ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪು ಬದಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತರು

ಕಾರು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಿನಯ್ ಅಣ್ಣ ಕೈ ಎತ್ತಿ, “ನಂದಿನಿ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಡ. ಹೂವಿನ ತಟ್ಟೆ ಶಶಾಂಕ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿ. ನೀನು ಚಾಲಕರನ್ನು ಹಿಂಬದಿಗೆ ಕಳುಹಿಸು,” ಎಂದನು. ಬಿಳಿ ಕ್ರೇಟಾ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೈಸೂರಿನ ದೊಡ್ಡಮಾಮನವರು ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ನಿಂತರು; ಹೂವಿನ ತಟ್ಟೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತು ಶಶಾಂಕ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ಶಶಾಂಕ್‌ನ ಅಂಗಿಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಮಡಚಿನ ಗೆರೆಗಳು, ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ಕಾರ್ಫ್, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದ ದೊಡ್ಡತನ. ನಂದಿನಿಯ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಓಡಾಟದ ಗಟ್ಟಿ ನೋವು ಇತ್ತು; ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿ ಮಂಟಪದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ ನಂತರವೂ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿಗೇ ಬಂದಿದ್ದಳು.

ಬೆಂಗಳೂರುದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳ ಸಾಲು ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಡ್ರಾಪ್‌ ಆಫ್‌ ಭಾಗದ ಕಂಬದ ಬಳಿಯ ಸಣ್ಣ ನೋಂದಣಿ ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯ ಕುಂಕುಮ ಡಬ್ಬಿ, ಎರಡು ಪೆನ್ನು, ಮಡಿಸಿದ ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆಗಳು, ಅರ್ಧ ಕುಡಿದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ನಂದಿನಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿನಯ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಮುಖ್ಯ ಸ್ವಾಗತ ಇಲ್ಲಿ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ಮುಖ ತೋರಿಸೋದು ಯಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿ. ನೀನು ಹಿಂಭಾಗದ ವಾಹನ ನೋಡ್ಕೋ.” ಮಾತು ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೂ, ಮಂಟಪದ ಹುಡುಗರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಲೆಂದೇ. ಅವಳಿಗೆ ನೋವಾಗಿದ್ದು ಕೆಲಸ ಕಸಿದುಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಈ ಮದುವೆಯ ಆಗಮನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅವಳೇ ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಆದರೂ ಕುಟುಂಬಮುಖ ಉಳಿಸೋಕೆ ಅಸಮರ್ಥನನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದ.

ಅವಳು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಟ್ಟೆ ಬಿಡುವಾಗ ಬೆರಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಅಕ್ಷತೆ ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆಯ ಒಣ ಶಬ್ದದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. “ರವಿ,” ಅವಳು ಗೇಟ್‌ನ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆಯಿತು, “ವೃದ್ಧರು ಇಳಿಯುವ ಕಾರುಗಳನ್ನು ಬಲಗಡೆಯ ನೆರಳಿಗೆ ತರು. ಮಕ್ಕಳಿರುವವರು ನೇರ ರಾಂಪ್.” ರವಿ ಸಹಜವಾಗಿ “ಸರಿ ಅಕ್ಕ” ಎಂದು ಓಡಿದ. ಮೊದಲ ಚಿರಕು ಅಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು. ವಿನಯ್‌ನ ಮುಖ ಶಶಾಂಕ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿತ್ತು, ಆದೇಶ ಕೇಳಿದ್ದು ರವಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಲಕ ಕೂಡ ತನ್ನ ವಾಹನವನ್ನು ನಂದಿನಿಯ ಕೈ ಗುರುತಿಗೆ ಸರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ.

ಆಮೇಲೆ ವಿನಯ್ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ಪಟ್ಟಿ ಕೂಡ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. “ಬರುವವರ ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿ ನನಗೆ. ನೀನು ಕರೆಮಾಡಿದ್ರೆ ಕConfuse ಆಗ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಕುರ್ಥಾ ಜೇಬಿಗೆ ಜಾರಿಸಿದ. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಇನ್ನೊಂದು ಗಲಾಟೆ ಅವಳ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿತ್ತು. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವರಪಕ್ಷದ ಎರಡನೇ ಬಸ್ ತಪ್ಪು ಗೇಟಿಗೆ ತಿರುಗಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ; ಹಿರಿಯ ಅಜ್ಜಿಗೆ ವೀಲ್ಚೇರ್ ಸಿಗಿಲ್ಲ; ಡೊಳ್ಳು ಬಾರಿಸುವವರ ವಾಹನವನ್ನು ಯಾರೋ ಒಳಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶಶಾಂಕ್ meanwhile ದೊಡ್ಡಮಾಮನವರ ಮುಂದೆ ಹೂವಿನ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಫೋಟೋಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ವಿನಯ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಗುಮುಖ, ಆಭರಣದ ಬಟನ್ ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು, “ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

“ಕೀಲಿಯೇಲ್ಲಿ?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.

“ಯಾವ ಕೀಲಿ?”

“ರಾಂಪ್ ಪಕ್ಕದ ಪಕ್ಕದ ಬಾಗಿಲಿನದು. ವೀಲ್ಚೇರ್ ಸ್ಟೋರ್‌ ರೂಮ್‌.”

ವಿನಯ್ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಜೇಬು ತಟತಟಿಸಿ, “ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೀನು ಕಾಯಬೇಕು. ಯಾವದು ಬೇಕಾದರೂ ನೇರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಹಕ್ಕು ಇಲ್ಲ,” ಎಂದ. ಮಾತು ಕೇಳಿದ ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು. ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಸಂಬಂಧದ ರೇಖೆ ಎಲ್ಲರ ಎದುರು ಎಳೆದಂತಾಯಿತು; ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದರೂ, ಮನೆಯ ಎದುರು ಅವಳು ಇನ್ನೂ “ಹೊರಗಿನ ಹುಡುಗಿ”ಯೇ ಎನ್ನುವ ಚಳಿಯ ಉದ್ದೇಶ ವಿನಯ್ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ನಂದಿನಿ ಕೈ ಹಿಂಪಡೆದಳು. “ಸರಿ,” ಅಂದಳು. ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಡ್ರೈವರ್ ಸಾಲಿನ ಬಳಿ ಹೋದಳು. “ಯಾರ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಮಡಿಚುವ ಕುರ್ಚಿ ಇದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಒಂದು ಇನೋವಾ ಚಾಲಕ ಕೈ ಎತ್ತಿದ. “ಅದನ್ನು ಇಳಿಸು. ಎರಡು ಗಾದಿ ತರು. ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಅದ್ರ ಮೇಲೆ ಸಾಗಿಸೋಣ.” ಮಂಟಪದ ಕಾರ್ಮಿಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ತನ್ನ ತುಪ್ಪಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕುರ್ಚಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ. ಇಡೀ ಉಪಾಯ ಯಾರೂ ಯೋಚಿಸದಷ್ಟು ಬೇಗ ನಡೆದಿತು. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಚೈನ್ ಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಶಶಾಂಕ್ ಇನ್ನೂ ತಪ್ಪು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದವರ ಹೆಸರು ಕೇಳದೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

ಮಧ್ಯದ ಒತ್ತಡ ಅಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಬಂತು. ವರಪಕ್ಷದ ಪ್ರಮುಖ ಅತಿಥಿಯಾದ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ನೇರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕರೆ ಬಂತು. ಅವರ ಕಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬೇಗ ಆಗಮಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಯಾರು ಎಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು, ಯಾರನ್ನು ಮೊದಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕು—ಇದರಿಂದಲೇ ಇವತ್ತಿನ ಕುಟುಂಬಮುಖ ನಿಂತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದು ತಿರುಗಾಡಿದರೂ, ಬರುವ ವಾಹನಗಳ ಕ್ರಮ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಚಾಲಕರು ಒಂದೇ ಸಲ ಮೂವರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು. ಯಾರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಆಗ ನಂದಿನಿ ಗೇಟ್ ಅಂಚಿನತ್ತ ಬಂದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಶಶಾಂಕ್, ರವಿ, ಇಬ್ಬರು ಚಾಲಕರು, ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ, ದೊಡ್ಡಮಾಮನವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ನಂದಿನಿಯ ಧ್ವನಿ ಉಚ್ಚವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಿತು. “ವಿನಯ್ ಅಣ್ಣ,” ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು, “ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕಾರು ಈಗ ತಲುಪಿದ್ರೆ ತಪ್ಪು ಸ್ವಾಗತ, ತಪ್ಪು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ, ತಪ್ಪು ಕ್ರಮ—ಈ ಮೂರು ತಪ್ಪಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಾರೆ? ನೀವುನಾ?”

ಮಾತು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. ವಿನಯ್ ನಗೆಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ, “ಅಯ್ಯೋ, ಡ್ರಾಮಾ ಬೇಡ—”

“ನೀವೇನಾ?” ನಂದಿನಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಅವನು ಹೊರತೆಗೆದ, ಆದರೆ ಮಡಿಚಿದ ಕಾಗದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯವಾಗಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿತು. ಯಾವ ಕಾರು ಮೊದಲು, ಯಾವ ಅತಿಥಿಗೆ ಲಿಫ್ಟ್ ಬೇಡ, ಯಾರಿಗೆ ರಾಂಪ್, ಯಾರಿಗೆ ಅರಿಶಿನ ತಟ್ಟೆ—ಯಾವುದೂ ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಚಾಲಕ ಮುಂದುಬಂದು, “ಅಮ್ಮ, ಆ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಕಾರು ಯಾವ ಲೇನ್‌ಗೆ?” ಎಂದು ನಂದಿನಿಯನ್ನೇ ಕೇಳಿದ. ಎರಡನೆಯ ಚಿರಕು ಬಿರುಕು ಆಯಿತು.

“ಎಡ ಲೇನ್ ಖಾಲಿ ಇಡಿ,” ನಂದಿನಿ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದಳು. “ರವಿ, ಕೆಂಪು ಕಂಬದ ಮುಂದೆ ಯಾರನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ. ಶಶಾಂಕ್, ನೀನು ಹೂವಿನ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಕಾರು ತಿರುಗಲ್ಲ—ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ.” ಶಶಾಂಕ್ ತಕ್ಷಣ ಸರಿದ. ಆದೇಶ ಕೇಳಿದ ಬಳಿಕ ಆತ ಮೊದಲ ಸಲ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡಿದ. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಸೀರೆಯ ಅಂಚನ್ನು ಸರಿಸಿ, “ಹೌದು, ಕಾರು ತಿರುಗೋ ಜಾಗ ಬಿಡಿ,” ಎಂದರು. ಅವರ ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯ ಸಾಕಾಯಿತು; ಈಗ ನಂದಿನಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಹಿರಿಯರ ನೆರಳು ಸೇರಿತು.

ಅದರ ನಂತರ ಆಗಮನ ವಲಯವೇ ಬೇರೆ ಕೈಗೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಂತೆ ಚಲಿಸಿತು. ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನಿಂದ ಬಂದ ಕಪ್ಪು ಸೆಡಾನ್ ನಿಲ್ಲುವ ಮುನ್ನವೇ ನಂದಿನಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುವ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು; ಒಳಗಿದ್ದ ಮಗಳ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲು ಇಬ್ಬರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಬಸ್ ತಪ್ಪು ಗೇಟಿನಿಂದ ತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ, ಅವಳು ಡ್ರೈವರ್‌ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಎಡ ವಕ್ರದ ಸುತ್ತ ಹೋಗಿ ಹಿಂಭಾಗ ಇಳಿಸುವಂತೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದಳು. ರವಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಡ್ಡಿ ತಡೆ ಸರಿಸಿದ. ಡೊಳ್ಳು ವಾಹನವನ್ನು ಒಳಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದವನಿಂದ ಚಾವಿ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಿನಯ್ ಮಾತಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಒತ್ತಡ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ; ಆದರೆ ಚಾಲಕ ಕೀಲಿಯನ್ನು ನಂದಿನಿಗೇ ಕೊಟ್ಟ. “ಅಕ್ಕ, ನೀವು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಿ ಇಡೋದು.”

ವಿನಯ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖದ ಮಿನುಕಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಕಂಡಿತು. ಅವನು ಒಂದು ಕಾರಿನತ್ತ ಓಡಿದ, ತಪ್ಪು ಅತಿಥಿಗೆ ಹಾರ ಹಾಕಲು ಮುಂದಾದ. ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಊಟಗಾರರ ತಂಡದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು. ಆತನ ನಗು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನೇತಾಡಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡಮಾಮನವರು ಕೆಮ್ಮನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿದರು. ನಂದಿನಿ ಆ ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; “ಅವರನ್ನು ಅಡುಗೆ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ,” ಎಂದಳು. ಆ ತಂಡ ತಕ್ಷಣ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಿನ ಕರೆ ಬಂತು. “ಐದು ನಿಮಿಷ,” ಎಂದು ಚಾಲಕ ಹೇಳಿದ. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಲೇನ್ ಮತ್ತೆ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು. ವರಪಕ್ಷದ ಬಂಧುಗಳ ಎರಡೆಯೂ ಕಾರುಗಳು ಒಂದೇಸಲ ಬಂದವು. ಶಶಾಂಕ್ ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಹಾರ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂದು ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ವಿನಯ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪಟ್ಟಿ, ಆದರೆ ಬಾಯಿ ಬರಿದಾಗಿತ್ತು. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ. ಈ ಸ್ವಾಗತ ತಪ್ಪಿದರೆ ಮುಂದಿನ ಊಟ ಮೇಜಿನವರೆಗೂ ಮಾತು ಹಬ್ಬಬೇಕಿತ್ತು.

“ರವಿ, ಬಾಗಿಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆಯಿಟ್ಟಿರು,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಹಾರ ತಟ್ಟೆ ನನಗೆ ಕೊಡು.” ಶಶಾಂಕ್ ವಿರೋಧಿಸಲು ಕೈ ಎತ್ತಿದ, ಆದರೆ ತಟ್ಟೆ ಈಗಾಗಲೇ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ಕಾರುಗಳ ಹೆಡ್‌ಲೈಟ್ ಬೆಳಕು ಮಂಟಪದ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಓಡಿತು. ಮೊದಲ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಕಿರಿಯ ಬಂಧುಗಳು ಇಳಿದರು; ನಂದಿನಿ ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಸಾಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಎರಡನೆಯದು ನೇರವಾಗಿ ಕೆಂಪು ಕಂಬದ ಬಳಿ ಬಂದಿತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕಾರು.

ವಿನಯ್ ಓಡಿಬಂದ. “ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ತಟ್ಟೆ ಕಡೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ.

ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕೈಗೆ ತಟ್ಟೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಈ ಬಾರಿ ಸ್ಪಷ್ಟ, ಕಠಿಣ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಬಿತ್ತು. “ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಿನ ಆಗಮನ ಸ್ವಾಗತ ಮತ್ತು ಮುಂಭಾಗದ ಸ್ವೀಕೃತಿ ನನ್ನ ಹೊಣೆ. ಯಾವ ವಾಹನ ಮೊದಲು ಇಳಿಯಬೇಕು, ಯಾರನ್ನು ಯಾವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕು, ಯಾರಿಗೆ ಮುಂಭಾಗ ಸ್ವಾಗತ—ಇನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ತಪ್ಪಾಗಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆಸಿ. ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದಿದ್ರೆ ಕೂಡ ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ.”

ವಿನಯ್, “ನಂದಿನಿ, ನೀನು ಮಿತಿ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ.

ಅಲ್ಲೇ ಕಾರಿನ ಹಿಂದುಗಡೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಹೊರಬಂದರು. ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ವರನ ತಂದೆ ಕೂಡ ಇಳಿದರು. ಕ್ಷಣಭಂಗುರ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮುಖವನ್ನೇ ನಂಬಬೇಕು ಎಂದು ನೋಡಿದ ಆ ಇಬ್ಬರ ದೃಷ್ಟಿ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಟ್ಟೆ, ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಖಾಲಿ ಲೇನ್, ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತ ರವಿ, ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿದ ಇತರೆ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಹೋಯಿತು. ವಿನಯ್‌ನ ಕೈ ಮಾತ್ರ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಟಕಿತು.

ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಏಕಾಏಕಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೇಳಿದಳು, “ನಂದಿನಿಯ ಮಾತೇ ಕೇಳಿ. ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಇಡೀ ಆಗಮನ ಅವಳೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.” ಅದು ಅನುಮತಿ ಅಲ್ಲ; ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬೆಂಬಲ. ಸಾಕಾಯಿತು.

ನಂದಿನಿ ತಟ್ಟೆ ಎತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು. “ಮೊದಲು ಇವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿ,” ಎಂದು ರವಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. “ವರನ ತಂದೆ ಬಲಗಡೆಯ ಲಿಫ್ಟ್. ಉಳಿದ ಕಾರುಗಳು ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕಾಯಲಿ.” ಆ ಒಂದೇ ಕ್ರಮದಿಂದ ಯಾರು ಮೊದಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸತ್ಯ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಶಶಾಂಕ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ವಿನಯ್ ಬದಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ಚಾಲಕರು ಅವಳ ಸೂಚನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.

“ಪಟ್ಟಿ,” ನಂದಿನಿ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು.

ವಿನಯ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ನಿಂತ. ದೊಡ್ಡಮಾಮನವರ ಕಠಿಣ ಕಣ್ಣು ಅವನ ಬೆರಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. ಅವನು ಕಾಗದ ಕೊಟ್ಟ. ಆ ಮಡಿಸಿದ ಕಾಗದ ಮತ್ತೆ ಒಣ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು; ಈ ಬಾರಿ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಹೋಗುವ ಶಬ್ದ.

ನಂದಿನಿ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಂದಣಿ ಮೇಜಿನ ಕಡೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಇಟ್ಟಳು. ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಂಕುಮ ಡಬ್ಬಿ, ಪೆನ್ನು, ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ನಡುವೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟು, ಮೇಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಹೆಸರ ಫಲಕವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ “ಮುಂಭಾಗ ಸ್ವಾಗತ — ವಿನಯ್” ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಅವಳು ಅದನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಹಿಂಭಾಗದ ಖಾಲಿ ಬದಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಂದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಮಾರ್ಕರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಳು:

“ನಂದಿನಿ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ಮುಂಭಾಗ ಸ್ವೀಕೃತಿ”

ಅದನ್ನು ಮಂಟಪದ ಪ್ರವೇಶದ ಪಕ್ಕದ ಸೂಚನಾ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಃ ಅಳವಡಿಸಿ, ಕೆಳಗಿನ ಪಿನ್ ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಕೀಲಿಯನ್ನು ನೋಂದಣಿ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, “ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಕೀಲಿ ನನ್ನ ಬಳಿ. ಆಗಮನ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಕೈ ಹಾಕಬೇಡಿ,” ಅಂದಳು.

ಇನ್ನೂ ತೆರೆದಿರುವ ಪ್ರವೇಶದ ಬಳಿಯ ಸೂಚನಾ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ, ಹಳೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಕ್ಷರಗಳು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ನಿಂತವು— ನಂದಿನಿ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ಮುಂಭಾಗ ಸ್ವೀಕೃತಿ