ನನ್ನ ಹೆಸರು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಇತ್ತು

ಕಾವೇರಿ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಬಂದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ತನ್ನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್, ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ನೋಟ್‌ಪ್ಯಾಡ್, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ತೆಗೆದು ಬದಿಗೆ ಹಾಕಿರುವುದು ಕಂಡಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಇಂದಿನಿಂದ ನಿಧಿ ಕುಳೀತಾಳೆ,” ಎಂದು ತಂಡದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆ ದೀಪಾ ಅಕ್ಕ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎದುರಿನ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಗ್ರಾಹಕರ ದೂರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಕಾವೇರಿಯ ಭುಜಗಳು ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವವರಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು; ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಉದುರಿದ ಅಂಚನ್ನು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಒರೆಸುತ್ತಾ ಆ ಉಸಿರನ್ನೇ ನುಂಗಿಕೊಂಡಳು. “ಸರಿ,” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಚಾರ್ಜರ್‌ನ್ನು ಕುರ್ಚಿಯ ಹಿಂದೆ നിന്നೇ ತೆಗೆದು, ಯಾರೂ ಕೈ ಹಾಕದ ಸಹಾಯಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೀಲಿ ಕಡತವನ್ನು ತೆರೆದು ತುರ್ತು ಕರೆ ಸರಪಳಿ ಜೋಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.

ದೂರು ಬಿದ್ದು ಮೌನವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಿಧಿ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಡಿಕೊಂಡು ಕಾವೇರಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳೋದು ಶೈಲಜಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದ್ರು,” ಅಂದಳು ಕಡಿಮೆ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ, ತಪ್ಪು ತಾನೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವವರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ. ಶೈಲಜಾ—ಅನುಪ್‌ನ ಅತ್ತೆ—ಕಚೇರಿಯ ಮುಖ್ಯ ಹೂಡಿಕೆದಾರರ ಕುಟುಂಬದವರು, ಹೊರಗಿಂದ ನೋಡಲು ಸಲಹೆಗಾರ್ತಿ, ಒಳಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲಾಗಿಯೂ ಧ್ವನಿ ಇಡುವವಳು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧವೆಂದು ಅನುಪ್ ಕಾವೇರಿಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟವರು ಇದೇ ಶೈಲಜಾ; ಆದರೆ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನೂ “ಅವಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಬಿಡ್ತಾಳೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ಕಾವೇರಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ತುರ್ತು ಕರೆ ಉಳಿಸಿ, ದೂರು ದಾಖಲೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ, ತನ್ನ ಜೋಲುಚೀಲವನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ದಸ್ತಾವೇಜುಗಳ ಅಲಮಾರಿಯ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಳು. ತನ್ನ ಮೇಜು ಹೋಗಿತ್ತು; ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಅವಳನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೊದಲ ಗಂಟೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೋದಂತೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದೊಳಗೆ ಕಚೇರಿಯ ಚಲನೆ ಕಿಂಚಿತ್ ಕುಂದುತ್ತಾ ಬಂತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಟಿಕೆಟ್ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಕಾವೇರಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಹೊಸಬರ ದಾಖಲಾತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರು-ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆರೆತರೆ ತಾನೇ ನೋಡಿ ಸರಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಯಾರೂ ಕೇಳದ ಮುಂಚೆ ಸಂಜೆ ವರದಿ ಲೆಕ್ಕ ತಿದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆ ದಿನ ಅವಳು ತನ್ನ ಪರದೆಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿದಳು. ನಿಧಿ ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ಅದೇ ಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ತಪ್ಪು ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದಳು. ಹಿಂದಿನ ಮೇಜಿನಿಂದ “ಕಾವೇರಿ, ನೀನೇ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ” ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದ ಬಂದರೂ ಕಾವೇರಿ ನೀರಿನ ಸಿಪ್ ತೆಗೆದು, “ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಲಿನದ್ದನ್ನೇ ಮುಗಿಸ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದಳು.

ಅದು ಜಗಳದ ಧ್ವನಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದರಿಂದಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಚ್ಚಿತು. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು. ದೀಪಾ ಅಕ್ಕ ಕಾವೇರಿಯನ್ನು ಗಾಜಿನ ಕಚೇರಿಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಒಳಗಿನ ಎಲಿವೇಟರ್ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳ ಗುರುತುಗಳು ಹಳೆಯದಾಗಿ ಒರೆಸಿದಂತೆ ಹಾಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಲು ಮನಸ್ಸೇ ಬಂದಿಲ್ಲ. ದೀಪಾ ಅಕ್ಕ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ, “ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಮೇಲಿಂದ ಒತ್ತಡ ಇದೆ. ಕೆಲವು ದಿನ ಮಾತ್ರ. ನಿನಗೆ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಯ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕುರ್ಚಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ,” ಎಂದಳು. ಆ ‘ತಾತ್ಕಾಲಿಕ’ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಕಾವೇರಿ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಅಳಿಸಿರುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದಳು.

“ನನ್ನ ಮೇಜಿನ ಹೆಸರಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಏಕೆ ತೆಗೆದ್ರು?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.

ದೀಪಾ ಅಕ್ಕ ಕಣ್ಣು ತಗ್ಗಿಸಿದಳು. “ಅದು... ಶೈಲಜಾ ಮ್ಯಾಡಂ ನೋಡಿದ್ರು. ಹೊರಗಿನವರು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಜಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು ಅಂತ—”

“ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಲ್ಲವಾ?”

ದೀಪಾ ಅಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ತಡವೇ ಉತ್ತರ ಆಯಿತು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಂತರ ನಿಜವಾದ ತಿರುವು ಬಂತು. ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ರಮೇಶ್ ಮೇಲಿನಿಂದ ಬಂದ ಸೂಚನೆ ಹೇಳಿದ—ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಬೇರೆ ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡುತ್ತಾರಂತೆ, ಹಳೆಯ ಟೇಬಲ್ ಡ್ರಾಯರ್ ಕೀಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಬೇಕಂತೆ. ಕಾವೇರಿ ತನ್ನ ಪರ್ಸ್‌ನೊಳಗಿದ್ದ ಆ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಉದುರಿದ ಅಂಚನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬೆರಳಿಂದ ಸವರಿ, ಡ್ರಾಯರ್ ಕೀಲಿಯ ಉಂಗುರ ತೆಗೆದು ರಮೇಶ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲ; ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯ, ಪ್ರಿಂಟರ್ ಗುಗುಳಿಸುವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ. “ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕುರ್ಚಿಗೆ ನಾನು ಕುಳಿಯಲ್ಲ,” ಅಂದಳು. “ನನ್ನ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರವೇಶವೂ ಬೇಡ.” ರಮೇಶ್ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ದೀಪಾ ಅಕ್ಕನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಕಾವೇರಿ ತನ್ನ ಗುರುತುಪಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. “ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಹೊರಗಿನ ಡೇಟಾ ಸರಿಪಡಿಸೋ ಕೆಲಸ ನನ್ನದು. ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಯಾರ ಕುರ್ಚಿಯ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲ್ಲ.”

ಗಾಜಿನ ಹೊರಗೆ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿಧಾನವಾದವು. ಯಾರೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಿಂಟರ್ ಶಬ್ದದ ನಡುವೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಾವೇರಿಯ ಮೌನಕ್ಕೆ ತೂಕ ಬಂದಿತು. ದೀಪಾ ಅಕ್ಕ “ಓರ್ವೇ ಆಗ್ಬಿಡುತ್ತೆ” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬಾಯ್ತೆರೆದರೂ, ಕಾವೇರಿ ಈಗಾಗಲೇ ನಿಂತ ಜಾಗದಿಂದ ಸರಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹಾಸಿದ ಬಿಳಿ ಕವರ್ ಹಾಗೇ ಉಳಿಯಿತು.

ಮುಂದಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳು ಕಚೇರಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಗೊಂದಲದಂತೆ ಕಂಡವು. ವರದಿಗಳು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಹೆಸರುಗಳು ಜಾರಿದವು. ನಿಧಿ ನಾಚಿಕೆ ಪಟ್ಟು ಕಾವೇರಿಯ ಬಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಬೇರೆಯವರು ಎರಡుసಾರಿ ಕೇಳಿ ಮೂರನೆಯ ಸಾರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾವೇರಿ ಬಂದಾಗ ಲಾಬಿಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಕಡತ ತೆರೆದಳು, ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹಂಚಿಕೆಯಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಸಂಜೆ ಮೆಟ್ರೋ ಹಿಡಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಚಾವಣಿಯ ಕೊಳವೆ ಹನಿಯುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳುತ್ತಾ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತಾಯಿ ಮದುವೆ ಹಣ, ಚಿನ್ನ, ಮನೆಯವರ ಮಾತು—ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಗುಂಡಾಗಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯವರು ಹೀಗೆ ನಡೆಸ್ತಾರೆ,” ಎಂದಾಗ ಕಾವೇರಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಅನುಪ್ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎತ್ತಿದಳು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲ.

ಮೂರನೇ ದಿನ ಸಂಜೆ ಅವನು ಕಚೇರಿ ಹೊರಗಿನ ಟೀ ಅಂಗಡಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ. ಮಳೆ ಬಂದ ಮೇಲಿನ ರಸ್ತೆಯ ಚಪ್ಪಡಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಚಪ್ಪಲಿಗಳಿಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಕೆಸರು ಚಿತ್ತಾರ. “ನೀನು ಏಕೆ ಹಠ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ?” ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದ. “ಅತ್ತೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನೇ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭಾನುವಾರ ಮನೆಗೆ ಬಾ. ಊಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.”

ಕಾವೇರಿ ಸ್ಟೀಲ್ ಗ್ಲಾಸಿನ ಬಿಸಿ ಟೀ ಹಿಡಿದ ಕೈಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿತು. “ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಅಂದರೆ ಏನು?”

“ಅವರು ನಿನಗೆ ಮನಸ್ಸು ನೋಯಿತು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ನೀನು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡು. ಇಷ್ಟು ಜಾಗದ ವಿಷಯ—”

“ಜಾಗದ ವಿಷಯನಾ?” ಅವಳು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕಡಿದು ನೋಡಿದಳು. “ನಿನ್ನ ಅತ್ತೆ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ತೆಗೆದರು. ಅದು ತಪ್ಪಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿದರು.”

ಅನುಪ್ ತುಟಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿದ. “ಭಾನುವಾರ ಬಂದರೆ ಮಾತಾಡಬಹುದು. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲ. ಹಾಲ್‌ಗೆ ಒಳಗೆ ಇರು. ಅತ್ತೆಗೆ ಕೂಡ ಮುಖ ಉಳಿಯಬೇಕು.”

ಮುಖ. ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರದೇ. ಅವಳಿಗೆ ಉಳಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಜಾಗವೂ ಅಲ್ಲ, ಮುಖವೂ ಅಲ್ಲ; ತನ್ನದೇ ಸರಳ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ. ಆದರೂ ಅವಳು “ಬರುತ್ತೀನಿ” ಎಂದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗಡಿ ಇತ್ತು.

ಭಾನುವಾರ ಜಯನಗರದ ಹಳೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮುಂಭಾಗದ ತೋರಣ ಒಣಗಿಹೋಗಿ ತುಂಡಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಊಟದ ಸುಗಂಧ, ಸ್ಟೀಲ್ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಗದ್ದಲ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕುಗ್ಗಿದ ಶಬ್ದ. ಶೈಲಜಾ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಗುವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು; ಆದರೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದ್ದು ಹಾಲ್‌ನ ಒಳಗಿನ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲ, ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳ ಕಬ್ಬಿಣದ ರ್ಯಾಕ್ ಹತ್ತಿರದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮೋರೆ. “ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂತು. ಜನ ಜಾಸ್ತಿ,” ಎಂದಳು. ಒಳಗೆ ಅನುಪ್‌ನ ಅಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಮಧ್ಯದ ಕುರ್ಚಿ ತೆರವು ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಕಾವೇರಿ