ಆ ಕುರ್ಚಿ ಮತ್ತೆ ಅವಳದ್ದಾಯಿತು
ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಯ ಬಾಗಿಲು ಮೂರನೇ ಸಲ ಅಟ್ಟಾಡಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಾಗ, ಬಿರಿಯಾನಿ ಹಂಡಿಯ ಕಾರ್ಟ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕಿತು. “ಅದನ್ನ ಮೊದಲು ಬಿಡಬೇಡಿ, ಸಿಹಿ ಟ್ರಾಲಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲಿ,” ಎಂದು ಕಾವ್ಯ ಕರೆದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಹಿಂಬದಿಯ ಬಿಸಿ ಹೊಗೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋಯಿತು. ನವೀನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಕಿ-ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. “ನೀನು ಅಂಚಿಗೆ ನಿಲ್ಲು. ಪಾಸ್ ನಾನು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಮದುವೆ ಮನೆ ಜನ ಎದುರು ಗಲಾಟೆ ಬೇಡ.”
ಅಂಚಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದು ಕಾವ್ಯ ಅಲ್ಲ, ಅವಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಅವಮಾನ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ದೊಡ್ಡ ವಿವಾಹ ಭವನದ ಹಿಂಬದಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಸರದಿ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದವು; ಒಂದರಲ್ಲಿ ಪೂರಿ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಪಾಯಸ, ಮೂರನೆಯದರಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಸಿಟ್ಟ ತಟ್ಟೆಗಳು. ಮುಂದೆ ಅಲಂಕಾರಿಕ ಬಾಗಿಲು, ಅಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತನ ಮಂತ್ರದ ಶಬ್ದ ಮೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮದುವೆ ಮನೆಯವರ ಕಡೆಗೆ ಕಾವ್ಯನ ಮಾವನವರ ಬಂಧುಗಳು ಕೂಡ ಬಂದಿದ್ದರು; ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ “ಸೇವಾ ವಲಯದ ಕೆಲಸ ಸರಿ, ಆದರೆ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತಂತೆ ಕಾಣಬೇಕು” ಎಂಬ ಮಾತೇ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದು ಆ ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಎಣ್ಣೆ ವಾಸನೆಯ ನಡುವೆ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಕಾವ್ಯದ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ಲ್ಯಾನ್ಯಾರ್ಡ್ ಗೀರಿ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು; ಅದನ್ನು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ ಕೀಲಿ ಜೊತೆ ಅವಳು ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದಳು. ಮುಚ್ಚಿ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದ ಅರ್ಧ ಮಡಿದ ರಸೀದಿ ಅವಳ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಿತು—ಮನೆಯ ಬಾಡಿಗೆ ಮುಂಗಡಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಟೋಕನ್. ನವೀನ್ಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೇ ಗೊತ್ತು. ಅವನು ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತದ್ದು ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು; ಕಾವ್ಯವೇ ಮಾರ್ಗ, ಸಮಯ, ಯಾವ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಯಾವ ಕಾರ್ಟ್ ಮೊದಲು ಎಂಬ ಸರಕು ಹರಿವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಕ್ಲೈಂಟ್-ಸೈಡ್ ಜನ ಎದುರು ನವೀನ್ನೇ “ಇನ್ಚಾರ್ಜ್”.
“ನವೀನ್, ಸಿಹಿ ಟ್ರಾಲಿ ಈಗ ಬಿಡದಿದ್ದರೆ ಸ್ಟೇಜ್ ಹತ್ತಿರ ಗೊಂದಲ,” ಕಾವ್ಯ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು. ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬಾರದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕಾಯಲಿಲ್ಲ. ಬಲದ ಬದಿಯ ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧ ತೆರೆದೇ ಇರುವುದು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗನಿಂದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು, ಸಿಹಿ ಕಾರ್ಟ್ಗೆ ದಾರಿ ತೆರೆಯಿತು. “ಶಿಲ್ಪಾ, ಇದನ್ನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬದಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಿ. ಮುಖ್ಯ ಮಾರ್ಗ ತುಂಬಿದೆ.” ಅದು ಆ ರಾತ್ರಿ ಮೊದಲ ಸ್ಪಷ್ಟ ಬದಲಾವಣೆ—ಪಾಸ್ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ದಾರಿ ಅವಳು ತೆರೆಯಿತು. ಶಿಲ್ಪಾ ಕ್ಷಣವೂ ಕಳೆಗೊಡದೆ ತಳ್ಳಿದಳು; ಕಾರ್ಟ್ ಗುಜುಗುಜು ಜಾರಿತು, ಜಾಂ ಆಗಬೇಕಿದ್ದ ಜಾಗ ಒಂದು ಉಸಿರಿನಷ್ಟು ತೆರವಾಯಿತು.
ಅದನ್ನು ಕಂಡ ರಮೇಶ್ ಅಣ್ಣ ಕೆಂಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನವೀನ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. “ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ ಇತ್ತು.” ನವೀನ್ ತಕ್ಷಣ ಕೋಪದಿಂದ ಕಾರ್ಡ್ಬೋರ್ಡ್ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಬಡಿದ. “ಒಂದು ಕಾರ್ಟ್ ಹೋಗಿದ್ರೆ ಅಷ್ಟರಿಂದ ಏನು? ಕ್ರಮ ನನ್ನದು.” ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಲದ ಅಧಿಕಾರದ ಗಟ್ಟಿತನ ಇತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಸಾಲಿನ ತಟ್ಟೆ ಕಾರ್ಟ್, ತಪ್ಪು ಸೂಚನೆಯಿಂದ, ಬಿರಿಯಾನಿ ಹಂಡಿಯ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಸಂಪೂರ್ಣ ದಾರಿಗೆ ಮುಚ್ಚಳ ಹಾಕಿತು. ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಒಳಗೆ ತಲೆ ಹಾಕಿದರು—ಮಾವನವರ ಪರಿಚಯದವರು—“ಮೇಲಿನ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಊಟ ತಲುಪಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ.”
ನವೀನ್ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದವು; ಈಗ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿದ್ದವು. ಅವನು ಬೇಗನೆ “ಮೊದಲು ಹಂಡಿ, ನಂತರ ಪ್ಲೇಟ್, ನಂತರ ಸಿಹಿ” ಎಂದು ಮರುಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟ. ಅದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಬಿಸಿ ಹಂಡಿಯ ಕಾರ್ಟ್ ತಿರುಗಲಾರದೆ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು; ಹಿಂದೆ ತಟ್ಟೆಗಳ ಕಾರ್ಟ್ನ ಹುಡುಗ ಕೈ ಜಾರಿಸಿ ಮೂರು ಸ್ಟೀಲ್ ಪ್ಲೇಟ್ಗಳನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀರಿದ. ಲೋಹದ ಝಣಕಾರ ಹಿಂಬದಿಯ ದಾರಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಚೂರಾದ ಶಬ್ದದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಕ್ಲೈಂಟ್ಪಕ್ಕದ ಹೆಂಗಸರು ಬಾಯಿಗೆ ಪಲ್ಲು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು. ಒಬ್ಬಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ, “ಇವನೇನಾ ಇನ್ಚಾರ್ಜ್?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಕಾವ್ಯ ಕೇಳಿದಳು; ನವೀನ್ ಕೂಡ ಕೇಳಿದ.
ಕಾವ್ಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಯಾರನ್ನೂ ಬೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬಿದ್ದ ಪ್ಲೇಟ್ಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲಿಲ್ಲವೂ. ಮೊದಲು ಬಿಸಿ ಹಂಡಿಯ ಕೆಳದಂಡ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಚಕ್ರವನ್ನು ನೇರ ಮಾಡಿಸಿದಳು. “ರವಿ, ಹಿಂದೆ ಹೋಗಬೇಡ. ಎಡಗಡೆ ಒತ್ತಿ.” ಬಳಿಕ ದಾರಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ಕಡೆ, “ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಗೆ ಐವತ್ತು ತಟ್ಟೆ ಬೇರೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಸ್ಟೇಜ್ ಸೈಡ್ ಕಾಯಿಸಬೇಡ,” ಎಂದಳು. ಅವಳು ಅಂಚಿನಿಂದಲೇ ಕುಸಿತವನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪು ಆದೇಶದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯನ ಕೈ ತಟ್ಟಿದ ಜಾಗ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಡೆತ ಬಂತು. ಮುಂಭಾಗದ ಬಾಗಿಲಿನ ದಂಡೆಯಿಂದ ಮಾವನವರು ಕಾಣಿಸಿದರು; ಅವರ ಜೊತೆ ಇಬ್ಬರು ಬಂಧುಗಳು. ಮದುವೆ ಮಾತು ಬರಬಹುದೇ ಎಂದು ಎರಡು ಮನೆಗಳು ತೂಕಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಕಣ್ಣೇ ಅದು. ಮಾವನವರು ನೇರವಾಗಿ ಕಾವ್ಯನತ್ತ ನೋಡದೆ ನವೀನ್ಗೆ ಕೇಳಿದರು, “ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ?” ನವೀನ್ ತನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ನೇರ ಮಾಡಿ, “ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟಾಫ್ ಕೋ-ಆರ್ಡಿನೇಶನ್,” ಎಂದ. ತಕ್ಷಣವೇ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರ್ಟ್ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು. ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದ ಮೌನ ಸತ್ಯ ಅವನ ಮೆಟ್ಟಲಿನ ಕೆಳಗೆ ಮಣ್ಣು ಜಾರಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.
“ರೇಡಿಯೋ ಕೊಡು.” ರಮೇಶ್ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ ಮೊದಲು ಬಂತು. ನವೀನ್ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ.” ಅದೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಾಲ್ಒಳಗಿಂದ ತುರ್ತು ಕರೆ ಬಂತು—ವರಪಕ್ಷದವರಿಗಾಗಿ ಉಳಿಸಿದ್ದ ವಿಶೇಷ ಪಂಗತಿಗೆ ಊಟವೇ ನಿಂತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಬಿಡುಗಡೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಮುಖಭಂಗ. ನವೀನ್ ಒಮ್ಮೆ ರೇಡಿಯೋ, ಒಮ್ಮೆ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್, ಒಮ್ಮೆ ಜಾಂ ಆದ ದಾರಿ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಎದುರಿಗೇ ಹೋದಳು. ಮಾತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕೈ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಬಿಸಿ ಹೊಗೆ, ಮುಂದೆ ಮಾವನವರ ದೃಷ್ಟಿ, ಮಧ್ಯೆ ಸಿಲುಕಿದ ಹಂಡಿಯ ವಾಸನೆ. “ನವೀನ್!” ರಮೇಶ್ ಅಣ್ಣ ಈ ಸಲ ಗರ್ಜಿಸಿದರು. “ಕೊಡು.” ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ನವೀನ್ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ನ್ನು ಎದೆಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡ. ರೇಡಿಯೋ ಕಿವಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಮತ್ತೆ, “ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾರು ಕೊಡ್ತಾರೆ?” ಎಂಬ ಗಟ್ಟಿ ಧ್ವನಿ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಸಡಿಲವಾದವು. ಅವನು ರೇಡಿಯೋವನ್ನೂ ಮರದ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ನನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಾವ್ಯನ ಕೈಗೆ ತಳ್ಳಿದ. ಅದು ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲ; ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಒತ್ತಾಯದ ಹಸ್ತಾಂತರ.
ಕಾವ್ಯ ತಕ್ಷಣ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಎಡಕೈಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ತಂದಳು. “ಸಿಹಿ ಮೊದಲು ಬಿಡಿ. ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬದಿ ದಾರಿ ತೆರೆಯಿರಿ. ಬಿರಿಯಾನಿ ಹಂಡಿ ಎರಡನೇ ಬಿಡುಗಡೆ. ತಟ್ಟೆಗಳು ಬೇರೆ ಹಂಚಿಕೆ. ಮೇಲ್ಮಹಡಿ ಐವತ್ತು ಈಗಲೇ.” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು. “ಶಿಲ್ಪಾ, ಕೌಂಟರ್ ಎರಡು ತೆರೆಯಿಸಿ. ರವಿ, ಚಕ್ರದ ಕೆಳಗೆ ಮರದ ತುಂಡು. ಬೇಗ.” ಆದೇಶಗಳು ಸರದಿ ಅಲ್ಲ, ಹರಿವು ಆಗಿದ್ದವು. ಆ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಜನರು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಚಲಿಸಿದರು.
ಮೂರು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ಟ್ರಾಲಿ ಒಳಹೋಯಿತು. ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಟ್ಟೆ ಹಂಚಿಕೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಓಡಿತು. ಬಿರಿಯಾನಿ ಕಾರ್ಟ್ ತಿರುಗಿ ಕೇಂದ್ರ ದಾರಿಯನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಿಂಬದಿಯ ಜಾಂ ಮೂಳೆ ಜೋಡಾದಂತೆ ಸದ್ದು ಮಾಡಿ ಸರಿಯಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಅವಳ ಸೂಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಟ್ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಕೈ ಹಾಕಿದರು. ರಮೇಶ್ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಚೀಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಡುಗಡೆ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಾವ್ಯನ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲಿಟ್ಟರು. ಅದು ಮಾತಿಲ್ಲದ ಅಂಗೀಕಾರವಲ್ಲ; ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ತೂಕ ಸರಿದದ್ದು.
ನವೀನ್ ಹತ್ತಿರವೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈ ಖಾಲಿ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆತನಕ ಅವನ ಹಿಂದೇ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಈಗ ಕಾವ್ಯನ ಕಣ್ಣು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾವನವರು ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಅವಳತ್ತ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದರು; ಆದರೆ ಕಾವ್ಯ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮುಂದಿನ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಬೋರ್ಡ್ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. “ಪಾಯಸ ನಂತರ. ಮೊದಲು ಜೈನ್ ಕೌಂಟರ್.” ಕ್ಲೈಂಟ್ಪಕ್ಕದ ಹಿರಿಯರ ಮುಖದ ಒತ್ತಡ ಅಲ್ಪವಾಗಿ ಇಳಿದರೂ, ಯಾರೂ ಅವಳಿಗೆ ಹೂ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಅಷ್ಟು ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಬೇಕಿತ್ತು.
ಹಿಂದಿನ ಜಾಂ ತೆರೆದು ಹರಿವಾಗಲೇ, ನವೀನ್ ತನ್ನ ಮುಖದ ಹೊಳಪು ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಸರಿ, ಈಗ ನಾನು—” ಎಂದು ಅವನು ಕಾವ್ಯದ ಎಡಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ ಕಡೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಆ ಚಲನೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವಷ್ಟು ಕಳಪೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಾಲದ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಎಳೆದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವನಂತೆ ಕಂಡ.
ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು—ವರಪಕ್ಷದ ಮೇಲ್ಮಹಡಿ ಪಂಗತಿಗೆ ಉಳಿಸಿದ್ದ ವಿಶೇಷ ಹಂಡಿಗಳು, ತಟ್ಟೆಗಳು, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಚೀಲಗಳು, ಜೈನ್ ಕೌಂಟರ್ನ ಬೇರೆ ಪದಾರ್ಥ. ಒಂದು ತಪ್ಪು ಆದೇಶ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೆಡವಬಹುದಿತ್ತು. ನವೀನ್ನ ಬೆರಳು ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ ಅಂಚಿಗೆ ತಾಗಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಾವ್ಯ ಬೋರ್ಡ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ನಿತಂಬದ ಬಳಿಗೆ ಮಡಚಿ ಹಿಡಿದು, ರೇಡಿಯೋ ಬಾಯಿಗೆ ಎತ್ತಿದಳು. ಅವನ ಕೈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು.
“ಮೂರನೇ ಬೇ—ಇದೀಗ ಬಿಡಿ,” ಅವಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. “ಜೈನ್ ಮುಂದೆ. ವಿಶೇಷ ಪಂಗತಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ. ಬಾಗಿಲು ಎರಡನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆರೆಯಿರಿ. ಉಳಿದದ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ.” ಆದೇಶ ಹೊರಟ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮೂರು ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಒಂದೇ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಸರಿದವು. ಬಾಗಿಲಿನ ಹಾಳೆ ಗೋಡೆಯಿಗೆ ತಟ್ಟಿ ತೆರೆಯಿತು. ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನವೀನ್ ಒತ್ತಿದ ದಿಕ್ಕು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು; ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಕಾರ್ಟ್ನ ಹಿಡಿಗೆ ಅವನ ಮೊಣಕೈಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಉಕ್ಕಿನ ಪಾತ್ರೆ ಜಾರಿ ಅವನ ಬೂಟಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಸಿ ಸಾರು ಚೆಲ್ಲಿತು. ಅವನು ಕದಡಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ. ಶಿಲ್ಪಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ ಬಿಡದೆ ಕಾರ್ಟ್ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು.
ಅದು ಮಾತಿನ ಸೋಲು ಅಲ್ಲ; ಕೆಲಸ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿರುವ ಕ್ಷಣ. ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ “ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ” ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬಂದವು. ಯಾರೂ ಅವನಿಂದ ದೃಢೀಕರಣ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ರಮೇಶ್ ಅಣ್ಣ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ಬಿಡುಗಡೆ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಾವ್ಯನ ಬೋರ್ಡ್ಗೆ ಅಂಟಿಸಿದರು. ನವೀನ್ ಮತ್ತೆ ಕೈ ಚಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಕೈ ತೊಳೆಯದ ಬಿಸಿ ಸಾರಿನಲ್ಲಿ ಚಿಟಪಟಿಸುತ್ತ ನಿಂತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ನವೀನ್ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗದೆ, “ಮಗಲೇ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಇದು ಸಾಕೇ?” ಎಂದು ಕಾವ್ಯನನ್ನೇ ಕೇಳಿದರು.
ಕಾವ್ಯ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅವನತ್ತ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಗರ್ಜನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅವಕಾಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. “ನಾಲ್ಕನೇ ಕಾರ್ಟ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ಮೊದಲು ಇವು ಹೋಗಲಿ,” ಎಂದಳು. ಅವಳು ಕೊನೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಬರೆದಳು, ಬೋರ್ಡ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಶಿಲ್ಪಾಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಿದಳು, ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಕರೆ ನೀಡಿದಳು. “ಕೊನೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ. ಈಗ.”
ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಸರಿದು ಹೋದವು. ಹಿಂಬದಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸಿಲುಕಿದ್ದ ಬಿಸಿ, ಝಣಕಾರ, ಗೊಂದಲ ಎಲ್ಲವೂ ಹರಿದು ಹೊರಟಂತೆ ಆಯಿತು. ಬಾಗಿಲುಗಳ ತಟ್ಟುವ ಶಬ್ದ ದೂರ ಸರಿದಿತು. ಮುಂಭಾಗದ ಮಂಟಪದ ಮೈಕ್ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಿತು.
ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇ ಪಕ್ಕದ ಹಿಂಬದಿ ಕ್ರಾಸ್ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಿಗೆ ಸರಿದು ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ಬೋರ್ಡ್ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು; ರೇಡಿಯೋ ಅವಳ ಬದಿಯಲ್ಲೇ. ಹಾದುಹೋಗುವ ಖಾಲಿ ಕಾರ್ಟ್ನ ಚಕ್ರ ಸಿಮೆಂಟ್ ಮೇಲೆ ಕರಕರನೆದ್ದು ಹೋಯಿತು. ಅವಳು ಅಂಗುಲಿಯಿಂದ ರೇಡಿಯೋ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದರು. ಕ್ಷಣಿಕ ಕಿರ್ರ್ ಶಬ್ದ ಬಂದು, ನಂತರ ಸ್ಥಿರವಾದ ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ತೆರೆದಿತು.