಂಜುನಾಥ ಅವನತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ನಾನು ಹೇಳ್ತಿದಿನಲ್ಲ!” ಎಂದು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ತಿರುಗಿದ ಕ್ಷಣ ಅವನ ಭುಜ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಗುಲಿ ನಿಂತಿತು; ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಒಳಗೆ ಬರಲು ಜಾಗ ಇಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಬೇಡಿಕೆ. ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಗುನುಗಿದರು. ಸರಕು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಅಂಚು ಅವನ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಮೇಲೆ ಬೂದು ಮಸಿ ಹಚ್ಚಿತು. ಇದು ಎರಡನೇ ಬಿರುಕು—ಅವನು ಹಿಡಿದ ಜಾಗವೇ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

ಕಾವ್ಯ ಬಟನ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟೇ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಳು, ಒತ್ತಲಿಲ್ಲ. “ಶಶಿಧರ್, ಚೀಟಿಯ ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲು ಓದಿ.”

ಶಶಿಧರ್ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಚಿಗೆ ಬೆರಳು ಹಾಕಿ ಓದಿದ. “ಒಳಗಿನಿಂದ ತೆರೆಯುವ ಮೊದಲು ಲಾಗ್ ದೃಢೀಕರಣ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಗುರುತು, ಹೊರಗಿನ ಒತ್ತಾಯ ಅಮಾನ್ಯ.”

ಮಂಜುನಾಥ ನಕ್ಕಂತಾಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಅದೇನೋ ಕಾಗದದ ಭಾಷೆ. ಕೆಲಸ ನಡೆಸೋದು ನಾನು.”

“ಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕಡಿದು ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಹಾಕಿದವರು ಯಾರು?” ಕಾವ್ಯ ಕೇಳಿದಳು.

ಅವನು ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ನಿಂತ. “ನನಗದು ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕು ಇದೆ.”

“ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿ ಇಲ್ಲ.”

ಆ ಸಣ್ಣ ಸಾಲು ಹೊರಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಶಶಿಧರ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಮುಂದೆ ತಂದ. ಖಾಲಿ ಮನೆಗುರುತು. ಕಾವ್ಯದ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರೇಳೆದ ರೇಖೆ. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಹೊಸ ಹೆಸರು ಇಲ್ಲ. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟಿಫಿನ್ ಚೀಲ ಇನ್ನೂ ಮಡಚುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಮಂಜುನಾಥ ಈಗ ಒತ್ತಾಯವಲ್ಲ, ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲು ಹೊರಟ. “ಪೆನ್ ಕೊಡು.” ಅವನು ಪುಸ್ತಕದ ಕಡೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ.

ಕಾವ್ಯ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಆದೇಶಿಸಿತು. “ಪುಸ್ತಕ ಹೊರಗಡೆ. ನಾನು ಒಳಗೆ. ನಿಯಮ ಪ್ರಕಾರ ಈಗ ಪ್ರವೇಶ ಸ್ಥಗಿತ. ಮೊದಲು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಾಲು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ.”

ಅವನು ಕಣ್ಣು ಅಗಲಿಸಿದ. “ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗು ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಿಯಾ?”

“ಚೀಟಿ ಹೇಳ್ತಿದೆ,” ಎಂದಳು ಅವಳು.

ಗುಂಪಿನೊಳಗಿಂದ ಯಾರೋ ತುರ್ತಾಗಿ, “ತಟ್ಟೆಗಳು ತಡವಾಗುತ್ತಿವೆ,” ಎಂದರು. ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕ ಹೊತ್ತಡದಿಂದ ಹಾರ್ನ್ ಒತ್ತಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಎಂಜಿನ್ ಕಂಪನೆಯಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿ ನಡುಗಿತು. ಮಂಜುನಾಥ ದೇಹ ಇನ್ನೂ ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯೆ. ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿದರೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಸರಿಯದಿದ್ದರೆ ತನ್ನದೇ ಚೀಟಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ. ಅವನು ಮೂರನೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಇದೇ ಕ್ಷಣ.

“ತೆರೆ,” ಎಂದು ಅವನು ಕಾವ್ಯ ಕಡೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿ ಆದೇಶಿಸಿದ. “ನಾನು ಒಳಗೆ ಬಂದು ಸ್ವತಃ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”

ಕಾವ್ಯ ಬೆರಳನ್ನು ಬಟನ್‌ನಿಂದ ತೆಗೆದು ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀ-ಸ್ವಿಚ್ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದಳು. ಶಶಿಧರ್ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ. ಇದು ಪ್ರತಿದಿನ ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟದ ಸ್ವಿಚ್; ತುರ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ. ಅವಳು ಶಶಿಧರ್‌ಗೆ ಹೇಳಿದಳು, “ಅಧಿಕೃತ ಬದಲಾವಣೆ ಪ್ರಯತ್ನ. ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ದಾಖಲು ಮಾಡಿ. ಹೊರಗಿನ ಒತ್ತಾಯ. ಪ್ರವೇಶ ನಿರ್ಬಂಧ ಕ್ರಮ.”

“ನೀನು ಯಾರು ಈ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ?” ಮಂಜುನಾಥ ಗರ್ಜಿಸಿದ, ಕೂಡಲೇ ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿಯ ಸೀಳಿನಿಂದ ಕೈ ಹಾಕಿ ಒಳಗಿನ ಬಾರ್ ಹಿಡಿಯಲು ನೂಕಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಕೈ ಸಿಕ್ಕಿದ ದೇಹದ ದಾಹದಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಚಾಚಿತು.

ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಅಲ್ಲಿ ಚೂರಿಯಂತಾಯಿತು. “ಬ್ಯಾಕ್‌ಗೇಟ್ ಮಾಲೀಕಪಕ್ಷ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಪ್ರಾಕ್ಸಿ. ಶಾರದಮ್ಮ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಟ್ರಸ್ಟಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಎರಡರ ನೇರ ಅನುಮತಿ.” ಅವಳು ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ಬೆಳಕು ತೋರಿಸುವಂತೆ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ; ಕೈತಳದೊಳಗಿನ ಪರದೆ ಹೊಳಪನ್ನಷ್ಟೇ ಶಶಿಧರ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಉತ್ತರಿಸದ ಕರೆ ಈಗ ಸಂದೇಶವಾಗಿ ತೆರೆ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು—ಟ್ರಸ್ಟ್ ಕಚೇರಿಯ ದೃಢೀಕರಣ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅಧಿಕಾರ ಕಾವ್ಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಅರ್ಥ ಬಡಿದಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಶಾರದಮ್ಮ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಹೆಸರನ್ನು ಮನೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾರೂ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಮಂಜುನಾಥ ಮದುವೆ ಮುಖದಿಂದ ಒತ್ತಾಯಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಸಾಲಿನ ಮೂಲ.

ಮಂಜುನಾಥ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನುಗ್ಗಿದ. “ಸುಳ್ಳು.” ಅವನು ಜಾಲರಿಯೊಳಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಒಳಗಿನ ಬಾರ್ ಅನ್ನು ಜರ್ಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಾವ್ಯ ಕೀ-ಸ್ವಿಚ್ ತಿರುಗಿಸಿದಳು.

ಒಂದು ಮೃದುವಾದ ಕ್ಲಿಕ್. ಅದರ వెంటನೆ ಮ್ಯಾಗ್ನೆಟ್ ಲಾಕ್ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಹೊರಗಿನ ತಡೆದಂಡೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿತು—ಪ್ರವೇಶ ಮುಕ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ‘ಹೊರಗಿನ ಬಲವಂತದ ಒತ್ತಾಯ’ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಜಾರಿ ಪೂರ್ಣ ತಡೆಗೆ ಹೋಯಿತು. ಕೆಂಪು ದೀಪ ಹೊತ್ತಿತು. ಶಶಿಧರ್ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಬರೆದು ಮುದ್ರೆ ಹೊಡೆದ. “ಪ್ರವೇಶ ನಿಷೇಧ. ಮರುಸ್ವೀಕೃತಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ.”

ಮಂಜುನಾಥ ಕೈ ಇನ್ನೂ ಜಾಲರಿಯ ಮೇಲೆ. “ತೆರೆ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದಿನಿ!” ಅವನು ಬಲದಿಂದ ಎಳೆದ. ಲಾಕ್ ಒಳಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಲ್ಲು ಜಾರಿದ ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಜಾಲರಿ ಕದಡಿತು, ಆದರೆ ತೆರೆದಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕ ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಜಾಗವೇ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ದೂರ ಸರಿದಳು—ಯಾರೂ ಹೇಳದೆ. ಮಂಜುನಾಥನ ಆದೇಶ ಈಗ ಹವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

ಕಾವ್ಯ ಶಶಿಧರ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ಅಧಿಕಾರ ಮೀರಿದ ಪ್ರವೇಶ ಪ್ರಯತ್ನ. ಚೀಟಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದವರ ಹೆಸರಿಗೆ ಹಿಂದಿರಿಸಿ. ಹೊರಗಿನ ಆದೇಶ ಅಮಾನ್ಯ ಅಂದು ಬರೆಯಿರಿ.”

ಶಶಿಧರ್ ಕಾಗದವನ್ನು ಮಂಜುನಾಥನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದಾಗ ಅವನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಜಾಲರಿಯ ಸೀಳಿನಿಂದ ಆ ಸಹಿ ಚೀಟಿಯ ಒಂದು ಮೂಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಅವನು ಜರ್ಕ್ ಮಾಡಿದ. ಕಾಗದ ಚಿದ್ದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಬೆವರುತೋಯ್ದ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೋದದು. ಶಶಿಧರ್ ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ ಮುದ್ರೆ ಹೊಡೆದ. ‘ಮರುಪ್ರವೇಶ ನಿರಾಕೃತ.’

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡ. ಕೊನೆಯ ಬಲದಿಂದ ಜಾಲರಿಯನ್ನು ತಳ್ಳಿ, “ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಗೊತ್ತಾ?” ಎಂದು ದವಡೆ ಕಟ್ಟಿ ನುಗ್ಗಲು ಹೊರಟ. ಅದೇ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೈಮಣಿಯ ಐಡಿ ಪಟ್ಟೆ ಜಾಲರಿಯ ಹೊರಹೆಂಚಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಕಿತ್ತು ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚಿಪ್ಪು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಎರಡು ತುಂಡಾಯಿತು. ಶಶಿಧರ್ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ; ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ನಿಯಮದ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಿದ. ಗುರುತು ಇಲ್ಲದವನು, ತಡೆ ಸ್ಥಿತಿಯ ಹೊರಗಡೆ, ಬಲವಂತದ ಪ್ರಯತ್ನ.

ಕಾವ್ಯ ಕೀ-ಸ್ವಿಚ್‌ನ ಎರಡನೇ ತಿರುವನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಈಗ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ದಾರಿ ಅವಳ ಬದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತವಾಯಿತು. ಅವಳು ಒಳಭಾಗದಿಂದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಸಾಗಿದಳು, ಗೇಟ್ ಅಡಿಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡ್ಡಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು, ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕದ ದೂರದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಜೂಕಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಇವತ್ತಿಗೆ ನೀವು ಈ ದಾರಿಯವರು ಅಲ್ಲ.”

ಅವಳು ತನ್ನ ಬದಿಯ ಸಣ್ಣ ಕವಾಟವನ್ನು ತೆರೆದು ಒಳಗೆ ಸರಿದಳು. ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಕವಾಟ ಮೃದುವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿತು. ಅವಳು ಮಾಲೀಕಪಕ್ಷದ ಗುರುತು ಒತ್ತುವ ಚಿಕ್ಕ ಲೋಹದ ನೋಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟಳು. ಲಾಕ್ ಮೊದಲು ಅವಳ ಬದಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ಹಿಂಬದಿಯ ಕಿರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಮುಖ್ಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕ್ಷಣ ತಿರುಗದೆ ನಿಂತಿತು.