ಪಾಸ್ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕ್ಷಣ
“ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದು ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತನ್ನ ಪರ್ಸ್ನ್ನು ಬಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬೆಂಚಿನ ಕೊನೆಯ ಮೂಲೆಗೂ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿದಳು. “ಈ ಸಾಲು ರೂಮ್ ಪಾಸ್ಗೆ. ಹೊರಗಿನವರಿಗಲ್ಲ.” ನಂದಿನಿ ಬೆಂಚಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆಯ ಸೀರೆ ಅಂಚು ಅವಳ ಬೆರಳಿಗೆ ತಟ್ಟಿ ಸರಿದಿತು. ಕಿಟಕಿಯ ಮುಂದೆ ಕಾಗದಗಳ ಒಣ ಸದ್ದು, ಟೋಕನ್ ಯಂತ್ರದ ಬೀಪ್, ಹತ್ತಿರದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ನೆತ್ತಿಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲ—ಎಲ್ಲವೂ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಐಸಿಯು ಮಹಡಿ ಪಾಸ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕಾಗದ ಅಲ್ಲ; ಯಾರಿಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವ ಹಕ್ಕು ಇದೆ, ಯಾರಿಗೆ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಪು. ನಂದಿನಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಓಡಾಡಿದ್ದಳು—ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಮುಂಗಡ, ಔಷಧಿ ಮುಂಗಡ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಚೀಟಿ—ಎಲ್ಲದರ ಹಣ ಅವಳ ಖಾತೆಯಿಂದ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಈ ಕಿಟಕಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಅಧಿಕಾರದ ಮುದ್ರೆಯಂತೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.
“ಅತ್ತೆ, ನಾನೇ—” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
“ನೀನು ಏನು?” ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸದೆ ಕೇಳಿದಳು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಇದ್ದರೆ ಎಲ್ಲ ಹಕ್ಕು ಬರುತ್ತಾ? ಇನ್ನೂ ಮದುವೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್ ನೋಡೋವರು ರಕ್ತದವರು. ಶ್ರೀಕಾಂತ್, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ.” ಅವಳು ಬೆಂಚಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂಜುನಾಥ ಮಾವನನ್ನು ಜಾರಿಸಿ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ನಂದಿನಿಗೆ ಉಳಿದದ್ದು ನಿಂತ ಜಾಗವೂ ಅಲ್ಲ; ಸಾಲಿನ ಹೊರದ ಮೂಲೆ.
ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್, ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಲೈವ್ ಮಾರಾಟದ ಆರ್ಡರ್ ಸೂಚನೆಗಳು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು. ನಂದಿನಿಯೇ ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷ ಅವನ ಆನ್ಲೈನ್ ಮಾರಾಟದ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಗೋದಾಮಿನ ಸರಕು ಎಣಿಸಿ, ಲೈವ್ ಸೆಷನ್ಗೂ ಮುನ್ನ ಬೆಲೆ ಕಡತ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವಳು. ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಾತ್ರಿ ಅವರ ಮನೆಯ ಚಿಕ್ಕ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೂ ಬೆನ್ನಾದವಳು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ, ಬೆಂಚಿನ ಬಳಿ, ಆ ಕೆಲಸ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಯಿತು.
ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿನ ಕ್ಲರ್ಕ್ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ. “ಒಬ್ಬ ರೋಗಿಗೆ ಎರಡು ಅಟೆಂಡರ್ ಪಾಸ್ ಮಾತ್ರ. ಮುಂಗಡ ಪಾವತಿ ಮತ್ತು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನ ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವನು ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಗಟ್ಟಿತನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಅದು ತನ್ನ ಮಾತೇ ಎಂಬಂತೆ ಕಿಟಕಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು.
“ಎರಡು ಪಾಸ್ ನಮ್ಮ ಕಡೆ. ಒಂದು ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ, ಒಂದು ನನಗೆ,” ಅಂದಳು. “ಅವಳು ಹೊರಗೆ ಇರಲಿ. ಬೇಕಾದರೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ.”
ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಬಂಧುಗಳು ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಯಾರೋ ನಿಧಾನವಾಗಿ, “ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಳಂತೆ…” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಪಾದವಿಟ್ಟಳು. “ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮನೆತನ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಈಗ ಒಳಗೆ ಯಾರು ಇರಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.”
ನಂದಿನಿ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಂದು ಕವರ್ನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು. ಕಾಗದದ ಒಣ ಚಿರಚಿರ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣು ಒಮ್ಮೆ ಆ ಕವರ್ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿ ಮರುಕಳಿಸಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿಗೆ ಮೊದಲ ಚಿಕ್ಕ ಬಿರುಕು ಕಾಣಿಸಿತು—ಅತ್ತೆ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಬಳಿ ಏನು ಇದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
“ಟೋಕನ್ ನಂಬರ್ ನಲವತ್ತೇಳು,” ಕ್ಲರ್ಕ್ ಕೂಗಿದ.
“ನಮ್ಮದು,” ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಎದ್ದು ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಸಾಗಿದಳು. ನಂದಿನಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ತಕ್ಷಣ ಅತ್ತೆಯ ಕೈ ತಡೆದಿತು. “ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಾ? ಹೊರಗೇ.”
ಆ ತಡೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಕುಳಿತಳು; ನಂದಿನಿಗೆ ಯಾರೂ ಜಾಗ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಎಲಿವೇಟರ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಸ್ಟೀಲ್ ತಲೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಳೆಯ ಒರೆಹಚ್ಚಿನ ಮಸಿ ಗುರುತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಿಂತ ದೇಹ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ತೇಲಿತು. ಅವಳು ಅದನ್ನೂ ನೋಡಿದಳು, ಅತ್ತೆಯ ಬೆನ್ನನ್ನೂ ನೋಡಿದಳು, ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು.
“ರೋಗಿಯ ಹೆಸರು?” ಕ್ಲರ್ಕ್ ಕೇಳಿದ.
ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ ಯಾರು?” ಎಂದು ಅವನು ಮುಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ.
“ನನ್ನ ಮಗ.” ಅವಳು ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದಳು.
ನಂದಿನಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತದ್ದೇ. “ಕ್ಲರ್ಕ್ ಸರ್,” ಅಂದಳು ಅವಳು, ಧ್ವನಿ ಜೋರಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ. “ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕದ ಫೈಲ್ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡ್ತೀರಾ? ಮುಂಗಡ ಯಾರ ಖಾತೆಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ ಅಂತವೂ.”
ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಕಡಿದುಬಿಟ್ಟಳು. “ಕಿಟಕಿಯೊಳಗೆ ಮಾತಾಡೋದು ನನಗೆ.”
“ಪಾವತಿ ಮಾಡಿದವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದ ಕ್ಲರ್ಕ್. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ನಿಯಮದ ಚಳಿ ಇತ್ತು, ಅತ್ತೆಯ ಸಂಬಂಧದ ಉಷ್ಣವಿಲ್ಲ. “ರಸೀದಿ?”
ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಚೀಲ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿದಳು. ದೇವರ ಫೋಟೋ, ಬಗ್ಗಿದ ಕನ್ನಡಕ ಡಬ್ಬಿ, ಔಷಧಿ ಪಟ್ಟೆ, ಒಂದು ಮಡಿಸಿದ ಹಣ್ಣು ಚೀಲ. ರಸೀದಿ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿ ತನ್ನ ಕಂದು ಕವರ್ ತೆರೆದಳು. ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಾಡಿದ ಮುಂಗಡ ರಸೀದಿ, ಆನ್ಲೈನ್ ವರ್ಗಾವಣೆ ದೃಢೀಕರಣ, ರೋಗಿ ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಫಾರ್ಮಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದ “ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ: ನಂದಿನಿ ಆರ್” ಎಂಬ ಸಾಲು. ಅವಳು ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಕಿಟಕಿಯ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಳು. ಕಾಗದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಾಗದ ಅಂಟಿದ ಒಣ ಸದ್ದು ಬೆಂಚಿನವರೆಗೂ ಹೋಯಿತು.
ಕ್ಲರ್ಕ್ ಕಾಗದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಪರದೆಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಫಾರ್ಮ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ನಂತರ ಎದುರಿನ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಫಲಕವನ್ನು—ಇದುವರೆಗೆ ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದುದನ್ನು—ತನ್ನ ಬೆರಳಿಂದ ತಳ್ಳಿ ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮಾಡಿಟ್ಟ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ಬುಕಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಪಾವತಿ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ,” ಎಂದನು. “ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಮಾಡಿ.”
ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖ ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. “ಅದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಮನೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನಿಮಗೆ—”
“ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮನೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಪಾಸ್ ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ,” ಕ್ಲರ್ಕ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ. “ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನ ಹೆಸರಿನವರಿಂದಲೇ ಮುಂದಿನ ಅನುಮತಿ ಬೇಕು.”
ಆ ವಾಕ್ಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವರ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಆಯಿತು. ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲೋ, ಕುಳಿತಿರಲೋ ತಿಳಿಯದೆ ಜಗ್ಗಿದ. ಮಂಜುನಾಥ ಮಾವ ತನ್ನ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಕೈ ತೆಗೆದು ನಂದಿನಿಗೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿದ್ದ. ಯಾರೂ ಹೇಳದೇ, ಬೆಂಚಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು.
“ಮ್ಯಾಡಂ, ನೀವು ಕುಳಿತು ಸಹಿ ಮಾಡಿ,” ಕ್ಲರ್ಕ್ ಹೇಳಿದರು.
ನಂದಿನಿ ಕುಳಿತಳು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ನಿಂತಳು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಅವಳ ಮಣಿಕಾಲಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಜಾರಿಸಿದ್ದ ಜಾಗ ಈಗ ಅವಳಿಗೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದಳು. ಕ್ಲರ್ಕ್ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ಅವಳ ಕಡೆ ತಳ್ಳಿದ. “ಮುಂದಿನ ಕರೆಯುವಿಕೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಎರಡನೇ ಅಟೆಂಡರ್ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿ ಬೇಕು.”
ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಧ್ವನಿ ಮೃದುವಾಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ನಂದಿನಿ, ಈಗ ಜಗಳ ಬೇಡ. ಒಳಗೆ ನಾನು ಇರೋದ್ರಿಂದ ಉಪಯೋಗ.”
ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ಜಗಳ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ.”
ಟೋಕನ್ ಮತ್ತೆ ಬೀಪ್ ಮಾಡಿತು. ಕ್ಲರ್ಕ್ ಒಳಗಿನಿಂದ ಎರಡು ಖಾಲಿ ಪಾಸ್ ಸ್ಲಿಪ್ಗಳು ತೆಗೆದು ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ. “ಒಂದು ಪಾಸ್ ತುರ್ತಾಗಿ ಹೊರಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಉಳಿದಿದೆ. ರೋಗಿಗೆ ಜೊತೆ ಯಾರು?” ಎಂದನು, ಈ ಬಾರಿ ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿ.
ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾತು ನಿಯಮದ ತೂಕ ಮಾತ್ರ ಹೊತ್ತಿತ್ತು; ಈಗ ಅದು ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕೀಲಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಧುಗಳ ಉಸಿರು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಕಿಟಕಿಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡಳು. “ನಾನು. ನಾನು ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದೆ. ನನಗೆ ದಾರಿ ಗೊತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಇಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳ ಅನುಭವವೇ ಇಲ್ಲ.”
ಅವಳ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಹಠಾತ್ ಮುಂದೆ ಬಂದ. “ಅಮ್ಮ—”
“ನೀನು ಮೌನ,” ಅತ್ತೆ ಕಡಿದಳು. ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಇದ್ದ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಇಲ್ಲ; ಹಾವಳಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. “ನಂದಿನಿ, ಮನೆ ಜನ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಯೋಚಿಸು. ಹೊರಗಿನವರು ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಮಾತು ಬರುತ್ತೆ.”
ನಂದಿನಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಆ ಚಲನೆಯೇ ಉತ್ತರದ ಮುನ್ನುಡಿ ಆಯಿತು. “ರೋಗಿಯ ಔಷಧಿ ಪಟ್ಟಿ, ಡಾಕ್ಟರ್ ಸೂಚನೆ, ವಿಮೆ ಕಾಗದ—ಇವತ್ತೆಲ್ಲಾ ಯಾರಿಗಿದೆ?” ಎಂದಳು ಅವಳು.
ಯಾರೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇವೆಂಬುದು ಅಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಕ್ಲರ್ಕ್ ಕೇಳಿದ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ಉಳಿದ ಅಟೆಂಡರ್ ಪಾಸ್ ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡಲಿ? ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿ.”
ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಯ ಕೈ ಕಿಟಕಿಯ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. “ನನ್ನಿಗೇ ಕೊಡಿ. ನಾನು ದೊಡ್ಡವಳು. ಮನೆತನದ ಮುಖ ನಾನು.”
ನಂದಿನಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಉದ್ದ ಮಾತಿಲ್ಲ. ಬೇಸರದ ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಇಲ್ಲ. “ಶ್ರೀಕಾಂತ್ಗೆ,” ಅಂದಳು. “ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಸ್. ಔಷಧಿ ಕಾಗದ ನಾನು ಹಿಡುಕೊಳ್ತೀನಿ. ಅತ್ತೆ ಹೊರಗಿನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ಕರೆ ಬಂದರೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.”
ಅದು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿನ ಕೈಗಳು ಚಲಿಸಿದುವು. ಕ್ಲರ್ಕ್ ಉಳಿದ ಸ್ಲಿಪ್ ಮೇಲೆ ಹೆಸರು ಬರೆದು, ಶ್ರೀಕಾಂತ್ನ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆ ಕಿಟಕಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡಳು. “ಇದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಅವನ ತಾಯಿ—”
“ಹೆಸರಿನವರ ಆದೇಶ ಇದು,” ಕ್ಲರ್ಕ್ ಹೇಳಿದ. “ದಯವಿಟ್ಟು ಹಿಂದೆ ನಿಲ್ಲಿ.”
ಆ “ಹಿಂದೆ ನಿಲ್ಲಿ” ಎನ್ನುವ ಎರಡು ಪದಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಹೊಡೆತದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಬೆಂಚಿನ ಸಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಯಿತು. ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆಳೆದು ನಂದಿನಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಿದರು; ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಗೆ ಯಾರೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದಳು; ಆದರೆ ಅವನ ಕೈ ಈಗ ಪಾಸ್ ಸ್ಲಿಪ್ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಿಟಕಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಚಾಚಿತ್ತು.
“ನಂದಿನಿ,” ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ತಡವಾಗಿ ಮೃದುವಾಯಿತು, “ಒಂದು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ವಿಸಿಟರ್ ಪಾಸ್ ಕೇಳು. ನಾನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ—”
ಕ್ಲರ್ಕ್ ಮತ್ತೆ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ವಿಶೇಷ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಒಂದು ವಿಸಿಟರ್ ಸ್ಲಿಪ್ ಬಾಕಿ ಇದೆ. ಯಾರಿಗೆ?”
ಇದೋ ಆ ಕೊನೆಯ ದಾರಿ. ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಹಕ್ಕು ಇರಲಿಲ್ಲ; ವಿಳಂಬವಾದ ಬೇಡಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದವರು ಇನ್ನೂ ಚಲಿಸದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ಟೀಲ್ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಈಗಾಗಲೇ ಹರಡಿದ್ದ ಅವಳ ಕಾಗದಗಳು, ರಿಜಿಸ್ಟರ್, ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳು, ಪೆನ್—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದವು: ಯಾರಿಗೆ ಒಳಗೆ ದಾರಿ ತೆರೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ.
ನಂದಿನಿ ತನ್ನ ಚೀಲದಿಂದ ಔಷಧಿ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಶ್ರೀಕಾಂತ್ಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇದನ್ನು ಅವನ ಜೊತೆ ಕಳುಹಿಸಿ,” ಅಂದಳು. ನಂತರ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿನ ಕ್ಲರ್ಕ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ಉಳಿದ ವಿಸಿಟರ್ ಸ್ಲಿಪ್ ವಾರ್ಡ್ ದಾದಿಗೆ ಇಡಿ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಳಗೆ ಬರೋ ಸಂಬಂಧಿಗೆ ಕೊಡ್ತೀರಿ. ರೇಖಾ ಅತ್ತೆಗೆ ಈಗ ಬೇಡ,” ಎಂದಳು.
ಕ್ಲರ್ಕ್ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದ. ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಮಸಿಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ, ಸ್ಲಿಪ್ ಮೇಲೆ ಜಾರಿಸಿದ. “ಅನುಮತಿ: ವಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ,” ಎಂದು ಬರೆದು ಅದನ್ನು ಕೌಂಟರ್ನ ಒಣ ಮೆತ್ತಗಿನ ಮೇಲ್ಮೈ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಬೆರಳ ಕೆಳಗೆ ಸರಿಸಿದ. ಮುದ್ರೆಯ ಮಸಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಣಗುತ್ತಿತ್ತು.