ನಾನು ಹಿಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಗೋದಾಮು ಚಲಿಸಿತು

ಟ್ರಾಲಿಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಕ್ರವು ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗೆ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಕಿರುಚಿದಾಗಲೇ ನಂದಿನಿ ಶಟರ್‌ ಬಾಯಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದಳು. ಹಿಂಬದಿ ಲೋಡಿಂಗ್‌ ಬೇ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು. ಐಸ್‌ ಬಾಕ್ಸ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಗುರುತುಗಳಿದ್ದ ಕೋಳಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ಗಳು ಬೆವರು ಬಿಟ್ಟಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದವು, ಹಾಲಿನ ಡಬ್ಬೆಗಳು ಬದಿಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದವು, ಇಬ್ಬರು ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳು ರವಾನೆ ಚೀಟಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಶಪಥವನ್ನು ನುಂಗುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್‌ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಚಹಾದ ಕಪ್‌ ವೃತ್ತ ಬಿಟ್ಟು ನಿಂತಿತ್ತು. ಆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲೇ ಮಧುಕರ್ ಕಾಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದ.

“ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದು ಅವನು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ನೋಡದೇ ಹೇಳಿದ. “ಕೋಲ್ಡ್‌ ರೂಂ ಕೀ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ. ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗೋ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಹೊರಗಡೆ ಎಣಿಕೆ ನೋಡು.”

ಹೊರಗಡೆ ಎಣಿಕೆ ನೋಡು. ನಂದಿನಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಹೊಸದಲ್ಲ. ಮೂರು ವರ್ಷ ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇವಾ ವಲಯದ ಮದುವೆ-ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್‌ ಗೋದಾಮಿನ ಹಿಂಬದಿಯೇ ಅವಳ ಉಸಿರು. ಯಾವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಯಾವ ಸಭಾಭವನಕ್ಕೆ, ಯಾವ ಐಸ್‌ ಕ್ರೇಟ್ ಮೊದಲು, ಯಾವುದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ—ಕಣ್ಣಿಂದಲೇ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಇವತ್ತು, ಯುಗಾದಿ ಮುಂಜಾನೆ, ಮಧುಕರ್ ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ತನ್ನ ಬೆಲ್ಟ್‌ಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಅವಳನ್ನು ಶಟರ್ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾಲೀಕ ಜಯಮ್ಮ ಅವರ ಅಳಿಯನ ಸಂಬಂಧಿ ಅವನು; ನಂದಿನಿ? ವಿಧವೆ ತಾಯಿಯ ಕಂತಿನ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಡುಗಿ.

ನಂದಿನಿ ನೇರವಾಗಿ ನಡೆದು ರವಾನೆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಚೀಟಿಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದಳು. “ಹನ್ನೊಂದರೊಳಗೆ ಬಸವನಗುಡಿ, ರಾಜಾಜಿನಗರ, ಯಲಹಂಕ—ಮೂರು ಸ್ಥಳಕ್ಕೂ ಚಳಿಗೋದಾಮಿನ ಸರಕು ಹೊರಡಬೇಕು. ಒಳಗೆ ಯಾವ ರ್ಯಾಕ್ ತೆಗೆಯಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು.”

ಮಧುಕರ್ ಈಗ ಮಾತ್ರ ತಲೆತ್ತಿ ನಕ್ಕ. ಆ ನಗು ಮಾತಿಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟದು. “ಹೇಳೋದು ನಾನೇ. ನೀನು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಜಯಮ್ಮನವರು ಕೂಡ ಹೇಳಿದ್ರು, ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನಿಂದ.”

ಆ ವೇಳೆ ಹಿಂದುಗಡೆಯ ದಾರಿಯಿಂದ ರವಿ ಉಸಿರಾಟದ ಜೊತೆ ಓಡಿಬಂದ. ಅವನು ನಂದಿನಿಯ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಹುಡುಗನೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ಚಾಲಕ ಮಾತ್ರ. “ಅಕ್ಕಾ, ಬಸವನಗುಡಿಯವರಿಂದ ಮೂರನೇ ಕರೆ. ‘ಐಸ್‌ ಕರಗ್ತಾ ಇದೆ’ ಅಂತ ಕೂಗ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ನಂದಿನಿ ಉತ್ತರಿಸುವೊಳಗೆ ಮಧುಕರ್ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದ. “ರವಿ, ಮೊದಲು ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯ ಮಿನಿ-ಟ್ರಕ್ ತುಂಬು. ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೇಳ್ಬೇಡ.”

ಮಾತು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮುಂದೆ ಹೊಡೆದ ಚಪ್ಪಳಿಯಂತೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಇಬ್ಬರು ಲೋಡರ್‌ಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಡಚಿ ಜೇಬಿಗೆ ನೂಕಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ನಂದಿನಿ ಮಧುಕರ ಮುಖ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಚೀಟಿಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಪುಟ ತೆರೆದು, ಕೆಂಪು ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಮೂರು ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗೀರೆ ಹಾಕಿದಳು. “ರವಿ, ನೀನು ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳ್ತೀಯೋ ನಂತರ ನೋಡಿಕೋ. ಈಗ ಐಸ್‌ ಡಬ್ಬೆ ಹೊರಗೆ ಇಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡ. ನೆರಳಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸು.”

ಅದು ಚಿಕ್ಕದ್ದಾದರೂ ಮೊದಲ ಜಾರುವಳಿಯೇ. ರವಿ ತಡಮಾಡಿದರೂ ಟ್ರಾಲಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಮಧುಕರ್ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತ.

“ನನಗಿಂತ ಆಕೆಯ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಿಯಾ?” ಅವನು ಕಿಡಿಕಾರಿದ.

“ಸರಕು ಕರಗಿದ್ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಉಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ನಂದಿನಿ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದಳು. “ಕೀ ಕೊಡು.”

ಮಧುಕರ್ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿದ. “ಬಿಡುಗಡೆ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೆ ಇದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿ,” ಎಂದು ಅವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಅದು ನಂದಿನಿಗೆ ಅಲ್ಲ; ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ. “ಕೋಲ್ಡ್‌ ರೂಂ ತೆಗೆಯೋದೂ, ಶೀಟ್‌ಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕೋದೂ, ಟ್ರಕ್ ಹೊರಡಿಸೋದೂ—ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಆಗಲ್ಲ.”

ಅವನು ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಳಗಿಂದ ಶಫೀಕ್ ಕೂಗಿದ. “ಮೇಲಿನ ರ್ಯಾಕ್ ಜಾಮ್ ಆಗಿದೆ! ಫ್ರೀಸರ್‌ ಬಾಗಿಲು ಅಟ್ಟಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದೆ!”

ನಂದಿನಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಬಿಗಿತ ಬಂದಿತು. ಜಾಮ್ ಆದ ಮೇಲಿನ ರ್ಯಾಕ್ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಾಕ್ಸ್‌ಗಳು ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲು ತೆಗೆದರೆ ತಪ್ಪು ಸರಕು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ; ತಡ ಮಾಡಿದರೆ ಚಳಿ ಸರಪಳಿ ಕಳಚುತ್ತದೆ. ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು.

ಮಧುಕರ್ ಅವಳ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ಹೇಳಲ್ವಾ? ಒಳಗೆ ಬೇಡ.”

“ಹಾಗಾದ್ರೆ ನೀನೇ ತೆಗೆಯು.” ನಂದಿನಿ ನಿಂತ ಜಾಗದಿಂದಲೇ ಹೇಳಿದಳು. “ಮೇಲಿನ ಮೂರನೇ ರ್ಯಾಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೀನು, ಕೆಳಗಿನ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಮಿಠಾಯಿ ಹಾಲು, ಬಲಗಡೆ ಕೋಳಿ. ಯಾವುದು ಮೊದಲು ತೆಗೆದ್ರೆ ಉಳಿದದ್ದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳೋದಿಲ್ಲ ಹೇಳು.”

ಮಧುಕರ್ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮೌನವಾಗಿದ. ಅದು ಉತ್ತರದ ಮೌನವಲ್ಲ; ಖಾಲಿ ಮೌನ. ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನ ಬಾಯಿಗೇ ಹತ್ತಿದವು.

ಅವನು ಕೋಪಕ್ಕೆ ಆಶ್ರಯ ಕಂಡ. “ನೀನು ಮೊದಲು ಎಣಿಕೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ. ಅದರಿಂದ ಜಾಮ್.”

“ಚೀಟಿ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನೀನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೆ,” ಎಂದು ಶಫೀಕ್ ಒಳಗಿಂದಲೇ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಕೂಡಲೆ ಅವನು ತುಟಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಮಾತು ಹೊರಬಂದಿತ್ತು. ಮಧುಕರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಿಸಿ ಏರಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜಯಮ್ಮ ಬಂದರು. ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಸೀರೆ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಜಾಕೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೋಪ. “ಇನ್ನೂ ಏಕೆ ನಿಂತಿದೆ? ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಮുപ്പತ್ತು ಜನ ಕಾಯ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ಮಧುಕರ್ ತಕ್ಷಣ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. “ಅತ್ತೆ, ನಂದಿನಿ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಒಳಗೆ ಜಾಮ್. ನಾನು ನೋಡ್ತಿದ್ದೀನಿ.”

ಜಯಮ್ಮನ ದೃಷ್ಟಿ ನಂದಿನಿಯ ಮೇಲೆ ಜಾರಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯ ಅರ್ಥ ಬೇರೆ; ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಇನ್ನೂ ಕಠಿಣ. “ಇವತ್ತು ಹಾಳಾದ್ರೆ ಹಣ ಕತ್ತರಿಸ್ಬೇಕು,” ಎಂದರು. “ನನಗೆ ನೆಪ ಬೇಡ.”

ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಹಣ ಕತ್ತರಿಸೋದು ನಂತರ. ಈಗ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಕೀ ಅವನ ಬಳಿ. ಅವನಿಗೆ ಕ್ರಮ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಜಯಮ್ಮ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ತಡಮಾಡಿದರು. ಸಂಬಂಧದ ಮಾನ, ಹೊರಗಿನ ನೋಟ, ಮಂಟಪದ ಒತ್ತಡ—ಎಲ್ಲವು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಓಡಿದವು. ಆದರೆ ಮಧುಕರ್ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ. “ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ.”

ಆ ಮುನ್ನವೇ ಒಳಗಿನ ಟೈಮರ್ ಬೀಪ್ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಕೋಲ್ಡ್‌ ರೂಂ ಬಾಗಿಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಮುಚ್ಚಿ ಜಾಮ್ ಇದ್ದರೆ ಅಲಾರಂ ಕೂಗುತ್ತದೆ. ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಗಂಟೆಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬೈದ. “ಹನ್ನೊಂದು ಐದು ಆಯ್ತು. ಇನ್ನೂ ಹೊರಟಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಪೆನಾಲ್ಟಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ.”

ಇದೀಗ ಕಾಯುವ ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಗಿತ್ತು; ತಕ್ಷಣದ ನಷ್ಟದ ವಾಸನೆ ಬಂತು. ನಂದಿನಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಶಫೀಕ್‌ಗೆ ಒಳಗಿಂದ ಕೂಗಿದಳು. “ಮೇಲಿನ ಎಡ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗೆ ಕೆಳಗಿಂದ ಜ್ಯಾಕ್ ಹಾಕು. ಬಲಗಡೆ ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟಬೇಡಿ. ರವಿ, ನೀನು ಟ್ರಾಲಿ ತೆಗೆದು ಹಿಂಬದಿ ತಿರುಗು. ಮಿಠಾಯಿ ಡಬ್ಬೆ ಮೊದಲು ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನೇ ಮೂರನೇ ವ್ಯಾನಿಗೆ.”

“ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ರು?” ಮಧುಕರ್ ಕಿರುಚಿದ.

“ಸಮಯ ಹೇಳ್ತು,” ಎಂದಳು ನಂದಿನಿ.

ಅವಳು ಅವನ ಭುಜದ ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಜಾರಿ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಮಧುಕರ್ ಹಿಡಿಯಲು ಕೈ ಚಾಚಿದರೂ, ರವಿ ಟ್ರಾಲಿಯೊಂದಿಗೆ ನಡುವೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಒಳಗಿನ ಚಳಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ರ್ಯಾಕ್ ತಿರ್ಚಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರು ಲೋಡರ್‌ಗಳು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಒಂದೇ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಿಡಿದು ಸಿಲುಕಿದ್ದರು.

“ಬಿಡಿ,” ನಂದಿನಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಿಡಿದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಕುಸಿಯುತ್ತೆ. ಶಫೀಕ್, ಜ್ಯಾಕ್ ಜಾಸ್ತಿ ಅಲ್ಲ, ಅರ್ಧ ಇಂಚು. ಹೌದು—ಇಲ್ಲಿ. ಈಗ ಮೇಲಿನ ಮೀನು ಕ್ರೇಟ್ ಮೊದಲು ಹೊರಗೆ. ಬೇಗ ಅಲ್ಲ, ಸರಿಯಾಗಿ.”

ಐಸ್‌ ಹಿಮದ ಮೇಲೆ ಬೂಟ್‌ಗಳು ಗೀಳಿದವು. ಮೂರೇ ಆದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಚಲನೆಗೆ ದಿಕ್ಕು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮೊದಲ ಕ್ರೇಟ್ ಹೊರಬಂತು. ನಂತರ ಎರಡನೆಯದು. ತಿರ್ಚಾದ ರ್ಯಾಕ್ ನಿಂತಿತು. ಹೊರಗಡೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ರಾಲಿ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ನಂದಿನಿ ಕೈಯಿಂದ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಸಾಕು, ಯಾರೂ ಮಧುಕರ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಚಲನೆ ಮರುಕಳಿಸಿತು—ಅವಳ ಕೈಗಳ ಲಯಕ್ಕೆ.

ಮಧುಕರ್ ಹೊರಗಿಂದ ಕಿರುಚಿದ. “ಮೊದಲು ರಾಜಾಜಿನಗರ ಕಳುಹಿಸು! ಬಸವನಗುಡಿ ನಂತರ!”

“ಬಸವನಗುಡಿ ಚಳಿ ಸರಕು, ರಾಜಾಜಿನಗರ ಒಣ ಸರಕು,” ಎಂದು ನಂದಿನಿ ಹಿಂದಿರುಗದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಕ್ರಮ ಬದಲಿಸಿದ್ರೆ ಎರಡು ಜಾಗ ಹಾಳು.”

ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳು ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ನಿಂತರು. ನಂತರ ಬಸವನಗುಡಿ ವ್ಯಾನದವನನೇ ಹೇಳಿದ. “ನಂದಿನಿ ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಲೋಡ್ ಮಾಡ್ರಿ.” ಮ್ಯಾಡಂ ಎಂಬ ಪದ ಸವರಿಕೊಂಡು ಬಂದರೂ, ಕೇಳಿಬಿದ್ದಿತು. ಮಧುಕರ್‌ಗಿಂತ ಕೆಲಸದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಯಾರು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕ ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗಿತ್ತು.

ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಸರಿಯಾದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತವು. ನಂದಿನಿ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಲೇ, “ಕೆಂಪು ಗುರುತು ಎಲ್ಲವೂ ಎಡ ವ್ಯಾನಿಗೆ. ಹಸಿರು ಗುರುತು ಎರಡನೇದು. ಮುಚ್ಚುವ ಮೊದಲು ಐಸ್‌ ಶೀಟ್ ಹಾಕಿ,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದಂತೆಯೇ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ತಿನ್ನಲು ಸಮಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಧುಕರ್ ಮಾತ್ರ ರವಾನೆ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ನಿಂತು, ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಸದ್ದು ಮಾಡಿಸುತ್ತ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹಿಡಿತ ಇದ್ದಿತು. ಕೋಲ್ಡ್‌ ರೂಂ ಮುಖ್ಯಕೀ, ಹೊರಗಿನ ಶಟರ್‌ ಕೀ, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಬಿಡುಗಡೆ ನೋಂದಣಿ. ಸರಕು ಬಹುತೇಕ ತುಂಬಿದರೂ ಕೊನೆಯ ಹೊರಸೂಸುವಿಕೆಗೆ ಅವನ ಕೈ ಅಗತ್ಯ. ಅದನ್ನೇ ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡ. “ಸಹಿ ನನ್ನಿಂದ,” ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ. “ನಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗೇಟ್ ತೆಗೆಯುತ್ತೆ.”

ಜಯಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಕಿವಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಬಂದರು. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಸೊಸೆಯ ಅಣ್ಣನವರು, ಮದುವೆ ಮನೆಯ ಖರ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದ ಹಿರಿಯರು, receiving lane ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಮನೆ ಮಾತು ಕೆಲಸದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಣ್ಣು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮಧುಕರ್ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸಿದ. “ಅತ್ತೆ, ನೋಡಿದ್ರಾ? ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿ. ಆದರೆ ಅಂತಿಮ ಹೊಣೆ ನನ್ನದು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ?”

ನಂದಿನಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕೈಗವಸುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬದಿಗೆ ಎಸೆದಳು. “ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಈಗಲೇ ಆಗುತ್ತೆ. ಕೊನೆಯ ಎರಡು ವ್ಯಾನಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕ್ರಮ ಗೊತ್ತಿರುವವನೇ ಬಾಗಿಲು ಹಿಡಿಯಬೇಕು.”

“ನೀನು ಬದಿಯಿಂದ ಹೇಳು,” ಮಧುಕರ್ ಹೇಳಿದ. “ಕೀ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೆ.”

ಅದು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ: ಕೆಲಸ ಅವಳದು, ಅಧಿಕಾರ ಅವನದು, ತಪ್ಪು ಬಂದರೆ ಅವಳದೂ. ಈ ಬಾರಿ ನಂದಿನಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ನೋಡಿದಳು. ಬಸವನಗುಡಿ ವ್ಯಾನ್ ಬಾಗಿಲು ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತಿತ್ತು; ಒಳಗಿನ ಚಳಿ ಹೊಗೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜಾಜಿನಗರದ ಚಾಲಕ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್‌ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ. ಯಲಹಂಕದವನು ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ “ಇನ್ನೂ” ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಸಮಯ ಈಗ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿತ್ತು.

“ಬದಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಉಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ,” ನಂದಿನಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ receiving lane ಅಂಚಿನವರೆಗೂ ಕೇಳಿಸಿತು. “ಮಾಸ್ಟರ್‌ ಕೀ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡು. ಬಿಡುಗಡೆ ನೋಂದಣಿ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ತರು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಈ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ವ್ಯಾನ್‌ಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ನಿಂತರೆ ಯಾರು ತಡೆದರು ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತೆ.”

ಮಧುಕರ್ ನಕ್ಕಂತೆ ಮಾಡಿದ. “ಬೆದರಿಸ್ತಿಯಾ?”

ನಂದಿನಿ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬಸವನಗುಡಿ ವ್ಯಾನದ ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮುಚ್ಚುವುದನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಒಳಗಿನ ಲೋಡರ್‌ಗಳು ಅವಳ ಸೂಚನೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತರು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಶಫೀಕ್ ಶಟರ್ ಸರಪಳಿ ಹತ್ತಿರ ಕೈ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಎಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ರವಿ ಗೇಟ್‌ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಜಿನ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ವ್ಯಾನನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮಧುಕರ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ.

“ಮಧು,” ಜಯಮ್ಮ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, “ಕೊಡು.”

ಅವನು ಕೂಡಲೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಕೀಲಿಗುಚ್ಛ ತಿರುಗಿಸಿ, ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಏನಾದರೂ ಹೇಳುವ ದಾರಿ ಹುಡುಕಿದ. “ಅತ್ತೆ, ಜನ ಮುಂದೆ—”

“ಜನ ಮುಂದೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ,” ಜಯಮ್ಮ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. “ಸರಕು ಹಾಳಾಗೋದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಕೊಡು.”

ಮಧುಕರ್ ಇನ್ನೂ ಕೊನೆಯ ಚಲನವಲನ ಮಾಡಿದ. ಅವನು ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನ್ನ ಎದೆಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹಿಡಿದ. “ಸರಿ, ಕೀ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನೋಂದಣಿ ನಾನು—”

“ಎರಡೂ,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಅವನು ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವರ ಕುಗ್ಗಿಸಿದ. “ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ.”

“ಈಗ,” ಅಂದಳು ಅವಳು.

receiving lane ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರು, ಚಾಲಕರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು—ಯಾರೂ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ. ಅವನ ಸ್ವರಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಛ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಜಿಂಕಾಡಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವನ್ನು ನಂದಿನಿಯ ಚಾಚಿದ ಕೈಗೆ ಬಿಟ್ಟ. ಕಬ್ಬಿಣದ ತೂಕ ಅವಳ ಹಸ್ತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಶಬ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವಳು ಕೂಡಲೇ ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವನ ಎದೆಯಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ರವಾನೆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದಳು.

“ಶಫೀಕ್, ಶಟರ್ ಅರ್ಧ. ರವಿ, ಬಸವನಗುಡಿ ಮೊದಲು. ಸೀಲ್ ಹಾಕು. ಎರಡನೇ ವ್ಯಾನ್ ಮೂರು ನಿಮಿಷ ನಂತರ,” ಎಂದು ನಂದಿನಿ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆದೇಶಕೊಟ್ಟಳು.

ಚಲನೆ ಸ್ಫೋಟದಂತೆ ಮರಳಿತು. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತು. ಸೀಲ್ ಸದ್ದುಮಾಡಿ ಅಂಟಿತು. ಟ್ರಾಲಿಯ ಚಕ್ರಗಳು ಮತ್ತೆ ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿದವು. ನಂದಿನಿ ನೋಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಹಾಕಿ, ಮೊದಲ ಚೀಟಿ ಡ್ರೈವರ್‌ಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಎರಡನೇ ವ್ಯಾನದ ಲೋಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಧುಕರ್ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದ; ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಯಾರೂ ಕೈ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸ್ವತಃ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಟ್ರಾಲಿಯೇ ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ನೋಡಿದ ರವಿ ನೇರವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗದೇ, “ಸೈಡ್, ಸಾರ್,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸಾರ್ ಎಂಬ ಪದದಲ್ಲಿ ಗೌರವಕ್ಕಿಂತ ದಾರಿ ಬೇಡುವ ಒತ್ತಡ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಕೊನೆಯ ಯಲಹಂಕ ವ್ಯಾನ್ ಹೊರಡುವ ಮುಂಚೆ ನಂದಿನಿ ಶಟರ್‌ ಲಾಕ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಳು, ಬಿಡುಗಡೆ ಚೀಟಿಗೆ ಮುದ್ರೆ ಹಾಕಿದಳು, ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಏಪ್ರನ್‌ ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಜಯಮ್ಮ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಏನೋ ಶುರುಮಾಡಿದರು—ಕ್ಷಮೆಯಲ್ಲ, ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತಲ್ಲ, ಬಹುಶಃ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಮದ ಲೆಕ್ಕ. ನಂದಿನಿ ಈಗಾಗಲೇ turning bay ದಾಟಿ ರವಾನೆ ಮೇಜಿನ ಹಿಂದಿನ ಚಿಕ್ಕ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೀ ಕಪಾಟಿನವರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು.

ಅವಳು ಮಾಸ್ಟರ್‌ ಕೀಲಿಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಒಳಗೆ ಕೀಲಿಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಜಾರಿ ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ತಗುಲಿ ಜಿಂಕಾಡಿದವು. receiving lane ನಿಶ್ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಆ ರಟ್ಟಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು.