ಮೊದಲ ಕರೆ ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿತು
“ಅವಳು ಅಲ್ಲ ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳಲಿ—ಅಲ್ಲಿ, ಗೋಡೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಬೇಂಚ್ ಮೇಲೆ,” ಎಂದು ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವಿನ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ಚೂರು ಎಸೆದ ಹಾಗೆ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು. ಮುಂಭಾಗದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆ ಈಗಾಗಲೇ ಮೂರು ಜನ ನಿಂತಿದ್ದರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗನ ಹೆಂಡತಿ, ನಿನ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಹುಡುಗಿ, ಕೆಂಪು ಕಾಗದದ ಪಾಸ್ ಹಿಡಿದು ನಗುತ್ತ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಕ್ರಿಯ ಸಾಲಿನಿಂದ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದಂತೆ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆ ಹತ್ತಿರದ ಕೀಳು ಬೇಂಚ್. ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದ ಆತುರ ಇನ್ನೂ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು; ಕಾಟನ್ ಸೀರೆಗೆ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಓಡಾಟದ ಮಡುಕುಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತೆಳುವಾದ ಕವರಿನ ಮಡಿತ ಒಣ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು.
ಆ ಶಬ್ದವೇ ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಿಸಿತು—ಈ ಮದುವೆಯ ಮುಂಗಡ ಹಣ ಬಂದಾಗ, ಕೇಟರಿಂಗ್ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ತಡೆಯಾದಾಗ, ಪಾಂಡಲ್ ಜನರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಯುಪಿಐ ಮಾಡಿ ಉಳಿಸಿದವಳು ತಾನೇ. ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಹಣ ಸರಿಸುತ್ತಾಳೋ, ಅದೇ ಕೈಯಿಂದ ಈ ಮನೆಯ ಗೌರವವೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆದರೂ, ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಎಂಬ ಮಾತು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಉಪಯೋಗವಾದರೂ, ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವಳನ್ನು ಗೋಡೆಯ ಬೇಂಚ್ಗೆ.
ನಂದಿತಾ ಹೂಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಸಕ್ರಿಯ ಸಾಲು ಮತ್ತು ಕೀಳು ಬೇಂಚ್ ನಡುವಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ಗೆ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ ನೇತುಹಾಕಿದಳು. ಚಿಕ್ಕ ತಡೆ. ಒಳಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅರ್ಧ ಕೈ ಅಳತೆಯಷ್ಟು ಇಳಿದಿತು. ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಭ್ರೂ ಏರಿತು.
“ಅದು ಅಡ್ಡಿ ಆಗುತ್ತೆ,” ಅತ್ತಿಗೆ ಒಣಗಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ಅಡ್ಡಿ ಆಗೋ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ,” ನಂದಿತಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಜಾಗ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗೋಕೆ ಸುಲಭ.”
ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಾವಂದಿರು ಮುಖ ನೋಡಿ ಒಂದೇಸಲ ಕೆಮ್ಮು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಮೊದಲ ಚಿರುಚಿರು ಒಡೆತ ಅದು—ಅವಮಾನವನ್ನು ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ಒಳಗಿಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ, ಕಾಣುವ ಬಿರುಕು.
ಆದರೆ ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿದಳು. “ಕೌಂಟರ್ ಅವ್ರೇ, ಮೊದಲು ನಮ್ಮವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಡಿ. ವರಪಕ್ಷದ ಫೋಟೋ ಟೈಮ್ ಹೋಗ್ತಿದೆ. ಇವರನ್ನು ನಂತರ ಕರೀತೀರಾ.” ‘ಇವರನ್ನು’ ಅಂದಾಗ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ನೋಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಚೂರು, ರಿಜಿಸ್ಟರ್, ಸೆಲೋಟೇಪ್, ಸುರಿದು ಒಣಗಿದ ಕುಂಕುಮ, ಎರಡು ಪೆನ್—ಎಲ್ಲವೂ ಗಿಡ್ಡುಗುಡ್ಡಾಗಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದಿದ್ದವು; ಆ ಕಿಕ್ಕಿರಿವಿನಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯಾ ಕೈ ಚಲಿಸುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕಾರ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು.
ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ ಸಣ್ಣವನಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಅವನು ಕೆಂಪು ದಾರಿಯ ಕಂಕಣ ಕೊಟ್ಟು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಯವರನ್ನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. “ಮಂಜುಳಾ ಮ್ಯಾಡಮ್... ರೇಖಾ ಅಕ್ಕ... ಆರತಿ ಪ್ಲೇಟ್...” ಹೆಸರುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ಸರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೂಬುಟ್ಟಿ ಅಡ್ಡಿ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಜನ ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು ತಿರುಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಅವಳನ್ನು ಕಾದಿರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ದೇಹದಿಂದ ಓದಿ ಬಿಡುವಂತಾಯಿತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದನು. ಬಿಳಿ ಕುರ್ಥಾ ಮೇಲೆ ಶಾಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಬಳಿ ಬೆವರು ಮಡಿದಿತ್ತು. ಅವನು ನಂದಿತಾಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಧಾನವಾಯಿತು. ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, “ನೀನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ,” ಎಂದಳು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ನಂದಿತಾಳ ಮೇಲೆ ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಜಾರಿತು. ಅದೇ ಅವಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಚ್ಚಿತು—ಅವನಿಗೆ ಇದು ಕಾಣ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಅವನು ಸಾಲನ್ನು ಓದಿ ತಾನು ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.
ನಂದಿತಾ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರೇನಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಹುಡುಗ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಒಳನುಗ್ಗಿದಳು. “ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ ಜಾಗ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿದೆ. ಇವರಿಗೆ ನಂತರ ಸೀಟು ಕೊಡಬಹುದು.”
“ನಂತರ ಅಂದರೆ ಯಾವಾಗ?” ನಂದಿತಾ ಕೇಳಿದಳು.
“ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುವಾದ್ಮೇಲೆ. ಈಗ ನಿಂತ್ಕೊಳ್ಳಲಿ.”
ಇದು ಕೇವಲ ಒಳಗೆ ಬಿಡದಿರುವುದಲ್ಲ; ಒಳಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ ಯಾವ ಬೆಂಚ್, ಯಾವ ಸಾಲು, ಯಾವ ತಟ್ಟೆ, ಯಾವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಓದನ್ನೇ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು. ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬಳು ಸಣ್ಣಗೆ ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡಕ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು. ನೋಡದೇ ಇರಲಾಗದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವಮಾನ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
ಆ ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೊಸ ಜನ ಬಂದರು—ವರನ ಕಾಲೇಜು ಸ್ನೇಹಿತರು, ಎರಡು ಮಕ್ಕಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಾವ, ಪೂರಿ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದ ಬಾಲಕ. ದಾರಿ ಜಾಮಾಯಿತು. ಹೂಬುಟ್ಟಿ ನೇತುಹಾಕಿದ್ದ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾರುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ “ಒಬ್ಬರೇ ಬನ್ನಿ, ಒಬ್ಬರೇ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಆಗ ನಂದಿತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಅನ್ನು ಅಡ್ಡವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ದಾರಿ ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಹರಿವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿತು—ಒಂದು ನೇರವಾಗಿ ಕೌಂಟರ್ಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಬೇಂಚ್ ಸುತ್ತುಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ. ಜನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಹೊಸ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದರು.
ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಯವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿದ್ದ ರೇಖಾ ಅಕ್ಕ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು; ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆರತಿ ತಟ್ಟೆ ಮಗುವಿನ ಭುಜಕ್ಕೆ ತಾಗದಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜಾಗ ಬದಲಾಗಿತು. ನಂದಿತಾ ನೇರ ಹರಿವಿನ ಮೊದಲಿಗೆಯಾದಳು. ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ, “ಅಯ್ಯೋ, ಸಾಲು ಹೀಗಲ್ಲ!” ಎಂದು ಕೈ ಚಾಚಿದಳು. ಆದರೆ ದೇಹಗಳು ಈಗ ಹೊಸ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದವು; ಅವಳ ಧ್ವನಿಗೆ ಹಿಂದಿನಷ್ಟು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ.
ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ ಯಾರನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದ. ನಂದಿತಾ ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ಕವರನ್ನು ಇಟ್ಟಳು. “ನನ್ನಿಂದ ಕಳಿಸಿದ ಪಾವತಿಗಳ ಸ್ಲಿಪ್ಗಳಿವೆ. ಕೇಟರಿಂಗ್, ಬೆಳಕು, ಮೇಕಪ್ ರೂಂ. ಯಾವ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೀರಿ ಓದಿ.”
ಅತ್ತಿಗೆ ತುಟಿಯ ಅಂಚು ಬಿಗಿಹಾಕಿದಳು. “ಇದು ಹಣದ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕೋ ಜಾಗ ಅಲ್ಲ.”
“ಇಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. “ಇದು ಯಾರನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನ ಒಳಗೆ ಮನೆಯವರಂತೆ ಓದಬೇಕು ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ ಜಾಗ.”
ವಿಕ್ರಮ್ ಆಗಲೇ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲಿನವರು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದರು. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲಿಂದ ಅವರಪ್ಪ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಅಜ್ಜಿ ನಿಂತು ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಿಡಿಕಂಬ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಈಗ ಮಾತು ಕುಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿತಾಳ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಚಳಿ ಏರಿತು. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಿರುಗಿ ಅವಳನ್ನೇ ಸುಡಬಹುದು; ‘ಇವಳಿಗೆ ಏನು ಹಕ್ಕು’ ಎಂದು ಗಾಳಿ ತುಂಬಿದರೆ ಉಳಿದ ದಿನವಿಡೀ ಅವಳ ಮುಖವೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಜನ ಕುಸುಕುಸುವರು. ಆದರೂ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವ ದಾರಿ ಈಗ ಕೀಳು ಬೇಂಚ್ನಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕಡೆ ನೇರವಾಗಿ ತಿರುಗಿದಳು. “ನಾನು ಯಾರು?” ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೇಳದವರು ಇರಲಿಲ್ಲ. “ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಖರ್ಚು ತಡೆಯಾದಾಗ ಹಣ ಹಾಕೋವಳು ಮಾತ್ರವಾ? ಇಲ್ಲ, ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಈ ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿ ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ ಸಾಲಿಗೆ ಮೊದಲು ಕರೆಯಬೇಕಾದವಳಾ? ಈಗಲೇ ಹೇಳು.”
ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ನಕ್ಕಂತೆ ಮಾಡಿ, “ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮಧ್ಯೆ—” ಎಂದು ಮಧ್ಯೆ ಬರಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು.
ನಂದಿತಾ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. “ನೀನು ಅಲ್ಲ. ಅವನೇ ಹೇಳಬೇಕು.”
ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕಂಠದ ನರ ಕಟ್ಟಿ ಎದ್ದಿತು. ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷಣ ಮೇಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ತಂದೆ, ನಂತರ ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕವರಿನತ್ತ ನೋಡಿದ. ಕಾಗದ ಮಡಿತದ ಒಣ ಶಬ್ದ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಓಡಾಟ, ಹೋಟೆಲ್ ಬುಕ್ಕಿಂಗ್, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಿಲ್, ಅವನ ಉದ್ಯೋಗ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಡುವಿನ ಸಾಲ—ಎಲ್ಲವೂ ಕಚ್ಚಿದಂತಿತ್ತು.
“ಅಪ್ಪ,” ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕರೆದಳು, “ಇವಳು ಈಗ ಡ್ರಾಮಾ ಮಾಡ್ತಿದಾಳೆ.”
ಅದೇ ಅವಳ ರಕ್ಷಣಾ ಚಲನೆ. ಹಳೆಯ ಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯ ತಳ್ಳು. ಮೇಲಿಂದ ಅವರಪ್ಪ ಇಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅವಮಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಲು ಅವಳು ಬಯಸಿದಳು. ಆದರೆ ನಂದಿತಾ ಈಗಾಗಲೇ ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೆಸರುಪಟ್ಟಿಗಳ ಟ್ರೇಯನ್ನು ನೋಡಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ “ವರಪಕ್ಷ”, “ಆಪ್ತ ಬಂಧುಗಳು”, “ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್” ಎಂದು ಬಿಳಿ ಕಾಗದದ ಚುಕ್ಕೆಗಳು.
“ಯಾರ ಹೆಸರು ಮೊದಲಿಗೆ ಓದುತ್ತೀರೋ ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣು ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ,” ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳ್ತಿದ್ದೀನಿ.”
ವಿಕ್ರಮ್ ಇಳಿದು ಬಂದ ತಂದೆಯ ಮುಖದ ಮುಂದೆ ನಿಂತೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ. “ನಂದಿತಾ ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವಾದವಳು.” ಮೊದಲ ಮಾತು ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣ ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗನ ಬೆರಳು ಟ್ರೇಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು, ಈಗ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, “ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನು ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ಗೆ ಮೊದಲು ಹಾಕಿ. ಒಳಗೆ ಮೊದಲ ಕರೆಯೂ ಅವಳಿಗೇ. ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ,” ಎಂದನು.
ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಮೆಹೆಂದಿ ಒಣಗಿದ ಹಸಿರಿನಂತೆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸತ್ತಿತು. “ನೀನು ನನಗೆ ಕೇಳದೇ—”
“ನೀವು ಕೇಳೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಅತ್ತಿಗೆ,” ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದನು, ಆದರೆ ಮುಗಿಸಲಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ನಂದಿತಾ ಈಗಾಗಲೇ ಕೈ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಟ್ರೇಯಿಂದ “ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್” ಎಂಬ ಹೆಸರುಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
ಅವಳು ಅದನ್ನು ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಮೊದಲು ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬಲಬದಿಯ ಬೆಂಚ್-ಅಂತರದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ನಿಂದ ಎಳೆದಳು. ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಸೆಲೋಟೇಪ್ ಚೀಳುವ ಶಬ್ದ ಕಚ್ಚಾಗಿ ಎದ್ದಿತು. ಆ ಚೀಳುವ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ತಲೆಗಳೂ ಒಂದೇ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದವು. ಸೌಮ್ಯಾ ಕೈ ಚಾಚುವಷ್ಟರೊಳಗೆ ನಂದಿತಾ ಆ ಹೆಸರುಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಹರಿವಿನ ಬದಿಯ ಮೊದಲ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ, ಕೌಂಟರ್ನಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವ ನೇರ ಮಾರ್ಗದ ಹತ್ತಿರ, ಕಾಣುವಂತೆ ನೆಟ್ಟಳು.
“ಮೊದಲ ಕರೆ ನಂದಿತಾಗೆ,” ವಿಕ್ರಮ್ ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗನತ್ತ ಹೇಳಿದನು.
ಹುಡುಗನ ಧ್ವನಿ ತುಸು ಕಂಪಿಸಿತು, ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ತಡೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. “ನಂದಿತಾ ಅವ್ರು... ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ ದಾರಿ.” ಅವನು ಕೆಂಪು ದಾರಿಯ ಕಂಕಣವನ್ನು ಮೊದಲು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕಟ್ಟಿದ. ಆ ಸಣ್ಣ ಕಂಕಣದ ಚಲನೆಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಲು ಓದುವುದು ಬದಲಾಗಿತ್ತು: ಬೇಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಎದ್ದಾಗ ಯಾರಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದು ದೇಹವೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿತು. ರೇಖಾ ಅಕ್ಕ ಆರತಿ ತಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆಳೆದಳು. ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಸೌಮ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈ ಬಿಡದೆ ನಿಂತಳು; ಈಗ ಅದು ಆಜ್ಞೆ ಕೊಡುವ ಕೈ ಅಲ್ಲ, ಜಾರಿಬಿಡದಿರಲು ತೂಗು ಹಿಡಿದ ಕೈ.
“ಅತ್ತಿಗೆ,” ನಂದಿತಾ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿ, ಬಹಳ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಗೋಡೆಯ ಬೇಂಚ್ ಖಾಲಿ ಇದೆ. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನಂತರ ಕೂರಿಸಬಹುದು.”
ಅವಳು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಠಿಣದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿತು—ತನ್ನ ಕಂಗಣ ಬಿಗಿಸಿಕೊಂಡ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದು, ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ ದಾರಿಯ ಮೊದಲ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಿಂತಳು. ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಮುಗ್ಗರಿಸಿದಾಗ, ನಂದಿತಾ ಬಲಬದಿಯ ಹಳೆಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಣ್ಣ ಗುರುತುಚೀಟಿಯನ್ನು ಸಹ ತೆಗೆಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಬೆಂಚ್-ಅಂತರ ಉಳಿಯಿತು.
ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಸಾಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಬಲಬದಿಯ ಹಳೆಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹೆಡ್ ಟೇಬಲ್ ಗುರುತು ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು; ಆ ಖಾಲಿ ಬೆಂಚ್-ಅಂತರದ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಅಂಚು ಒಂದ್ಸಲ ಎದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು.