ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದ ಕೀಲಿ
“ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಬ್ಯಾಗ್ ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡಿ, ನಂದಿತಾ ನೀನೇ ಈ ಎರಡು ಚೀಲ ಹಿಡುಕು,” ಎಂದು ಮಾಧವನ ಅತ್ತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂದಾನಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ನ್ನು ಮಲ್ಲಿಕಾಗೆ ಒತ್ತಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ನಂದಿತಾಳ ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲದ ಕಡ್ಡಿ ಕೊರೆತಿಟ್ಟಿತು.
ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ನಿರೀಕ್ಷಣಾ ಕೋಣೆ ಅದು. ಹೊರಗೆ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮಿನ ಮೇಲೆ ರೈಲು ಘೋಷಣೆ ಒಡೆದಂತೆ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು, ಒಳಗೆ ಚಹಾ ಸ್ಟಾಲ್ನ ಹೊಗೆ, ಬಿಸಿ ಲೋಹದ ವಾಸನೆ, ಒದ್ದೆಯಾದ ಕಲ್ಲಿನ ನೆಲ. ಗೋಡೆಯ ಅಂಚಿನ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಂದಿತಾ ಈಗಾಗಲೇ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕೂರಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೈಚೀಲದ ಜಿಪ್ಅೊಳಗೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಮಡಚಿ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದ ಬಿಲ್ ಒಂದಿತ್ತು—ಮಾಧವನ ತಾಯಿಗೆ ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಔಷಧಿಯದು. ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ; ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ ಕೂಡ ಯಾರೂ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಅವಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಮಲ್ಲಿಕಾ ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಅತ್ತೆ ಮೊದಲು ಅವಳನ್ನೇ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ ಮಗಳು, ನೀನು ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ,” ಎಂದು ಬೆಂಚಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ನ್ನು ಸರಿಸಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿದರು. ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ನೀನು ನಿಂತುಕೊಂಡರೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ನೀನೇ ಮನೆಯವರಂತೆ,” ಎಂದರು. ಆ “ಮನೆಯವರಂತೆ” ಎನ್ನುವ ಪದದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ; ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ನಂದಿತಾ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ಹಲವಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಒರೆಸಿ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು; ಇಂದು ಅದನ್ನು ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಆದರೂ ಕತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ದಾರದ ಘರ್ಷಣೆ ಗುರುತು ಉಳಿದಿತ್ತು. ಮಾಧವ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಳ ಜೊತೆ ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಚಹಾ ಕುಡಿದು, “ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವಿಷಯ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಆಗೋಕೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿದವನೇ. ಈಗ ಅತ್ತೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಆ ಮಾತುಗಳ ಸೊಪ್ಪೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮಲ್ಲಿಕಾದ ದುಪಟ್ಟಾ ಸರಿಯುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ನೋಡಿಕೊಂಡ, ಅವಳಿಗೆ ನೀರು ತಂದ, ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡೂ ಚೀಲಗಳ ತೂಕವನ್ನು ನೋಡದೇ ಹೋದ.
“ನಂದಿತಾ, ಟೋಕನ್ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಎರಡು ಚಹಾ ತರು. ಮಲ್ಲಿಕಾಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಕಡಿಮೆ,” ಎಂದು ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು. ಹೇಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅಕ್ಕರೆಯ ಜೋಡಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಕೆಲಸ ಹಂಚುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾತ್ರ. ಮಾಧವ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ, ಆದರೆ ಬಾಯಿ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಬಳಿ ಒಮ್ಮೆ ನೆರಳು ಬಂತು. “ನಂದಿತಾ?” ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಶಾಂತ ಧ್ವನಿ. ಅವಳು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ವಿನಯ್. ಕಪ್ಪು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ಫೈಲ್. ಅವನು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದಂತೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಬರಲು ಹಕ್ಕು ಇರುವವನ ನಿಶ್ಚಲತೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವಳ ಮಾವ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಉಸಿರಾಟ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಒಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
“ನಿನ್ನ ಫೋನ್ ಬ್ಯುಸಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು,” ಎಂದು ಮಾವ ಹೇಳಿದರು. “ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಜಿನವರು ಕಾಯ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯ ಕೀಲಿಯ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಸಹಿ ಬೇಕಂತೆ.”
ಕೋಣೆಯ ಒಳಗಿನ ಓಟ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ತಪ್ಪಿತು. ಅತ್ತೆ ಗೊಂದಲದಿಂದ ನೋಡಿದರು. “ಯಾವ ಮನೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ವಿನಯ್ ಉತ್ತರಿಸಿದ. “ಕನಕಪುರ ರಸ್ತೆಯ ಮನೆ. ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ನಂದಿತಾ ಹಾಕಿದ್ದಾಳೆ. ಬಾಡಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಇವಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಡಿಗೆ ಗ್ಯಾಸ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”
ಇದು ಘೋಷಣೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಚೀಲದ ತೂಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏನೋ ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿಹೋಯಿತು. ಮಾಧವ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳನ್ನೆದುರು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದ.
“ಅವಳು ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು?” ಅತ್ತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆಗಿಂತ ಅವಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಂದಿತಾ ಇನ್ನೂ ತನ್ನವರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ದವಳಾಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
“ಒಳಗೆ,” ಎಂದ ವಿನಯ್ ಸಾದಾಸೀದಿಯಾಗಿ. “ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಕೀಲಿಹಸ್ತಾಂತರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತೆ. ಅವಳು ಮಾಲೀಕ ಪಕ್ಕ.”
ಅವನು ಯಾರನ್ನೂ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಫೈಲ್ನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದದು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ. “ಇದನ್ನ ಹಿಡ್ಕೋ,” ಎಂದ. ನಂತರ ಮಲ್ಲಿಕಾಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅತ್ತೆಗೆ ನಗು ಇಲ್ಲದೆ, “ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಬೇಕು,” ಎಂದ. ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ತೋರಿಸಿದ. ತಾನು ನಿಂತಿದ್ದ. ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಯಾರೂ ವಿವರಿಸಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಜಾಗ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಯಾರ ಕೆಲಸ ಯಾರ ಕೈಯಿಂದ ಸರಿಸಲಾಯಿತು—ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದರು.
ನಂದಿತಾ ಕುಳಿತಾಗ ಅವಳ ಮುಂಗೈ ಮೇಲೆ ಚೀಲದ ಕಡ್ಡಿ ಬಿಟ್ಟ ಕೆಂಪು ಗೀಳು ಮಲ್ಲಿಕಾದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಂತು. ಮಲ್ಲಿಕಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂದಾನಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಳು. ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮುಖ.
ಮಾಧವ ತಡವಾಗಿ ಸರಿದು ಬಂದ. “ನೀನು... ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದನು.
“ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೇ ಬೇಸರ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಖಾತೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಚೇರಿ ಶೈಲಿ ಮಾತ್ರ.
ಮಾವ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಜಿನ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದರು. ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಳೆಗಳ, ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ ಬಾಟಲ್, ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್, ಪೆನ್ಗಳ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಡುವೆ ಕೀಲಿಹಸ್ತಾಂತರದ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಕಂದು ವಲಯ ಮೂಡಿತ್ತು; ಯಾರೋ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಕಾಯಿಸಿದ ಬಿಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಣ್ಣಗಾದ ಗುರುತು. ನಂದಿತಾ ಸಹಿ ಹಾಕಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಮಾಧವನ ದೃಷ್ಟಿ ಅವಳ ಬ್ಯಾಗಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗುಚಿದ ಔಷಧಿ ಬಿಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತು. ಅರ್ಧ ಮಡಿತದಿಂದ ಕಾಗದದ ಕೊನೆ ಜಾರಿಬಂದಿತ್ತು: ದಿನಾಂಕಗಳು, ಮೊತ್ತಗಳು, ಫಾರ್ಮಸಿಯ ಹೆಸರು. ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನು ನೋಡದೇ ಉಳಿಸಿದ ಹಲವು ಚಿಕ್ಕ ಖರ್ಚುಗಳ ಗುಂಪು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗೂಡಿತ್ತು.
ಅವನು ಕಾಗದವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ. “ಇದು ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆಯಾ?”
ನಂದಿತಾ ಕಾಗದವನ್ನು ಒಳಗೆ ತಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ಎಸೆಯಲು ಸಮಯ ಆಗಲಿಲ್ಲ.”
ವಿನಯ್ ಸಹಿ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟ. “ಇಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ.” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕೆಲಸದ ನಿಶ್ಚಿತತೆ ಹೊಂದಿತ್ತು; ಹೆತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಮೃದುತನವಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಂದಿತಾಳ ಪೆನ್ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆಯದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅವನೇ ತೆರೆಯಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ. ಚಿಕ್ಕ ಚಲನೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಗೋಚರಿಸುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.
ಮಾಧವನ ಅತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಕಟುವಾಗಿ ನಕ್ಕಳು. “ಹೊಸ ಮನೆ, ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಆಗಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದಾ? ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲವಾ?”
ನಂದಿತಾ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿದಳು. “ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಕೇಳಬೇಕು. ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ನಿರ್ಧಾರ ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.”
ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣಂಚು ಒಣಗಿದಂತೆ ಬಿಗಿಯಾದವು. “ಅಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ಈಗ ಹೀಗೆ?”
ಮಾಧವ ತಕ್ಷಣ, “ಅತ್ತೆ, ಬಿಡಿ,” ಎಂದನು; ಆದರೆ ಆ “ಬಿಡಿ”ಯಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಸಂದರ್ಭ ಸಮಾಧಾನ ಮಾತ್ರ. ಇದೇ ಅವನ ಸಮಸ್ಯೆ. ಎಲ್ಲಾಗಲೂ ಕೂಡ.
ನಂದಿತಾಳ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿತು. ವಿನಯ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ಸಂದೇಶ: “ಗ್ಯಾಸ್ವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಐದು ನಿಮಿಷ.” ಅವಳು ಪರದೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಧವ ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ನಂದಿತಾ.”
ಅವಳೊಳಗೆ ಏನೂ ಒಡೆದಿಲ್ಲ. ಒಡೆದು ಹೋಗಬೇಕಾದದ್ದು ಮೊದಲೇ ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಅನೇಕ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಗಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು.
ಮಾಧವ ಅವಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಣಾ ಕೋಣೆಯ ಬದಿಯ ಚಹಾ ಸ್ಟಾಲ್ವರೆಗೂ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ. ಹೊರಗೆ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲೆ ರೈಲು ಬಂದು ನಿಂತದ್ದರಿಂದ ನೆಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಂಪಿಸಿತು. ಸ್ಟಾಲ್ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಕಾಗದದ ಕಪ್ಗಳು ಇವೆ; ಒಂದರ ಹೊಗೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ಟಾಲ್ವಾಲಾ ಯಾರಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಏನೋ ಹೊರತೆಗೆದ. ಚಿಕ್ಕ ಕೀಲಿಕೈಚೈನ್. ನೀಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಟ್ಯಾಗ್ ಇನ್ನೂ ಅವಳು ಕೊಟ್ಟಾಗ ಬರೆದ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು—“ಎಸ್-3, ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬೆಳಕು ಆಫ್ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.”
ನಂದಿತಾಳ ಎದೆಗೆ ಮೃದುವಾದ, ಅಸಹ್ಯವಾದ ನೋವು ತಟ್ಟಿತು. ಅದು ಅವನ ಹಳೆಯ ರೂಮ್ನ ಕೀಲಿ. ಮಳೆ ರಾತ್ರಿ ಅವಳೇ ತೆಗೆಸಿ ಡುಪ್ಲಿಕೇಟ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ, ಅವನು “ನೀನೇ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲ” ಎಂದು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಸಿಬಿಟ್ಟ ಕೀಲಿ. ಎರಡು ವರ್ಷ ಅವಳ ಬಳಿ ಇತ್ತು. ಮೂರು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೊನೆಗೂ ಅವಳ ಮಾವನ ಮೂಲಕ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೇ ಅದು ಮತ್ತೆ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ.
“ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ,” ಎಂದನು ಮಾಧವ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ, ಬೆವರಿನ ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ. “ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತೀಯೆ ಅಂತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಅತ್ತೆ ಮಾತು, ಮನೆ ಒತ್ತಡ, ಮಲ್ಲಿಕಾ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತುಕತೆ... ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಆ ಮನೆ ಬಿಡು. ನನ್ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ಗೆ ಬಾ. ಈ ಕೀಲಿಯನ್ನ ಮತ್ತೆ ತೆಗೆದುಕೋ.”
ಅವನು ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಲು ಬಂದ. ಸ್ಟಾಲ್ನ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಪ್ವೊಂದು ಜಾರಿತು; ಚಹಾದ ಮೇಲಿನ ತೆಳು ಹೊದಿಕೆ ಕಂಪಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಿಂತಿತು.
ನಂದಿತಾ ಕೀಲಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವನು ಕೊಡದಿದ್ದದ್ದು ಮನೆ ಅಲ್ಲ; ಸ್ಥಾನ. ಈಗ ಅವಳು ಸಹಿ ಹಾಕಿದ ಕಾಗದದ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ತುರ್ತು ಬಂದಿತ್ತು.
“ಮಾಧವ,” ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, “ನಾನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಈ ಕೀಲಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಳಗೆ ಬರಲು ಹಕ್ಕು ಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಇಲ್ಲ ನೀನು.”
ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅರ್ಥವಾಗದ ಖಾಲಿತನ, ನಂತರ ಬೇಗ ಬಂದ ಭಯ. “ಹೀಗೆ ಹೇಳಬೇಡ. ನಾನು ಸರಿಪಡಿಸ್ತೀನಿ.”
“ಸರಿಪಡಿಸಲು ಏನೂ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ.” ಅವಳು ತನ್ನ ಫೈಲ್ನ್ನು ಎದೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. “ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯುವವರ ಬಳಿ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ.”
ಅವನು ಇನ್ನೂ ಕೈ ಚಾಚಿಯೇ ನಿಂತ. ಕೀಲಿ ಅವನ ಬೆರಳ ನಡುವಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಪವಾಗಿ, ಚೀಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಒಳಗಿಂದ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು—ಯಾರಿಗೋ ಕರೆದು ಕೋಪಗೊಂಡಂತೆ. ಮಲ್ಲಿಕಾದ ಸ್ಯಾಂಡಲ್ ಶಬ್ದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬಳಿ ಕೇಳಿಬಂತು. ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಮಾಧವ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಇಡುವವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.
ನಂದಿತಾ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೈಯನ್ನೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಮುಂದೆ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ. ನಿರಾಕರಣೆಗೂ ಒಂದು ಸರಳ ರೂಪ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಸಾಕು.
ವಿನಯ್ ಹೊರಗಿನ ದಾರಿಯಿಂದ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ದೂರದಿಂದ “ನಂದಿತಾ,” ಅಷ್ಟೆಂದ. ಕರೆಯಲ್ಲ ಒತ್ತಾಯ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಜಾಗ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವನ ಸಹಜ ಸ್ವರ.
ನಂದಿತಾ ತಿರುಗಿದಳು. ನಡೆದು ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕೀಲಿಹಸ್ತಾಂತರ ರಸೀದಿಯ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಳು; ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಚಹಾ ಹಣ ಇಟ್ಟು, ಸ್ಟಾಲ್ವಾಲನ ಕಡೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಮಾಧವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಯನ್ನೂ, ಅವನ ಬಾಯಿಯಲ್ಲೇ ಅಟಕಿದ ತಡವಾದ ಮಾತನ್ನೂ ಅವಳು ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ನಂತರ ವಿನಯ್ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಕಡೆ ನಡೆದು ಹೋದಳು.
ಬೆಂಚು ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಚಹಾ ಕಪ್ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತ ನಿಂತಿತ್ತು; ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮೇಜಿನ ತುದಿಗೆ ಸರಿದು ಬಂದ ಕೀಲಿ ಮಲಗಿತ್ತು. ಮೇಲೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಹೊಗೆರೇಖೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು.