ಒಂದು ಮಾತಿಗೆ ಕೊಠಡಿಯೇ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿತು
“ಅಲ್ಲಿ ಬೇಡ, ಆ ಕಡೆ,” ಎಂದು ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂಮಾಲೆಯ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಂದಿನಿಯ ಎದೆಗೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ಕಾರುಗಳ ಸರತಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮದುವೆ ಮಂಟಪದ ಇಳಿವೇಳೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಗತದ ಬಾಗಿಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರು ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದರು. ನಂದಿನಿಯ ಪ್ಲೈನ್ ಸೀರೆಯ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದ ಬಾರ್ಡರ್ ಇದ್ದರೂ, ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿಹಾಕಿದ ಆ ತಟ್ಟೆ ಅವಳನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದವರ ಸಾಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟಿತು. “ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧುಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಚಹಾ ಕಪ್ಗಳ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಸೇವಾ ದಾರಿಗೆ ಹೋಗು.”
ನಂದಿನಿಯ ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟೆಯ ತೂಕ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್ನ ನರೆದುಹೋದ ಅಂಚು ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಚೀಲದ ಚಿಕ್ಕ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಇತ್ತು; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಲಚೇನಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಎರಡು ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿ ಬಂದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಸ್ವಾಗತವಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕಹಿ ಒಮ್ಮೆ ಹೊತ್ತಿತು. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪಟ್ಟಿ, ಡ್ರೈವರ್ಗಳ ಸಮಯ, ಹಿರಿಯರ ಆಗಮನ, ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಲೆ, ಯಾರಿಗೆ ನೀರು—ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದವಳು ತಾನೇ. ಆದರೆ ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಒಂದು ಕೈಚಳಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸೇವಾ ವಲಯದ ಹುಡುಗಿ ಆಯಿತು. ನಂದಿನಿ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲಿನ ಬದಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತು, “ಇದು ಯಾರಿಗೆ?” ಎಂದು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
“ಕೆಲಸ ಕೇಳ್ತೀಯಾ?” ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ನಕ್ಕಳು. ಆ ನಗು ಸುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸಲೆಂದೇ ಜಾಸ್ತಿ. “ಹೆಂಗಸರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು ಅಂದರೆ ಮನೆಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಬೇರೆ. ಅದು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.”
ಆ ಮಾತು ಬಂಡೆಯಂತೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನ್ರ ಮೈಸೂರಿನ ಅಜ್ಜಿ ತಲೆ ಇಳಿಸಿ ಕಂಗಣ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡಳು; ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದು ನಂದಿನಿಗೆ ಜಾಗ ಕೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಲಾನ್ಯಾರ್ಡ್ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಾಲ್ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ಒಬ್ಬನು ತಕ್ಷಣ ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯತ್ತ ನೋಡಿದ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ಈ ತಟ್ಟೆ ಕಿಚನ್ ಸೈಡ್ಗಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಉತ್ತರ ಬರುವ ಮುಂಚೆ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಅವನು ಚಹಾ ಕಪ್ಗಳ ಇನ್ನೊಂದು ಟ್ರೇ ಕೂಡ ಒತ್ತಿ ಹಾಕಿದ. ಬಿಸಿ ಕಪ್ಗಳು ಝಣಝಣನೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದವು. ಜನರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸ್ಥಾನ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.
ನಂದಿನಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು; ಓಡಲಿಲ್ಲ. ತಟ್ಟೆಗಳ ತೂಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತ ರೇಖೆಯ ಅಂಚಿಗೇ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು. ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಿರುಕು. ಹೂ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು, “ಅವಳು ಕಿಚನ್ ಸ್ಟಾಫ್ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ?” ಎಂದು ತುಂಬ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪಕ್ಕದವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಗೆ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಚಿಕ್ಕದಾಯಿತು.
“ಯಾರೂ ಏನೂ ಊಹೆ ಮಾಡಬೇಡಿ,” ಅತ್ತೆ ಶೀತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಕಾರುಗಳು ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಬೇಡ. ನಂದಿನಿ, ಕಪ್ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲು. ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ಗ್ರೂಪ್ನ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಿಲ್ಲದ ಪರಿಚಯಗಳು ಬೇಡ.”
ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ನಂದಿನಿಯ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಉರಿದ ಎಣ್ಣೆಯಂತೆ ಹರಿಯಿತು. ಬಾಗಿಲಿನ ಒಳಗಡೆಯ ಕೊಠಡಿ ದಾರಿಯಿಂದ ನಿರಂತರ ಬೆಳಕು ಘಳಘಳನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿ ಲೈಟ್ನ ಮರುಳು ಗೋಗರೆಯ ಧ್ವನಿ. ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಕಾಯುತ್ತ ಬಿಟ್ಟ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸಿನ ವಲಯಾಕಾರದ ಕಲೆ ಒಂದು ಸೈಡ್ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಒಣಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಶ್ರಮದ ಗುರುತು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇತ್ತು; ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಹೆಸರಿಲ್ಲ. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಇದೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರತಿ ಜನರನ್ನು ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. “ವಿವೇಕ್ ಮಾವ ಇಲ್ಲಿ. ಸುಷ್ಮಾ ಅಲ್ಲಿ. ಡ್ರೈವರ್ಗಳು ವಾಹನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನಿಂತಿರಲಿ. ನಂದಿನಿ, ಸೇವಾ ದಾರಿ ತಡೆಬೇಡ.”
ಜನರು ಕೇಳಿದಂತೆ ಚಲಿಸಿದರು. ಬಂಧುತ್ವದ ರ್ಯಾಂಕ್ ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಂದಿನಿ ಕಪ್ಗಳು ಜಾರದೆ ಇರಲು ಮಣಿಕಟ್ಟನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಡ್ರೈವರ್ ರಂಗ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಆಕೆ ಪರಿಚಿತಳು. ಕಳೆದ ವಾರಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಾರು ಚಲನೆ ಅವಳ ಫೋನ್ನ ಸೂಚನೆ ಮೇಲೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಕಣ್ಣು ತಗ್ಗಿಸಿದ; ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಆದೇಶವೇ ಬಲವಾದದ್ದು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಕಾರು ತಿರುವಿನಿಂದ ಒಳಬಂತು. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮುಂದೆ ಧಾವಿಸಿದಳು. ನಂದಿನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬೀಸಿ, “ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು ಎಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ,” ಎಂದು ದಂತ ಕಚ್ಚಿ ಹೇಳಿದಳು. ನಂತರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, “ಈಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ?” ಎಂದಳು.
ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾರು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆವ ಶಬ್ದದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ರಂಗ ತಕ್ಷಣ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ. ಅವನು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀ ರಿಂಗ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಜಿಂಜಿಣಿಸಿತು. “ಈಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀರಾ, ಮ್ಯಾಡಂ,” ಅವನು ಅಷ್ಟೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕೊನೆಯ ವಾಹನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಯಾರಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಿ?”
ಗಾಳಿ ನಿಂತಂತಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಎರಡು ಜನರು ಚಲನೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅಸಹನೆ, ನಂತರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ನೆರಳು ಓಡಿತು. “ಪಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸ್ವಾಗತ ಸಾಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾಳಾ?” ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಕಚ್ಚಿದಳು.
ರಂಗ ಈಗ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. “ಪಟ್ಟಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರ ಆಗಮನದ ಕ್ರಮ, ಯಾವ ಕಾರು ಯಾವ ಬದಿಗೆ ತರುವುದು, ಅರ್ಜುನ್ ಸರ್ರ ಕಾರಿಗೆ ಮುಂದೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇಡೋದು—ಅನ್ನೂ ಇವರೇ ಹೇಳಿದರು.” ಅವನು ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ. “ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈಗ ಈ ತಟ್ಟೆ ಯಾಕೆ?”
ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಮರಳಿ ಬಿದ್ದ ಜಾಗ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಾವಂದಿರು ತಕ್ಷಣ ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಸ್ವಾಗತ ಹೂ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರು ಈಗ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪ್ಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರು ಕೆಲಸದವರು, ಯಾರು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವವರು ಎಂಬ ರೇಖೆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಮಸುಕಾಯಿತು.
ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ನಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ಅಯ್ಯೋ, ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ. ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಮಾಡ್ತೀರಾ? ಈ ದಿನದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಕೈಜೋಡಿಸಬೇಕು.”
“ಕೈಜೋಡಿಸುವವರನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ?” ನಂದಿನಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ತಟ್ಟೆಯ ಕಪ್ಗಳು ಮತ್ತೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಒಮ್ಮೆ ತಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. “ನನ್ನಿಂದ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಳಗೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದೇ?”
ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಜನರ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣೀರು ಸಿಂಪಡಿಸಿದಂತೆ ಹರಡಿತು. ಯಾರೂ ಅವಳ ಪರ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಯಾರೂ ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಎರಡನೇ ಬಿರುಕು. ಒಳಗಿನಿಂದ ವಿವೇಕ್ ಮಾವ ಹೊರಬಂದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಗತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು. “ಶೈಲಜಾ, ಅರ್ಜುನ್ರ ಕಾರಿಗೆ ದಾರಿ ಖಾಲಿ ಇಡೋದು ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದರು?” ಎಂದರು.
ಅತ್ತೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಅಡ್ಡಿಯಾದಳು. “ಅದೇನು… ನಾನು…”
“ನೀನು ಅಲ್ಲ,” ರಂಗ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. “ನಂದಿನಿ ಮ್ಯಾಡಂ.”
‘ಮ್ಯಾಡಂ’ ಎನ್ನುವ ಪದ ಕೇಳಿ ಕೆಲವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಬದಲಾಯಿತು. ನಂದಿನಿ ಒಳಗೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೋಪವನ್ನು ಹಾಗೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಈಗ ವಿವರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹಾಳು. ಸಾಬೀತು ಅವಳಿಂದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಿತ್ತು.
ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರು ಒಳಬಂದಿತು. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೆರಡು. ನಂದಿನಿ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದಂತೆಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಿಗೆ ತಿರುಗಿ, “ರಂಗ, ಅರ್ಜುನ್ರ ಕಾರಿಗೆ ಮುಂಭಾಗ ಖಾಲಿ ಇಟ್ಟು, ಈ ಎರಡನ್ನು ಬಲದ ಪಂಕ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿ. ಮೈಸೂರಿನ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಇಳಿಯಲು ಸ್ಟೆಪ್ ತಂದುಕೊಡಿ,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ರಂಗ ಕ್ಷಣವೂ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೀಲಿಗಳು ತಿರುಗಿದವು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಹಾಯಕ ಓಡಿದ. ವಿವೇಕ್ ಮಾವ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ದುಪ್ಪಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಿಂತರು.
ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಘೋಷಣೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಆಕೆಯ ಆದೇಶವನ್ನು ಜನರು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವತಃ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಲು ಮುಟ್ಟಿದಳು. “ಇದನ್ನು ಇಳಿಸು. ನಿನಗೆ ಹೇಳುವ ಹಕ್ಕೇನು?”
ನಂದಿನಿ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಕೈ ಹಿಂದೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. “ಇದನ್ನು ಇಳಿಸಿದರೆ ಚಹಾ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ,” ಅಂದಳು. “ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆದಾಡ್ತೀರಾ?”
ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರು ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಮುಂದೆ ಹೂ ಕಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಗಾಡಿ. ಚಾಲಕ ತಕ್ಷಣ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಮೊದಲಿಗರಂತೆ ಓಡಿದಳು. ವಿವೇಕ್ ಮಾವ ಸಹ ಮುಂದೆ ಕದಲಿದರು. ನಂದಿನಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಳು—ತಟ್ಟೆಯ ತೂಕ, ಚಹಾ ಉರಿ, ಕಣ್ಣುಗಳ ಹಿಂಸೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಿಡಿದು.
ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಇಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ತಾಯಿ, ಇಬ್ಬರು ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಬಾಗಿಲಿನ ಹುಡುಗಿಯರು, ಡ್ರೈವರ್ಗಳು—ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಅವನತ್ತ ಇತ್ತು. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾದ ನಗು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. “ಬಾ ಮಗಾ, ಒಳಗೆ—”
ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳ ಮಾತು ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿನಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು; ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದವರೆಗೂ ಬಂತು. ಅವನು ಮುಂದೆ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಳಿದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲೆಂದು ಹೇಳಿದ, “ನಂದಿನಿ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ? ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಬಾ.”
ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯ. ಆದರೆ ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಿ, ಇನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, “ಅವಳ ಸ್ಥಳ ಯಾರೂ ನಿಗದಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಇವತ್ತಿನ ಆಗಮನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಬರುವುದು ಅವಳೇ ಮೊದಲು,” ಎಂದನು.
ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂಮಾಲೆ ತಿರುಗಿ ಕೆಳಗೆ ಒಂದಂಚು ಜಾರಿತು. ಪಕ್ಕದ ಹುಡುಗಿ ತಕ್ಷಣ ಹಿಡಿಯಲು ಮುಗಿಬಿದ್ದಳು. ಅತ್ತೆಯ ನಗು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಿತ್ತುಹೋಯಿತು. “ಅರ್ಜುನ್, ಜನರ ಮುಂದೆ—”
“ಜನರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು,” ಅವನು ಕತ್ತರಿಸಿದ. “ಏಕೆಂದರೆ ಜನರ ಮುಂದೆ ಅವಳನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೀರ.”
ಇದು ಕೇಳಿ ವಿವೇಕ್ ಮಾವ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ; ಎದುರಿಗೆ ಒಂದಂಚು ಸರಿದು ನಂದಿನಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಿದರು. ಮೈಸೂರಿನ ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮ ಶಾಲ್ ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದರು, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ. ರಂಗ ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಜುನ್ ಪಕ್ಕದ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಸಿದ. ಇನ್ನೂ ಕ್ಷಣದ ಹಿಂದೆ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಗೆ ತಟ್ಟೆ ಒತ್ತಿಹಾಕಿದ್ದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ಈಗ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದ.
ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದಳು. “ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಹೇಗೆ ಒಳಗೆ ಬರ್ತಾಳೆ? ಇದು ಏನು ರೀತಿಯದು?”
ಅರ್ಜುನ್ ಉತ್ತರಿಸುವ ಮುಂಚೆ ನಂದಿನಿಯೇ ಕದಲಿದಳು. ಅವಳು ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗಿಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಳು. “ರೀತಿಯನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಅಂದಳು. ಆಮೇಲೆ ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿ, “ನನ್ನನ್ನು ಸೇವಾ ದಾರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಕೈಯಿಂದ ಈಗ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.
ಅದೇ ಅಂತಿಮ ತಿರುವು. ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದವರ ದೇಹಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಮಾತಿಗಿಂತ ಬೇಗ. ಬಾಗಿಲಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ರೇಖೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಯಾರೂ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಟ್ಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದೇನೋ ಈಗ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬಂತೆ. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬಾಯಿತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಧ್ವನಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರು ಈಗ ಆದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬಿಳಿ ಖಾಲಿತನ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದ ತೆರವಾದ ಜಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. “ಬಾ.”
ನಂದಿನಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು. ಸ್ವಾಗತದ ದ್ವಾರದ ಗಡಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕಾಲು ದಾಟಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಳನ್ನು ತಳ್ಳಿದ ಜಾಗವೇ ಈಗ ಅವಳಿಗಾಗಿ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವಳು ತಲೆಯನ್ನೇ ಎತ್ತಿ ಒಳಗೆ ನೋಡಿದಳು, ನಂತರ ತಟ್ಟೆಯ ಸಮತೋಲನ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡಳು. “ಮೊದಲು ಹಿರಿಯರು,” ಅಂದಳು ಶಾಂತವಾಗಿ. “ಆಮೇಲೆ ನಾವು.”
ಅದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಅರ್ಜುನ್ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ನಿಂತ. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಹಿಂದೇಟು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ಅವಳ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಒಳಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಕ್ರಮವೇ ನಡೆಯಬೇಕು. ಶೈಲಜ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಡೆತ. ಅಧಿಕಾರ ಕೇವಲ ಮಾತಿನಿಂದ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಜನರು ಯಾರ ಸೂಚನೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದರಿಂದ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಅವರು ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಂದಿನಿ ತಿರುಗಿ ಮೈಸೂರಿನ ಅಜ್ಜಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟಳು, ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಗಿ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದಂತೆಯೇ ಸೇವಾ ದಾರಿಗೆ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿದಳು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತೂ ಜನರು ತಾಕಿ, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ತುಳಿದು, ಸ್ಥಾನ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಈಗವರು ಜಾಗ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಟ್ಟೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಮವಾಗಿ ಬಂತು. ಕಪ್ಗಳ ನಡುಕು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಸೇವಾ ದಾರಿಯ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು ಎದುರು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು; ನಂದಿನಿಯ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಕಪ್ಗಳ ಝಣಝಣನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತಿತು.