ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಕುರ್ಚಿ ಮತ್ತೆ ಅವಳದೇ
ಶಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮೊದಲ ಲಾರಿಯ ಚಾಲಕ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದ, ಒಳಗಿನ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಗಿರೀಶ ಕೈತಟ್ಟಿ ದೂರ ಸರಿಸಿದ. “ಇಂದು ನೀನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಟೇಬಲ್ ಕಡೆ ನಿಲ್ಲು. ರಿಲೀಸ್ ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಕೈಪಿಡಿ ಯಂತ್ರ, ಟೋಕನ್ ಚಿಟ್, ಬೇ ಲಾಕ್ ಕೀ — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಡೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಶಟರ್ ಹೊರಗೆ ಮೂರು ವಾಹನಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು; ಒಳಗೆ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳು ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತ ಜನರಂತೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬಂದಿದ್ದವು. ಬೇ ವಿಳಂಬದ ಅಲಾರಂ ಕೆಂಪಾಗಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿತ್ತು. ನಂದಿನಿಯ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಗಿದ್ದು ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು.
ಬೆಂಗಳೂರು ಪೂರ್ವ ಭಾಗದ ಈ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್-ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಗೋದಾಮಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಕಳೆದ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದ ಗಿರೀಶನೇ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ. ಮಾಲೀಕರ ಮಾವನ ಮಗನ ಪರಿಚಯ, ಎರಡು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳು, ಹತ್ತಿರ ನಿಂತವರ ಮೇಲೆ ಆದೇಶದ ಗಂಭೀರ ಗಾತ್ರ — ಅಷ್ಟೇ ಅವನ ಹುದ್ದೆ. ನಂದಿನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದದ್ದು ವೇತನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ ಖರ್ಚಿನ ಮಾತು ಊಟದ ತಟ್ಟೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; “ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಸ್ಥಾನ ಇರಬೇಕು” ಎಂದು ಮಂಜುಳ ಅತ್ತೆ ನಿನ್ನೆ ತಟ್ಟೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ತಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ, ಮನೆ ಮಾತು, ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ದುಡಿಮೆ ಜೊತೆಗೆ ಬರುತ್ತವೆ; ಕೆಳಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದುಡಿಮೆಗೂ ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
“ಬೇ-ಒನ್ ಮೊದಲು ಬಿಡಿ,” ನಂದಿನಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಐಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಒಳಗಿನ ಲೋಡ್ ಮೊದಲು ಹೋಗಬೇಕು. ಸೂರ್ಯ ಏರ್ತಾನೆ.”
ಗಿರೀಶ ಅವಳತ್ತ ನೋಡದೇ ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಹಿಡಿದ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ. ಆ ಒಣ ಕಾಗದದ ಸದ್ದು ಚಳಿ ಹಿಡಿದ ಚಪಾತಿಯಂತೆ ಕರಕರ ಬಿತ್ತು. “ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಹೇಳ್ಬೇಡ. ಶಫೀ, ಎರಡನೇ ಟ್ರಾಲಿ ತರು.”
ಶಫೀ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಕೈ ಈಗಾಗಲೇ ಮೊದಲ ಬೇ ಕಡೆ ತಿರುಗಿತ್ತು. ಗಿರೀಶ ಕೂಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಮಾರ್ಗ ಬದಲಿಸಿದ. ಇದೇ ಮೊದಲ ಸೀಳು. ತಪ್ಪು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟ ಟ್ರಾಲಿ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಮೂಲೆ ತಗುಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ರೇಟ್ ಎರಡು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವು; ಒಳಗಿನ ಮಿಠಾಯಿ ಬಾಕ್ಸ್ಗಳು ಅಲುಗಾಡಿದವು. ಚಾಲಕ ಹೊರಗಿನಿಂದ “ಮ್ಯಾಡಂ, ಟೈಮ್ ಹೋಗ್ತಿದೆ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಗಿರೀಶ ಉತ್ತರಿಸದೆ, “ಯಾರೂ ಈ ಕಡೆ ಬರಬೇಡಿ,” ಎಂದು ನಂದಿನಿಯ ಮುಂದೆಯೇ ಒಂದು ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.
ಅವಳು ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಕುರ್ಚಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತು ರಿಲೀಸ್ ಪಟ್ಟಿ ಓದಿದಳು. “ನಾಲ್ಕನೇ ಟೋಕನ್ ಈಗ ಬಿಡಿದರೆ ಒಳಗೆ ಲೇನ್ ಮುಚ್ಚುತ್ತೆ.”
“ನೀನು ಟೇಬಲ್ ಕಡೆ ಹೋಗು,” ಅವನು ದವಡೆಯನ್ನು ಬಿಗಿದು ಹೇಳಿದ. “ನಿನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸೋದೇ ಸಾಕಷ್ಟು.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಜೇಬಿನೊಳಗಿನ ಫೋನ್ ನಡುಗಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ‘ಅತ್ತೆ’ ಎಂದು ಮಿನುಗಿತು. ಹಾರ್ನ್, ರಬ್ಬರ್ ಚಕ್ರಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿ, ಶಟರ್ ಸರಪಳಿಯ ಜಟ್ಟು ನಡುವೆ ಅವಳು ಕಿವಿಗೆ ಹಿಡಿದಳು.
“ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ?” ಮಂಜುಳ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದಿನಂತೆ ಬಂತು. “ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಹುಡುಗನ ಮನೆವರು ಕೇಳಿದ್ರು — ‘ನಂದಿನಿ ಈಗ ಯಾವ ಹೊಣೆ ನೋಡ್ತಾಳೆ?’ ಅಂತ. ಹೆಸರೇ ಇದೆ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಲಲ್ಲ ಕಣೇ.”
ನಂದಿನಿ ಶಟರ್ ಅಂಚಿನತ್ತ ಕಣ್ಣು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ, “ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದೀನಿ ಅತ್ತೆ. ನಂತರ ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದಳು.
“ನಂತರ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವಾಗ? ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳ್ತೀವಿ ಅಂದ್ರೆ ನಿಂತ ಹುದ್ದೆ ಇರಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಮಾತು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಲಿ.”
ಕರೆಗೆ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಗಿರೀಶ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡೇ ತಲೆ ನುಡಿದ. “ಮನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ತರುತ್ತೀಯಾ? ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲು.”
ಈ ಬಾರಿ ಸಾಲು ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಎರಡನೇ ಲಾರಿ ಚಾಲಕ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಿಲ್ ಫೈಲ್ ಹಿಡಿದು ಶಟರ್ಗೆ ತಟ್ಟಿದ. ಒಳಗೆ ಕಚ್ಚಾ ತರಕಾರಿ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳು ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಊಟದ ಕಂಟೇನರ್ಗಳು ಎರಡು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಸೇರಿ ಲೇನ್ ಕುತ್ತಿಕೊಂಡವು. ಗಿರೀಶ ಮೊದಲ ಬೇ ಲಾಕ್ ತೆರೆಯದೇ ಮೂರನೇ ಬೇಗೆ ರಿಲೀಸ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಒಳಗಿನ ರೋಲಿಂಗ್ ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಎದುರು ಎದುರು ನಿಂತು ಜಾಮ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಶಫೀ “ಸರ್, ಇವು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ” ಎಂದಾಗ ಅವನು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ, “ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆ!” ಅಂದ.
ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಲು ಜಾಗವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಾರ್ಟ್ ಚಕ್ರ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗ್ರೀವ್ಗೆ ಹತ್ತಿ ಅಳಿದು ನಿಂತಿತು. ಡಬ್ಬಿಗಳೊಳಗೆ ಸೂಪ್ ತೂಗಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರ್ಟ್ ತಾಗಿದಾಗ ಬಿಸಿ ಗ್ರೇವಿಯ ಬಕೆಟ್ ಅಂಚಿನಿಂದ ಚೆಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಳದಿ ರೇಖೆ ಹರಡಿತು. ಕಿಚನ್ದಿಂದ ರವೀ ಓಡಿಬಂದು, “ಇನ್ನೂ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೋದರೆ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲ್ ಆರ್ಡರ್ ಹಾಳಾಗುತ್ತೆ!” ಎಂದು ಬಾಯ್ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ನರಳಿದ. ಗಿರೀಶ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದ.
“ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಕೊಡು,” ಎಂದು ಅವನು ನಂದಿನಿಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಶಫೀಗೇ ಕೂಗಿದ. “ಎಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ?”
“ಮ್ಯಾಡಂ ಮುಂದೆ ಇತ್ತು ಅಲ್ವಾ, ನೀವೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ್ರಿ,” ಶಫೀ ಹೇಳಿದ.
ಗಿರೀಶ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಅನ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೊಡೆದ. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ತಪ್ಪು ಕ್ರಮ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಿನುಗಿತು. ಅವನು ಪಾಸ್ ಕೋಡ್ ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಿದ; ಇನ್ನೊಂದು ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಲಾಕ್ ಸಮಯ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಹೊರಗೆ ಚಾಲಕರು ಈಗ ಒಳಗೆ ತಲೆ ಹಾಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬನು ನಗು ಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ ಬಾಯಿಗೆ ರುಮಾಲು ಹಿಡಿದ.
ನಂದಿನಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು. “ಮೊದಲ ಬೇ ಲಾಕ್ ತೆರೆಯದೆ ಈ ಜಾಮ್ ತೆರೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಟ್ ಮೂರು ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಬೇಕು. ಐಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಮೊದಲು, ಬಳಿಕ ಬಿಸಿ ಲೋಡ್. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎರಡೂ ಹಾಳು.”
“ನನಗೆ ಗೊತ್ತು,” ಎಂದು ಗಿರೀಶ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಕೋಡ್ ಮೇಲೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇವೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಲೀಕ ಶಿವಕುಮಾರ ಗೋದಾಮಿನ ಒಳದ್ವಾರದಿಂದ ಬಂದು ಜಾರಿ ನಿಂತ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಗ್ರೇವಿ, ಗಲಿಬಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಕ್ರೇಟ್ಗಳು, ಹೊರಗಡೆ ಕೂಗುತ್ತಿರುವ ಚಾಲಕರು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ — ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವು. “ಇನ್ನೂ ರಿಲೀಸ್ ಯಾಕಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಅವನು ಗರ್ಜಿಸಿದ.
ಗಿರೀಶ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಾಗಿಲು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಕಡ್ಡಾಯ ತಡೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದಿತು. ಶಫೀ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. “ಇದು ಈಗ ತೆರೆಯೋದಿಲ್ಲ ಸರ್. ಕ್ರಮ ತಪ್ಪಿದೆ.”
ನಂದಿನಿ ಗಿರೀಶನ ಕೈಯತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ಚಾಚಿದಳು. “ಇಗೇ ಕೊಡಿ.”
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಬಳಿಕ ಶಿವಕುಮಾರನ ಕಣ್ಣು, ಚಾಲಕರ ಕಣ್ಣು, ಶಫೀಯ ಕಣ್ಣು — ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಕೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿಬಿಟ್ಟ. ಜೊತೆಗೆ ಕೀ ರಿಂಗ್ ಕೂಡ ಅವಳ ಬೊಟ್ಟೆ ಬೆರಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವಳು ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಮೊಣಕಾಲಿಗೆ ತಗುಲಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಅರ್ಧವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಯಂತ್ರವನ್ನು ತನ್ನ ಅಂಕೆಯೊಳಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. “ಶಫೀ, ಕಾರ್ಟ್ ಮೂರು ಹಿಂದು. ರವೀ, ಐಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ಗೆ ದಾರಿ ಖಾಲಿ. ಹೊರಗಿರುವ ಬೇ-ಒನ್ ಚಾಲಕ, ಬಿಲ್ ರೆಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಈಗ ನನ್ನ ಧ್ವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕದಲ್ಬೇಕು.”
ಆಕೆ ಒತ್ತಿದ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಬೇ ಲಾಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಅಂದಿತು. ಶಟರ್ ಅಂಚಿನ ಗಾಳಿಯೇ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿದಂತಾಯಿತು. “ಮೂರು… ಎರಡೂ… ಈಗ ತಳ್ಳಿ.” ಶಫೀ ಕಾರ್ಟ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆದ, ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವನು ನಂದಿನಿ ತೋರಿಸಿದಂತೆ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಗ್ರೇವಿ ಹಚ್ಚಿದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅವಳು ಖಾಲಿ ಕ್ರೇಟ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಹಿಡಿತ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇಲ್ಲಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿಗೆ. ಬಿಸಿ ಡಬ್ಬಿ ಬದಿಗೆ ಹಾಕ್ಬೇಡಿ.” ರವೀ ಕಿಚನ್ ಹುಡುಗರನ್ನು ಕರೆದು ಸರಪಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ. ಮೊದಲ ಐಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಹೊರಗೆ ಸರಿದಾಗ ಚಾಲಕ ತಕ್ಷಣ ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ. ಗಿರೀಶ “ಮೊದಲು ಮೂರನೇ ಬೇ—” ಎಂದು ಕೂಗಿದ, ಆದರೆ ಯಾರೂ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳು ಎರಡನೇ ರಿಲೀಸ್ ಕೊಟ್ಟಳು. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಚಲಿಸಿದವು. “ಹಳದಿ ಸ್ಟಿಕರ್ಗಳು ಎಡಕ್ಕೆ. ಕೆಂಪು ಬಿಲ್ಗಳು ಕಾಯಲಿ. ಬೇ-ಟು ಇನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿರಲಿ,” ಅಂದಳು. ಚಾಲಕರು ಒಳಗೆ ಬಿದ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದದ್ದೇ ಇಲ್ಲ; ಅವಳ ಕೈ ಸಂಕೇತ ನೋಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ಸರಿಸಿದರು. ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಹಿಂದೆ ಗಿರೀಶ ಕಡೆ ಗುಂಪಾಗಿದ್ದವರು ಈಗ ನಂದಿನಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದೊಡನೆ ತೂಕ ಸರಿಸುವ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಕಾದರು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಗಿದ್ದ ಅವಳ ತಣ್ಣಗಿನ ಡಬ್ಬಿ ಕಾರ್ಟ್ ತಾಗಿಕೊಂಡು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಶಫೀ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟ.
ಗಿರೀಶ ಮತ್ತೆ ಒಳಬರುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದ. “ಅದು ನನ್ನ ಕ್ರಮ. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಕೊಡು. ನಾನು ಮಾಡ್ತೀನಿ.”
ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣು ಕೂಡ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. “ನಿಮ್ಮ ಕ್ರಮಕ್ಕೇ ಜಾಮ್ ಆಯ್ತು. ಬೇ-ಟು ತೆರೆಯೋದಾದ್ರೆ ಹೊರಗಿನ ಮೈಸೂರು ಲೋಡ್ ಒಳಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತೆ.”
ಅವನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕೀ ರಿಂಗ್ಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ನಂದಿನಿ ಬೆರಳನ್ನೇ ಬಿಡದೇ, ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ರಿಲೀಸ್ ಪಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಕಡೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಕಾಗದದ ಗುಚ್ಛ ಅವನಿಂದ ಜಾರಿಬಿದ್ದು ನೆಲದ ಗ್ರೇವಿಗೆ ತಗುಲಿತು. ಒಣ ಕಾಗದದ ಕರಕರ ಸದ್ದು ಈಗ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಚಾಲಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಬಾಗಿ ಆ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲು ಹೋಗಿ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ಯಾವದು ಮೊದಲು?”
“ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲ್ ನಂತರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಾಲ್. ನಂತರ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಲಂಚ್,” ಅವಳು ಕ್ಷಣವೂ ಕಳೆಯದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ನೀವು ಎಂಜಿನ್ ಆಫ್ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.”
ಆಜ್ಞೆಗೆ ತಕ್ಷಣ ಚಲನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಒಂದೊಂದು ಲೇನ್ ಹಿಡಿದವು. ಶಟರ್ ಕೆಳಗಿನ ಧೂಳು ಚಕ್ರದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತಿರುಗಿತು. ಗಿರೀಶ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಅವನ ಸ್ಥಾನ ಗೋಚರಿಸದೇ ಹೋಯಿತು. ಅವನು ಕೂಗಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೂಚನೆಗೂ ಎದುರುಗಡೆ ಇರುವವರು ನಂದಿನಿಯ ಮುಖ ನೋಡಿದರು; ಅವಳು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕದಲಿದರು. ಇದೇ ಅವನ ನಿಜವಾದ ನಷ್ಟ — ಬಾಯಿ ಅವನದು, ಚಲನೆ ಅವಳದು.
ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸಿಕ್ಕು ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು. ಹೊರಗಡೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಬಿಳಿ ರೆಫ್ರಿಜರೇಟೆಡ್ ಲಾರಿ ಮಾಲೀಕನ ದೊಡ್ಡ ಗ್ರಾಹಕರದ್ದು; ಅದಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಹನ್ನೆರಡು ನಿಮಿಷದ ಕಿಟಕಿ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಿನ ಹಿಂಬದಿ ಬೇ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಸಿಲುಕಿತು. ಮೊದಲ ಬೇ ಹೊರಟ ಲಾರಿಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಎರಡನೇ ಕಾರ್ಟ್ ನುಗ್ಗಬೇಕಿತ್ತು; ಆದರೆ ಸಿಲುಕಿದ ಬಾಗಿಲು ಹಾದಿ ಮುಚ್ಚಿದ. ಒಳಗೆ ಎರಡು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿಂತವು. “ಇದನ್ನೇ ಬಿಡೋದ್ರೇ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಡ್ ಹಾಳು, ಅದನ್ನೇ ತಡೆಯೋದ್ರೇ ಈ ಗ್ರಾಹಕ ಕೈ ತಪ್ಪ್ತಾನೆ,” ರವೀ ಉಸಿರಾಟದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.
ಶಿವಕುಮಾರ ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಬಳಿ ಬಂದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೋಪದ ಬದಲು ಲೆಕ್ಕ ಇತ್ತು. “ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು. ತಪ್ಪಾದ್ರೆ ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದನು.
ಗಿರೀಶ ಆ ಕ್ಷಣ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದ. “ಸರ್, ನಾನು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಬೇ-ಟು ಓಪನ್ ಮಾಡಿ—”
“ಇಲ್ಲ,” ನಂದಿನಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಶಟರ್ಗೆ ತಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. “ಬೇ-ಟು ಈಗ ತೆರೆಯೋದಾದ್ರೆ ಫ್ರಿಜ್ ಲೋಡ್ ತಾಪಮಾನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ, ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತೆ. ಬೇ-ಒನ್ ಅರ್ಧ ಖಾಲಿ ಇದೆ. ಬಿಳಿ ಲಾರಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಬೇಕು. ಶಫೀ, ಹೊರಗಿನ ನೀಲಿ ವ್ಯಾನ್ ಮೂರು ಅಡಿ ಹಿಂದೆ. ಚಾಲಕ, ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಬಲಕ್ಕೆ. ರವೀ, ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಾಲ್ ಲೋಡ್ನ ಎರಡು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಬೇ-ತ್ರೀಗೆ ಡೈವರ್ಸ್ ಮಾಡಿ. ಇದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದ ದಾರಿ.”
“ಅದು ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಬಾರದು,” ಗಿರೀಶ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೇಳಿದ. “ಕಾನ್ಸೋಲ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲಾಗಿನ್ ಇದೆ.”
ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ಆ ಲಾಗಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬಾಗಿಲು ಸಿಲುಕಿದೆ.”
ಅವಳು ಶಿವಕುಮಾರನತ್ತ ತಿರುಗಿದಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ನನ್ನ ಕ್ರಮವೇ ಓಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀವು ಗ್ರಾಹಕ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳ್ತೀರ.”
ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಬಿಡದೆ ಶಿವಕುಮಾರ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಕಪ್ಪು ತೂಗುಪಟ್ಟಿಯ ಕೀ-ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದ. ಅವನ ಕೈ ನೇರವಾಗಿ ಗಿರೀಶನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿಯ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ, ಅವಳ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಅದು ಬಿತ್ತು. “ರನ್ ಮಾಡು,” ಎಂದನು.
ಅದು ಸಾಕಾಯಿತು. ಗಿರೀಶ ಮುಖ ಬಾಡಿ ಹೋಗಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. ಅವನು ಇನ್ನೂ “ಸರ್, ಆದರೆ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ, ಆದರೆ ಶಿವಕುಮಾರ ಅವನತ್ತ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ನಂದಿನಿ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಬಿಳಿ ಲಾರಿ ಶಟರ್ ಹೊರಗೆ ಕಿಚ್ಚಿನಂತೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಎಲ್ಲರು ಅವಳ ಕೈಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. “ನೀಲಿ ವ್ಯಾನ್ ಹಿಂದೆ. ಈಗ. ಶಫೀ, ಚೈನ್ ತೆಗೆಯಬೇಡಿ, ಕೇವಲ ಪಿನ್ ತೆಗೆ. ರವೀ, ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಎರಡು ಬೇ-ತ್ರೀಗೆ ಓಡಿಸು. ಡ್ರೈವರ್, ಲೈಟ್ ಆನ್ ಇಟ್ಟು ಬಾ.” ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಚಕ್ರಗಳು ಹೊಸ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದವು. ನೀಲಿ ವ್ಯಾನ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದಾಗ ಬೇ-ಒನ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಡಿ ಜೀವಂತ ಜಾಗ ಮೂಡಿತು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವಳು ರೆಫ್ರಿಜರೇಟೆಡ್ ಲಾರಿಯನ್ನು ಕೋನಕ್ಕೆ ತಂದಳು. ಸಿಲುಕಿದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಎತ್ತಲು ಹೋಗದೆ, ಅರ್ಧ ತೆರೆಯುವ ಅಳತೆಯಲ್ಲೇ ಐಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಿದಳು. ಚಳಿ ಹೊಗೆ ಒಂದು ತುಂಡಾಗಿ ಹೊರಬಂತು. ಒಳಗಿನ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಅಡ್ಡಬಿದ್ದರೂ ಶಫೀ ಅವಳ ಸೂಚನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಒಂದು ಚಕ್ರ ತಿರುಗಿಸಿ ದಾರಿಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ತೆರೆದ. ಕಷ್ಟದ ನಡುವೆ ಮೊದಲ ದೊಡ್ಡ ಲೋಡ್ ಕವಾಟ ದಾಟಿದ ಕ್ಷಣ, ಎಲ್ಲರೂ ಉಸಿರೆಳೆದರು — ಆದರೆ ನಂದಿನಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.
“ಮುಂದಿನದು,” ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದಳು. “ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಾಲ್ ಲೋಡ್ ಬೇ-ತ್ರೀ. ಕೆಂಪು ಬಿಲ್ಗಳು ಈಗ. ಹಳದಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ.” ಗಿರೀಶ ಮತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, “ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ—” ಎಂದಾಗ ನಂದಿನಿ ಕೈ ಹಿಂಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. “ಬೇ ರನ್ ಆಗ್ತಿದೆ. ದೂರ ನಿಲ್ಲಿ.”
ಅವನ ಕೈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಚಾಲಕ ಒಬ್ಬನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅವನಿಗೇ ಬಿಲ್ ಚಾಚಿದ; ಮತ್ತೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಹಿಂಪಡೆದು ನಂದಿನಿಯ ಮೇಜಿಗೆ ಇಟ್ಟ. ರವೀ ತನ್ನ ಹುಡುಗರಿಗೆ, “ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದಂತೆ,” ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಇದು ಮಾತಿನ ಹೊಗಳಿಕೆಯಲ್ಲ; ಪಾಳೆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮುದ್ರೆ.
ಕೊನೆಯ ದಟ್ಟ ರಿಲೀಸ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸಲ ಓಡಿತು. ಬೇ-ಒನ್ನಿಂದ ಚಳಿ ಲೋಡ್ ಹೊರಟಿತು, ಬೇ-ತ್ರೀಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಾಲ್ ಸರಿಯಿತು, ಮಧ್ಯದ ಲೇನ್ನ ಬಿಸಿ ಊಟದ ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಹಿಂಡಿ ಹೋದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ತರ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ನಂದಿನಿಯ ಬೆರಳುಗಳು ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಬಿದ್ದವು; ಕೀ ರಿಂಗ್ ಅವಳ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಿರೀಶ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಚಾಲಕನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ತೋರಿಸಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದ; ಚಾಲಕ “ಮೊದಲು ಮ್ಯಾಡಂ ಕೇಳ್ತೀನಿ” ಎಂದು ಕಣ್ಣು ಕೂಡ ಮಿಟುಕಿಸದೆ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಭುಜಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕುಸಿದವು.
ಶಟರ್ ಸಾಲು ಕೊನೆಗೂ ಚಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಶಿವಕುಮಾರ ನೆಲದ ಗ್ರೇವಿ, ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಿಲ್ಗಳು, ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರಟ ವಾಹನಗಳು, ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೂತಿರುವ ನಂದಿನಿ — ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ. ಬಳಿಕ ಅವನು ಗಿರೀಶನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಗುರುತು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಎಳೆದಂತೆ ತೆಗೆದಿಲ್ಲ; ಅಷ್ಟು ನಾಟಕ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ಹೇಳಿದ: “ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಡೆಸ್ಕ್ ನಂದಿನಿಯದು. ನೀನು ಹೊರಗಿನ ರಿಸೀವಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು.”
ಅದೇ ವಾಕ್ಯ ಗೋದಾಮಿನೊಳಗೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ ಶಬ್ದದಂತೆ ಬಿತ್ತು. ಗಿರೀಶ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕುರ್ಚಿ ಕಡೆ ನೋಡಿದ; ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಂದಿನ ರಿಲೀಸ್ ಪಟ್ಟಿ ತೆರೆದು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
ಹೊರಗಿನ ಸಾಲು ಕರಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳು ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಸರಿಸಿ, ಮಾಲೀಕನ ಕೀ-ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಮುಂದೆ ಬೆರಳು ಒರೆಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಧೂಳನ್ನು ತಟ್ಟಿ, ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಪ್ರವೇಶ ಚೀಟಿಯ ಕರಕಿದ ಅಂಚನ್ನು ಸವರಿ, ಲಾಗಿನ್ ತಟ್ಟಿದಳು. ಪರದೆ ಬೆಳಗಿ ತೆರೆಯಿತು. ಶಟರ್ ಆಕೆಯ ಧ್ವನಿಗೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿತು. “ಬೇ-ತ್ರೀ ರಿಲೀಸ್ ಮಾಡಿ.”