ಹಾಕಿದ ಭಾರ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ

“ಕಾವ್ಯ, ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಟ್ರೇ ತಂದುಕೊ— ಬೇಗ!” ಎಂದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕೂಗು ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾವ್ಯ ಕೈಗೆ ಗ್ಲೌಸ್ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಓಡಿದಳು; ಹೊರದ ಮೇಜಿನ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ರೋಗಿಯ ಫೈಲ್‌ಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆ ಸರಿಸಿ, “ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಳು.

ಸಂಜೆಯ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಳೆ ಬಿದ್ದ ಗಾಳಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಕಾಯುವ ಕೋಣೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಮೇಲೆ ಕಾವ್ಯದ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಬಿಟ್ಟೇ ಇತ್ತು; ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸಿನ ವೃತ್ತದ ಗುರುತು ಒಣಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯ ಒಳಗೆ ಮಗುವಿನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನರಳಾಟ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹೊರಗೆ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯ ಅಮ್ಮನಿಗೆ, “ಡಾಕ್ಟರ್ ಸರ್ ಮನೆವರೇ ನಾವು,” ಎಂದು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಕಾವ್ಯ ಕೇಳಿದಳು; ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹೇಳಿದರೆ ಕೆಲಸ ತಡವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಂಜು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ತಲೆ ಹಾಕಿ, “ಅಕ್ಕಾ, ಹೊಸ ಕೇಸ್‌ಗಳ ಫೈಲ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಕಾವ್ಯ ಕೈ ತೊಳೆದು ಹೊರಬರುತ್ತಾ ರ್ಯಾಕ್ ಮೇಲಿದ್ದ ನೀಲಿ ಫೋಲ್ಡರ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದಳು. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಮೊದಲು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. “ಇದು ಇಲ್ಲಿ ಇರಲಿ. ಹೊರಗೆ ಕೂತವರಿಗೆ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಕಾಣ್ಬೇಕಲ್ಲ? ನೀನು ಒಳಗಿನ ಕೆಲಸ ನೋಡ್ಕೋ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕಾವ್ಯ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಸಿ ತನ್ನ ಸೀರೆ ಅಂಚು ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.

ಆ ಕುರ್ಚಿ ಕೇವಲ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲ. ದಿನಾಂತ್ಯದ ವರದಿ ಬರೆಯುವ ಮೇಜು, ಹಣ ಜೋಡಿಸುವ ಜಾಗ, ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಲ್ಯಾಬ್ ಚೀಟಿಗಳ ಸರದಿ— ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತವೆ. ಕಾವ್ಯದ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮಡಿಚಿದ ಗುರುತು ಬಿದ್ದ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟೆ ಬೆವರು ಹಿಡಿದು ಎದೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವಳು ಫೋಲ್ಡರ್ ಕಡೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಈಗಾಗಲೇ ಮೇಲಿನ ಎರಡು ಫೈಲ್ ತೆರೆದು, ಹೆಸರುಗಳನ್ನೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, “ಮುಂದಿನವರು!” ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದಳು.

ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ತಿರುವು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬಂತು. ಒಳಗಿಂದ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್, “ಸಕ್ಕರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಳೆಯ ಚೀಟಿ ಯಾರ ಬಳಿ?” ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದರು. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಫೈಲ್‌ಗಳನ್ನು ತ್ವರೆಯಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿದಳು, ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯ ಕೈ ಒರೆಸುತ್ತಲೇ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಕೆಳಗಿನ ಕೆಂಪು ಸ್ಲಿಪ್ ಹೊರತೆಗೆದು ಬಾಗಿಲೊಳಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಸರ್ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಕಾವ್ಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು; ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣವೇ, “ಆ ನೀಲಿ ಫೋಲ್ಡರ್ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಇರಲಿ, ಒಳಗಿನ ಟ್ಯಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಅವಳೇ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತವೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ನಗುವನ್ನು ಬಿಡದೆ ಫೋಲ್ಡರ್ ಅನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು— ತನ್ನ ಕೈ ಬಿಟ್ಟಂತೆ ತೋರಿಸದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ತನ್ನದಾಗಿಯೂ ಮಾಡಲಾರದೆ. ಕಾವ್ಯ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಪುಟಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು. ಅದು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲಸದ ತೂಕ ಯಾವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮೊದಲ ಗುರುತು ಅದು.

ಆಮೇಲೆ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೃದುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು, ಅದೇ ಅವಳ ಕಠಿಣ ರೂಪ. “ಕಾವ್ಯ, ನೀನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡ್ತೀಯಲ್ಲ, ಲ್ಯಾಬ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಈ ಮಾದರಿಗಳು ಕೊಟ್ಟುಬಾ. ಹಣ ಬಂದಿದೆಯಾ ಎಂದು ಮಂಜುಗೆ ಹೇಳು. ಓಹ್— ಈ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಪಾವತಿ ಎಂಟ್ರಿ ಕೂಡ ನೋಡು.” ಫೋಲ್ಡರ್ ಕಾವ್ಯ ಕೈಯಲ್ಲೇ; ಆದರೆ ಮೇಜು, ಕುರ್ಚಿ, ರೋಗಿಗಳ ಎದುರಿನ ಧ್ವನಿ— ಎಲ್ಲವೂ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕದಾಗಿಯೇ. ರೋಗಿಯೊಬ್ಬರ ಬಂಧು ಕೇಳಿದ, “ಮ್ಯಾಡಮ್, ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ?” ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಸುಮ್ಮನೆ ನಗುಮಾತು ನುಂಗಿ, “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಾ, ಮನೆಯವರು ಎಂದ್ಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದಳು. ಕಾವ್ಯ ಆ ಮಾತಿಗೆ ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮಾದರಿ ಚೀಲ ಬಿಗಿದು, ಪಾವತಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರೆಯಿತು, ಲ್ಯಾಬ್ ಹುಡುಗನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು.

ವಿವೇಕ್ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಂದನು. ಮಳೆಯಿಂದ ತೇವವಾದ ಕೂದಲು, ಬೈಕ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತ. ಈ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್‌ರದು; ವಿವೇಕ್ ಅವರ ಮಗ. ಕಾವ್ಯ ಜೊತೆ ಅವನ ಸಂಬಂಧ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು, ಆದರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಗಡಿ ಇತ್ತು. ಆ ಗಡಿಯನ್ನೇ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಪದೇ ಪದೇ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. “ವಿವೇಕ್, ನಿನ್ನವರು ಎಲ್ಲವೂ ಓಡಿಸ್ತಾರೆ ನೋಡು,” ಎಂದು ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದಳು. “ಕಾವ್ಯಗೆ ಹೇಳು ಅಲ್ವಾ, ಹೊರಗಿನ ಟೇಬಲ್‌ನ ಕೆಲಸ ಜನರ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಮಾಡೋವರಿಗೇ ಕೊಡಬೇಕು.”

ವಿವೇಕ್ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿಟ್ಟ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ವರದಿ ತರಬೇಕಾದ ಹುಡುಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ: ಎರಡು ವರದಿಗಳು ತಪ್ಪು ಹೆಸರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿವೆ, ಒಂದೇ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಎರಡು ಬಾಕಿ ದಾಖಲೆ. ಸಂಜೆ ರಶ್‌ನಲ್ಲಿದೇ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ. ಹೊರಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ವಯಸ್ಸಾದ ದಂಪತಿ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು; ಒಳಗೆ ಸರ್ ಮುಂದಿನ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರು; ಬಾಕಿ ಹಣ ಯಾರಿಂದ, ವರದಿ ಯಾರಿಗೆ— ಈಗ ತಪ್ಪಿದರೆ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಜಗಳ ಖಚಿತ.

ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸ್ಥಬ್ಧಳಾದಳು. ನಂತರ ತಕ್ಷಣ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು, “ಮಂಜು, ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕರೆ. ಸಿಸ್ಟಂ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಆಗಿದೆ. ನಾನು ಸರ್‌ನ್ನ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಹೊರಟಳು. ಅದು ನಿಜವಾದ ಕ್ಷಣ. ಕಾವ್ಯ ಅವಳ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿಲ್ಲ, ವಾದವೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಫೋಲ್ಡರ್ ಅನ್ನು ಎದೆಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಮೇಜಿನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಳು. “ಮಂಜು, ಬಾಕಿ ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲಿ. ಪಾವತಿ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಬಲಗಡೆ ಇಡು. ಆಜ್ಜಿಗೆ ನೀರು ಕೊಡು. ಹೆಸರು ಮತ್ತೆ ಓದಿ.”

ಯಾರೂ ಆಜ್ಞೆ ಕೇಳಲು ಕಾಯಲಿಲ್ಲ; ಅವಳ ಮಾತು ಕೆಲಸದ ಕ್ರಮದಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ನಿನ್ನೆಗಿನ ವರದಿಗಳ ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು, ಲ್ಯಾಬ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮರುಕರೆ ಮಾಡಿ ಮಾದರಿ ವೇಳೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿದಳು, ಒಂದೊಂದು ಪಾವತಿಯನ್ನು ನೋಂದಾವಣಿ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ ತಪ್ಪಾದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಳು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್ ಒಳಗಿಂದ ಬಂದು, ಗಾಜಿನ ಚಶ್ಮೆಯನ್ನು ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಒಂದು ನೋಟ ನೋಡಿದರು. ಮೇಜು ಈಗ ಅವರ ಬಂಧುವಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಜಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಕೆಲಸ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಾಗವಾಗಿತ್ತು. “ಇನ್ನೊಂದು ವರದಿ ಬಂದರೆ ಮೊದಲು ಕಾವ್ಯಗೆ ಕೊಡಿ,” ಎಂದರು. ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಮತ್ತೆ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಕುಗ್ಗಿತು. ಆಜ್ಜಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಚೀಟಿ, ಲ್ಯಾಬ್ ಸ್ಲಿಪ್ ಮೇಲೆ ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರು, ಬಾಕಿ ಮೊತ್ತದ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಗುರುತು. ಕಾವ್ಯ ಉಸಿರೆಳೆಯಲು ಕೂಡ ಬಿಡದೆ ಮುಂದಿನವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಮಂಜು ಅವಳ ಎಡಗಡೆ ನಿಂತೇ ರಸೀದಿ ಹರಿದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ವಿವೇಕ್ ಬಾಗಿಲು ಹಿಡಿದು ಜನಸಂದಣಿ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಒಂದ್ಸಲ ಕೇಳಿದ, “ನಿನಗೆ ನೀರು?” ಕಾವ್ಯ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಅವನ ಕೈ ಎರಡು ಕ್ಷಣ ಮೇಜಿನ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಉಳಿದವು; ಅವಳು ಆ ಕೈ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಇರುವ ಪುಸ್ತಕ ನೋಡಿದಳು.

ಸಂಕಟ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ನ್ಯಾಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಮತ್ತೆ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರ ಪಡೆದುಕೊಂಡು, ರೋಗಿಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ಸೀರೆ ಮಡಚಿ ಮೇಜಿನ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಳು. “ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಗಲಾಟೆ ಬಂದರೆ ಯಾರು ಬೇಕಾದ್ರೂ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕ್ಲೋಸಿಂಗ್ ಪುಸ್ತಕ ನಾನು ಸರ್‌ಗೇ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಮನೆಯವರಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಇರಬೇಕು.” ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಹೊರಗೆ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ನಿಧಾನ; ಕತ್ತರಿಸುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟ. “ನೀನು ಬರವಣಿಗೆ ಮುಗಿಸಿ ನನಗೆ ಕೊಡು.”

ಕಾವ್ಯ ಪೆನ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ದಿನಪೂರ್ತಿ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬೆವರಿನ ಹನಿ ಗುರುತಿನ ಪಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗೆ ಚಳಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೇಲ್ನೋಟ ಕೊಡದೆ ಕೇಳಿದಳು, “ಯಾವ ತಪ್ಪು ಬಂದರೆ ಯಾರು ತಿದ್ದ್ತಾರೆ?” “ಅದನ್ನು ನಂತರ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋಣ.” “ಆಗ ಪುಸ್ತಕ ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಈಗಲೇ ಗೊತ್ತಿದೆ.” ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ನಕ್ಕಳು; ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಮರೆಸಿದ ಅವಮಾನ. “ಮಾತು ತುಂಬ ಬರುತ್ತಿದೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ.”

ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತೂವರೆ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಕೊನೆಯ ರೋಗಿ ಹೊರಟ. ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು; ರಸ್ತೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನ ಘರ್ಷಣೆಯ ಹುದುಗಿದ ಶಬ್ದ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗಿನ ದೀಪಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಆರಿದವು; ಹೊರದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕು ಉಳಿದಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ವರದಿಗಳು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಮೂರು ಬಾಕಿ ನಮೂದುಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ನಗದು-ಡಿಜಿಟಲ್ ಮೊತ್ತ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ದಿನವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುವುದು ಯಾರು ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನೂ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು.

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು. ದಣಿವಿನಿಂದ ಭುಜಗಳು ಇಳಿದಿದ್ದವು. ಮನೆಯಲ್ಲಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿರಬೇಕು; ಅವರ ಫೋನ್ ತೆರೆದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚಿತು, ಅವರು ತೆಗೆಲಿಲ್ಲ. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಮಾಮ, ನೀವು ಹೋಗಿ. ನಾನು ಫೋಲ್ಡರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೀನಿ. ಇಲ್ಲಿ ಅವಳಿಂದ ಬರೆಯಿಸಿಟ್ಟಿದೆ,” ಎಂದಳು. ಕೊನೆಯ ಪದದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಕಡೆ ತಲೆಸಾಗಿಸಿದಳು— ಬರೆಯಿಸಿಕೊಂಡವಳು, ಆದರೆ ಕೊಡುವವಳು ಅಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ.

ಕಾವ್ಯ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದಳು. ಫೋಲ್ಡರ್ ಮುಚ್ಚಿ, ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಸುತ್ತಿ, ಮತ್ತೆ ತೆರೆದಳು. ಒಂದು ಪುಟದ ಮೇಲೆ ಸಹಿ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಾಕಿ ಮೊತ್ತ ಮರುಹೊಂದಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳು ಫೋಲ್ಡರ್ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕಗೆ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ. “ಇದು ಈಗ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ನನಗೇ ತಿದ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು,” ಅಂದಳು. ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ಮುಗಿಸಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಇಲ್ಲವೇ ಈಗಲೇ ನಿಮ್ಮ ಎದುರಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಪುಟ ಓದಿ, ಯಾರು ಏನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳ್ತಾರೆ ಅಂತ ಬರೆಯೋಣ.”

ಇದು ಬೇಡಿಕೆ ಅಲ್ಲ; ಅವಳು ಹಿಡಿದ ಗಡಿ. ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸೌಜನ್ಯ ಕುಸಿಯಿತು. “ನೀನು ಮಿತಿಮೀರ್ತಿದೀಯ,” ಅಂದಳು. “ಇದು ಮನೆ ಹೆಸರು ಇರುವ ಜಾಗ.”

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್‌ರ ದೃಷ್ಟಿ ಫೋಲ್ಡರ್ ಮೇಲೆ ನೆತ್ತಿತು. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗಾದ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಢ ವೃತ್ತ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯದ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಇಡೀ ಸಂಜೆ ಯಾರು ಎದ್ದು ಓಡಿದರು, ಯಾರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಮುಖ ತೋರಿಸಿದರು, ಯಾರು ತಪ್ಪಾದ ಹೆಸರನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದರು— ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಲೆಕ್ಕ ಸೇರಿದಂತಾಯಿತು. ಅವರು ಕೈ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಫೋಲ್ಡರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರಿಟ್ಟಳು.

ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ಫೋಲ್ಡರ್ ಅನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಕಾವ್ಯ ಕಡೆ ಇಟ್ಟರು. ಸರಿಯಾಗಿ, ಅವಳ ಪೆನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ. “ಕ್ಲೋಸಿಂಗ್ ಅವಳೇ ಮಾಡಲಿ,” ಎಂದರು. “ನಿಶಾ, ನೀನು ಹೋಗು. ಮನೆಗೆ ಹೇಳು ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತೀನಿ.”

ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ಏನಾದರೂ ಹೇಳಬಹುದು, ಅಳಬಹುದು, ಕೋಪದಿಂದ ತಿರುಗಬಹುದು— ಆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಜಾಗ ಇದ್ದ ಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್ ಎರಡನೇ ಸಲ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡದೆ ಕೀಲುಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ, ಫೋಲ್ಡರ್‌ನ ಬಲಗಡೆ, ಕಾವ್ಯ ತಲುಪುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟರು. ಅದೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಚಲನೆ. ಆದರೂ ಅದರ ನಂತರ ಯಾರು ಮೇಜಿನ ಯಜಮಾನರು ಅನ್ನೋ ಸಂದೇಹ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಕಾವ್ಯ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಮೊದಲು ಅಪೂರ್ಣ ಸಹಿ ಪಡೆದಳು. ನಂತರ ಬಾಕಿ ಮೂರು ನಮೂದುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು. ನಗದು ಮೊತ್ತ ಎಣಿಸಿ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿದಳು. ಆನ್‌ಲೈನ್ ಪಾವತಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಅಂಕೆಗಳು ಮಂಜುವಿನಿಂದ ಮರು ಓದಿಸಿಕೊಂಡಳು. ವಿವೇಕ್ ಬಾಗಿಲಿನ ತಡೆಪಟ್ಟಿ ಎಳೆದು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿದ. ಒಳಗೆ ಈಗ ಕಾಗದದ ಸದ್ದು, ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೇಟರ್‌ನ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್, ದೂರದ ನಾಯಿಯ ಅರಚಾಟ ಮಾತ್ರ. ನಿಶಾ ಅಕ್ಕ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ ದಾಳಾನ ದಾಟಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸರ್ ಅವಳ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತರು. “ಆ ಹಳೆಯ ಮಧುಮೇಹ ಫೈಲ್ ಕೂಡ ಸೇರಿಸು,” ಎಂದರು. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಫೈಲ್ ಎಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ, ದಿನಾಂತ್ಯದ ಯಾವ ಪುಟಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕು, ಯಾರ ಕೈಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವರು ಮತ್ತೆ ನಿಶಾ ಅಕ್ಕಗೆ ಅಲ್ಲ, ಕಾವ್ಯಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕಾವ್ಯ “ಸರಿ ಸರ್” ಅಂದಳು. ಅದರೊಳಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಹಕ್ಕು ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ.

ಕೊನೆಯ ದಾಖಲೆಯ ಮೇಲೆ ರೇಖೆ ಎಳೆದು ಅವಳು ಫೋಲ್ಡರ್ ಮುಚ್ಚಿದಳು. ರಬ್ಬರ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಹಾಯಿಸಿ, ದಿನಾಂಕದ ಮುದ್ರೆ ಹೊಡೆದು, ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಮೇಲಿನ ಡ್ರಾಯರ್‌ಗೆ ಹಾಕಿದಳು. ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕೈ ತೊಳೆಯುವ ತೊಳೆಯುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ತೇವವಾದ ಗ್ಲೌಸ್‌ಗಳನ್ನು ಬೆರಳಿಂದ ಸಡಿಲಿಸಿ ತೆಗೆದು, ಕೆಲಸದ ರ್ಯಾಕ್‌ದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿರಿಸಿದ್ದಳು. ರಬ್ಬರ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಟಪ್ಪೆಂದು ಹೊಡೆದು ನಿಂತಿತು.