ನಿಜವಾದ ಶಿಫ್ಟ್ ಕೈ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿತು
“ಕಾವ್ಯಾ, ಹಿಂಬದಿಯ ಶೆಲ್ಫ್ನಿಂದ ಅಜಿತ್ರಾವರ ಸಕ್ಕರೆ ಮಾತ್ರೆ ತಂದುಕೊಡು—ಕೌಂಟರ್ಗೆ ಜನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಂತು ಏನು ಮಾಡ್ತೀಯ?” ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆಯ ಗಟ್ಟಿದನಿ ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲಿಗಳ ನಡುವೆ ಬಡಿದು ಹೋಯಿತು.
ಕಾವ್ಯಾ ಈಗಾಗಲೇ ಮೂರು ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಟಾಕ್ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೌಂಟರ್ನ ಒರಟಾದ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ನಾಣ್ಯಗಳು, ಒಣಗಿದ ಟೀ ವಲಯದ ಕಲೆ, ಬದಿಗೆ ಸರಿದ ಬಿಲ್ಪುಸ್ತಕ, ತಂಪಾಗಿ ಹೋದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ದಿನದಂತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದವು. ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು; ಒಳಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಡೆಟಾಲ್, ಔಷಧದ ಕಾಗದ ಹೊದಿಕೆಯ ಒಣ ಶಬ್ದ. ಆದರೆ ಕುರ್ಚಿ ಮಾತ್ರ ವಿನಯ್ಗಿತ್ತು—ಕ್ಯಾಶ್ಡ್ರಾಯರ್ ಎದುರಿನ, ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಮೊದಲಿಗೆ ಬೀಳುವ ಕುರ್ಚಿ.
“ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಅಮ್ಮ,” ವಿನಯ್ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಮುಂದು ಅಲೆಯುತ್ತ ಹೇಳಿದ. ಶರ್ಟ್ ಕೈಮಡಚಿ, ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಗಡಿಯಾರ, ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕನಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ ಸಡಗರ. “ನಾನು ಬಿಲ್ಲಿಂಗ್ ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ. ಜನರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತಾಡೋದು ಬೇರೆ.”
ಮಾತಾಡೋದು ಬೇರೆ. ಕಾವ್ಯಾ ಶೆಲ್ಫ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದಳು. ಮಾತಾಡೋದು ಬೇರೆ ಅಂದ್ರೆ, ತಪ್ಪಾದ ಮಾತ್ರೆ ಹೋಗಬಾರದು, ರಕ್ತದ ಒತ್ತಡದ ಪ್ಯಾಕ್ ಸಕ್ಕರೆ ಮಾತ್ರೆಯ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಬಾರದು, ವೈದ್ಯರ ಕೈಬರಹದ ಅರೆ ಅಕ್ಷರ ತಿಕ್ಕಿ ಹಿಡಿಯಬಾರದು—ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೆಟ್ರೋ ಇಳಿದು ಅಂಗಡಿ ತೆರೆದದ್ದು ಅವಳೇ. ರಾತ್ರಿ ಲೆಕ್ಕ ಮುಚ್ಚಿ ಶಟರ್ ಇಳಿಸಿದದ್ದು ಅವಳೇ. ಆದರೆ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಹೊರಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತಾಡುವ, ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಿನಯ್ನ್ನು ಕೌಂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದರೆ ಮುಖ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯಾ ಹಿಂಭಾಗದ ಹುಡುಗಿ.
ಅಜಿತ್ರಾವರ ಪ್ಯಾಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವಾಗಲೇ ಅವಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಚಲನವಲನ ನೋಡಿದಳು. ಹಳೆಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ಜಯಮ್ಮ ತನ್ನ ಕಾರ್ಡ್ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, “ಬಿಲ್ಲು ಅವಳೆ ಮಾಡಲಿ ಕಣೇ, ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ತಿಂಗಳ ಕಟ್ಹಣ ಅವಳಿಗೇ ಗೊತ್ತು,” ಅಂದಳು. ಜಯಮ್ಮ ಮಾತು ಅಂಗಡಿಗೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸೋಷ್ಟು ಜೋರಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಕುರ್ಚಿ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಬಡಿದಂತಾಯಿತು.
“ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ ಅಜ್ಜಿ,” ವಿನಯ್ ಹೇಳಿ ಕಾರ್ಡ್ನ್ನು ಎಳೆದ. ಜಯಮ್ಮ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಕಾರ್ಡ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಟುಕಿತು. ನಂತರ ಕಾವ್ಯಾ ಪ್ಯಾಕ್ ನೀಡಿ, ಕಡತದೊಳಗಿಂದ ಹಿಂದಿನ ಬಿಲ್ ತೆಗೆದು, “ಇದು ಹಳೆಯದಿನ ಕಟ್ಹಣ, ಅಜ್ಜಿ,” ಅಂದಳು. ಜಯಮ್ಮ ಕಾರ್ಡ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ಅಷ್ಟೇ. ಯಾರೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಚಿಕ್ಕ ತಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ನೆನಪು ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು.
ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟಳು. “ವಿನಯ್, ಕುರ್ಚಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೂತು. ಡ್ರಾಯರ್ ಕೀ ತೆಗೆದುಕೋ. ನಾಳೆ ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಮನೆ ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ; ಆಗ ಇಂಥ ಗೊಂದಲ ಆಗಬಾರದು. ಅಂಗಡಿ ನೋಡೋದೂ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ಅಲ್ವಾ ಗಂಡಸಿಗೆ.”
ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಹೊಡೆತ. ಕಾವ್ಯಾಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ “ಗಂಡಸಿಗೆ” ಎಂಬ ಪದ ಸಣ್ಣ ಲೋಹದ ಚೂರಿಯಂತೆ ನಿಂತಿತು. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಡ್ರಾಯರ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬ್ಲೌಸ್ನ ಒಳಕೈಸೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ವಿನಯ್ ಕೈಗೆ ಇಟ್ಟಳು. ಕೀಲಿಯ ಜೊತೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಶೀಟನ್ನೂ. ಕೌಂಟರ್ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರು, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಹಿಡಿದ ಅಮ್ಮ, ಪಕ್ಕದ ಕ್ಲಿನಿಕ್ನ ಕಂಪೌಂಡರ್ ರಘು—ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೂ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು. ಯಾರು ಜೋರಾಗಿ ನೋಡಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ಕಾವ್ಯಾ ಒಳಗೆ ಉರಿದ ಬಿಸಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ನೇರವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ಶೆಲ್ಫ್ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಅಳೋದು ಅವಳಿಗೆ ಬಾರದು. ಅವಳ ಕೈ ಮಾತ್ರ ಬೇರೇನು ಮಾಡಿತು—ರಾತ್ರಿ ಆರ್ಡರ್ಗೆ ತಯಾರು ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹೋಲ್ಸೆಲ್ ಪಟ್ಟಿ, ಮರುಆರ್ಡರ್ ಸ್ಟಾಕ್ ಚೀಟಿ, ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯ ಬದಿಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಪೆನ್ ಇಟ್ಟಳು. ಪೆನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಬಿಲ್ಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಸವಾಲು ಬರಬೇಕಷ್ಟೇ. ಅದು ದಂಗೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಲೆಕ್ಕ. ಕೌಂಟರ್ನ ಕೆಲಸ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಹರಿವು ಹಿಡಿಯುವುದೆಂದು ಅವನು ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಲಿ.
ಐದು ನಿಮಿಷವೂ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ವಿನಯ್ ಒಂದೇ ಸಾರಿ ಮೂರು ಬಿಲ್ಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ. “ಪ್ಯಾರಾಸೆಟಮಾಲ್ ಒಂದು, ಆಂಟಾಸಿಡ್ ಒಂದು,” ಎಂದು ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕೈ ಓಡಿಸಿದ. ರಘು ಪಕ್ಕದಿಂದ, “ಇದು ಡಾಕ್ಟರ್ ನರಸಿಂಹಯ್ಯರ ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್. ಮಗುವಿಗೆ ಡೋಸ್ ಬೇರೆ ಇದೆ, ನೋಡು,” ಅಂದಾಗ ವಿನಯ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಬಿಲ್ ಕೊಟ್ಟ. ಪೇಪರ್ ರೋಲ್ನ ಬಿಸಿ ಸಾಲು ಹೊರಬಂದಿತು. ಕಾವ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ದೂರದಿಂದಲೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತು—ಸಿರಪ್ ಎರಡು ಬಾಟಲಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದ, ಆದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾಟಲಿ. ಅದಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡದು, ದೊಡ್ಡವರ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಬಿಲ್ಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಸಿರಪ್ ಕೋಡ್ ಸೇರಿತ್ತು.
“ಒಮ್ಮೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ.” ಅವಳು ಮುಂದೆ ಬಂದಳು. ಗಲಾಟೆಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಕಠಿಣ. ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಳು. ವಿನಯ್ ಭ್ರೂ ಎತ್ತಿದ. “ಏನು ಈಗ?”
ಕಾವ್ಯಾ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಲ್ಲು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಯಂತ್ರದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕಾಗದದ ಸಾಲನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕೆಳಗೆ ಎಳೆದಳು. “ಇದು ನೋಡಿ,” ಅಂದಳು. “ಸಿರಪ್ ಎರಡು ಹೊಡೆದಿದ್ದೀರಿ. ಸ್ಟಾಕ್ ಒಂದೇ ಕಟ್ ಆಗಿದೆ. ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಕೋಡ್ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಇದು ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ.” ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿರುವ ಅಂಕಿಗಳು, ಕೋಡ್ಗಳು, ಮೊತ್ತ—ಎಲ್ಲವೂ ಗಾಜಿನ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಸರಿಯಾದ ಸಿರಪ್ ತೆಗೆದು, ವೈದ್ಯರ ಕೈಬರಹಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟು, “ಇದು ಮಿಲಿ. ಇದು ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಅಲ್ಲ,” ಅಂದಳು.
ರಘು ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ನೋಡಿ, “ಹೌದು, ಇದೇ ಸರೀ,” ಎಂದ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗಗುಸು-ದೈರ್ಯ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಏನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಬಿಲ್ ಮಡಿಸುವ ಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಜಯಮ್ಮ ನಿಧಾನವಾಗಿ, “ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು,” ಎಂದಳು.
ವಿನಯ್ನ ಮುಖದ ಮೃದುತನ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. “ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ—”
“ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಮಗುವಿಗೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ,” ಕಾವ್ಯಾ ಅವನ ಮಾತು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. ತಾನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಳು—ಹೇಳಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ, ಆದರೆ ಕಡಿತ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ದಾಖಲೆ ತಿದ್ದು, ರದ್ದುಗೊಂಡ ತಪ್ಪು ಸಾಲು ಮತ್ತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಮುದ್ರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಓದಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಒಣ ಕಾಗದ ಹರಿಯುವ ಶಬ್ದ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಸಹಜವಾಗಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಅದಾಗಲೇ ಒಳಗಿನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ದಾಟಿ ಬಂದಳು. “ಏನ್ ಆಯ್ತು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೂ, ಮುಖದಲ್ಲೇ ಅರ್ಧ ಉತ್ತರ ಓದಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಸಡಿಲ ನಗೆ ಹಾಕಿ, “ರಷ್ನಲ್ಲಿ ಆಯ್ತು ಅಮ್ಮ,” ಎಂದ.
“ರಷ್ನಲ್ಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೀಲಿಯ ತೂಕ ತಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯಾ ಮಾತಾಡದೆ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು. ಮೊದಲು ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಸ್ಟಾಕ್ ಪುಸ್ತಕ. ನಂತರ ಶಿಫ್ಟ್ ಶೀಟ್. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ; ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಇಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಕಾವ್ಯಾ ಅದನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಳೆದು ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದಳು. ಅಷ್ಟು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ವಿನಯ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ನೀವು ಹೊರಗಿನವರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಂತು ಮಾಡ್ತೀನಿ.”
ಅದರಲ್ಲೇ ಬೇಡಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜಗಳಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಜಾಗ ನಿಗದಿ. ವಿನಯ್ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲದೆ, “ನಾನು ಕಲ್ತೀನಲ್ಲ—ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲೇ—” ಎಂದ.
“ಕಲಿಯೋದು ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ,” ಅವಳು ಅಂದಳು. “ಡ್ರಾಯರ್ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಅಲ್ಲ.”
ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಚಲನೆಯು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತು. ಜಯಮ್ಮ ತನ್ನ ಹಣದ ಚೀಲವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕಾದಳು. ರಘು ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿ ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ತಳ್ಳತೊಡಗಿದ. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆಯ ಬೆರಳು ಕೀಲಿಯ ರಿಂಗ್ಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಬಿಡಲು ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಉಸಿರು ಹೊತ್ತು ಹೋಯಿತು. ಹೊರಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗ್ರಾಹಕ “ಬಿಪಿ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಇದೆಯಾ?” ಎಂದು ಕರೆದ. ಒಳಗೆ ಮಗುವಿನ ಅಮ್ಮ ಆತಂಕದಿಂದ ಪತಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ನಿಖಿಲ್ ಬಂದು ನಿಂತ. ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೋರ್ರೂಮ್ ಲೆಕ್ಕ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲೀಕರ ಮಗ; ಕಾವ್ಯಾಳ ಜೊತೆ ಕಾಲೇಜು ಒಂದೇ ವರ್ಷ ಓದಿದ್ದ, ಆದರೆ ಮನೆ ಮಾತಿನ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ದೂರ ನಿಂತವ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಯವರು ಯಾವತ್ತೂ ತೆರೆದಾಗಿ ಏನೂ ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಹೇಳದೆ ತಿಳಿದಿರುವ ರೇಖೆಗಳು ಇವೆ. ಅವನು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಒಂದೇ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ವಿನಯ್ ಕುರ್ಚಿ, ಕಾಗದದ ತಪ್ಪು ಸಾಲು, ಕಾವ್ಯಾಳ ಕೈಕೆಳಗೆ ಹೋದ ಶಿಫ್ಟ್ ಶೀಟ್, ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆಯ ಹಿಡಿದ ಕೀಲಿಕೈ.
“ಏನ್ ನಿಂತಿದೀರ?” ನಿಖಿಲ್ನ ಧ್ವನಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಅವನತ್ತ ತಿರುಗಿದಳು.
“ಚಿಕ್ಕ ತಪ್ಪು—” ವಿನಯ್ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.
“ಅಮ್ಮ,” ನಿಖಿಲ್ ಕಣ್ಣು ಕಾವ್ಯಾಳಿಂದ ಸರಿಸದೆ ಹೇಳಿದ, “ಕೀ ಕೊಡಿರಿ. ಈಗಲೇ.” ಅದು ಮನೆ ಮಾತಲ್ಲ, ಅಂಗಡಿ ಮಾತು. ತಾರತಮ್ಯ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ನೋವಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದಂತೆ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಳು. ಆದರೆ ಕಾವ್ಯಾ ಕೈ ಮುಂದಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮೊದಲು ಕ್ಯಾಶ್ಡ್ರಾಯರ್ ಎದುರಿನ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದಳು. ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲು ಟೈಲ್ ಮೇಲೆ ಒರೆಸಿ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ಕೌಂಟರ್ನ ಎಡಭಾಗದ ಸಣ್ಣ ಸ್ಟೂಲ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು—ಅವಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಬಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ಜಾಗ. “ಕುರ್ಚಿ ಬೇಡ,” ಅಂದಳು. “ಜಾಗ ಸಾಕು.”
ನಿಖಿಲ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳ ಶಿಫ್ಟ್ ಶೀಟ್ ಮೇಲಿಟ್ಟ. ಅದು ಚಿಕ್ಕ ಕ್ರಿಯೆ, ಆದರೆ ಅಂಗಡಿಯ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ವಿನಯ್ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಗಂಟೆಯ ಹೊಳಪು ಈಗ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. “ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ—” ಎಂದಾಗಲೇ ಹೊರಗಿಂದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಒಳಬಂದ. “ಇನ್ಸುಲಿನ್ ಪೆನ್ ಬೇಕು, ತಕ್ಷಣ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ಲ.”
ಒತ್ತಡ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಯಿತು. ಇದೇ ಆ ಅಂಗಡಿಯ ನಿಜ. ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ಈಗ ಕೌಂಟರ್ ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲ ಕೈ ಯಾವುದು ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ. ಕಾವ್ಯಾ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಡ್ರಾಯರ್ ತೆರೆದಳು. ನೋಟುಗಳ ವಾಸನೆ, ಲೋಹದ ಚಿಲ್ಲರೆ, ಬಿಲ್ ರೋಲ್ನ ದಪ್ಪ ತುದಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ದಿನಚರಿಯಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತವು. “ರಘು, ಫ್ರಿಜ್ನ ಮೇಲಿನ ಟ್ರೇ,” ಅಂದಳು. “ಜಯಮ್ಮ, ನಿಮಗಿರುವ ಕಟ್ಹಣ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ. ಅಕ್ಕ, ಮಗುವಿಗೆ ಈ ಸಿರಪ್ ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡ್ಸಾರಿ. ಚಿಕ್ಕ ಚಮಚ ಅಲ್ಲ, ಒಳಗೆ ಮಾಪದದು ಇದೆ.”
ಅವಳ ಕೈಗಳು ಈಗ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ಓದು, ಒಂದು ಪ್ಯಾಕ್ ತೆಗೆ, ಒಂದು ಬಿಲ್ ಹೊಡೆ, ಹಣ ಸ್ವೀಕರಿಸು, ಉಳಿದ ಹಣ ತಳ್ಳಿ, ಸ್ಟಾಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡು. ಯಂತ್ರ ಅವಳ ರಿತಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದಿದಂತೆ ಪುಟಿದೇಳಿತು. ತಪ್ಪಾದ ಸಾಲುಗಳ ಬದಲು ಸರಿಯಾದ ಮುದ್ರಣಗಳು ಓಡತೊಡಗಿದವು. ಗ್ರಾಹಕರು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಟಿ ಅವಳ ಕಡೆ ತಳ್ಳುವ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಪ್ರತೀ ಸಣ್ಣ ಚಲನೆಯಲ್ಲೂ ಅಂಗಡಿ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿದಿತು.
ವಿನಯ್ ಇನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯದಿದ್ದ. ಎರಡು ಬಾರಿ ಬದಲಾಗಿ ಉತ್ತರ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದು, ಕಾವ್ಯಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೆ ಒಂದು ಚೀಟಿ ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಹಿಂದಿನ ಶೆಲ್ಫ್ನಿಂದ ಸಿರಿಯಸ್ವರ ಮಲಹ ತಂದುಕೊಡಿ,” ಅಂದಳು. ಅದು ಅವಮಾನವಲ್ಲ; ಅದು ಹುದ್ದೆ ಇಳಿಕೆ. ಅವನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತು, ಬಳಿಕ ಚೀಟಿ ಹಿಡಿದು ಶೆಲ್ಫ್ಗಳ ನಡುವೆ ಹೋದ. ಅಂಗಡಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಯಾರಿಗೂ ಅದು ತಪ್ಪದೇ ಕಂಡಿತು.
ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಇದ್ದಳು. ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಮಾತುಗಳು ಬಂದವು, ಆದರೆ ಕೆಲಸದ ಶಬ್ದ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿತು. ನಿಖಿಲ್ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದುಮುಗಿದು ದಾರಿಯಿಂದ ಹೊರ ಸರಿದ. ಜನಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೈ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ತಗುಲಿತು; ತಂಪಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಜಾರಿಬೀಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಅದನ್ನು ನೇರಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ. ಕಾವ್ಯಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಯಾವುದೇ ಮೃದು ಮಾತು ಅಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಸಮಾಧಾನ ಅಲ್ಲ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿಂತರೆ ಹರಿವು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈಗ ಅವನು ಅಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಧ್ಯದ ಒತ್ತಡ ಇನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು; ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕಾವ್ಯಾ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಡ್ರಾಯರ್ ತಗ್ಗಿ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದು, ನಾಣ್ಯಗಳ ಸದ್ದು ಬಂದು, ಕಾಗದ ಹೊರಬಂದು, ಶಿಫ್ಟ್ ಶೀಟ್ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಬರಹದ ಸಾಲುಗಳು ತುಂಬುತ್ತ ಹೋದವು. ಅವಳ ಪೆನ್ನ ಚುರುಕುತನವೇ ಅಂಗಡಿಯ ಧ್ವನಿಯಾಯಿತು. ವಿನಯ್ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಪ್ಯಾಕ್ ತಂದಿಟ್ಟು ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತ. ಅವಳು “ಅಲ್ಲಿ ಇಡಿ” ಎಂದಷ್ಟೇ.
ಕೊನೆಯ ಒತ್ತಡ ಇಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಬೆಳಕು ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಶಬ್ದ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು. ಒಳಗಿನ ಟೀ ಗ್ಲಾಸ್ನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಚರ್ಮ ತೇಲತೊಡಗಿತ್ತು. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಗೊಂದಲ ಈಗ ಬಳಕೆಯ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿದೆ—ಚಿಲ್ಲರೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ, ಸ್ಟಾಕ್ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿ, ಶಿಫ್ಟ್ ಶೀಟ್ ಅವಳ ಮುಂಗೈ ಕೆಳಗೆ. ಕಾವ್ಯಾ ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಲ್ ಹೊಡೆದು ಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ಔಷಧ ಕೊಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರೋಲ್ನ ತುದಿಯನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನೇರವಾಗಿ ಎಳೆದಳು. ಮುದ್ರಿತ ಸಾಲು ಓದಬಹುದಾಗಿ ಹೊರಬಂತು. ಅವಳ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಶ್ಡ್ರಾಯರ್ ಇನ್ನೂ ತೆರೆದೆಯೇ ಇತ್ತು.