ನನ್ನಿಗೋಸ್ಕರ ತೋಡಿದ ಗುಂಡಿಗೆ ಅವನೇ ಬಿದ್ದ
ಚೆಕ್ಲಿಸ್ಟ್ನ್ನು ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಕಾವ್ಯದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿ ಒತ್ತಿದ. “ಈ ಮೂರು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳ ಕೊರತೆ ಹಳೆಯದಾಗಿರಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಇಂದು ಡೋರ್ ರಿಲೀಸ್ ಆಗೋದು ನೀನು ಸೈನ್ ಮಾಡಿದ್ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ.” ಹಿಂಬದಿ ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಯಲ್ಲಿ ಶಟ್ಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತಿತ್ತು; ಒಳಗಿಂದ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಅಲ್ಲ, ಯಂತ್ರಗಳ ಬಿಸಿ ಉಸಿರು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಟ್ರಾಲಿಯ ಚಕ್ರ ಜಾಮಾಗಿ ಗೀಳುವ ಶಬ್ದ, ಹಳದಿ ದೀಪದ ಹಂ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸ್ಟ್ರೆಚ್ ರಾಪ್ನ ತೆಳು ಚಿಳಚಿಳ—ಎಲ್ಲವೂ ಕಾವ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್ನ ಉದುರಿದ ಅಂಚು ಸವರಿಕೊಂಡಿತು; ಚೀಲದೊಳಗೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಮುಡಿದ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಸೀತಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು. ತಿಂಗಳಾಂತ್ಯದ ಮನೆಯ ಔಷಧಿ ಹಣ ಇದೇ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
“ನಾನು ಆಗ ನೈಟ್ ಶಿಫ್ಟ್ನಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ,” ಕಾವ್ಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ,” ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ನಗುತಲೇ ಬಾಯಿ ಬಿಗಿಸಿದ, “ಹಳೆಯ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರಿಗಾಗಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಶಶಿಯ ಮನೆಯವರು ಏನು ಯೋಚಿಸ್ತಾರೆ? ಕೆಲಸಲ್ಲೂ ಹಿಡುಕಿಲ್ಲ, ಮನೆಗೂ ಸರಿಯಲ್ಲ ಅಂತ.” ಅವನು ಚೆಕ್ಲಿಸ್ಟ್ನ ಕೆಳಭಾಗದ ಕೆಂಪು ಬಾಕ್ಸ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟ. “ಸ್ವೀಕರಿಸಿ—ಖರ್ಚು ಕಟ್—ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮುಂದುವರಿಕೆ. ಸೈನ್.”
ಸೈಡ್ ಲೇನ್ನಿಂದ ಮಂಜು ಅಕ್ಕ ಒಂದು ನೀಲಿ ಟಿಫಿನ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದು ಬಂದಳು. ಶಶಿಗೆ ಊಟ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವಳು ನಿಂತಳು. ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಆ ನಿಲ್ಲುವಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. “ಮಂಜು ಅಕ್ಕ, ನೋಡಿ, ಮನೆ ಮಾತಾದ ಹುಡುಗಿ ಅಂದ್ರೆ ಹೀಗಿರ್ಬೇಕಾ? ಒಂದು ಕೊರತೆ ಬಂದಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಕಂಪನಿಯ ಜೊತೆ ನಿಂತು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದ್ರೆ ಮದುವೆ ಮನೆ ಹೇಗೆ ಸಾಗುತ್ತೆ?”
ಮಂಜು ಅಕ್ಕದ ಕಣ್ಣು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕಾವ್ಯದ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಂತು; ಅಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಲೆಕ್ಕ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಈ ತಿಂಗಳು ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕೆ ಬೇಡವೆ ಎಂಬ ಮನೆಯ ಮೇಜಿನ ಲೆಕ್ಕ. ಕಾವ್ಯ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ತಗ್ಗಿ, ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಆದರೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದ, “ಶಶಿ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ. ಅವನಿಗೆ ಅಂಗಡಿ ಕೌಂಟರ್ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋ ಹೆಂಗಸು ಬೇಕು, ಪ್ರತಿದಿನ ಡಿಪೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳೋವಳು ಬೇಡ.”
ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದ ನೋಡಿದಳು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೊರತೆ ಫಾರ್ಮ್ ಅಲ್ಲ. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ಹಳೆಯದು, ಆದರೆ ಕೆಳಗೆ ಇಂದಿನ ಹಸ್ತಾಂತರ ಸಮಯ ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಬಲ ಮೂಲೆ ಬಳಿ “ರಿಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ದೃಢೀಕರಣ” ಎಂದು ಮುದ್ರಿತ ಸಾಲು. ಅದರ ಮುಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಣ್ಣ ಬಾಕ್ಸ್, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಟಿಕ್ ಮಾಡದದ್ದು: “ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಮರುಎಣಿಕೆ ನಡೆದಿದ್ದು, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಹಾಜರಿದ್ದಾನೆ.” ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತದ್ದನ್ನು ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ತಪ್ಪಾಗಿ ಓದಿದ.
“ನೋಡಿದಿಯಾ? ಸರಳ ವಿಷಯ. ನೀನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಡೋರ್ ತೆರೆಯುತ್ತೆ, ಟ್ರಕ್ ಹೋಗುತ್ತೆ, ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಉಳಿಯುತ್ತೆ.” ಅವನು ಕೀಬಂಚ್ನ್ನು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಆಡಿಸಿದ. “ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಇಂದುಲೇ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ಕಳಚಿ ಕೊಡ್ತೀಯ.”
ಕಾವ್ಯ ಕಾಗದ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಮೊದಲ ಓದಿನಲ್ಲೇ ಒಂದು ಚುಕ್ಕೆ ತಪ್ಪು ಕಾಣಿಸಿತು. ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಕೊರತೆ ಮೂರು ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರೂ ಮರುಎಣಿಕೆ ಬಾಕ್ಸ್ ಟಿಕ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಹಸ್ತಾಂತರ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗೇ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಎರಡನೇ ಸಹಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಇಂದಿನ ಲೇನ್ಗೆ ಕಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಲು ಅವನು ಈ ಸಣ್ಣ ಬಾಕ್ಸ್ ಸೇರಿಸಿದ್ದ. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಸೈನ್ ಮಾಡದೇ ಕಾಗದ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದಳು. ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಡೋರ್ ಸೀಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ. ಅರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಹಳೆಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಇಂದಿನ ಹಸ್ತಾಂತರಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದು ಖರ್ಚು ಕಡಿತ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದ.
“ಮರುಎಣಿಕೆ ನಡೆದಿದ್ದು ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳು ನಿಲ್ಲಬೇಕು,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು.
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ತುಟಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕಾರ ಎತ್ತಿದ. “ಅಯ್ಯೋ, ಈಗ ನೀನೆ ವಿಧಾನ ಕಲಿಸ್ತೀಯಾ? ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸೈನ್ ಮಾಡು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಶಶಿಯ ಅಮ್ಮಗೆ ನಾನೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತೀನಿ—ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತ ಇಲ್ಲ ಅಂತ.”
ಶಶಿ ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಲೇನ್ ಕೀ ಇತ್ತು; ಅದನ್ನು ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣಗೆ ಕೊಡಲು ಬಂದಿದ್ದ. ಮಾತಿನ ಕೊನೆಯ ತುಂಡು ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. “ಏನು ವಿಚಾರ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
“ವಿಷಯ ಏನೂ ಇಲ್ಲ,” ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಕಾಗದ ಕಾವ್ಯದತ್ತ ಮತ್ತೆ ತಳ್ಳಿದ, “ಮನೆಯವರ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅನ್ನೋದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಅವಕಾಶ. ನೀನೇ ಹೇಳು ಶಶಿ, ಕೆಲಸದ ತಪ್ಪು ಬಂದಾಗ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳೋ ಹುಡುಗಿ ಒಳ್ಳೆಯದಾ, ನೆಟ್ಟಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಹುಡುಗಿ ಒಳ್ಳೆಯದಾ?”
ಶಶಿ ಬಾಯಿ ತೆಗೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಕಾಗದದ ಕೆಂಪು ಬಾಕ್ಸ್ ಕಡೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟಳು. “ಇಲ್ಲಿ ‘ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಹಾಜರಿದ್ದಾನೆ’ ಅಂತೆ. ಹೌದಾ?” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಸಮವಾಗಿತ್ತು.
“ಹೌದು. ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀನಿ,” ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಕಿಡಿಕಾರಿದ. “ಇಗ ಸೈನ್ ಮಾಡಿಸ್ಕೋ. ಟ್ರಕ್ ಕಾಯ್ತಿದೆ.”
“ಹಾಗಿದ್ರೆ ವಿಧಾನ ಪೂರ್ಣ ಮಾಡೋಣ,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಪಕ್ಕದ ಚೆಕ್ಲಿಸ್ಟ್ ಡೆಸ್ಕ್ ಮೇಲಿದ್ದ ರಬ್ಬರ್ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಲೇನ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಬ್ಲಾಕ್ನ್ನು ಚಕ್ರಗಳ ಮುಂದೆ ತುಳಕಿ ಅಟ್ಟಿದಳು. ಟ್ರಾಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿತು. “ಮಂಜು ಅಕ್ಕ, ನೀವು ಕೇಳಿದೀರಲ್ಲ—ಇವರು ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮರುಎಣಿಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಶಶಿ, ನೀನು ಕೀ ಹಿಂತಿರುಗಿಸ್ಬೇಡ ಇನ್ನೂ. ಡೋರ್ ಹಿಡಿ.”
“ಏನ್ ಡ್ರಾಮಾ ಇದು?” ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಕೂಗಿದ. “ಟ್ರಾಲಿ ಬಿಡು. ಡೋರ್ ಓಪನ್ ಮಾಡು.”
ಆದರೆ ಅವಳ ಕೈ ಈಗಾಗಲೇ ಹಸ್ತಾಂತರ ಗಂಟೆ ತಟ್ಟಿತ್ತು. ಒಳಗಿಂದ ದಾಖಲೆ ಕೊಠಡಿಯ ದಪ್ಪ ಗಾಜಿನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಲೆಕ್ಕಿಗನಾದ ಪರಮೇಶ್ ತಲೆತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಕಾವ್ಯ ಕಾಗದವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದಳು. “ಮರುಎಣಿಕೆ. ಅಧಿಕಾರಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ. ಸೀಲ್ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಇದೆ.”
ಈ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವೇ ಸಾಕಾಯಿತು. ಪರಮೇಶ್ ಹೊರಬಂದ. ಅವನಿಗೆ ಈ ವಲಯದ ದುಡಿಮೆಯ ಕಾನೂನು ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು—ಒಮ್ಮೆ ಮರುಎಣಿಕೆ ಬಾಕ್ಸ್ ಟಿಕ್ ಆದರೆ ಲೇನ್ ಮುಚ್ಚಲೇಬೇಕು; ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಹೊರಹೋಗಲು ಆಗದು; ವ್ಯತ್ಯಾಸ ದೃಢಪಟ್ಟರೆ ವೆಚ್ಚ ಮೊದಲು ಅವನ ರಿಲೀಸ್ ಖಾತೆಗೆ ಹೊಕ್ಕೀತು. ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣದ ಕತ್ತು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. “ಅದು ಹಳೆಯ ಕೊರತೆ. ನಾವು ಒಳಗೆ ಮಾತಾಡ್ಕೋಬಹುದು,” ಎಂದನು ತಕ್ಷಣ.
“ಒಳಗೆ ಮಾತಾಡೋದು ಆಗೋದಿಲ್ಲ,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು. “ನೀವು ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಸೀಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ. ‘ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ’ ಅಂತ ಟಿಕ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಸ್ಥಳ ಇಲ್ಲೇ.”
ಪರಮೇಶ್ ಕಾಗದ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಓದಿದ. ಅವನ ಭ್ರೂಗಳು ಜಾರಿದವು. “ಯಾರ ಟಿಕ್ ಇದು?”
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಕ್ಷಣಕಾಲ ತಡಮಾಡಿದ. ಅದೇ ತಡದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ನೋಡಿದಳು—ಅವನು ಈಗ ಕಾಗದವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು, ಡೋರ್ ನಿಂತಿತ್ತು, ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಮಧ್ಯೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಮೊದಲು ಅವಳಿಂದ ಸ್ವೀಕಾರ ಸಹಿ ಮಾಡಿಸೋಣ. ನಂತರ—”
“ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲು ಓದಿ,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಅವನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಮುದ್ರಿತ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟಳು. “ಮರುಎಣಿಕೆ ವೇಳೆ ಹಾಜರಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಯ ದೃಢೀಕರಣ ಮೊದಲು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಯಾರೂ ಖರ್ಚು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ.”
ಪರಮೇಶ್ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಪೆನ್ ನೀಡಿದ. “ಸೈನ್ ಮಾಡಿ. ನಂತರ ಎಣಿಕೆ.”
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. “ಈಗ ಸಮಯ ಹೋಗ್ತಿದೆ. ಟ್ರಕ್ ಸ್ಲಾಟ್ ಮಿಸ್ ಆಗುತ್ತೆ. ನೀವ್ಯಾಕೆ ನಿಯಮ ಹಿಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ?”
ಕಾವ್ಯ ನೆಟ್ಟಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. “ನಿಯಮ ನಾನು ಹಿಡ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ನೀವು ಟಿಕ್ ಮಾಡಿದೀರಿ.”
ಆ ಮಾತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಹಾಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮಂಜು ಅಕ್ಕ ಟಿಫಿನ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಳು. ಶಶಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಬಂಚ್ನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಡೆಸ್ಕ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ. ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖದ ಛಲ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಡಿಲವಾಯಿತು. ಅವನು ಸೈನ್ ಮಾಡದೇ ಹೊರಹೋಗಲು ತಿರುಗಿದ. ಕಾವ್ಯ ಅವನಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಪಕ್ಕದ ಸ್ಲೈಡಿಂಗ್ ಗ್ರಿಲ್ ಎಳೆದು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಮುಚ್ಚಿದಳು. “ಮರುಎಣಿಕೆ ಶುರುವಾಗುವವರೆಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಲೇನ್ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಏರಿಳಿತ ಇರಲಿಲ್ಲ.
“ನೀನು ನನಗೆ ದಾರಿ ತಡೆಸ್ತೀಯಾ?” ಅವನು ಕಿಡಿಗೇಡಿತನದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದ.
“ಕಾಗದ ತಡೆಯುತ್ತಿದೆ,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು. ನಂತರ ಶಶಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ಡೋರ್ ಸೀಲ್ ಓದಿ,” ಎಂದಳು.
ಶಶಿ ಮೊದಲು ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖ ನೋಡಿದ, ನಂತರ ಕಾವ್ಯದದು, ನಂತರ ಕಾಗದದ ಸಾಲು. ಅವನ ಕಂಠ ಒಣಗಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವನು ಸೀಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಓದಿದ. ಅದು ಕಾಗದದಲ್ಲಿದ್ದದ್ದಿಗೇ ಸರಿಹೊಂದಿತು. ಹಳೆಯ ಕೊರತೆಯ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲಕುಸಿತದಂತೆ ಕುಸಿದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಂದಿನ ಟ್ರಕ್ಗೆ ಸೇರಿದ್ದು; ಹಳೆಯ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಇದನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬರಲು ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಧ್ಯ—ರಿಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ.
ಪರಮೇಶ್ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. “ವಿಜಯ್, ನಿಮ್ಮ ದೃಢೀಕರಣ ಇಲ್ಲದೆ ಈ ಎಣಿಕೆ ಶುರುವಾಗಲ್ಲ. ದೃಢೀಕರಣ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಪ್ಪು ದಾಖಲಾತಿ. ಎರಡರಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತದೆ.”
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಈಗ ಧ್ವನಿ ಬದಲಿಸಿದ. “ಕಾವ್ಯ, ನೀನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸ್ತಿದ್ದೀಯ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕ. ಕೆಲಸ ಪ್ರತ್ಯೇಕ.”
ಅವಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನತ್ತ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ಇನ್ನಷ್ಟೇ ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದವರು ನೀವು.” ನಂತರ ಮಂಜು ಅಕ್ಕ ಎದುರಲ್ಲೇ, ಯಾರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಟ್ಟದಷ್ಟು ಸಮ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಮನೆ ಮಾತು ಈ ಲೇನ್ಗೆ ತರಬೇಡಿ. ತರ್ದೀರಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಅಕ್ಷರ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೇ ಬೀಳುತ್ತವೆ.”
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಈಗ ಎರಡು ದಾರಿಗಳೂ ಮುಚ್ಚಿದವು. ಸೈನ್ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ತಪ್ಪು ದಾಖಲಾತಿ. ಸೈನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಮರುಎಣಿಕೆಯ ಹೊಣೆ ಅವನದಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಕೊನೆಗೆ ಪೆನ್ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು, ಕಾಗದದ ಕೆಳಗೆ ಉಗ್ರವಾಗಿ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ. “ಇಗಾ ಎಣಿಸಿ. ಏನೂ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ.”
“ಸಿಗೋದು ಈಗಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದೆ,” ಕಾವ್ಯ ಎಂದಳು; ಆದರೆ ಅವಳು ವಿವರಣೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಒಂದೊಂದರ ಸ್ಟ್ರೆಚ್ ರಾಪ್ ಕತ್ತರಿಸಲು ಬ್ಲೇಡ್ ಕೊಟ್ಟಳು, ಎಣಿಕೆ ಓದಿದಳು, ಪರಮೇಶ್ಗೇ ಮರುಬರೆಹ ಹೇಳಿಸಿದಳು. ಹಳೆಯ ಕೊರತೆಯ ಮೂರು ಬಾಕ್ಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಇಂದು ಬಂದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮಿಶ್ರ ಲೋಡ್ನ ತಪ್ಪು ಲೇಬಲ್ನಡಿ ಹೊರಬಂದವು. ಮೂರನೇದು ದಾಖಲೆಯಲ್ಲೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸರಿಪಡಿಸಿದಾಗ ಪರಮೇಶ್ ಮೂಲ ದಾಖಲೆಯ ಎದುರು ಟಿಕ್ ಗುರುತು ತಿರುಗಿಸುತ್ತ ಹೋದ—ಕಾವ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಗುರುತುಗಳು ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನ ದೃಢೀಕರಣ ಸಾಲಿನ ಎದುರಿಗೆ ಸರಿಯುತ್ತ ಹೋದವು.
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಗದವನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿ ಮುಚ್ಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಕೈಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು. ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಸರಿಯಾಗಿ. “ಇಲ್ಲೇ ತೆರೆದಿರಲಿ. ಎಣಿಕೆ ಮಧ್ಯೆ ದಾಖಲೆ ಮುಚ್ಚೋದಿಲ್ಲ.”
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಲಕ ಕುಲುಮೆಯಿಂದ ಕಾಲು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಟ್ರಾಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತು ಬೆವರನ್ನು ತೋಳಿನಿಂದ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಈಗ ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಾವ್ಯ ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಬದಲಾವಣೆ. ಅದು ಕೂಗದೇ ಸಂಭವಿಸಿತು.
ಎಣಿಕೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪರಮೇಶ್ ಸರಿಪಡಿಸಿದ ಮೊತ್ತ ಬರೆದು ಕೇಳಿದ, “ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಯಾರ ರಿಲೀಸ್ ಖಾತೆಗೆ ಹಾಕಲಿ? ಇಲ್ಲಿ ದೃಢೀಕರಣ ಸಹಿ ಮಾಡಿದ ಅಧಿಕಾರಿಯದಾ?”
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ, “ಇದು ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಆಗಬಹುದು—” ಎಂದ.
ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಾಗದವನ್ನು ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಎಳೆದು, ಕೆಂಪು ಬಾಕ್ಸ್ ಕೆಳಗಿನ ಮುದ್ರಿತ ಸಾಲು ಓದಿ ಕೇಳಿಸಿದಳು: “ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿನ ಮರುಎಣಿಕೆಯ ನಂತರ ದೃಢಪಟ್ಟ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮೊದಲು ಹಾಜರಿದ್ದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಖಾತೆಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸೇರುವುದು.” ನಂತರ ಅವಳು ಪಕ್ಕದ ರಬ್ಬರ್ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಹಿಡಿದು ಪರಮೇಶ್ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಳು. “ಅದರಂತೆ ಹಾಕಿ.”
ಪರಮೇಶ್ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಹೊಡೆದ ಶಬ್ದ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಲೇನ್ನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಸಿತು. ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣ ಚಟೆಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಆರ್ಡರ್ ನಿಲ್ಲಿಸು. ನನಗೇ ಮೇಲ್ ಬರಲಿ. ಮೇಲೆ ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದನು.
“ಮೇಲೆ ಮಾತಾಡೋದು ನಂತರ,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಡೋರ್ ರಿಲೀಸ್ ಮೊದಲು ಸರಿಯಾದ ಖಾತೆ ಬೇಕು.” ಅವಳು ಶಶಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಕೀ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಿಯೇ ತಿರುಗಿಸುವ ಹಸಿರು ಲಾಕ್ನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಶಟ್ಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಟ್ರಕ್ ಹೊರಹೋಗುವ ಅಧಿಕಾರ ಕಾಗದದಂತೆ ಅವಳ ಕಡೆ ಸರಿಯಿತು.
ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕೋಪ, ನಂತರ ಅವಸರ, ಕೊನೆಗೆ ನಂಬಲಾರದ ಬೀಗು ಕಂಡಿತು. “ನೀನು ಇದನ್ನು ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಆಗೋದಿಲ್ಲ.”
“ಇವತ್ತಿನ ಲೇನ್ ರಿಲೀಸ್ ನನ್ನ ಮೇಲೇ ನಿಲ್ಲಿಲ್ಲ,” ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದಳು. “ನಿಮ್ಮ ಸಹಿಯ ಮೇಲೇ ನಿಂತಿದೆ.” ಅವಳು ಪರಮೇಶ್ ಮುಂದೆ ವೆಚ್ಚದ ಚೀಟಿ ಸರಿಸಿ, ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಸ್ವೀಕರಿಸಿ.”
ಅವನು ಕೈ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ.
ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಜೇಬಿನ ಬಳಿಯ ಐಡಿ ಲ್ಯಾನ್ಯಾರ್ಡ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ಸ್ವೀಕರಿಸದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪು ದಾಖಲಾತಿ ಜೊತೆ ರಿಲೀಸ್ ತಡೆದು ನಿಂತದ್ದೂ ಸೇರುತ್ತೆ.” ಅವಳು ಪದಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹೇಳಿದಳು. “ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಶೀಟ್ನಲ್ಲಿ.”
ಪರಮೇಶ್ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಫಾರ್ಮ್ ತೆಗೆದ. “ಸ್ವೀಕಾರ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ಥಗಿತ,” ಎಂದನು. ಈಗ ಅವನ ಧ್ವನಿಯೇ ಸಾಕಾಯಿತು; ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನ ಹಳೆಯ ಗಂಭೀರತೆ ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನು ಚೀಟಿ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಸಹಿ ಹಾಕಿದ. ಆ ಸಹಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಇದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಅವಸರವಾಗಿತ್ತು.
ಕಾವ್ಯ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಆ ಮೊದಲ ಚೆಕ್ಲಿಸ್ಟ್ನ್ನು ಡೆಸ್ಕ್ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿದಳು. ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಎದುರಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಟಿಕ್ಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ರೇಖೆ ಎಳೆದು, ಕೆಳಗಿನ “ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿ” ಸಾಲಿನ ಎದುರು ಪರಮೇಶ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮೊತ್ತದ ಬಳಿ ಹೊಸ ಟಿಕ್ ಹಾಕಿದಳು. ನಂತರ ಡೋರ್ ಕೀ ಡೆಸ್ಕ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಕಾಗದದ ಮೂಲೆಯನ್ನೊಂದು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು.
ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಯ ಚೆಕ್ಲಿಸ್ಟ್ ಡೆಸ್ಕ್ ಮೇಲೆ ಆ ರಿಗ್ ಮಾಡಿದ ಕಾಗದ ತೆರೆದೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಕಾವ್ಯದ ಹೆಸರನ್ನು ಹಿಮಗಟ್ಟಿಸಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಗುರುತು ತಿರುಗಿ, ವಿಜಯ್ ಅಣ್ಣನ ಬಿಡುಗಡೆನ್ನೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿತ್ತು.