ಲೋಡ್ ಬಂದಾಗ ನಕಲಿ ಕೈ ಬಯಲಾಗಿದೆ
“ಬೇ ಮೂವತ್ತು ಹಿಡಿಯಬೇಡ!” ಎಂದು ಪ್ರವೀಣ ಕೂಗಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಅರ್ಧ ತಿರುಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಅಲುಗಾಡಿದವು. ಡಾಕ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಕೆಂಪು ದೀಪ ಆರದೆ ಮಿಂಚುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಡುಗಡೆ ಗುರುತು ಹಾಕುವ ಕಾಂಸೋಲ್ ಮುಂದೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು; ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣ ತನ್ನ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ, “ನೀನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರು,” ಎಂದನು. ಆ ಮಾತಿಗೆ ಎರಡನೇ ಲಾರಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಲಕ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದ. ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಅವಳ ಚೀಲದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ತೆರೆದು ಇತ್ತು.
ನಂದಿನಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ಬಿಡುಗಡೆಯ ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅವಳು ಮಾಡಿದದ್ದು—ಕಾಂಸೋಲ್ ಹತ್ತಿರದ ಮುದ್ರಣ ಚೀಟಿಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ತಪ್ಪು ಬೇ ಕೋಡ್ ಬರೆದಿದ್ದ ಸ್ಲಿಪ್ ಅನ್ನು ಪ್ರವೀಣದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಬಿಡುವುದು. “ಇದು ಮೂವತ್ತೆರಡು,” ಅಂದಳು. “ಮೂವತ್ತು ಅಲ್ಲ.” ಪ್ರವೀಣ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ನೋಡಿದ. “ನನಗೆ ಕಲಿಸಬೇಡ. ಇವತ್ತು ನೋಡಲು HR ಕೂಡ ಬರ್ತಾರೆ.” ಅದು ಸಾಕಿತ್ತು. ಅವಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಕೆಲಸಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಇವತ್ತು ಯಾರು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಥಿರ ಹುದ್ದೆ ಯಾರಿಗೆ ಅನ್ನೋ ತೀರ್ಪಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಲದ ಹಣ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು—ಈ ಬಾರಿಯೂ ಒಪ್ಪಂದ ವಿಸ್ತರಣೆ ತಪ್ಪಬಾರದು ಎಂದು.
ಬೆಂಗಳೂರು ಹೊರವಲಯದ ಆ ಗೋದಾಮಿನ ಹಿಂಬದಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯ ಗಾಳಿ ಕೂಡ ಲಾರಿಗಳ ಡೀಸೆಲ್ ಹೊಗೆಯೊಟ್ಟಿಗೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್ನ ತುಂಡಾದ ಅಂಚು ಅವಳ ಐಡಿ ಕವಚದೊಳಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಸವನಪುರದಿಂದ ಎರಡು ಬಸ್, ಒಂದು ಮೆಟ್ರೋ ಬದಲಿಸಿ ಬಂದ ದೇಹ ಇನ್ನೂ ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕುರ್ಚಿ ಅವಳಿಗಲ್ಲ. ಪ್ರವೀಣನಿಗೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳೇ ಆಯಿತು ಈ ರಾತ್ರಿಪಾಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು; ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ “ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್” ಎಂದು ಮುದ್ರೆ. ಕಾರಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು—ಮೇಲಿನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ನಾಗರಾಜ್ ಅವರ ಮಾವನ ಮಗ.
ಮೊದಲ ಲಾರಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲಾರದೆ ನಿಂತಾಗ ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆಯ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದರು. “ಪ್ರವೀಣ, ಬೇ ಕೋಡ್ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಮೈಸೂರು ಶಾಖೆಯ ಸರಕು ಇದೆ. ಇದು ಇಂದೇ ಹೊರಡಬೇಕು.” “ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೇ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದು ಪ್ರವೀಣ ನಗುವಿನೊಳಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ. “ಆದ್ರೆ ಕಾಂಸೋಲ್ಗೆ ಕೈ ಹಾಕ್ಬಾರದು. ತರಬೇತಿ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ.” ಅದು ಸುಳ್ಳು. ನಂದಿನಿ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಓಡಿಸಿದ್ದಳು. ಹೊಸ ಆ್ಯಪ್ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮೊದಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ರಿಟೇಲ್ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೆಸರಿನ ಬದಲು ಈಗ ಪ್ರವೀಣನ ಹೆಸರು. ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಹೆಸರನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ ದಿನದಿಂದ ಜನರ ಧ್ವನಿಯೂ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.
ಅವಳ ಫೋನ್ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಕಂಪಿಸಿತು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಅಕ್ಕ” ಎನ್ನುವ ಹೆಸರು ಮಿಂಚಿ ನಿಂತಿತು. ಮನೆಯಿಂದ ಬಂದ ಕರೆ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಕಷ್ಟದ್ದಲ್ಲ. ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಅಕ್ಕ ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಅಕ್ಕಳ ಮಗಳು. ಅವರ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮಾತು ಕಳೆದ ತಿಂಗಳಿಂದ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು—ರಫೀಕ್ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಳೆ, ರಾತ್ರಿಪಾಳಿ ಮಾಡ್ತಾಳೆ, ಹೀಗೇ ಹೊರಗೆ ನಿಂತೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ, ಕೆಲಸ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ ಎಂದರೆ ನಾಳೆ ಏನು ಹೇಳೋದು? ಆ ಬದಿಯ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಹಣದ ಮೇಲೇ ಅಲ್ಲ; “ಹುಡುಗಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಹಿಡಿದಿದ್ಲಾ?” ಎಂಬ ಮುಖರಕ್ಷೆಯ ಮೇಲೇ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಅವಳು ಕರೆ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ರಫೀಕ್ ಮಾತ್ರ ಒಮ್ಮೆ ಮದ್ದುಗುಸುಗುಟ್ಟಿದ. “ಎತ್ತಮ್ಮ. ಇಲ್ಲಿದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ.” “ಲೋಡ್ ಮೊದಲು,” ಅಂದಳು ಅವಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೀಣ ಕೇಳುವಂತೆ, “ಹೌದು, ಮನೆಯವರಿಗಿಂತ ಕೆಲಸ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ವಾ? ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ,” ಎಂದ. ಸುತ್ತಿನ ಇಬ್ಬರು ಹೊಸ ಹುಡುಗರು ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವಳನ್ನು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ದೂರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೂ, ಅವಳ ಮದುವೆ ಮಾತನ್ನೂ ಒಂದೇ ರಶ್ಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಅವಮಾನ ಅದು—ಕೈ ಹಾಕದಿರಲು ಆದೇಶ; ಬಾಯಿ ತೆರೆದರೆ ‘ಸ್ವಭಾವ’ ಮೇಲೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ.
ಮೂರನೇ ಟ್ರಾಲಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಟಕಿತು. ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಗನ್ ಒಂದೇ ದೋಷ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮುದ್ರಿತ ಟ್ಯಾಗ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಬೇಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಜಗಳವಾಡುವಂತೆ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣ ನರಳಿದರು. “ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಹೊರಡದಿದ್ರೆ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮಾರ್ಗದ ಲಾರಿ ಸ್ಲಾಟ್ ಹೋಗ್ತು.” ಪ್ರವೀಣ ರೇಡಿಯೋ ಹಿಡಿದು, “ಎಲ್ಲರೂ ನಿಂತಿರೋ, ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದನು. ನೋಡಿದದ್ದು ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮೊದಲ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ನ ಟ್ಯಾಗ್ ಮತ್ತೆ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದ. ಅದೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ. ಅದೇ. ಹಿಂದೆ ಚಾಲಕ ಇಳಿದು ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಸಾಗಾಟದ ಹುಡುಗರು ಸರಕು ತೂಕದ ಪಟ್ಟಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಕಾದರು. ತಡ ಈಗ ಕಾಣುವಂತಾಗಿತ್ತು; ಯಾರದ್ದೋ ಒಳಗಿನ ತಪ್ಪು ಅಲ್ಲ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವ ಅವಮಾನ.
ನಂದಿನಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂತು. “ರಫೀಕ್, ಎರಡನೇ ಸಾಲಿನ ನೀಲಿ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಕೆಳಗಿನ ಟ್ಯಾಗ್ ಎತ್ತಿ ಹಿಡು.” ಪ್ರವೀಣ ತಿರುಗಿ ಕಿಡಿಕಾರಿದ. “ಹೇಳಿದ್ದೇನಲ್ಲ, ಕೈ ಹಾಕ್ಬೇಡ!” ಅವಳು ಅವನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. “ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣ, ಮುದ್ರಿತ ಸ್ಲಿಪ್ ನಂ. ೧೮ ಕೊಡಿ.” ಅವರು ಒಂದಿಷ್ಟು ತಡವಾಗಿ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅದೇ ಮೊದಲ ಚಿರು ಬಿರುಕು. ಕುರ್ಚಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ರವೀಣದದ್ದು; ಆದರೆ ಚೀಟಿ ಅವಳ ಕಡೆ ಬಂದಿತ್ತು.
ಅವಳು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಸುತ್ತಿ ಹೋಗಿ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಒತ್ತಿ ಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಟ್ಯಾಗ್ ಹೊರತೆಗೆದಳು. “ಇದೋ,” ಅಂದಳು. “ಹಳೆಯ ಬೇ ಮೂವತ್ತು ಟ್ಯಾಗ್ ಮೇಲಿನದು. ಇಂದಿನ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಟ್ಯಾಗ್ ಕೆಳಗೆ ಅಂಟಿದೆ.” ಅವಳು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಗನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ಟ್ಯಾಗ್ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಗೆರೆ ಎಳೆದಳು, ಹೊಸದು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದಳು. ಯಂತ್ರ ಒಮ್ಮೆ ಪೀಪ್ ಎಂದಿತು. ಬಳಿಕ ಕಾಂಸೋಲ್ನ ಕಡೆ ನಡೆದು, ಪ್ರವೀಣ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು, “ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಿ,” ಅಂದಳು.
ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಜೋರಾಗಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಟುವಾದದ್ದು ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ. ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣನ ದೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಪ್ರವೀಣನ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ನಂದಿನಿಯ ಕೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ರಫೀಕ್ ಟ್ರಾಲಿ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವಳ ಬಾಯಿಗೇ ಕಾದ. ಪ್ರವೀಣ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಅರ್ಧ ಎದ್ದೇ, “ನಿನಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಕೊಟ್ಟರು?” ಎಂದನು. “ಈ ಲೇನ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ತಪ್ಪು ನೀನೇ ಕೊಟ್ಟೆ,” ಅಂದಳು ಅವಳು. “ಇಗೋ ಬಿಡಿಸಲು ಕೈ ಬೇಕು.” ಅವನು ಕುರ್ಚಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬಲವಾಗಿ ಎಳೆಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬಿಡುಗಡೆಯ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಸಿದಳು. ಆ ಚಲನೆ ಸಣ್ಣದಾದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದರು—ಕೆಲಸದ ಪುಸ್ತಕ ಅವಳ ಬದಿಗೆ ಬಂತು.
ನಂತರ ಕೆಲಸ ಮತ್ತೆ ಉಸಿರಾಡತೊಡಗಿತು. “ರಫೀಕ್, ಸಾಲು ಖಾಲಿ ಮಾಡು. ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣ, ಬೇ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಬಾಗಿಲು ಲಾಕ್ ತೆರೆಸಿ. ಮೊದಲ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹೊರಗೆ, ಉಳಿದದ್ದು ಕ್ರಮವಾಗಿ.” ನಂದಿನಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕೋಡ್ ನಮೂದಿಸಿ, ತೂಕಪಟ್ಟಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಬಿಡುಗಡೆ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಳು. ಕೆಂಪು ದೀಪ ಹಸಿರಾಯಿತು. ಬಾಗಿಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪರಿಸಿ ಏರಿತು. ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ದೇಹ ತಗ್ಗಿಸಿ ಒಳನುಗ್ಗಿತು. ಮೊದಲ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಲಾರಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಸೇರುವಾಗ ಚಾಲಕ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದು ಸಿಗರೇಟ್ ಬೆರಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡೇ ನೋಡಿದ. ಎರಡು ನಿಮಿಷದ ಹಿಂದೆ ಸ್ಥಗಿತವಾದ ಮಾರ್ಗ ಈಗ ಅವಳ ಮಾತಿನ ಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದ.
ಪ್ರವೀಣ ತಕ್ಷಣ ಮರುಕಳಿಸಿದ. “ಸರಿ, ಈಗ ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಅವಳ ಭುಜದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ರೇಡಿಯೋಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ. ಲೇನ್ ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸಲು ಶುರುವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಬಂತು. ಸುತ್ತಿನವರು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರೂ ಕಿವಿಗಳು ಇಲ್ಲೇ ಇವೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಗಟ್ಟಿ ಮೇರೆಯನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ನೀನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಹದ್ದುಮೀರಿ ಬೇಡ.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮುಂಭಾಗದ ಕಚೇರಿ ಬಾಗಿಲಿಂದ ನಾಗರಾಜ್ ಒಳಬಂದ. ಜೊತೆಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೊರಗಿನವರಿದ್ದರು—ಒಬ್ಬನು ಬ್ರಾಂಡ್ ಕಂಪನಿಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖ ಕಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. “ಹೈ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಸರಕು,” ಎಂದು ಅವರು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. “ಜೆ.ಪಿ ನಗರ ಅಂಗಡಿ ಬಿಡುಗಡೆ. ಇವತ್ತುಲೇ.” ಆ ಸರಕು ಲಾರಿಗೆ ಹೊರಡದಿದ್ರೆ ನಷ್ಟ ನೇರವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆಯಿತ್ತು; ತಪ್ಪು ಬೇಗೆ ಹೋದರೆ ಸಾಕು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಪ್ರವೀಣ ತಕ್ಷಣ ನಿಂತ ರೀತಿಯೇ ಬದಲಾಗಿತು. ನಾಗರಾಜ್ ಎದುರು ತಾನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣಬೇಕು. “ಎಲ್ಲವೂ ಅಂಡರ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್,” ಎಂದನು. ಅದೇ ವೇಳೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಬೇ ಮೂವತ್ತೊಂದನ್ನು ಕರೆದುಬಿಟ್ಟ. ತಪ್ಪು ಕರೆ ಕೇಳಿ ಎದುರಿನ ಲೇನ್ನ ಕಾರ್ಟ್ಗಳೇ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಿಂತವು. ಎರಡು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳು ಮಧ್ಯದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದವು. ಒಂದರ ಮೂಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಕಾಗದ ಹೊದಿಕೆ ಹರಿದು ಒಳಗಿನ ಚಿಕ್ಕ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದವು. ಕಾಗದದ ಒಣ ಶಬ್ದ ಡೀಸೆಲ್ ಗದ್ದಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಚುಚ್ಚಿತು.
“ಯಾರೇ ಕರೆ ಕೊಟ್ಟದು?” ನಾಗರಾಜ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದರು. ಪ್ರವೀಣ ಬಾಯಿತೆರೆದ. ಮಾತು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಎದುರಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಈಗ ಮೊಬೈಲ್ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಸರಕು ಬಿದ್ದುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದು ಕೇವಲ ತಡವಲ್ಲ; ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವ ನಷ್ಟ.
ನಂದಿನಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಕೊನೆಯ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು. “ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿರಿ,” ಅಂದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಯಾರಿಗೋ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರವೀಣನ ಎದೆಗೆ ತಗುಲುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ರೇಡಿಯೋ ಹಿಡಿದಳು. ಅವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವಳ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ರೆಜಿಸ್ಟರ್ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣ ಸ್ವತಃ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆ ತಳ್ಳಿದರು. ಅದು ಸಾಕು—ಹಳೆಯ ಕ್ರಮದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮುರಿದಂತಾಯಿತು.
“ನಂದಿನಿ—” ಎಂದು ಪ್ರವೀಣ ಗದರಿಸಬೇಕೆಂದ. ಅವಳು ಅವನ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆಯೇ ರೇಡಿಯೋ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದಳು. “ಬೇ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಮಾತ್ರ ಚಲಿಸಲಿ. ಎದುರಿನ ಲೇನ್ ನಿಲ್ಲಿಸು. ರಫೀಕ್, ಬಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲು ಎತ್ತು, ನಂತರ ಕಾರ್ಟ್ ಹಿಂಬಾಗೆ. ಶೇಖರ್ ಅಣ್ಣ, ಹೈ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಸರಕು ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ನೋಂದಿಸಿ.” ಧ್ವನಿ ಚಳಿ; ಬೇಸರವಿಲ್ಲ, ದಡವರಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.
ರಫೀಕ್ ಓಡಿದ. ಇಬ್ಬರು ಹೊಸ ಹುಡುಗರು ಪ್ರವೀಣನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ನಂದಿನಿ ತೋರಿಸಿದ ದಿಕ್ಕಿಗೇ ಕಾರ್ಟ್ ತಳ್ಳಿದರು. ನಾಗರಾಜ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಮುಂದಾದರು, ಆದರೆ ಸರಕು ಬಿದ್ದಿರುವುದು, ತಪ್ಪು ಕರೆ ದಾಖಲಾಗಿರುವುದು, ಮತ್ತು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೂ ಯಾರ ಮಾತಿಗೆ ಲೇನ್ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದದು ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, “ಇದೇ ಲಾರಿ ಬಿಡ್ತಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರವೀಣನ ಮುಂದೆ ಅವಳಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿತು. “ಬಿಡ್ತದೆ,” ಅಂದಳು ಅವಳು. “ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಕರೆ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ಕರೆಗೂ ಚಲಿಸಬೇಡಿ.”
ಪ್ರವೀಣ ಕೆನ್ನೆ ಬಿಗಿದ. “ನಾನು ಸೂಪರ್ವೈಸರ್—” ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಇಳಿಯದೆ ಉಳಿದ ಐಡಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆದಳು. ಕಾಂಸೋಲ್ ಸೀಟಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೀ ಚೈನ್ ಲೋಹದಂತೆ ಝಣ್ ಎಂದು ಬಿತ್ತು. “ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ಆಗಿರೋದು ಬೇರೆ,” ಅಂದಳು. “ಲೇನ್ ಓಡಿಸೋದು ಬೇರೆ.” ಅವಳು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಆ ಒಂದು ಕುಳಿತುವಿಕೆಯ ಬೆಲೆ ದೊಡ್ಡದು. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು ಎಂದಿದ್ದ ಅದೇ ಕುರ್ಚಿ ಈಗ ಅವಳ কোমರಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸರಿ ಬಂತು. ಪ್ರವೀಣ ನಿಂತೇ ಉಳಿದ. ಅವನ ಸ್ಥಾನ ಶೂನ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಳು. “ಒಂದು—ಸ್ಕ್ಯಾನ್. ಎರಡು—ತೂಕ ಹೊಂದಿಸಿ. ಮೂರು—ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆ ಪರಿಶೀಲನೆ. ನಾಲ್ಕು—ಬಿಡುಗಡೆ.” ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ತಪ್ಪದೇ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆದೇಶದ ಬಳಿಕ ಒಂದು ಕಾರ್ಟ್ ಚಲಿಸಿತು, ಒಂದು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋದದು, ಒಂದು ಸ್ಲಿಪ್ ಅವಳ ಕಡೆ ಬಂತು. ಹೈ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಸರಕು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಲಾರಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತಳ್ಳಿದಾಗ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ತಾನೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಮಾರ್ಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅವನು ಈಗ ಯಾರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಪ್ರವೀಣ ಅಡ್ಡಬರಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಕೆಲಸ ಅವನನ್ನು ಬದಿಗೆ ತಳ್ಳಿತು. “ರೇಡಿಯೋ ಕೊಡಿ,” ಎಂದನು ಅವನು ಕೊನೆಗೆ, ಸ್ವರ ಕುಗ್ಗಿಸಿ. “ಲಾರಿ ಹೊರಡುವ ತನಕ ಇಲ್ಲ,” ಅಂದಳು ಅವಳು.
ಕೊನೆಯ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಒಳಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಬಾಗಿಲಿನ ಸರಪಳಿ ಏರಿತು. ಅವಳು ರೆಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕೆಳಗೆ ಗುರುತು ಎಳೆದು, ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಯ ಬರೆದಳು. ನಂತರ ಲಾರಿಯ ಚಾಲಕನತ್ತ ನೋಡದೆ, ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯತ್ತವೇ ಆದೇಶದಂತೆ, “ದ್ವಾರ ಮುಚ್ಚಿ. ಹೊರಡಿಸಿ,” ಅಂದಳು. ಬಾಗಿಲು ಇಳಿಯಿತು. ಲಾರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಸರಿದು ನಂತರ ಮುಂದು ಚಲಿಸಿತು. ಅದರ ಟೈರ್ಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲವು ಹರಿದ ಕಾಗದ ತುಂಡುಗಳು ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಹೋಗಿದವು.
ನಾಗರಾಜ್ ಏನೋ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ನಂದಿನಿ ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಾಂಸೋಲ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಚೀಲದ ಮೇಲಿನ ಜಿಪ್ ಪಾಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿದಳು; ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಾಗಿತು. “ಈ ಪಾಳಿ ಮುಗಿಯೋವರೆಗೆ ಲೇನ್ ನಾನೇ ನೋಡ್ತೀನಿ,” ಅಂದಳು. ಅನುಮತಿ ಕೇಳುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ. ದಾಖಲೆ ಓದುತ್ತಿರುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ. ಈಗಾಗಲೇ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಮದ ಧ್ವನಿ.
ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕುಗ್ಗಿದ ಅಡ್ಡಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಸಿಮೆಂಟ್ ಗೋಡೆಯ ಬಳಿ ರೇಡಿಯೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗದ್ದಲಿಸಿತು. ನಂದಿನಿ ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಲಿಕ್. ನಂತರ ಕರಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಿರಧ್ವನಿ ಹದವಾಗಿ ಸರಿದು ಮೃದುವಾಗಿ ತೆರಗಿ, ಆ ಕಡೆ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗಳು ಅವಳ ಕೊನೆಯ ಆದೇಶದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಚಲಿಸತೊಡಗಿದವು.