ನಾನಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ಶಾರ್ಟ್ಕಟ್ ಸತ್ತಿತು
ಸ್ಲೈಡಿಂಗ್ ಕಿಟಕಿಯ ಕೆಳಗಿಂದ ರಕ್ತದ ನಮೂನೆಯ ಚೀಟಿ ಜಾರಿ ಬಿತ್ತು; ವಾಣಿ ಕೈಚಾಚಿ ಹಿಡಿದು, ಹೆಸರು-ವಯಸ್ಸು-ಉಪವಾಸದ ಗಂಟೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ, “ಇದು ನಿಮ್ಮದೇ ಅಲ್ಲ ಅಮ್ಮ, ಬದಲಾಯ್ತಿತ್ತಿತ್ತು,” ಎಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಗಾಜಿನ ಆ ಪಕ್ಕದಿಂದ ತುಟಿ ಮಡಚಿದಳು. “ವಾಣಿ, ಮುಂಚೆ ಸಾಲಿನವರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು. ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆಯೂ ಕಥೆ ಬೇಡ.” ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಚಿಲ್ಲರೆ, ಪೆನ್, ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್, ಒಂದು ತಂಪಾದ ಟೀ ಕಪ್ ಬಿಟ್ಟ ವಲಯ, ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಫೈಲ್—ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದವು; ಆದರೆ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದ ಹಕ್ಕು ಮಾತ್ರ ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕದದ್ದು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ತೆರೆದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
“ಅವರು ಡಯಾಬಿಟಿಕ್,” ವಾಣಿ ಚೀಟಿಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಗುರುತು ಹಾಕಿ, ಒಳಗಿನ ತಾಂತ್ರಿಕನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. “ಖಾಲಿಹೊಟ್ಟೆ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕರೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.”
ತಾಂತ್ರಿಕನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಗಾಜಿನ ಆ ಕಡೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿಯ ಗಾಬರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿಯಿತು. ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ವಾಣಿಯ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟ. ನಿಖಿಲ್. ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ದುಬಾರಿ. ಅವನು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಅಷ್ಟೇ, ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಜಾರಿದ್ದ ಟೋಕನ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಅನ್ನು ಎತ್ತಿ ವಾಣಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಸಿದ. ಮೊದಲ ಚಿಕ್ಕ ಬದಲಾವಣೆ ಅದು—ಕೆಲಸ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ನಡೆದದ್ದು ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ವಸ್ತುವಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ.
ಆದರೆ ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಅದನ್ನೇ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ನೋಡಿ, ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇ,” ಎಂದು ವೃದ್ಧರಿಗೆ ನಗು ಕೊಟ್ಟಳು. “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಡಬಲ್ ಚೆಕ್ ಆಗುತ್ತೆ.” ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಅವಳು ತನ್ನ ಹೆಸರು ಮುದ್ರಿತಿರುವ ನೀಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಜನ್ನು ಸೀರೆ ಪಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಮೂರು ಹೊಸ ಫೈಲ್ಗಳನ್ನು ವಾಣಿಯ ಬದಿಗೆ ಜಾರಿಸಿದಳು. “ಇವು ಪ್ರವೇಶ, ಇವು ಬಿಲ್ಲು, ಇವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂಗ್ರಹದ ಕರೆ. ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್ ರೆಫರಲ್ ವಾಲಾದವರನ್ನು ನೋಡ್ತೀನಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಲಾಸ್ ಇರಬೇಕು ಅಲ್ವಾ ಕೌಂಟರ್ಗೆ.”
ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗಿಯರು ಒಮ್ಮೆ ವಾಣಿಯ ಕೈಗೆ, ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕದ ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ ನಗುವಿಗೆ ನೋಡಿದರು. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕದ “ಕ್ಲಾಸ್” ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದದ ಕಲ್ಲು ನೇರವಾಗಿ ವಾಣಿಯ ಎದೆಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅವಳ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದುದೇ ನೆನಪಾಯಿತು—ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಕಟ್ಟುವುದು ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, “ಅದರ ಮನೆವರು ಏನು ಕೇಳ್ತಾರೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ನಿಖಿಲ್ ಮನೆಗೆ ಹುಡುಗಿ ಎಂದರೆ ವೇತನ ಮಾತ್ರ ಸಾಲದು; ಯಾವ ಕೆಲಸ, ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಯಾರು ಮೇಲಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ—ಅವೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಮಾನ.
“ನಿನ್ನ ಕೈ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ,” ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕೆಳಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು, ಗ್ರಾಹಕರು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಕೇಳದಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. “ಆದ್ರೆ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಖವೂ ಇರಬೇಕು. ನಿಖಿಲ್ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಮುಂದೆ ಬಾ ಬೇಡ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಮದುವೆಯೇ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ.”
ವಾಣಿ ತಲೆತ್ತಿದಳು. ಉತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತು ಬಂದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅವಳು ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಜಾರಿಸಿದ ಮೂರು ಫೈಲ್ಗಳ ಮೇಲೆ ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಕಟ್ಟಿ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು, ಮೇಲಿನ ಫೈಲ್ಗೆ ದಿನಾಂಕ ಮುದ್ರೆ ಹೊಡೆದಳು, ನಂತರ ಟೋಕನ್ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಟಕಿದ್ದ ಕಾಗದದ ರೋಲ್ನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಸಾಲು ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು. ಮಾತಿಗಿಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಚಳಿಯ ಕ್ರಮ. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು; ವಾಣಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಳು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಕೇಂದ್ರದ ಗಾಳಿ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಮಳೆಯ ತೇವದಿಂದ ಒಳಬಂದ ಜನರ ಬಟ್ಟೆಯ ವಾಸನೆ, ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರಿನ ಕಟು ಪರಿಮಳ, ರಸೀದಿ ಕಾಗದ ಮಡಚುವ ಒಣ ಶಬ್ದ—ಎಲ್ಲವೂ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಪ್ರಸಾದ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಒಳಗಿಂದ ಹೊರಬಂದು, “ಸಂಜೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಬ್ಯಾಚ್ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಬೇಗ ಹರಿಯಬೇಕು,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಮುಂದೆ ಸರಿದಳು. “ನಾನು ಫ್ರಂಟ್ ಸೀಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳ್ತೀನಿ ಸರ್. ವಾಣಿ ಬ್ಯಾಕ್ಎಂಡ್ ನೋಡಲಿ. ಅವಳಿಗೆ ವಿವರಗಳು ಗೊತ್ತಿವೆ.”
ಹೇಳುವ ರೀತಿ ಹೊಗಳಿಕೆಯಂತೆ ಇತ್ತು; ಅರ್ಥ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ—ಗಾಜಿನ ಆ ಪಕ್ಕದ ಮುಖ ನಾನು, ಇಡೀ ಹೊರೆ ನೀನು. ಬ್ಯಾಡ್ಜ್ ಕ್ಲಿಪ್ ಹಾಕಿರುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಲಾಗಿನ್ ಕಾರ್ಡ್, ಸಂಜೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಫೋಲ್ಡರ್, ನಗದು ಚೀಲದ ಚಿಕ್ಕ ಕೀಲಿ—ಒಂದೊಂದಾಗಿ ವಾಣಿಯ ಬದಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಪ್ರಸಾದ್ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದರೂ ಅನುಕೂಲವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಮುಖಭಾವ. “ಒಂದು ಸಂಜೆ ಮಾತ್ರ. ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೋ,” ಎಂದನು.
ವಾಣಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. “ಶಿಫ್ಟ್ ಫೋಲ್ಡರ್ ಯಾರ ಬಳಿಯಿರುತ್ತದೋ, ಲಾಗಿನ್ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಸರ್.”
ಪ್ರಸಾದ್ ಅವಳ ಕಡೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ ಮೊದಲ ಕ್ಷಣ ಅದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನೂ ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕವೇ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. “ಅಯ್ಯೋ, ಇಂಥ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಮಾತು ಬಿಡು. ನಾನು ಕುಳಿತರೂ ಅವಳೆ ಮಾಡ್ತಾಳೆ. ಫ್ಲೋ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ.”
ನಿಖಿಲ್ ಆಗಲೇ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದ. ತನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಪರೀಕ್ಷಾ ವರದಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು. ಅವನು ಕೌಂಟರ್ ಹೊರಗಿನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ವಾಣಿಯ ತಾಯಿಗೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಕೊಟ್ಟ. ತಾಯಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಳು; ಚುಕ್ಕೆ ಬಿಂದಿಯ ಕೆಳಗೆ ಬೆವರು ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಇನ್ನೂ ಊಟ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲವಾ?” ಎಂಬ ಕಣ್ಣೋಟ ವಾಣಿಗೆ ತಗುಲಿ ನಿಂತಿತು. ತಾಯಿ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಸಾಕು; ಕೆಲಸದೊಳಗಿನ ಯಾವ ತಳ್ಳಾಟವಿದ್ದರೂ ಈಗ ಮನೆತನದ ತೂಕ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಐದು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಬ್ಯಾಚ್ ಧುಮುಕಿದಂತೆ ಒಳಬಂದಿತು—ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ಗಳು ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಕಂಪನಿಯ ಮೇಲ್ನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ಶಾಟ್ಗಳು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಡವಾಗಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಮುಖ. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕೂತು, ಮೊದಲ ಮೂವರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಒಳಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದಳು. ನಾಲ್ಕನೇವನ ಬಳಿ ಅಡಚಣೆ ಬಂತು. ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಕೋಡ್ ತಪ್ಪು. ಐದನೇವರ ಉಪವಾಸ ಸಮಯ ಗೊಂದಲ. ಆರನೇವರಿಗೆ ಕಚೇರಿಯ ಪ್ರೀಪೇಯ್ಡ್ ಅನುಮೋದನೆ ಕಾಣದೆ ಬಿಲ್ ಕೇಳಿತು. ಸಾಲು ತಕ್ಷಣ ಗುಡ್ಡೆಯಾಯಿತು.
“ವಾಣಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಇಲ್ಲಿ ಬಾ,” ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ತಲೆಯೂ ತಿರುಗಿಸದೆ ಆಜ್ಞೆ ಹಾಕಿದಳು.
ವಾಣಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಳು; ಆದರೆ ಕುರ್ಚಿ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ನೋಟ ಹಾಕಿದಳು. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಳು; ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಬ್ಯಾಚ್ಗೆ ಬೇರೆ ಸಂಜ್ಞೆ ಹಾಕಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಗ್ರಹ, ವರದಿ, ಬಿಲ್—ಮೂರು ಕಡೆ ಚೇನ್ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗಿನ ತಾಂತ್ರಿಕನು ಗಾಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, “ಮ್ಯಾಡಂ, ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ,” ಎಂದ.
ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಒಬ್ಬನು ಕೋಪದಿಂದ, “ನನ್ನ ಮೀಟಿಂಗ್ ಇದೆ,” ಎಂದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ತಂಡದ ಗುಂಪಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರಸಾದ್ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಪರದೆ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಜೂಕಿದ. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಬೆರಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಿದಳು; ತಪ್ಪು ಇನ್ನೂ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಪ್ರಿಂಟರ್ ಖಾಲಿ ಕೆಮ್ಮಿನಂತೆ ಎರಡು ಸದ್ದು ಮಾಡಿ ನಿಂತುಹೋಯಿತು.
ಇದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಾಣಿ ಉಳಿಸಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ದಿನಂಪ್ರತಿ ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೋಡ್ ಬದಲಿಸಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು, ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅವಳು ಗಾಜಿಯ ಒಳಹೊರಗಿನ ಎಲ್ಲ ಮುಖಗಳನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು—ಪ್ರಸಾದ್ನ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ, ತಾಯಿಯ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಬೆಚ್ಚಗುಮ್ಮಟ, ನಿಖಿಲ್ನ ಒತ್ತಿಹಿಡಿದ ತುಟಿ, ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕದ ಏಕಾಏಕಿ ಬತ್ತಿದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ. ನಂತರ ವಾಣಿ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಪರದೆಯಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು.
“ನಾನು ಮುಟ್ಟಲ್ಲ ಸರ್,” ಅವಳು ಸಮಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಶಿಫ್ಟ್ ಫೋಲ್ಡರ್, ಲಾಗಿನ್, ಕುರ್ಚಿ—ಯಾರದ್ದು ಅವರೇ ಮುಂದುವರಿಸಲಿ.”
ಪ್ರಸಾದ್ನ ನೆತ್ತಿ ಗಟ್ಟಿ ಬಂತು. “ಇದು ಸಮಯನಾ ಅಷ್ಟು?”
“ಸಮಯ ಇದಕ್ಕೇ,” ವಾಣಿ ಹೇಳಿದಳು. “ನಾನು ತಪ್ಪು ಸರಿಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಫೋಲ್ಡರ್ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಬರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದರೆ ಇದೇ ತಪ್ಪು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಹೆಸರು ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗುತ್ತೆ.”
ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದಳು. “ಡ್ರಾಮಾ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ—”
“ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆನೇ ಆಗ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದು,” ವಾಣಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. ಶಬ್ದ ಏರಲಿಲ್ಲ; ಅದೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳಿಸಿತು. “ಒಳಗಿನ ಕೆಲಸ ನನ್ನದು ಅಂದರೆ ಹೊರಗಿನ ಹೊಣೆಗೂ ನನ್ನದೇ ಗುರುತು ಬೇಕು.”
ಸಾಲಿನವರ ಅಸಹನೆ ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ತರ ಕಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಕಡತವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ನಿಖಿಲ್ ಎದ್ದು ನಿಂತರೂ ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ನಿಂತಿರುವ ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಯಿತು—ತನ್ನವರ ಸಾಲಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ, ಕೌಂಟರ್ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಎದುರು. ತಾಯಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಪ್ರಸಾದದ ಕಾಗದ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮಡಚಿ ಒಣ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು.
ಪ್ರಸಾದ್ ಮೊದಲು ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕಡೆ ನೋಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಪರಿಹಾರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ದೋಷ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮೂಡುತ್ತಿದವು. ಒಳಗಿಂದ ತಾಂತ್ರಿಕನು ಮತ್ತೆ, “ಸರ್, ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಟ್ಯಾಗ್ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲೇ ನಷ್ಟದ ಬೆಲೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರಸಾದ್ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು. ನಂತರ ಸಂಜೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಫೋಲ್ಡರ್ನ್ನು ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕೈಯಿಂದ ಎಳೆದು, ನೇರವಾಗಿ ವಾಣಿಯ ಕಡೆ ಜಾರಿಸಿದನು. ನೀಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಜ್ ಕ್ಲಿಪ್ ಕೂಡ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಸಣ್ಣ ಲೋಹದ ಟಿಕ್ ಎಂದಿತು.
“ವಾಣಿ,” ಅವನು ಕಡಿಮೆ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು, “ನೀನು ಕುಳಿತುಕೋ. ನಿನ್ನ ಲಾಗಿನ್ನಲ್ಲಿ ತೆರೆ.”
ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದಳು. ಪ್ರಸಾದ್ ಅವಳಿಗೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯಂತೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದನು. “ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕಲೆಕ್ಷನ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ.”
ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಕುರ್ಚಿ ಎಳೆಯುವ ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
ವಾಣಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು; ಆದರೆ ಕೂಡಲೇ ಕುಳಿತಿಲ್ಲ. “ಫೋಲ್ಡರ್ ನನ್ನ ಬದಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೆ,” ಎಂದಳು. ಪ್ರಸಾದ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ತನ್ನ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಮೂದಿಸಿದಳು. ಪರದೆ ಹೊಸದಾಗಿ ತೆರೆದಿತು. ಮೊದಲ ಉದ್ಯೋಗಿಯ ಕೋಡ್ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಕಂಪನಿ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಲಿಂಕ್ ಮಾಡಿದಳು; ಎರಡನೆಯವರ ಉಪವಾಸ ಸಮಯವನ್ನು ತಿದ್ದು, ತಾಂತ್ರಿಕನಿಗೆ ಒಳಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದಳು; ಮೂರನೆಯವರ ಪ್ರೀಪೇಯ್ಡ್ ಅನುಮೋದನೆ ಮೇಲ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬಿಲ್ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದಳು. ಪ್ರಿಂಟರ್ ಈ ಬಾರಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೊರಹಾಕಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಸ್ಟ್ರಿಪ್ಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದಾಗಿ ಜಾರಿದವು. ಸಾಲಿನ ರೇಖೆ ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸಿತು.
“ಮುಂದಿನವರು,” ವಾಣಿ ಎಂದಳು.
ಈಗ ಜನರು ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ವಾಣಿಯ ಕಿಟಕಿಗೆ ಬಂದವು—“ಉಪವಾಸ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ?” “ಈ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬೇರೆ ಆಗುತ್ತಾ?” “ಕಾರ್ಡ್ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಇಲ್ಲಿ?”—ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು, ಟೋಕನ್ ಕರೆದಳು, ತಾಂತ್ರಿಕನಿಗೆ ಒಳಗಿಂದ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಕೆಲಸದ ಹರಿವು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿನ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಚಿಲ್ಲರೆ ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಗೆ, ಪೆನ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಒಂದು ಬದಿ, ಶಿಫ್ಟ್ ಫೋಲ್ಡರ್ ಎಡಗೈ ಹತ್ತಿರ, ಬ್ಯಾಡ್ಜ್ ಕ್ಲಿಪ್ ಫೈಲ್ ಮೇಲೆ. ಅವಳ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ತೆರೆದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಈಗ ಅದು ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ—ಮುಂದೂಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಾಗಿ ಕಂಡಿತು.
ನಿಖಿಲ್ನ ಅತ್ತೆಯ ವರದಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗದ್ದಲ ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಹೆಸರು ಹೇಳಿದ. ವಾಣಿ ವರದಿ ಲಕೋಟೆಯ ಅಂಚು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನು ತುಂಬ ಮೃದುವಾಗಿ, “ನೀನು ಮುಂಚೆಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು,” ಎಂದನು.
ವಾಣಿ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಜಾರಿಸಿದಳು. “ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಕುರ್ಚಿ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ.”
ಅವನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಆ ನೋಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮನ್ನಣೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟ ಇತ್ತು—ಇಂದಿನಿಂದ ಮನೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಕಷ್ಟ. ಅದೇ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಬಿಸಿತನ. ಅವನು ಲಕೋಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಅವಳತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಸರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ. ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಹೊಸ ನಿಲುವು.
ಮುಚ್ಚುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಶಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಒಳಗಿನ ನೆಲ ತೊಳೆದು ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಶ್ರುತಿ ಅಕ್ಕ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬಟ್ಟೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಳು; ಹೋಗುವಾಗ ಅವಳ ನೆರಳೂ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಸಾದ್ ದಿನದ ಕೊನೆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿಂತನು. ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಸಂಜೆ ಶಿಫ್ಟ್ ನೋಂದಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿ, ಕ್ಲಿಪ್ ಮಾಡಿದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ವಾಣಿಯ ಕೈಮಟ್ಟದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ, ಫೋಲ್ಡರ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು.
ವಾಣಿ ಫೋಲ್ಡರ್ನ್ನು ಕೌಂಟರ್ನ ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ, ನೀಲಿ ಕ್ಲಿಪ್ನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದಳು. ತಣ್ಣಗಾದ ಟೀ ಕಪ್ ಬಿಟ್ಟ ವಲಯದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಹಿ ಬಿದ್ದ ಚೀಟಿ ಓದಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.