ಮೊದಲ ಹಕ್ಕು ನನಗೆ ತಿರುಗಿಬಂತು

“ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿ, ಕಯ್ಯೂರಿನ ಹೊರಗೆ.”

ನೋಂದಣಿ ಮೇಜಿನ ಬಳಿಯ ಹುಡುಗನ ಕೈ ನಂದಿನಿಯ ಮುಂಗೈಗೆ ತಟ್ಟಿತು. ಕೆಂಪು ಮಖಮಲ್ ಕಯ್ಯೂರನ್ನು ಅವಳ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ಹಾಕಿ, ಒಳಗಿನ ಸಾಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನು ನಗುತ್ತಾ ಬಿಡಿಸಿದ. “ಕೀರ್ತಿ ಮ್ಯಾಡಂ, ಒಳಗೆ. ಫ್ರಂಟ್ ರೋ ಇಂಟರ್ಯಾಕ್ಷನ್.”

ಕೀರ್ತಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಸುದೀಪ್ ಮಾವನ ಕೈ ಹಾರಿತು. “ಹೋಗಮ್ಮ, ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹುಡುಗಿ. ಇಂಥ ಅವಕಾಶಕ್ಕೆ ತಡ ಬೇಡ.” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಅಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ಹತ್ತಿರದ ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಅತ್ತೆ-ಮಾಮಂದಿರು, ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಫೈಲ್ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತ ಹುಡುಗರು, ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಸೀರೆ ಪಲ್ಲು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮಂದಿರು—ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟ.

ನಂದಿನಿ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಳು. ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕಂದು ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆಯ ಫೈಲ್ ಒಣಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದ ಗಾಳಿ ಇನ್ನೂ ಕೂದಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ರಾತ್ರಿಪಾಳಿ ಮುಗಿಸಿ ನೇರ ಬಂದ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯ ಕಠಿಣತೆ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು. ಒಳಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಗಳ ಎರಡು ಸಾಲು, ಮಿನುಗುವ ಹೆಸರು ಫಲಕಗಳು, ಐದು ಕಂಪನಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಮುಂಭಾಗ ಚಹಾ ಕಪ್‌ಗಳ ವಲಯ. ಹೊರಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಒಂದು ಮುರಿದ ಮೂಲೆಯಷ್ಟೇ.

ಅವಳು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶನ ಸಮಯ ಹತ್ತು ಮுப்பತ್ತು,” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದಳು.

“ಸಮಯ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕಾಗೋದಿಲ್ಲ,” ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ತುಟಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿ ಅವಳ ಕಡೆ ಅರ್ಧ ತಿರುಗಿದ. “ಯಾರನ್ನು ಮುಂದೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಮನೆಯ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡು ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಕು. ನೀನು ಹೀಗೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತರೆ ನಾಳೆ ಜನ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ? ಸಂಬಂಧವೇ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲ ಜಾಗಕ್ಕೂ ಮೊದಲ ಹಕ್ಕು ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂದ್ರಲ್ಲ.”

ಅವನ ಮಾತಿನ ಕೊನೆ ಸಾಲಿಗೆ ಕೀರ್ತಿ ಕುರ್ಚಿ ಎಳೆಯುವ ಶಬ್ದ ಸೇರಿತು. ಒಳಗಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಕೊಟ್ಟರು. ನಂದಿನಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸ್ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಚರ್ಮ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟದ ಚಹಾ.

ನಂದಿನಿ ಹೊರಳಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಟರೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು—ಅವಳಿಗೆ, ಅವರಿಗೂ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣುವುದೇ ಸುದೀಪ್ ಮಾವನ ಗೆಲುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಯ್ಯೂರಿನ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಫೈಲ್ ತೆರೆದಳು. ಮೇಲಿನ ಅರ್ಜಿಪತ್ರವನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದಾಗ ಕಾಗದದ ಅಂಚುಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಣಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದವು. “ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆಯುವವರೆಗೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಸರಿಯೋದಿಲ್ಲ.”

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ನಕ್ಕ. ಆ ನಗು ಮೃದುವಲ್ಲ; ಎದುರಿಗಿದ್ದ ನೋಂದಣಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಕೊಡಲು ಹಾಕಿದ ನಗು. “ಕರೀತಾರೆ ಅಂದ್ರೆ? ಹೊರ ಸಾಲಿನವರು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ. ಅದು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ. ಮೊದಲು ಮನೆಯವರಿಗೆ, ನಂತರ ಶಿಫಾರಸು ಪಟ್ಟಿಗೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಆಹ್ವಾನ. ಕ್ರಮ ಇರಬೇಕು.”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಯ ಕಡೆನಿಂದ ಗಾಢ ನೀಲಿ ಕೋಟು ಹಾಕಿದ ನಿರ್ವಾಹಕ ತುರ್ತಾಗಿ ಇಳಿದ. ಅವನು ಮೊದಲು ಸುದೀಪ್ ಮಾವನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಬಳಿಕ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ. “ಇಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ಯಾರು?” ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಂಚೆ ಕತ್ತರಿಯಂತೆ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿತು.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ಉತ್ತರಿಸಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ಫೈಲ್ ಮುಚ್ಚಿ ಹೇಳಿದಳು, “ನಾನು.”

ನಿರ್ವಾಹಕನ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿತು. “ನಂದಿನಿ ಅವರೆ? ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಿಮಗೆ ಹೊರಗೆ ಯಾಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ?” ‘ಅವರೆ’ ಎಂಬ ಒಂದು ಪದವೇ ಸಾಲಿನ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ನೋಂದಣಿ ಹುಡುಗ ಕಯ್ಯೂರನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕೈ ಬಿಡಿಬಿಟ್ಟ. ನಿರ್ವಾಹಕ ತಾನೇ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಕಂಬವನ್ನು ಹೊರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ, ಒಳಗಿನ ಮಧ್ಯದ ದಾರಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆ ತೆರೆಯುತ್ತಾ, “ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಕಡೆ,” ಎಂದ.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವನ ಕಣ್ಣು ಇಳಿದವು, ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇರಿದವು. “ಒಂದು ತಪ್ಪು ಅರ್ಥ ಆಗಿರಬೇಕು,” ಎಂದರೂ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ಗಟ್ಟಿತನ ಇರಲಿಲ್ಲ. “ಇವಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ—”

“ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಲ್ಲ.” ನಿರ್ವಾಹಕ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಅಕ್ರಿಲಿಕ್ ಫಲಕವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿತ್ತು: ವಿಶೇಷ ಸಂವಾದ – ಅಮೋಘ ವರದರಾಜು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಮೂವರು. ಕೆಳಗೆ ಮೂರು ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು—ನಂದಿನಿ ಶೇಷಾದ್ರಿ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೌನ ಅಂದ್ರೆ ಖಾಲಿ ಅಲ್ಲ; ಓದುವ ಶಬ್ದ ಅದರೊಳಗಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಅತ್ತೆಯ ತುಟಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕದಿಯಿತು. ಕೀರ್ತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಮಧ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು. ನೋಂದಣಿ ಹುಡುಗಿ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ತಲೆಗೂಗಿ ಮತ್ತೆ ಫಲಕ ನೋಡಿದಳು, ತನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೆಸರನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದಳು.

“ಮೊದಲ ಹೆಸರು…” ಯಾರೋ ಹಿಂದೆ ಗುಸುಗುಸಿದರು.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದ. “ಹೆಸರು ಇದ್ದರೆ ಸಾಲಾ? ಒಳಗೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಫ್ರಂಟ್ ಹೆಡ್ ಸ್ಲಾಟ್ ಈಗಾಗಲೇ—”

“ಯಾರು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೇ ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಟ್ಟಿತು.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ಅವಳನ್ನು ನೋಡದೇ ನಿರ್ವಾಹಕನತ್ತ ಮಾತನಾಡಿದ. “ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರೋ ಹುಡುಗಿ ಅಂತೇನು, ಮಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಒಂದು ದಿನ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದ್ರೆ—”

ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ನಂದಿನಿಯೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಹಗಲುಗಳು ಬಿದ್ದವು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕರೆಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವಳು. ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ವಿವರಗಳನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆವರೆಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದು ಅವಳು. ಹಾಲ್ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ತಡವಾದಾಗ ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದಿಂದ ಪಾವತಿಸಿ, ನಂತರ ಯಾರೂ ಕೇಳದಂತೆ ಮೌನವಾಗಿ ಬದಿಗಟ್ಟಿ ನಿಂತದ್ದು ಅವಳು. ಆದರೂ ಈಗ, ಬಂಧುಗಳ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ, ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹೆಸರು—“ಬರುತ್ತಿರೋ ಹುಡುಗಿ”.

ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮುರಿದ ಮೂಲೆಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಿಂದಲೇ, ಒಳಗಿನ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಖಾಲಿ ಕುರ್ಚಿ, ಅದರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹೆಸರು ಕಾರ್ಡ್, ಮತ್ತು ಅವಳ ಹೆಸರು ಫಲಕ—ಮೂರು ಸಾಲಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಅವಳಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಅವಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಾಲ್ ಪ್ರವೇಶದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಚಲನೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರೊಬ್ಬನು ತಕ್ಷಣ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದ. ಒಳಗೆ ಬಂದವನು ಅಮೋಘ. ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿ ಗುಂಪಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನ ಮಗ ಎಂಬ ಗಾಳಿ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಜನ ಈಗಾಗಲೇ ಅವನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಫಲಕದ ಮೇಲೆ, ಆಮೇಲೆ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಅಂಚಿನ ಗೊಂದಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು.

“ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಪಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ತಡೆದಿದೆ?” ಅವನು ವೇದಿಕೆಯ ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟು ನೇರವಾಗಿ ಆ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದ. ಅವನಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾ ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದರು.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ತಕ್ಷಣ ನಗು ಹೊದಿಸಿಕೊಂಡ. “ಚಿಕ್ಕ ತಾಂತ್ರಿಕ ಗೊಂದಲ, ಸರ್. ನಾವು ಈಗ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಳಗೆ ಸೀಟ್ ಇದೆ. ನಂದಿನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ—” ಅವನು ಒಳಗಿನ ಎರಡನೇ ಸಾಲಿನ ಬದಿಯ ಕುರ್ಚಿ ತೋರಿಸಿದ. “ಅಲ್ಲ ಕುಳ್ಳಿರಿಸ್ತೀವಿ.”

ಅಮೋಘ ಆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲು ಫಲಕದ ಮೇಲೆ, ನಂತರ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗದ ಮೇಲೆ, ನಂತರ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನಂದಿನಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತು. ಅವನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ. “ಮೊದಲ ಹೆಸರು ಯಾರು?”

“ನಂದಿನಿ,” ನಿರ್ವಾಹಕ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದ.

“ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನವೂ ನಂದಿನಿಗೇ.” ಅಮೋಘನ ಧ್ವನಿ ಬಿಗುವಿಲ್ಲದಿತ್ತು; ಅದಕ್ಕೇ ಯಾರೂ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. “ಕಯ್ಯೂರನ್ನು ತೆರೆಯಿರಿ. ಆ ಕುರ್ಚಿ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ. ಈಗಲೇ.”

ಕೀರ್ತಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜಡಿಸಿದೆ. “ನಾನು ಕುಳಿತೇ ಬಿಡ್ತೀನಿ, ಏನು ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್—”

“ಇದು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ,” ಅಮೋಘ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡದೇ ಹೇಳಿದ. “ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಇಲ್ಲ.”

ಸುದೀಪ್ ಮಾವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕೆಂಪು, ನಂತರ ಬೂದು ಏರಿದವು. “ಸರ್, ನೀವು ಹೀಗೆ ಜನ ಮುಂದೆ— ಮನೆಯವರ ಗೌರವ—”

“ಗೌರವ?” ಅಮೋಘ ಈ ಬಾರಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದ. “ಹೆಸರು ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದವರನ್ನು ಕಯ್ಯೂರಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೋ ಒಳಗೆ ಕೂರಿಸುವುದೇ ನಿಮಗೆ ಗೌರವವಾ?”

ನೋಂದಣಿ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಹುಡುಗ ಅಲುಗಾಡಿದ. ಅವನ ಕೈ ಇನ್ನೂ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಅಮೋಘ ತಿರುಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ, “ತೆರೆಯಿರಿ.”

ಆ ಹುಡುಗ ಕೈ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ಮತ್ತೆ ಅಡ್ಡಬಂದ. “ಒಂದು ನಿಮಿಷ. ಅವಳು ಒಳಗೆ ಬರಲಿ, ಆದರೆ ಹೆಡ್ ಸ್ಲಾಟ್ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಗೊಂದಲ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಮುಂದೆ—”

“ಬೇಡ.” ಆ ಒಂದು ಪದ ನಂದಿನಿಯಿಂದ ಬಂತು.

ಅವಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಯ್ಯೂರನ್ನು ತಾನೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಳು. ಕೆಂಪು ಮಖಮಲ್ ಬೆರಳಿಗೆ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ದಿನಪೂರ್ತಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಕೋಪದ ಗರಟೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವಳು ಕಂಬದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತಳು. ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳುವಂತೆ, ಆದರೆ ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸದೇ ಇರದಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, “ಇಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೆ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಒಳಗೆ ಹೋಗು, ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು. ಅದೇ ಸಾಕು,” ಎಂದ.

ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿರುಗಿದಳು. “ಬದಿಯ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಾಕಿದವರು ಯಾರು? ನೀವುನಾ? ಅವನಾ?” ಎಂದು ಫಲಕದತ್ತ ಕಣ್ಣು ತೋರಿಸಿದಳು. “ಮೊದಲ ಹೆಸರು ನನ್ನದು. ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನವೂ ನನ್ನದು. ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ ಸೌಕರ್ಯ ಬೇಡ.”

ಅಮೋಘ ಅವಳತ್ತ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿದ. ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಇರಲಿಲ್ಲ, ದಯೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಟ್ಟಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಅವನು ನಿರ್ವಾಹಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದ, “ಹೆಡ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬದಲಿಸಿ ಬೇಡ. ಅದೇ ಹಾಗೆ ಇರಿ. ಕುರ್ಚಿ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗಾಗಿಯೇ ಇರಲಿ.”

ನಿರ್ವಾಹಕ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ತುದಿಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಬಂಗಾರದ ಅಂಚಿನ ಹೆಸರು ಕಾರ್ಡ್ ಎತ್ತಿ, ಜನ ಓದಲು ಕಾಣುವಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ. ‘ನಂದಿನಿ ಶೇಷಾದ್ರಿ’ ಅಕ್ಷರಗಳು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಿದವು. ಆ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟ. ಕೀರ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ಎರಡನೇ ಸಾಲಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಹೊಡೆತ ಬೇರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೀರ್ತಿ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದಾಗ ಸೀರೆಯ ಗುಂಡಿ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೈಗೆ ಅಂಟಿ ಕ್ಷಣಕಾಲ ತಡವಾಯಿತು. ಹಿಂಬದಿಯ ಅತ್ತೆಯೊಬ್ಬಳು ತಕ್ಷಣ ದೃಷ್ಟಿ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನೋಂದಣಿ ಹುಡುಗನ ಕೈ ಬೆವರಿನಿಂದ ಜಾರಿ, ಕಯ್ಯೂರಿನ ಕಂಬವೇ ಅವನ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಹೊರಟು ತುಸು ಅಲುಗಾಡಿತು.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ಈಗ ನಿರ್ವಾಹಕನ ಕಡೆ ಅಲ್ಲ, ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ಬೇಡಿಕೆಯ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಬಂತು. “ಸರಿ, ನೀನೇ ಮುಂದೆ ಕೂರು. ಆದರೆ ಇದನ್ನೇ ಇಷ್ಟು ಕಠಿಣ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ.”

ನಂದಿನಿ ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. “ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸಿದ್ದು ನಾನು ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗಲೇ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು.”

ಅಮೋಘ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ದಾರಿಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಬಿಡಿದ. ದಾರಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಗಳ ಓಕುಳಿಯೂ ಅವಳ ಮುಂದೆ ತೆರೆಯಿತು. ಒಳಗಿನ ಮೊದಲ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅವಳು ಕಯ್ಯೂರಿನ ಮಧ್ಯದ ಸಣ್ಣ ತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟಳು. ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಇತ್ತು; ಆದರೆ ತಡವಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿಪಾಳಿಯ ನಂತರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಕಠಿಣತೆ ಇನ್ನೂ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು, ಅದನ್ನು ಅವಳು ನೇರವಾಗಿಟ್ಟ ಬೆನ್ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದಳು.

ಮೊದಲ ಕುರ್ಚಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತು, ಅವಳು ಹೆಸರು ಕಾರ್ಡ್ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ಅದೇ ಅಕ್ಷರಗಳು, ಅದೇ ಬಿಳಿ ದಪ್ಪ ಕಾರ್ಡ್, ಆದರೆ ಈಗ ಅವು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ; ಸಾಲಿನ ಕ್ರಮದ ತೀರ್ಪು. ಅವಳು ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ಕಾರ್ಡ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು. ಕಂದು ಹೊದಿಕೆಯ ಅಂಚು ಮೇಜಿನ ಮೆರುಗಿನ ಮೇಲೆ ಒಣಸದ್ದು ಮಾಡಿತು.

ಸುದೀಪ್ ಮಾವ ಇನ್ನೂ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ತತ್ತರಿಸಿದ. “ನಂದಿನಿ, ಕನಿಷ್ಠ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ—”

ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೆ ಹೇಳಿದಳು, “ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.”

ಅವಳು ಕೈ ಚಾಚಿ ಕಯ್ಯೂರಿನ ಕಂಬವನ್ನು ತನ್ನ ಬದಿಗೆಳೆದು, ಸಾಲಿನ ತಲೆಯಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಮುಂಭಾಗದ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಕಯ್ಯೂರನ್ನು ಅಗಲವಾಗಿ ತಳ್ಳಿ ತೆರೆಯಿತು.