ಅಲ್ಲೇ ಅವರ ಅಹಂಕಾರದ ಬೆಲೆ ವಸೂಲಿ ಆಯ್ತು
“ಅದು ದಾರಿ ನಿನಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಸುತ್ತಿ ಹೋಗು,” ಎಂದು ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಗಾಫರ್ ಟೇಪ್ನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ಗಾಚೆ ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಿ ಅಂಟಿಸಿದಳು. ವೈದೇಹಿಯ ಕಾಲು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಿಗಿಂತ ಈ ಸಣ್ಣ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ವೇ ದೊಡ್ಡ ನ್ಯಾಯಾಸನವಾದಂತಾಯಿತು. ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣದ ಟೇಪ್, ಒಂದು ಕೈ ಚಾಚಿದ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಹುಡುಗ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಅತಿಥಿಗಳ ಸಾಲು—ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಕೆಳಗಿನ ಸೈಡ್ ಲೆಡ್ಜ್ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಇಟ್ಟ ಚಹಾ ತಣ್ಣಗಾಗಿಬಿಟ್ಟು ವಲಯ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು; ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೊತ್ತು ಯಾರನ್ನೋ ಕಾಯಿಸಿದ ಮನೆಯ ಗುರುತು ಹಾಗೆ.
ವೈದೇಹಿಗೆ ಈ ಕಚೇರಿ ಕಟ್ಟಡ ಹೊಸದು ಅಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು ದಕ್ಷಿಣದ ಈ ಮಧ್ಯಮ ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷ ಅವಳು ಸೇವಾ ವಲಯದ ಗ್ರಾಹಕ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆಳೆದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನ ಸಂಜೆ ಕೆಲಸದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಅರ್ಜುನ್ ಮನೆವರೂ ಬರ್ತಿದ್ದರು, ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಮೆರುಗು ಕೊಡೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ತಡೆದದ್ದು ಕೆಲಸದ ಅವಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಚ್ಚಿತು.
“ಅತ್ತೆ, ನಾನು ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಸಭಾಂಗಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನನ್ನ ತಂಡದದು,” ವೈದೇಹಿ ಸಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ನಿನ್ನ ತಂಡವೇ?” ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಸಣ್ಣ ನಗೆಯಿಟ್ಟಳು. “ಇವತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳ ದಾರಿ ಬೇರೆ. ಸಿಬ್ಬಂದಿ ದಾರಿ ಹಿಂಭಾಗ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇರಬೇಕು. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ.”
ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಸಂಬಂಧಿಕರು ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಕೆಳಗೆ ಲಿಫ್ಟ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊಳೆಯುವ ಉಕ್ಕಿನ ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಬೆರಳಚ್ಚುಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಅದರಲ್ಲಿ ವೈದೇಹಿಯ ಮುಖವೂ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಒತ್ತಿ ಹೋದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಎಲ್ಲೋ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿ, ಅವನ ಅತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು “ಹಿಂಭಾಗದ ದಾರಿ”ಗೆ ಇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಕೈ ಬೀಸಿ ಇಬ್ಬರು ಸ್ವಯಂಸೇವಕರನ್ನು ಕರೆಯಿತು. “ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಮೇಲಿನ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅಂತ ಹೇಳಿ. ನೋಂದಾಯಿತ ಹೆಸರು ಇರುವವರು ಮಾತ್ರ ಈ ದಾರಿ. ಇವಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಂದ ಕಳಿಸಿ.”
“ನೋಂದಾಯಿತ ಹೆಸರು?” ವೈದೇಹಿ ಕೇಳಿದಳು.
“ಪಟ್ಟಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ.” ಅತ್ತೆ ತನ್ನ ಫೋನ್ನ್ನು ತಳಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು; ಕೈದವಳೊಳಗಿನ ಪರದಿಯ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿತು, ಯಾರಿಗೂ ಪೂರ್ತಿ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀವಿ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಜಾಗ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.”
ವೈದೇಹಿಯ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆಯ ಒಣ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು; ಕಂಪನಿಯ ಮುದ್ರೆಯಿರುವ ಪ್ರವೇಶ ಕವರ್ಗಳು. ಅವಳು ಇವತ್ತಿನ ಅತಿಥಿ ಚೀಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವರೆಗೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆ ಕವರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಅರ್ಜುನ್ ತಂದೆಯ ಹೆಸರೂ ಅವಳ ಕೈಬರಹದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಈಗ ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು “ಪಟ್ಟಿ” ಅವಳನ್ನು ಹೊರದಾರಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.
“ಸಂಗೀತಾ ಮ್ಯಾಡಂಗೆ ನಾನು ಮೇಲಿರೋದೇ ಬೇಕು,” ವೈದೇಹಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ಹಾಗಂದ್ರೆ ಅವರೇ ಕರೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನೀನು ಕರೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ,” ಅತ್ತೆ ಚುಕ್ಕನೆ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. “ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಿದೀಯಾ ನೋಡ್ಕೋ. ಜನ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾರೆ.”
ಅವಳು ಟೇಪ್ನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಿರಿದಾಗಿ ಅಡ್ಡಬಿಚ್ಚಿದಳು. ಈಗ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಹೋಗಲು ಜಾಗ. ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿಯುವವರು, ಕೆಳಗಿಂದ ಏರುವವರು, ಎರಡೂ ದಿಕ್ಕಿನ ಜನ ಒಂದೇ ಸುತ್ತು ಮೂಲೆ ಬಳಿ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಹುಡುಗ “ಸ್ವಲ್ಪ ಸೈಡ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಸೈಡ್” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ವೈದೇಹಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲೇ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಂತ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ, “ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದವರು ಮಾತ್ರ” ಎಂದು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದಳು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಕೆಳಗಿಂದ ಏರಿ ಬಂದು, “ಇವಳುನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಆ ಒಂದೇ ಪದದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆಗೂ, ತೂಕಮಾಪನಕ್ಕೂ ಜಾಗವಿತ್ತು. ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಕಿವಿಗೆ ತಾಕುವಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಆದರೆ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ಅಲ್ಲ, “ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿ ಅಂತ ಆರಂಭ ಆಯ್ತು. ಈಗ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಲ್ಲೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ,” ಅಂದಳು.
ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವೈದೇಹಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಏರಿತು. ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ಯಾವುದೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಫೋನ್ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಳು. ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಗ್ರಾಹಕಿ, ಟೇಪ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸೀರೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ತಮ್ಮಂದಿರೊಬ್ಬನು ಅಸಹನೆಯಿಂದ, “ಇಲ್ಲೇನು ಮಾಡಿದ್ರಿ? ದಾರಿಯನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿದೀರಲ್ಲ,” ಎಂದ.
ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಸಿಹಿ ಮುಖ ಹಾಕಿದಳು. “ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸರ್. ವಿಐಪಿ ಚಲನವಲನ.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೈದೇಹಿಯ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿತು. ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಸಂಗೀತಾ HR. ಅವಳು ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಸುತ್ತಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಆ ಧ್ವನಿ ಚುಕ್ಕನೆ ಕೇಳಿಸಿತು. “ವೈದೇಹಿ, ನೀನು ಮೇಲಿಲ್ಲ ಏಕೆ? ಅಗ್ನಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಬಂದ ಅಧಿಕಾರಿ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ತಡೆದಿದಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರಾದ್ರು ಟೇಪ್ ಹಾಕಿದ್ರಾ?”
ವೈದೇಹಿ ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯನ್ನೇ ನೋಡಿ, “ಹೌದು ಮ್ಯಾಡಂ. ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನ್ನೇ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ,” ಅಂದಳು.
ಅತ್ತೆ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು, “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ—”
ಆದರೆ ಸಂಗೀತಾ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. “ಯಾರು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ಸಾಲದು. ಇದು ದಾಖಲೆ ವಿಷಯ. ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗೆ ಹೋಗೋ ಮತ್ತು ಇಳಿಯೋ ಸಾಮೂಹಿಕ ದಾರಿ ತಡೆಯೋದು ಬರವಣಿಗೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ವೈದೇಹಿ, ನೀನೇ ಈಗ ತಕ್ಷಣ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಾ. ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದವಳ ಹೆಸರು, ವಿಡಿಯೋ, ಸಮಯ ಎಲ್ಲ ದಾಖಲಿಸು. ಯಾರೂ ಟೇಪ್ ದಾಟಬಾರದು ಅಂದರೆ ಮೊದಲು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದವಳೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರಬೇಕು. ಅಧಿಕಾರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”
ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನ ದಿಕ್ಕು ತಿರುಗಿತು. ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಹುಡುಗ ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಗ್ರಾಹಕಿ, “ಹಾಗಿದ್ರೆ ದಾರಿ ಬಿಚ್ಚಿ,” ಅಂದಳು. ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಟೇಪ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ಕೈ ಕಠಿಣವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು; ಬಿಡಬೇಕೋ, ಹಿಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಅನ್ನುವ ಅರೆಕ್ಷಣದ ಮಂಕು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೋಚರಿಸಿತು.
ವೈದೇಹಿ ಫೋನ್ನ್ನು ಕಿವಿಯ ಬಳಿಯಿಂದ ಇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ನಾನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ.”
ಸಂಗೀತಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ನಿನ್ನ ಮೂಲಕವೇ ತೆರವು. ಯಾರಿಗೂ ಮಾತಿನ ಅಧಿಕಾರ ಕೊಡಬೇಡ. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಚಲನವಲನ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ.”
ಇದೀಗ ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯೇ ತಾನು ಕಟ್ಟಿದ ಬಲೆಗೆ ಒಳಗಿದ್ದಳು. ಟೇಪ್ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಬಿಡದೆ ಇದ್ದರೆ ದಾಖಲೆ ತಪ್ಪು; ಬಿಟ್ಟರೆ ತಾನೇ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದದ್ದು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ತೆರೆದುಹೋಗುವುದು. ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನರು ಏರಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದರು. ಮೇಲೆ ಹೋಗುವವರು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
“ವೈದೇಹಿ, ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದನ್ನಾಗಿಸ್ಬೇಡ,” ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಸ್ವರ ಬದಲಿಸಿದಳು. “ನಾವು ಮನೆಯವರು. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಳಗಿನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೋದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ?”
“ಇದು ಮನೆ ದಾರಿ ಅಲ್ಲ. ಕಚೇರಿಯ ಭದ್ರತಾ ದಾರಿ,” ವೈದೇಹಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಕತ್ತರಿಸಿತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಕೂಡ ಮೇಲಿಂದ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಗೊಂದಲ, ನಂತರ ಕೆಳಗಿನ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಾಗ ಖಾಲಿತನ. “ಅತ್ತೆ, ಟೇಪ್ ಯಾಕೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಈಗ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮುಂದೆ ಬಂತಳು. “ನಿನ್ನಿಗೇ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೇನೆ ನಾನು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜಾಗ ತೋರಿಸಬೇಕಲ್ಲ? ಯಾರು ಯಾವ ಸ್ಥಾನ—”
“ಮ್ಯಾಡಂ, ದಯವಿಟ್ಟು ಬದಿಗೆ,” ಕೆಳಗಿಂದ ಖಾಕಿ ಜಾಕೆಟ್ ಹಾಕಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದ ಸುರಕ್ಷತಾ ಅಧಿಕಾರಿ ಏರುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. “ತುರ್ತು ಹೊರನಡೆಯ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಮೇಲೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಬೇಡ. ಕೈ ಬಿಡಿ.”
ಅತ್ತೆ ಬದಲಾಗಿ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. “ನಾನೇ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಮ್ಮವರದು. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ—”
ಅದೇ ನಿರ್ಧಾರ ಅವಳ ಸೋಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿತು. ಅವಳು ಟೇಪ್ ಹಿಡಿದ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಅಧಿಕಾರಿ ಮುಂದೆ ಜಾರುತ್ತಾ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನ ಸುತ್ತು ಮೂಲೆ ಕಡೆ ನೂಕಿಕೊಂಡಳು. ಹಿಂದೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವರು ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಅಧಿಕಾರಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕೈ ಎತ್ತಿ ಇಬ್ಬರು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. “ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ದಾರಿ ತೆರವು ಆಗುವವರೆಗೆ ಅವಳೇ ಅಡ್ಡದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಬದಿಯಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೋಗಲಿ.”
ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಮುಂಚೆ ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಟೇಪ್ನ ಒಂದು ತುದಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯನ್ನು ಸ್ವಿಚ್ಬ್ಯಾಕ್ ಮೂಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿ ಹಿಡಿದರು; ಮುಚ್ಚಬೇಕಿದ್ದ ದಾರಿಯೇ ಸಣ್ಣ ತೊಡೆಗೋಡೆಯಂತೆ ತಿರುಗಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಂತು. ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ನ ದೇಹ ಓಪನ್ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಅವಳು ಹೊರಬರಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ; ಹೊರಬಂದರೆ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ನೇರ ಅಡ್ಡಿ. ಉಳಿದವರು ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಹತ್ತಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.
ವೈದೇಹಿ ಫೋನ್ನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ, “ಮೊದಲು ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಸಂಗೀತಾ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನುವಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಹಿರಿಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ಸೀರೆ ಮುಚ್ಚಳ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಹೋದಳು. ಅರ್ಜುನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಇನ್ನಷ್ಟೇ “ಇವಳುನಾ?” ಎಂದವಳು, ಈ ಸಲ ವೈದೇಹಿಯ ಮುಖ ನೋಡದೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದಳು. ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಹುಡುಗ ಈಗ ಜನರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕೈ ಚಾಚಿದ್ದು ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ; “ಮ್ಯಾಡಂ, ಒಮ್ಮೆ ತಾಳಿ” ಎಂದ.
ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದ ಮೇಕಪ್ ಕೆಳಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಸಿ ಹೋಗಿದಂತೆ ಕಂಡಿತು. “ಇದು ಅವಮಾನ,” ಎಂದು ಅವಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ದಾರಿ ತಡೆದು ಜನರನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ದಾಖಲಾಗುವ ತಪ್ಪು,” ವೈದೇಹಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. “ತೆರವು ಆದ್ಮೇಲೆ ನೀವು ಹೋಗಬಹುದು.”
“ನನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿಯಾ?”
“ನಾನು ಅಲ್ಲ. ನೀವು ಹಾಕಿದ ಅಡ್ಡವೇ.”
ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಡ್ರೈವರ್ಗಳು ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಹೋಗಲು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಧಿಕಾರಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ, “ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ,” ಎಂದ. ಅವರು ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆಯ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ದೇಹ ಒರಿಸದಂತೆ ಜಾಗ ಅಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಹೋದರು. ಒಂದು ಕಾಗದದ ಚೀಲ ಅವಳ ಸೀರೆಯ ಕಡೆಯನ್ನು ತಾಕಿ ಸರಸರ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಗ್ರಾಹಕರು, ಕಚೇರಿ ಸಿಬ್ಬಂದಿ—ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಈಗ ದಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದು ವೈದೇಹಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೇ.
ಅರ್ಜುನ್ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲು ಮುಂದಾದ. ವೈದೇಹಿ ಕೈಯಿಂದ ಸಣ್ಣ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು—ನಿಲ್ಲು. ಅವನು ನಿಂತ. ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ನೆರವು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವಳು ಸುರಕ್ಷತಾ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ, “ಜನಸರಕು ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಈ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಮೂಲೆ ತಡೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆಗೆದುಹಾಕಿ. ವಿಡಿಯೋ ಲಾಗ್ ನನಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ,” ಅಂದಳು.
“ಸರಿ ಮ್ಯಾಡಂ,” ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿ ಹೇಳಿದರು.
ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಈಗ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಳು. “ವೈದೇಹಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ. ಜನರ ಮುಂದೆ ಬೇಡ. ನಾನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.”
ವೈದೇಹಿ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ಈಗ ನೀವು ಅಲ್ಲೇ ಇರಿ. ದಾರಿ ಖಾಲಿಯಾದ್ಮೇಲೆ.”
ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಬಂದು ಟೇಪ್ನ ಸಡಿಲ ತುದಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿದ. ಅದು ಈಗ ಮುಚ್ಚುವ ಗೆರೆಯಲ್ಲ; “ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಡಿ” ಅನ್ನುವ ಗುರುತು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳವೇ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿದ ಕೊನೆಮೂಲೆ. ಜನರು ಅವಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತ ಮೇಲಕ್ಕೂ ಕೆಳಗೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳ ಅಧಿಕಾರದ ಧ್ವನಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೆಜ್ಜೆಯೊಟ್ಟಿಗೆ ತೆಳಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ವೈದೇಹಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಏರಿದಳು. ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಏರಿದಾಗ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಜನರ ಚಲನೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಮೂನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಬಳಿ ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಕೆಳಗಿನ ಮೂಲೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು—ಮಧುಕರಿ ಅತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಟೇಪ್ ಹತ್ತಿರ, ಹೊರಬರಲು ಜಾಗ ಇದ್ದರೂ ಹೊರಬರಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ. ವೈದೇಹಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕತ್ತರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸ್ವಿಚ್ಬ್ಯಾಕ್ ಮೂಲೆಗೆ ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಗಾಫರ್ ಟೇಪ್ನ ಕೊನೆಯ ಚಾಚನ್ನು ಕತ್ತರಿಸದೆ, ಗೆರೆಯ ತುದಿಯನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಎತ್ತಿ ಬಿಡಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನಡೆಯಿತು. ಸುತ್ತುಮೂಲೆ ಬಳಿ ಹಳೆಯ ಜಾರಿ ಗುರುತುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಗಾಫರ್ ಟೇಪ್ನ ಅಂಚು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲೇಳಿ, ತಾನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ನೆಲದಿಂದಲೇ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.