ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು

ನಿಹಾರಿಕಾ ಅರ್ಜುನ್‌ನ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದ ರಕ್ತವನ್ನು ತನ್ನ ದುಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದಳು. “ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಬೇಡ,” ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಹತ್ತಿರದ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ತಂದಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಹಿಂದೆ ಸರಿದರು; ಆದರೆ ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಮಾತ್ರ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ, “ನರ್ಸ್‌ಗೆ ಹೇಳಿ, ಈ ಹುಡುಗಿಯನ್ನ ಹೊರಗೆ ಕೂರಿಸಿರಿ. ಸ್ನೇಹಿತೆ ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಒಳಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ದುಪಟ್ಟಿ ಕೆಂಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಹಾರಿಕಾ ಕೈ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೆ ರಕ್ತ ಮತ್ತೆ ಜಾರಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ತಂದಿದ್ದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಚಳಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಇಳಿದು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಿಂದ ಈ ಗದ್ದಲ—ಒಬ್ಬರಿಗೂ ಅದು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್‌ನ ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. “ಫೋನ್ ಅನ್ಲಾಕ್ ಮಾಡು,” ಅವಳು ಅವನ ಕೈಗೆ ಫೋನ್ ಒತ್ತಿ, “ಅಮ್ಮನ ನಂಬರ್ ಅಲ್ಲ, ಮೊದಲು ಶಿಲ್ಪಾ ಅಕ್ಕ,” ಎಂದಳು. ನಂತರ ತಾನೇ ನರ್ಸ್ ಕೌಂಟರ್‌ವರೆಗೂ ಓಡಿ ಬಂದು ಹತ್ತಿರದ ಟೇಬಲ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ತರಿಸಿದ್ದ ರಸೀದಿ, ಪೆನ್, ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ ನಡುವಿಂದ ಪ್ರವೇಶ ಪತ್ರ ಎಳೆದು ತುಂಬಿದಳು.

ನರ್ಸ್ ಶಿಲ್ಪಾ ಅವಳತ್ತ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡಿ, “ಅಟೆಂಡರ್ ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಚಟಾಕನೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ನಾವು ಇದ್ದೇವೆ. ಇವಳು ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ಮಾತ್ರ,” ಎಂದಳು. ನಿಹಾರಿಕಾ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಫಾರ್ಮಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್‌ಗೆ ಅಲರ್ಜಿ ಇರುವ ಔಷಧದ ಹೆಸರು ಬರೆಯಿತು; ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಅವನ ಜ್ವರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಅಂಗಡಿಯ ಬಿಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಶಿಲ್ಪಾ ಆ ಸಾಲನ್ನು ನೋಡಿ ತಲೆದೂಗಿ, “ಸರಿ, ಒಳಗೆ ತರಿರಿ,” ಎಂದಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದಷ್ಟು ನಿಹಾರಿಕಾಗೆ ಬಾಗಿಲು ತಡೆಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಅನುಮತಿ ಅಷ್ಟೇ—ಆದರೆ ಅವಳು ಅದನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಸ್ಟ್ರೆಚರ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದಳು.

ಸ್ಕ್ಯಾನ್, ಹೊಲೆ ಹಾಕುವುದು, ಔಷಧಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಮುಗಿದವು. ಅರ್ಜುನ್‌ಗೆ ಅಜಾಗರೂಕ ಹೊಡೆತ ಮಾತ್ರ, ಅಪಾಯ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ವಸಂತ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಮೃದುವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಬಲವತ್ತಾಯಿತು. “ಈಗ ಸಾಕಾಯಿತು. ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗು. ರಾತ್ರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಕೂತು ಕೊಂಡರೆ ಜನ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ? ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕೂಡ ಬರಬೇಡ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಿಲ್ಲ.” ಮಾತಿನ ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ನಿಹಾರಿಕಾ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಔಷಧಿ ಚೀಟಿ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಳು; ಆದರೆ ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಹಣ ಪಾವತಿಸಲು ಮತ್ತೆ ಆಕೆಯನ್ನೇ ಹುಡುಕಬೇಕಾಯಿತು, ಯಾಕೆಂದರೆ ಯುಪಿಐ ವಿಫಲವಾಗಿತ್ತು, ಮಾವನ ಫೋನ್ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೂ ಕೌಂಟರ್‌ನವನಿಗೆ ನಗದು ಬೇಕಿತ್ತು.

ನಿಹಾರಿಕಾ ತನ್ನ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಸಂಜೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಡಚಿದ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ಲೇಸ್‌ನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಚಿಲ್ಲರೆ ನೋಟನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿದಳು. ನಂತರ ಫಾರ್ಮಸಿಗೆ ಓಡಿ ಔಷಧಿ ತಂದಳು, ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ನೀರು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಳು, ಅರ್ಜುನ್‌ಗೆ ಹೊಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬೆವರು ತಗುಲದಂತೆ ಕೂದಲು ಹಿಡಿದು ಕೊಟ್ಟಳು. ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆಯೂ ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಿಸ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ—ಯಾರಾದರೂ “ಈ ಹುಡುಗಿ ಎಷ್ಟು ಓಡಾಡ್ತಾಳೆ” ಎಂದರೆ ತಕ್ಷಣ “ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಗೋಜಿಗೆ ಬೀಳೋ ಅಭ್ಯಾಸ” ಎಂದು ತೂಕ ಇಳಿಸಿಬಿಡುವುದು. ಉಪಯೋಗ ಬೇಕಾದಾಗ ಒಳಗೆಳೆದು, ಕುರ್ಚಿ ವಿಚಾರ ಬಂದರೆ ಹೊರಗಿಡುವುದು.

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ದಾಟಿದಾಗ ಅವಳೇ ನರ್ಸ್‌ಗೆ ಹಾಸಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕೊಡಲು ಕೇಳಿದಳು. ನಂತರ ಅರ್ಜುನ್ ಮಲಗಿದ್ದ ಕೊಠಡಿ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರದ ಉದ್ದದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿದಾಗ ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಚೀಲವನ್ನು ಆ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದಳು. “ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ಸರಿಯೋಗೋದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹೊರದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇರು.” ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ಒಳಗಿಂದ ಒಮ್ಮೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಚಲಿಸಿದ. ಔಷಧದ ಮಲಗುವಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

“ನೀರು,” ಅವನು ಒಣ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಅಂದ.

ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೋ ಮದುವೆ ಖರ್ಚಿನ ಬಗ್ಗೆ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿಹಾರಿಕಾ ದಾರಿಯಿಂದಲೇ ಗ್ಲಾಸ್ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಜಾರಿದಳು. “ಇಲ್ಲೇ,” ಎಂದು ಅವನು ಕಣ್ಣನ್ನು ಅರ್ಧ ತೆರೆದು ಅವಳ ಕೈಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ. ಆ ಹಿಡಿತ ಬಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆರಾಮ ಹುಡುಕುವವನು ಯಾರನ್ನು ಆರಿಸಿದ್ದಾನೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು, “ಹೊರಗೆ ಬಾ,” ಎಂದಳು.

ಅರ್ಜುನ್ ಕಣ್ಣು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರೆದು ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ. ತುಟಿಯ ಹೊಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ನೋವು ಕಚ್ಚಿದರೂ ಧ್ವನಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. “ಅತ್ತೆ, ನೀವೇ ಹೊರಗೆ ಇರಿ. ನಿಹಾರಿಕಾ ಇರುತ್ತಾಳೆ.” ಕೊಠಡಿ ಸಣ್ಣದು; ಅದರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಾಕ್ಷಿ ನರ್ಸ್ ಶಿಲ್ಪಾ ಮಾತ್ರ. ಅವಳು ಡ್ರಿಪ್ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ವಸಂತ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ‘ಜನ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ’ ಅನ್ನೋದರ ಹಳೆಯ ಅಧಿಕಾರ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಒಣಗಿತು.

“ನಿನಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತು ಈಗ?” ಅತ್ತೆ ಕಿಸುಕಿದಳು.

“ನನಗೆ ಈಗ ನೀರು ಯಾರು ಕೊಟ್ಟರು, ಔಷಧಿ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ರಾತ್ರಿ ಯಾರು ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದು ಸಾಕು,” ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದ. ನಂತರ ನಿಹಾರಿಕಾವತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಿ, “ಕುಳಿತುಕೋ. ಹೋಗ್ಬೇಡ,” ಎಂದನು.

ಅವಳಿಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ವಾಕ್ಯ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲಲ್ಲ, ಹಾಸಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಸ್ಟೂಲ್ ಅವಳದಾಯಿತು. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಔಷಧ ಸಮಯ ನೋಡಿದಳು. ಅವನಿಗೆ ವಾಂತಿ ಬಂದ್ರೆ ಹಿಡಿದಳು. ಅವಳ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿದ ದಣಿವು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಆದರೂ ಅವನು ಹಠಾತ್ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ಅವಳ ಮುಖವೇ. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ದಾಟಿ ಮಧು ಮಾವ ಬಂದಾಗ, “ಇನ್ನೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಉತ್ತರಿಸಿದ, “ಅವಳು ಉಳ್ತಾಳೆ.” ಆ ‘ಉಳ್ತಾಳೆ’ಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಜಾಗ ಇತ್ತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು; ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಾಗಿಲಾಚೆಯೇ ಕಾದಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಇದ್ದ ಮನೆ ಜಯನಗರದ ಹಳೆಯ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಾಗಿತ್ತು—ಕೆಳಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಲೀಕರು, ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭಾಗ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಗಳು. ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ತೀರ್ಮಾನ ಹೇಳಿದಳು. “ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ನೀನು ನೇರವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಿಜಿಗೆ ಹೋಗು. ಈ ಎರಡು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬಾಗಿಲ ದಾಟೋ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ.”

“ನನ್ನ ಪಿಜಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರೆ,” ನಿಹಾರಿಕಾ ಹೇಳಿದಳು. “ನಿನ್ನೆ ಇಂದಿನಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದೀನಿ.”

“ಆಗ ಸ್ನೇಹಿತೆಯವರ ಬಳಿ ಹೋಗು. ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಅರ್ಜುನ್ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ತಲೆ ಹಿಡಿದ. ಹೊಲೆ, ಔಷಧ, ಜ್ವರದ ಬೇಗೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಅವನ ಮುಖ ಬಿಳಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಗಿದಾಗ ನಿಹಾರಿಕಾ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹಿಡಿದಳು. “ನೀನು ಬಿಡು.” ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಫೋನ್ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು. ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ತೆಗೆದು ಮಾತನಾಡಿ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, “ಹೌದು ಅಕ್ಕ, ಈ ಹುಡುಗಿ ತುಂಬಾ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಆಗಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ನಾವು ಗಡಿ ಇಡ್ತಿದ್ದೀವಿ,” ಎಂದಳು. ಮಾತು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿತ್ತು.

ನಿಹಾರಿಕಾ ಬ್ಯಾಗ್ ಮೌನವಾಗಿ ಎತ್ತಿದಳು. “ನಾನು ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್‌ವರೆಗೂ ಬರುತ್ತೀನಿ,” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದಳು.

“ಬೇಡ,” ಎಂದ ವಸಂತ ಅತ್ತೆ.

“ಬರುತ್ತಾಳೆ,” ಎಂದ ಅರ್ಜುನ್.

ಆಮೇಲೆ ದಿನವೆಲ್ಲ ಸೇರಿಕೊಂಡ ದಣಿವಿನ ಮಧ್ಯೆ ಅವನಿಗೇ ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕೆಲಸ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮೆಡಿಕಲ್ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ರಸೀದಿ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ನೇರವಾಗಿ ನಿಹಾರಿಕಾ ಕಡೆ ಇಟ್ಟ. ಮನೆಯ ಕೆಳಗಡೆ ಮಾಲೀಕರ ಹೆಂಡತಿ “ಯಾರು ಈ ಹುಡುಗಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು ತಡವದೆ “ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತಾಳೆ, ಈಗ ಔಷಧ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳ್ತಾಳೆ,” ಎಂದ. ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅತ್ತೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಲು ಜಾಗ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅವಳ ಚಳಿಯಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ನೋಡಿ ಅರ್ಜುನ್ ಅದನ್ನು ತೆರೆದು, “ಮೊದಲು ನೀನು ತಿನ್ನು,” ಎಂದ. ನಿಹಾರಿಕಾ ನಕ್ಕಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ನೆಲಕ್ಕೇ ಕುಳಿತಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಮೆಟ್ಟಿಲಂಚಿನ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಅಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅವಳೊಳಗೆ ಏನೋ ಸಡಿಲವಾಯಿತು.

ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊಡೆತ ಬಂತು. ಮಧು ಮಾವ ಮನೆಗೆ ಇಬ್ಬರು ಬಂಧುಗಳು ಬಂದಿದ್ದರು. ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಚಪ್ಪಲಿಗಳ ಸಾಲು, ಒಳಗೆ ಉಕ್ಕಿನ ತಟ್ಟೆ ಸದ್ದು, ದೇವರ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಕರ್ಪೂರ ವಾಸನೆ. ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ನಿಹಾರಿಕಾವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, “ನೀನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಅವನಿಗೆ ಗಂಜಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗು. ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯೋದು ಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ,” ಎಂದಳು. ಉಪಯೋಗ ಬೇಕಾದಾಗ ಗಂಜಿ ಮಾಡು; ಮುಖ ಬೇಕಾದಾಗ ಮರೆಯಾಗು.

ಅರ್ಜುನ್ ಒಳಗಡೆ ತಲೆನೋವಿನಿಂದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದಿದ್ದ. ಅವನು ಗಂಜಿ ಅರ್ಧವಾಗಿ ಕುಡಿದು ಮತ್ತೆ ವಾಂತಿ ಮಾಡಿದ. ವಸಂತ ಅತ್ತೆಯ ಬಂಧುಗಳ ಮುಂದೆ ಗೊಂದಲ ತೋರಬಾರದು ಎಂದು ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. ನಿಹಾರಿಕಾ ಒಂದೇ ಓಟದಲ್ಲಿ ಬಕೆಟ್, ಟವೆಲ್, ನೀರು ತಂದಳು. ಅವನ ಅಂಗಿಯ ಕಾಲರ್ ತೇವವಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಅವಳು ತಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತೊಳೆದು, ಹಾಸಿಗೆ ಚೀಲ ಬದಲಾಯಿಸಿದಳು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಬಂಧುಗಳು ನೋಡಿದರು; ಒಬ್ಬಳು ತುಟಿಯನ್ನು ಮಡಿಸಿ ನಿಂತಳು. ಇದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಲೀಕರ ಹುಡುಗ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು, “ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಗೇಟ್ ಹಾಕ್ತೀನಿ,” ಎಂದನು.

ನಿಹಾರಿಕಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ನಿಂತಳು. ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದರೆ ಪಿಜಿ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದರೆ ಬಾಗಿಲು ತಡೆ. ಅರ್ಜುನ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ವಾಂತಿ ಹಿಡಿದು ಬಾತ್ರೂಮಿನ ಕಡೆ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ almost. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಕೈಗಿಂತ ಬೇಗ ಅವನ ಕೈ ಅವಳನ್ನೇ ಹಿಡಿದಿತು. “ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದನು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತ. “ನನ್ನ ರೂಮ್ ಕೀ ಎಲ್ಲಿದೆ?”

ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಳು. “ಅದು ನನಗಿದೆ. ಈಗ ಮಾತಾಡೋ ಸಮಯ ಅಲ್ಲ.”

“ಕೀ ಕೊಡಿ.”

“ಮೊದಲು ಬಂಧುಗಳು ಹೋಗಲಿ. ಬಳಿಕ ನೋಡೋಣ.”

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೋವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಸರ ಹೊತ್ತಿತು. “ನೋಡೋಣ ಅಂದ್ರೇ ಇದೇನಾ? ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಯಾರು ಇದ್ದರು? ಇಡೀ ದಿನ ಯಾರು ಬ್ಯಾಗ್ ಹೊತ್ತರು? ಈಗ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಅವಳೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ?”

ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಧ್ವನಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿದರೂ ವಿಷ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. “ನಾಳೆ ಜನ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಹುಡುಗಿ ರಾತ್ರಿ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ—”

“ಹುಡುಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ,” ನಿಹಾರಿಕಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಂದಳು. ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿತು. ಅವಳ ಶಬ್ದ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ. “ನನಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಜಾಗ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯೋದಾದ್ರೆ ಅಡಗಿಸಿ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಈಗ ಹೊರಟು ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಕೆಳಗಡೆ ಬೆಂಚ್ ಇದ್ದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀನಿ.”

ಆ ಮಿತಿ ಅವಳ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗಾಳಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಬೇಡಿಕೆ ಅಲ್ಲ; ತಳಹದಿ. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಕೀಲಿಗಳ ಪುಟ್ಟ ಉಂಗುರ ಹೊರತೆಗೆದಲು ಯತ್ನಿಸಿದ; ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಸಂತ ಅತ್ತೆಯ ಚೀಲದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ಕೊಡಿ.”

ಮಧು ಮಾವ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ದಿನವೆಲ್ಲ ಗಮನಿಸದೆ ಇದ್ದವರು ಈಗ ಮಾತ್ರ ಮುಖ ನೋಡಿದರು. ವಸಂತ ಅತ್ತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಂಬಂಧಿಗಳತ್ತ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೆಟ್ಟಿಲ ದಾರಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಚೀಲದ ಜಿಪ್ ಜರ್ಕನೆ ತೆರೆದು ಕೀಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಳು. “ಇದರಿಂದ ಏನೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ,” ಎಂದು ಅವಳು ನಿಹಾರಿಕಾಗೆ ಅಲ್ಲ, ಸುತ್ತಲಿನ ಗಾಳಿಗೇ ಹೇಳಿದಳು.

ಅರ್ಜುನ್ ಆ ಕೀಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕ್ಷಣವೂ ವಾಗ್ವಾದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಸಣ್ಣ ಬದಿಯ ಕೊಠಡಿ ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಮನೆಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದಂತೆ ಇದ್ದರೂ, ಬೇರೆ ಬಾಗಿಲು ಹೊಂದಿತ್ತು—ಅವನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗ. ದಿನಗಳ ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಮೇಜು, ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯ ಕುರ್ಚಿ, ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಚಾರ್ಜರ್, ನಾಣ್ಯ, ಔಷಧ ಚೀಟಿ. ಅರ್ಜುನ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರುವಾಗ ತತ್ತರಿಸಿದ; ನಿಹಾರಿಕಾ ಅವನ ಮೊಣಕೈ ಹಿಡಿದಳು. ಕೆಳಗಿನಿಂದ ವಸಂತ ಅತ್ತೆ, “ಓಪನ್ ಬಿಡ್ಬೇಡಿ,” ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು—ಅದು ಆದೇಶಕ್ಕಿಂತ ತಡವಾದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಪ್ರಯತ್ನದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಹಾರಿಕಾ ನಿಂತಳು. ಒಳಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಳೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗವಲ್ಲ; ಯಾರೋ ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ತಡೆದಿದ್ದ ರೇಖೆ ದಾಟುವುದು. ಅರ್ಜುನ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕೈದವಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, “ಮೊದಲು ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗು,” ಎಂದನು.

ಕೆಳಗಡೆ ಪಾತ್ರೆ ಸದ್ದು, ಮೆಟ್ಟಿಲ ತಿರುವಿನ ನೆರಳು, ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಮಾತುಕತೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಬೆಲೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಚ್ಚು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ನಿಹಾರಿಕಾ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು; ಅವನು ಈಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳುವವನಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ತಡೆ ಮುಚ್ಚುವವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳು ಒಳಗೆ ನಡೆದು ಹೋದಳು. ಬ್ಯಾಗ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ತಿರುಗಿ ಬಾಗಿಲಂಚಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಳು. “ನಾನಿಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ನಂತರ ಹೊರಗಿನ ದಾರಿಯಿಂದ ಹಾಸಿಗೆ ಮಡಚಿದ ಮೆತ್ತೆ, ಸ್ವಚ್ಛ ಚಾದರ, ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ, ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ತಂದನು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬೆಡಿನ ಮೇಲೆ ಚಾದರ ಹಾಸಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಅವಳ ದುಪಟ್ಟಿ ಒಣಗಲು ಹಾಕಿ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿತು. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲಿಲ್ಲ; ಅರ್ಧ ತೆರೆದೇ ಇತ್ತು. ನಂತರ ಅವನು ಒಳಗಿನ ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದ.

ಕೊಠಡಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು—ಮಡಚಿದ ಮೆತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಚಾದರ ಸಮವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಚಳಿಯಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು, ಬಾಗಿಲ ಸೀಳಿನಿಂದ ಬರುವ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹಳದಿ ದೀಪ ಹೊತ್ತೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.