ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ಕೈ ಬದಲಾಯ್ತು

“ಈ ಲೇನ್ ಬಿಡಬೇಡಿ,” ಎಂದು ಮಹೇಶ್ ಕೈ ಎತ್ತಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮುಂಭಾಗದ ಮಿನಿ-ಟ್ರಕ್ ಗದ್ದಲವಾಗಿ ಬದಿಯ ದಾರಿಗೆ ತಿರುಗಿತು; ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹರಿದ ಅಂಚಿನ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್ ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ಒಂದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡಿ ನಿಂತವು. ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಬೇನ ಎಣ್ಣೆ-ವಾಸನೆ, ತಡವಾಗಿ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯ ಲೋಹದ ವಾಸನೆ, ಡೀಸೆಲ್ ಹೊಗೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಕಾವೇರಿಯ ಮೂಗಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬಿದ್ದವು. ಅವಳ ಸರದಿ. ಆದರೂ ರಫೀಕ್‌ನ ವಾಹನವನ್ನು ಮಹೇಶ್ ತನ್ನ ತೆಳುವಾದ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ. “ಇವತ್ತು ಮೊದಲು ಇವರದು. ನೀನು ಕಾಯ್.”

ಕಾಯೋದು ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಈ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಸರಕು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಯುವುದನ್ನೇ ಕೆಲಸದ ಭಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿಪಾಳಿ ಮುಗಿದ ದೇಹದ ಗಟ್ಟಿತನ ಇನ್ನೂ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತು; ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಗಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅವಳ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತೆಗೆಯದ ಹಾಗೇ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಕಾಯಿಸಿದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಫೇರಿ ಹೋಗುವುದಲ್ಲ; ವಾರದ ಹೆಚ್ಚಿನ ದರದ ಜೀವಂತ ಔಷಧ ಸರಬರಾಜಿನ ಲೇನ್ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಒಂದು ಲೇನ್‌ಕ್ಕೇ ತಿಂಗಳ ಬಾಡಿಗೆ, ತಾಯಿಯ ಮಂಗಲಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಲ ಮಾಡದಿರುವ ಮಾತು, ಮತ್ತು ನಂದಿನಿಯ ಮನೆಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿಹೋದ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮಾನ ಜೋಡಿಸಿದ್ದವು.

“ನನ್ನ ಸ್ಲಾಟ್ ಏಳು ಗಂಟೆಯದು,” ಕಾವೇರಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಮಹೇಶ್ ತಲೆ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಟೋಕನ್ ಫಲಕದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಕೆಂಪು ಚುಂಬಕಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಾವೇರಿಯ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡ ಇಟ್ಟ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೇಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಕೂಲಿ ಹುಡುಗರು ಅವಳತ್ತ ಒಂದು ನೋಟ ಹಾಕಿ, ಮತ್ತೆ ನೆಲ ನೋಡಿದರು. ಮಹೇಶ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಯಾರೇ ಇರಲಿ, ಅವಳ ವಾಹನ ಹೊರಡೋದಿಲ್ಲ. ಕೀ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವಾಗ ಲೇನ್ ನನ್ನದು.” ಅವನು ಹೇಳುವಾಗ ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಪಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ—ಅವಳು ಪಾಸ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದರೂ ಅದು ಅಮಾನ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಶಶಿಧರ್ ಅಣ್ಣ ಒಳಗೆ ಬಂದರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಲಿನನ್ ಗೋದಾಮಿಗೆ ಸರಕು ಇಳಿಸಲು ಬಂದವರಾಗಿದ್ದರೂ, ನಂದಿನಿಯ ಮಾವನ ಮಿತ್ರ ಎಂದು ಮನೆಯವರು ಗೌರವಿಸುವ ಮುಖ. ನೆತ್ತಿಯ ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ಕಾವೇರಿಯತ್ತ ನೋಡಿದರು. “ಇನ್ನೂ ಹೊರಡ್ಲಿಲ್ಲವಾ?”

ಮಹೇಶ್ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವನಂತೆ ತಿರುಗಿ ನಕ್ಕ. “ಅಣ್ಣ, ಕೆಲಸ ಎಂದರೇನು ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಯಾವ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬರಬೇಕೋ, ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಓಡಾಡೋದು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಹೀಗೆ ತಡಮಾಡೋವರಿಗೆ ಮನೆಮಾಡೋದು ಕಷ್ಟ.” ಅವನು ಮಾತು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಚಾಲಕರು ನಗುವನ್ನು ದವಡೆಯಲ್ಲಿ ಒಡೆದು ನುಂಗಿದರು; ನಂದಿನಿ, ದಾಖಲೆ ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆಗೆ ಔಷಧ ಪಟ್ಟಿ ಕೊಡಲು ಬಂದಿದ್ದಳು, ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಕಾವೇರಿ ಅವನತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ಕೆಲಸದ ಮಾತು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೋ.”

“ಕೆಲಸವೇ ಮಾತಾಡ್ತಿದೀನಿ,” ಮಹೇಶ್ ಹೇಳಿದ. “ನಂದಿನಿ ಮನೆಯವರು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ? ಬೆಳಗ್ಗೆ ಲೇನ್ ಹಿಡುಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಹುಡುಗಿ ಮನೆ ಹೇಗೆ ಹಿಡುಕೊಳ್ಳ್ತಾಳೆ ಅಂತ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲವಾ?” ಅವನು ಇದನ್ನು ಶಶಿಧರ್ ಅಣ್ಣ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ಆ ಶಬ್ದ ಬೇನ ಲೋಹದ ಚಾವಣಿಗೆ ತಟ್ಟಿ ಹಿಂದಿರುಗಿತು.

ನಂದಿನಿಯ ಕಣ್ಣು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾಸ್ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು; ಮತ್ತೆ ಮಹೇಶ್‌ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ. ಅವಳು ಏನೋ ಹೇಳಲು ತುಟಿಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಳಗಿಂದ ಓಡುತ್ತಾ ಒಂದು ವಾರ್ಡ್ ಬಾಯ್ ಬಂದ. “ಐಸಿಯುದಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿದೆ. ಮೇಲಿನ ಗುಡ್ಡದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಮ್. ಆ ದಾರಿಗೆ ಬದಲು ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ತೆರೆಯೋಕೆ ಹೇಳಿದರು.”

ಮಹೇಶ್ ತಕ್ಷಣ “ಇಲ್ಲ, ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ಬೆಳಗಿನ ಕ್ಲೀನ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವ ಮೊದಲು ಒಳಗಿಂದ ಹಿರಿಯ ಆಡಳಿತ ಸಹಾಯಕಿ ಸುಮಿತ್ರಾ ಹೊರಬಂದಳು; ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ದಾರಿ ಚೀಟಿ. “ಡಾ. ರೂಪಾ ಆದೇಶ. ತಕ್ಷಣ ಹಿಂಬದಿ ಶೀತಗೃಹ ರ್ಯಾಂಪ್ ತೆರೆಯಿರಿ. ಜೀವಂತ ಔಷಧ ವಹಿವಾಟು ಮೊದಲು. ಈಗಲೇ.”

ಅದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ. ನಂತರ ಬೇನ ಗಾಳಿಯೇ ಬದಲಾಗಿತು. ಮುಂಭಾಗದ ದಾರಿಗೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮೂವರು ಚಾಲಕರು ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಲೋಡಿಂಗ್ ಹುಡುಗರು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರ ಗದ್ದಲಕ್ಕೆ ಓಡಬೇಕೆಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದ ದೇಹಗಳಿಂದ, ಮೊದಲಿಗೆ ಮಹೇಶ್ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನಿಂತರು. ಮಹೇಶ್ ಕೈ ಎತ್ತಿದ. “ಯಾರೂ ಸರಿಯಬೇಡಿ. ಮೊದಲು ನನ್ನ ಸೂಚನೆ—”

“ರಫೀಕ್,” ಕಾವೇರಿ ಅವನ ಮಾತಿನೊಳಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಕೂಗಿದಳು, “ವಾಹನ ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್‌ಗೆ ತೆಗೆ. ಮೂರನೇ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಮೊದಲು. ಮಂಜುನಾಥ, ಶೀತಪೆಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಸಾಲಿಗೆ ಹಾಕು. ಬೇಗ.”

ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ನಿಲ್ಲುವಿಕೆ. ನಂತರ ರಫೀಕ್ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬಂತೆ ಯಾರ ಮುಖ ನೋಡದೆ ತನ್ನ ಟ್ರಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಮಂಜುನಾಥ ಮಹೇಶ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ನೋಡಿದ, ಮತ್ತೆ ಕಾವೇರಿಯ ಪಾಸ್ ನೋಡಿದ. ಸುಮಿತ್ರಾ ಕಾವೇರಿಯ ಕಡೆ ಚೀಟಿ ಚಾಚಿ, “ಜೀವಂತ ದಾರಿ ಇದಕ್ಕೆ. ಹೆಸರೇನು?” ಎಂದಳು.

“ಕಾವೇರಿ.”

“ಆಗ ಕಾವೇರಿಯ ವಾಹನ ಮೊದಲು,” ಸುಮಿತ್ರಾ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಅಷ್ಟೇ. ದೇಹಗಳು ತಿರುಗಿದವು. ಇಬ್ಬರು ಕೂಲಿ ಹುಡುಗರು ಕೆಂಪು ಕ್ರೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್‌ಗೆ ಓಡಿದರು. ಒಂದು ವಾಹನವನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಯಿತು. ಮತ್ತೊಂದು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಿತು. ಮಹೇಶ್ ಮುಂಭಾಗದ ಲೇನ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಈಗ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾವೇರಿ ತನ್ನ ನೀಲಿ ಪಾಸ್ ಅನ್ನು ಲೋಹದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ತಟ್ಟಿ ಗುರುತು ತೋರಿಸಿದಳು; ಗಾರ್ಡ್ ಸರಪಳಿ ತೆಗೆಯಿತು. ಮೊದಲ ಗೆಲುವು ಘೋಷಣೆಯಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅದು ವಾಹನದ ಚಕ್ರದ ತಿರುಗುವ ಶಬ್ದವಾಗಿ ಬಂದಿತು.

ಮಹೇಶ್ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಬಿತ್ತು. “ಇದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ. ಆ ರ್ಯಾಂಪ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಲು ನನ್ನ ಲಾಗ್ ಬೇಕು.”

“ಲಾಗ್ ಪುಸ್ತಕ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ,” ಸುಮಿತ್ರಾ ಚಳಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ನೀನು ಮುಂಭಾಗದ ದಾಖಲೆ ಮುಚ್ಚು.”

ಅವನು ತಕ್ಷಣ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿದ. “ಶಶಿಧರ್ ಅಣ್ಣ, ನೋಡ್ರಿ, ಅವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ನಾಳೆ ಮನೆ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗಲೂ ಇದೇ ತರಹ—”

ಶಶಿಧರ್ ಅಣ್ಣನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಸೀದಿ ಪಟ್ಟಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಮಡಚಾಯಿತು. ಅವರು ಮಹೇಶ್‌ ಕಡೆ ನೋಡಿದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. “ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾತಾಡು.” ಅದೇ ಮಾತು ಕಾವೇರಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಕೇಳದೆ ಹೋದ; ಹಿರಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಅದು ಚಳಿಯಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿತು.

ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾವೇರಿಯ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. “ಮೊದಲು ತಂಪು ಸರಕು. ನಂತರ ಸ್ಟಿಚಿಂಗ್ ಕಿಟ್. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕ್ಬೇಡ.” ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಮರು ಕೇಳುವ ಅಗತ್ಯ ಬಾರದಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಗೇ ಇತ್ತು, ಮುಚ್ಚಿನ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಒಣಗಿ ಬಿಳಿ ವಲಯ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಕಾಯಿಸಿಕೊಂಡ ಗಂಟೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಮೊದಲ ಫೇರಿ ಮುಗಿಯಬೇಕಿತ್ತು; ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದಾಳಿ ಬಂದಿತು. ಔಷಧ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ತುರ್ತು ಕರೆ: ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಬಂದಿರುವ ದುಬಾರಿ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಸಂಗ್ರಹ ವಾಹನ ತಲುಪಿದೆ; ಒಂದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಲೈವ್ ಲೇನ್ ತೆರೆಯಬಹುದು. ಯಾವ ದಾರಿಯಿಂದ ಇಳಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ದಿನದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶುಲ್ಕ, ನಗದು ಕೌಂಟರ್ ಹಂಚಿಕೆ, ರಾತ್ರಿ ಎರಡನೇ ಫೇರಿಯ ಹಕ್ಕು—all ಒಂದೇ ಗೀಚಾಟದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಸುದ್ದಿ ಬಂದ ಕ್ಷಣವೇ ಬೇನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕ್ರಮ ಮತ್ತೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿತು. ಮಹೇಶ್ ಚುರುಕಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಮುಂಭಾಗದ ತಡೆಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ. “ಇದು ನನ್ನ ರನ್. ಹೊರಗಿನ ಸರಬರಾಜುದಾರರ ಜೊತೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ನನ್ನ ಗುರುತಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.”

ಯಾರೂ ತಕ್ಷಣ ವಿರೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ರಫೀಕ್ ಟ್ರಕ್‌ನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅರ್ಧ ಏರಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಮಂಜುನಾಥ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಲಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ನಂದಿನಿ ದಾಖಲೆ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು; ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಬೆಳಗಿನ ಸಂಕೋಚ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕಠಿಣ ಕಾದು ನೋಡುವಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.

ಮಹೇಶ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಹಳೆಯ ಸಾಲವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಕಾವೇರಿ, ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಿಲ್ ಯಾರು ಆಗಾಗ ಮುಂಚೆ ಹಾಕಿದ್ದರು ನೆನಪಿದೆಯಾ? ನನ್ನ ಹೆಸರೇ ಹಾಕಿ ಒಳಗೆ ತಂದೆ. ಅಷ್ಟು ಮರೆತೆನಾ? ಈಗ ಪಾಸ್ ಕೊಡು. ಈ ಒಂದು ರನ್‌ನ ನಂತರ ನೋಡೋಣ.”

ಕಾವೇರಿ ಕೈ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ. “ಅದು ಸಾಲವಾದರೆ, ಸಂಬಳದಿಂದ ಕಡಿತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಿ. ಕೆಲಸದ ದಾರಿಯನ್ನು ಜಾಮೀನು ಮಾಡ್ಬೇಡ.”

ಮಹೇಶ್ ಕೈಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಚಾಚಿ ಅವಳ ಪಾಸ್ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ. ಕಾವೇರಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಬದಿ ಸರಿದಳು. ಪಾಸ್ ಅವಳ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ನೀಲಿ ನಾಲಿಗೆಯಂತೆ ಮಿನುಗಿತು. “ರಫೀಕ್,” ಅವಳು ನೋಡದೇ ಹೇಳಿದಳು, “ಎಂಜಿನ್ ಆಫ್ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಸಿಗ್ನಲ್ ಸಿಕ್ಕೊಡನೆ ತಿರುಗು.”

“ಯಾರ ಸಿಗ್ನಲ್?” ಮಹೇಶ್ ಗರ್ಜಿಸಿದ.

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿದ ಲಿಫ್ಟ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತು. ಮಾಲೀಕರ ಮಗ ವಿಜಯೇಂದ್ರ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಗದಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುವವನು, ನೇರವಾಗಿ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಬೇಗೆ ಬಂದ. ಅವನ ಜೊತೆ ಖಾತೆ ವಿಭಾಗದ ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದ ಸುರಕ್ಷತಾ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ. ವಿಜಯೇಂದ್ರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆ ಕಡಿಮೆ, ಕೆಂಗಣ್ಣು ಹೆಚ್ಚು. “ಶೀತಸಂಗ್ರಹ ವಾಹನ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು. ಈಗ ಯಾರ ಲೈವ್ ಪಾಸ್?”

ಮಹೇಶ್ ಮಾತನಾಡಲು ಮುಂಚೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೀಲಿಯನ್ನು, ಅಡ್ಡಹಾಕಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರವೇಶ ಗುರುತು ಚಿಪ್‌ನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. “ನನ್ನ ಬಳಿ—”

“ಅದು ಹಳೆಯ ಕೀ,” ಸುಮಿತ್ರಾ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲದ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಇಂದಿನ ಹಿಂಬದಿ ಲೈವ್ ರಿಲೀಸ್ ಚೀಟಿ ಕಾವೇರಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದೆ.”

ವಿಜಯೇಂದ್ರ ಕಾವೇರಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. “ನೀನೇ ಓಡಿಸ್ತಿಯಾ?”

“ಹೌದು,” ಕಾವೇರಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಒಂದೇ ಲೇನ್ ತೆರೆಬಹುದು. ಶೀತಗೃಹ ರ್ಯಾಂಪ್ ತೆರೆದರೆ ಮೈಸೂರು ವಾಹನ ನೇರ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮುಂಭಾಗ ಮುಚ್ಚಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎರಡೂ ಸಿಲುಕುತ್ತವೆ.”

ಮಹೇಶ್ ಅವಸರವಾಗಿ ನಕ್ಕ. “ಸರ್, ಇದು ತತ್ವ ಮಾತು. ಹೊರಗಿನ ಪಾವತಿ ನನ್ನ ಕೌಂಟರ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದಿಲ್ಲದೆ—”

“ಪಾವತಿ ನಂತರ,” ವಿಜಯೇಂದ್ರ ಕತ್ತರಿಸಿದ. “ಮೊದಲು ದಾರಿ.”

ಅವನು ಗೇಟ್ ಬಳಿ ನಿಂತ ಗಾರ್ಡ್‌ಗೆ ನೋಡಿದ. “ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ರನ್‌ಗೆ ಗುರುತು ಅವಳ ಬಳಿ.” ನಂತರ ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀಲಿ ಪಾಸ್‌ಗೆ ತೋರಿಸಿದ.

ಮಹೇಶ್ ಇನ್ನೂ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. “ಸರ್, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾಳೆ ನಿಯಮವೇ—”

“ನಾಳೆ ನೋಡೋಣ,” ವಿಜಯೇಂದ್ರ ಹೇಳಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದ. ಅದು ಮಹೇಶ್‌ಗೆ ಬೆಂಬಲವಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಸಮಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಅವನ ಬಾಯಿ ಇನ್ನೂ ತೆರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಬೇನಲ್ಲಿ ಈಗ ಉತ್ತರ ಯಾರಿಂದ ಬರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

ಕಾವೇರಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮಹೇಶ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ತಡೆಬಳ್ಳಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನ ಬೆರಳ ಕೆಳಗಿಂದ ಹಸಿರು ಲಾಕ್-ಪಿನ್ ಎಳೆದಳು. ಬಳ್ಳಿ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಗುರವಾಯಿತು. ಅವಳ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಗಾರ್ಡ್‌ಕಡೆಯ ಸರಪಳಿ ಹಿಡಿದು ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ಕಡೆ ತಳ್ಳಿತು. “ರಫೀಕ್, ಮೈಸೂರು ವಾಹನ ಒಳಗೆ. ಮಂಜುನಾಥ, ಎರಡು ಟ್ರಾಲಿ ಹಿಂದುಕ್ಕೆ. ಶೀತಪೆಟ್ಟಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಡಾಕ್-ಮೂರು. ಈ ಲೇನ್ ಈಗ ಜೀವಂತ ಸರಕಿಗೆ ಮಾತ್ರ.”

ಮಹೇಶ್ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ದೌಡಾಯಿಸಿ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಕೂಗಿದ. “ಯಾರೂ ಕದಲ್ಬೇಡಿ! ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೇ—”

ಯಾರೂ ಕದಲಲಿಲ್ಲ, ಸರಿ. ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಕಾವೇರಿಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಅವಳು ಬೆರಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿದಳು. “ನೀನು ಬದಿ. ನೀನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ. ಈ ವಾಹನ ಸ್ಟಾಪ್. ಅದು ಒಳಗೆ.” ಮಾತಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ದೇಹಗಳು ಸರಿದವು. ಒಂದು ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಮಹೇಶ್ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗವೇ ತಡೆದ ದಾರಿ ಆಯಿತು. ಅವನು ಮುಂಭಾಗದ ಲೇನ್ ಮಧ್ಯೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಸುತ್ತ ವಾಹನಗಳು ಬದಿಯ ಅಂತರಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್‌ಗೆ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆಂದುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.

ಇನ್ನೂ ಅವನು ಕೊನೆಯ ಕೈಚಳಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದ. ದಾಖಲೆ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ಓಡಿ, “ನಗದು ಕಿಟಕಿ ತೆಗೆಯಬೇಡಿ. ಪಾವತಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಲೋಡ್ ಹೊರಡೋದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಖಾತೆ ವಿಭಾಗದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಆದೇಶ ಹಾಕಿದ. ಅವಳು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಕಾವೇರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಸರಪಳಿ ಯಾರತ್ತ ವಾಲಿದೆಯೋ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗಿತ್ತು.

ಕಾವೇರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗಿನ ಬಿಳಿ ಲೋಹದ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ತೆರೆದು, ದಿನದ ಸಕ್ರಿಯ ರನ್‌ಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವ ವಿತರಣಾ ಚೀಟಿ ಮುಚ್ಚಳ, ನಗದು ಕಿಟಕಿಯ ಗುರುತು ಚಿಹ್ನೆ, ಮತ್ತು ಸರಕು ಬಿಡುವ ಟೋಕನ್‌ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಅವಳು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನ ದುಬಾರಿ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಕೆಂಪು ಟೋಕನ್‌ನ್ನು ರಫೀಕ್ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು; ಹಸಿರು ಸರಕು ಮಾರ್ಗ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಶೀತಗೃಹ ಕೆಲಸಗಾರ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು; ಕೊನೆಗೆ ಮಹೇಶ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ದಿನಗಳಿಂದ ಅಧಿಕಾರದಂತೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಳದಿ ಪ್ರವೇಶ ಗುರುತು ಚಿಪ್‌ನ್ನು ಅವನ ಎದುರೇ ಲೋಹದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಕಿಟಕಿಯ ಒಳಗಿನ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು, “ಇದಕ್ಕೆ ಇವತ್ತಿನ ಲೈವ್ ಬಿಡುವಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಹೊರಗಿನ ಕಾಯುವ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ.”

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಷ್ಟ ಗೋಚರವಾಗಿತು. ರಫೀಕ್‌ಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಂಪು ಟೋಕನ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಗಿನ ಮೈಸೂರು ವಾಹನ ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ಓಡಿಬಂತು. ಶೀತಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಸರಿಯುವಾಗ ಒಂದರ ಮೂಲೆ ಮಹೇಶ್ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಾಗಿತು; ಅವನು ಬದಿ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಚಾಲಕರು ಅವನನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋದರು. ಅವನ ಆದೇಶದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಈಗ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಲು ಕೂಡ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಶಬ್ದ ಕುಗ್ಗಿತು. “ಕಾವೇರಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ. ಚಿಪ್ ಕೊಡು. ಕನಿಷ್ಠ ಪಾವತಿ ಕೌಂಟರ್—”

ಕಾವೇರಿ ನಗಲಿಲ್ಲ. ಕೋಪವನ್ನೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಪಾವತಿ ಕಿಟಕಿಗೆ ಸಕ್ರಿಯ ದಾರಿ ಜೊತೆ ಬರಬೇಕು. ನೀನು ಇಂದು ಹೊರಗಿನ ಸಾಲು.”

ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್ ಒಳಗಡೆ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಇಳಿಯುವ ಶಬ್ದ ಕಂಚಿನ ಪಾತ್ರೆ ತಟ್ಟಿದಂತೆ ಚಳಿ ಹಿಡಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ನಂದಿನಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಕಾವೇರಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ವಿಜಯೇಂದ್ರ ಈಗಾಗಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಕರೆಗಾಗಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದರು; ಆದರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಅವಳು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು.

ನಗದು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಖಾತೆ ಹುಡುಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ನಾಣ್ಯ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತುಟಿಯಂತಿರುವ ಕಿಟಕಿಯ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಸರಿಸಿದಳು. ಕಾವೇರಿ ಮೊದಲು ಮೈಸೂರು ವಾಹನದ ಟೋಕನ್ ಮೇಲೆ ಮುದ್ರೆ ಬಡಿದು, ನಂತರ ತನ್ನ ಬೆರಳ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದ ಹಳದಿ ಗುರುತು ಚಿಪ್‌ನ್ನು ತಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟು ಒಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಳು. ನಗದು ಕಿಟಕಿಯ ಲೋಹದ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟೆ ಸರಿದು ಹೋಗುತ್ತಾ, ಅವಳ ಕೈ ತಡೆದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.