ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರು

ಪ್ರವೀಣ್ ಲಿಫ್ಟ್‌ದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಂದಿತಾಳನ್ನು ತಡೆದ. “ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇರು,” ಎಂದು ಅವನು ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದವರ ಕಡೆಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, “ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ತಂಡ ಮೊದಲು ಹೋಗಲಿ. ಬ್ಯಾಕಪ್ ಜನ ನಂತರ.” ಅವನ ಕೈದಾಟದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯರು, ಒಬ್ಬ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿ, ಮೀರಾ ಅಕ್ಕನ ಮಾವ, ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಬ್ಯಾಡ್ಜ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಹುಡುಗರು ಒಳಗೆ ಸರಿದರು. ನಂದಿತಾಳ ಬ್ಯಾಡ್ಜ್‌ಗೂ ಕೆಂಪು ಪಟ್ಟೆ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊರಗೇ ಉಳಿಸಿದರು.

ಹೋಟೆಲ್ ಲಾಬಿಯ ಬೆಳಕು ಜಾಸ್ತಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಹತ್ತಿರ ಹಾಕಿದ್ದ ಟೀ ಕಪ್ ಚಳಿ ಹಿಡಿದು ಮೇಲ್ಮೇಲೆ ತೆಳು ಚರ್ಮ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು; ಕೆಳಗೆ ವೃತ್ತದಂತೆ ಕಂದು ಮಚ್ಚೆ. ನಂದಿತಾ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಫೈಲ್‌ಗಳು, ಮುದ್ರಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪಟ್ಟಿ, ಮತ್ತು ಮೂಲೆಗಳು ಜೀರ್ಣವಾಗಿರುವ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಮಡಚಿ ತೆರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ದಪ್ಪ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಒಂದು ರಸೀದಿ ಅವಳ ಫೈಲ್ ಒಳಗಿಂದ ಹೊರಚಾಚುತ್ತಿತ್ತು—ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಿಂಟ್ ಅಂಗಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಣದದು. ಅವಳು ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಕಾಗದೆ, ಪ್ರವೀಣ್ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಅವಳು ಡೇಟಾ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಾತನಾಡೋದು ನಾನು.”

ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪಮಾನವು ಕೆಲಸದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಒಡೆದು ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಕಟ್ಟಿಬೀಳಲೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಧ್ಯದ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವನ ತಾಯಿ ಮೀರಾ ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಭಾನುವಾರ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದವರು; ಮೀರಾ ಅಕ್ಕ ನಂದಿತಾಳ ಅಮ್ಮನಿಗೆ “ಇನ್ನೂ ನೋಡೋಣ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದವರು. ಆ ತಿಳಿದಿದ್ದದೇ ಈಗ ಶಸ್ತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಎದುರು ನಿಂತ ಕ್ಲೈಂಟ್‌ಗಳ ಮುಂದೆ, ತನ್ನವರ ಮುಂದೇ, “ಬ್ಯಾಕಪ್” ಎಂಬ ಒಂದು ಪದದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಖಚಿತ ಭಾವನೆ ಪ್ರವೀಣ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿತು.

ಲಿಫ್ಟ್ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ಫೈಲ್‌ನ ಮೇಲಿನ ನೀಲಿ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಅನ್ನು ಕಿತ್ತು, ಒಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ ಕಡೆ ಎಸೆದಳು. “ಸ್ಲೈಡ್ ಒಂಬತ್ತಿನ ಸರಿಪಡಿಸಿದ ಸಂಖ್ಯೆ ಇದಲ್ಲೇ ಇದೆ,” ಅಂದಳು. “ಹಳೆಯದು ಹಾಕಿದರೆ ಒಪ್ಪಂದ ಬೆಲೆ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.” ಬಾಗಿಲು ಸರುತ್ತಾ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಹಿಡಿದ. ಪ್ರವೀಣ್ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದಾದವು. ಅವನು ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಮಾತು ತಪ್ಪಿದ. ಮೊದಲ ಚಿರುಕು ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.

ಮುಂದಿನ ಲಿಫ್ಟ್ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯ ಸಭಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಕಾರಿಡಾರ್ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿಬಂದಿತು. ಕೆಳಗಡೆ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಕಡೆಗೆ ಮೌನವೇ ತೀರ್ಪು ಓದಿಸಿತು—ಮೊದಲು ಹೋದವರೇ ಮುಖ್ಯರು, ಉಳಿದವರು ಅಳವಡಿಕೆ ಕೆಲಸದವರು. ಒಬ್ಬ ಯುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನಂದಿತಾಳಿಂದ ಕೇಬಲ್ ಕೇಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಹೆಸರಿನ ಚೀಟಿಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ನಂದಿತಾ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಅವಳ ಕೈಬರಹದ ಚುಕ್ಕೆ ಗುರುತುಗಳು, ಬಣ್ಣದ ಕ್ರಮ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಲುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದವು. ಅವೇ ಕಳೆದ ಮೂರು ವಾರಗಳ ಅವಳ ನಿದ್ದೆ ಕದ್ದ ಗುರುತುಗಳು.

“ಮ್ಯಾಡಂ, ಇವು ವೇದಿಕೆ ಬಳಿ ಇರಬೇಕು,” ಅಂದ ಆ ಹುಡುಗಿ.

“ಹೌದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಇವು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿವೆ,” ನಂದಿತಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಮೀರಾ ಅಕ್ಕ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು. “ಪ್ರವೀಣ್ ಸಾರ್ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಶುರು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ,” ಎಂದು ಯಾರೋ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅಕ್ಕನ ಕಣ್ಣು ಮೊದಲು ನಂದಿತಾಳ ಫೈಲ್ ಮೇಲೆ ನಿಂತವು, ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ತಡೆದ ಲಿಫ್ಟ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ. ಅವಳು ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಕೇಳದಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಾವ ಹಲ್ಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಗುತ್ತಾ, “ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹೈರಾರ್ಕಿ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ವೇ,” ಎಂದರು. ಆ ಮಾತು ನಂದಿತಾಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾದ ತುತ್ತಿನಂತೆ ಅಂಟಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯ ಕೆಳಗೆ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದ. “ಕ್ವಿಕ್, ಯಾರು baseline conversion ratio ಕೊಟ್ಟವರು? ಸ್ಲೈಡ್‌ನಲ್ಲಿ client askಗೂ costingಕ್ಕೂ ಜೋಡಣೆ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ.” ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಗ್ರಹಿತ ಆತಂಕ. ಲಿಫ್ಟ್ ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗಡೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಮೊದಲು ಪುರುಷ ಬ್ಯಾಡ್ಜ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಹೋಯಿತು. “ಪ್ರವೀಣ್ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?”

ನಂದಿತಾ ಫೈಲ್ ಮುಚ್ಚಿದಳು. “ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳಿ,” ಅಂದಳು.

“ಮೇಲೆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಈಗಲೇ ಬೇಕು.”

ಆಗ ಅವಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು, ಧ್ವನಿ ಅಷ್ಟೇ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. “ಅವರು ಹೇಳಿದ baseline conversion ratio ಯಾವ ತಿಂಗಳ cohort ಮೇಲೆ ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ ಕೇಳಿ. ಆಗ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”

ಮೀರಾ ಅಕ್ಕ ಉಸಿರೆಳೆದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯನ ಮುಖ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು. “ಏನು?”

“ಮಾರ್ಚ್ pilotನಾ, ಜೂನ್ correctionನಾ?” ನಂದಿತಾ ಕೇಳಿದಳು. “ಒಂದನ್ನು ಹೇಳಲಿ. ಎರಡೂ ಬೇರೆ. ಒಂದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಅದರ formula ಕೂಡ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.”

ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಫೋನ್ ಮೂಲಕ ಹೋಯಿತು. ಕೆಳಗಡೆ ನಿಂತಿದ್ದವರು ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪೀಕರ್‌ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣ್‌ನ ಕಂಠ ಗದ್ದಲಗದ್ದಲವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. “ಅದು… latest mix… team has consolidated…” ಅವನು ಸಂಖ್ಯೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಕಾಗದ ತಿರುಗಿಸುವ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸಿತು. ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಅವನತ್ತ ಇದ್ದ ಗೌರವದ ನಿಲುವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಗೋಡೆಗೆ ಸರಿದ. ಮಾವನ ನಗು ನಿಂತಿತು. ಮೀರಾ ಅಕ್ಕನ ಕಣ್ಣು ನಂದಿತಾಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾದವು.

“ಜೂನ್ correction,” ನಂದಿತಾ ಫೋನ್ ಕಡೆ ನೋಡದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ retention band mismatched ಆಗುತ್ತೆ. ಸ್ಲೈಡ್ ಒಂಬತ್ತಿನ ಕೆಳಗಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೈಯಿಂದ ಬದಲಿಸಿದೆ. ಅದೇ ನೀಲಿ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್.”

ಮೇಲಿನಿಂದ ಎರಡು ಕ್ಷಣ ಮೌನ. ನಂತರ, “ಹೌದು, yes, ಜೂನ್,” ಎಂದು ಪ್ರವೀಣ್ ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ. ಅವನ ‘ಹೌದು’ಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದ್ದಲ್ಲದ ಉತ್ತರದ ಅವಸರ ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಹಳೆಯ ಓದು ಒಡೆದಿತು. ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯನು ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಿಂದ ಫೈಲ್ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; “ನಂದಿತಾ, ನೀವು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ,” ಎಂದ. ಇನ್ನೂ ಲಿಫ್ಟ್ ಬರದಿದ್ದಾಗ, ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಬ್ಬನು ಸೇವಾ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೀ ತಂದು ಬದಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ. ಕೆಲ ನಿಮಿಷಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಅವಳನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಈಗ ಜನರು ದಾರಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಸರಿನ ಚೀಟಿಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ರಾಹುಲ್ ಮೇಲಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವಳ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಅವಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಕೊಟ್ಟ. “ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬೇಕಿದೆ,” ಎಂದನು ನಿಧಾನವಾಗಿ. ಆ ನಿಧಾನದಲ್ಲೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇತ್ತು.

ಪ್ರವೀಣ್ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೋ, ಮೇಲೆ ನಿಂತು ತಡೆಯಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಯಾರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ, “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ನಾನು ಸೆಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ—” ಎಂದ.

“ಇಲ್ಲ,” ಮೀರಾ ಅಕ್ಕ ಅವನ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಮಿತಿ ಪಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. “ಅವಳು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ವೇದಿಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ.”

ಆ ಒಂದು ಸಾಲಿನಿಂದ ಲಾಬಿಯ ಗಾಳಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಕುರ್ಚಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಟೀ ಮಚ್ಚೆಯಂತೆ ನಂದಿತಾಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓದಿದ್ದ ತೀರ್ಪು ಈಗ ಸುರುಳಿಯಾಗಿ ತಿರುಗಿತು. ಸೇವಾ ಲಿಫ್ಟ್‌ನ ಕಿರಿದಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಲೋಹದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕೇಬಲ್‌ಗಳ ಜಿನುಗಿನ ನಡುವೆ, ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಜೀರ್ಣವಾದ ಅಂಚನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಒರೆಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.

ಸಭಾಂಗಣದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಬೆಳಕು, ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್‌ದ ಉಷ್ಣ, ಕುರ್ಚಿಗಳ ಸಾಲು, ಹೆಸರು ಬೋರ್ಡ್‌ಗಳ ಮೆರುಗು ಒಂದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಮುಂಭಾಗದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ “ಪ್ರವೀಣ್ ಶೆಟ್ಟಿ – ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಲೀಡ್” ಎಂದು ಬರೆದ ರಿಸರ್ವ್ ಚೀಟಿ ಇರುವ ಕುರ್ಚಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ವೇದಿಕೆ ಬಳಿ ಅವನು ಮೈಕ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ; ಸ್ಲೈಡ್ ಮೇಲೆ ಅವಳೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ನಕ್ಷೆ, ಅವಳೇ ಆರಿಸಿದ ಬಣ್ಣಗಳು, ಅವಳೇ ಕಟ್ಟಿದ ನಿರ್ಧಾರ ರೇಖೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಕಂಠದ ಕೆಳಗೆ ಬೆವರು ಮುತ್ತಾಗಿತ್ತು.

ಆಂಕರ್ ಗಂಟಲು ಶುದ್ಧಮಾಡಿಕೊಂಡು, “ಇಗೋ ಅಂತಿಮ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಬೆಲೆ ನಿಗದಿಯ ಘೋಷಣೆ—” ಎಂದ ಕ್ಷಣ, ಸಭಾಂಗಣದ ಗಮನ ಮೈಕ್ ಕಡೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿತು. ಪ್ರವೀಣ್ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಆ ಅವಕಾಶವೇ ಅವನ ಕೊನೆಯ ಆಶ್ರಯ.

ನಂದಿತಾ ನಡೆಯಿತು. ಅವಳು ಯಾರ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಸರಿನ ಚೀಟಿಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ವೇದಿಕೆಯ ಪಕ್ಕದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಮೈಕ್‌ನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಪ್ರವೀಣ್ ಅವಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ, ಆದರೆ ಅವನ ಬೆರಳು ಮೈಕ್ ಕಂಬದ ತಂಪಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಜಾರಿತು. ಅವನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬೆಂಬಲ ಹುಡುಕಿದ. ಯಾರೂ ಕೈ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ.

“ಈ ನಿರ್ಧಾರ ರೇಖೆ,” ನಂದಿತಾಳ ಧ್ವನಿ ಸಭಾಂಗಣದ ಮೂಲೆಗೂ ತಲುಪಿತು, “ಸ್ಲೈಡ್ ಒಂಬತ್ತು, ಹತ್ತು, ಹನ್ನೆರಡನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಮೂಲ ಗಣನೆ ನನ್ನದು. ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಅಂತಿಮ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳು ಮுப்பತ್ತಕ್ಕೆ ನಾನು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ನನ್ನದು.” ಅವಳು ಪರದೆ ಕಡೆ ತಿರುಗದೆ ಮುಂದುವರಿದಳು. “ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಿಮ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆಯನ್ನು ನಾನು ಓದುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಸಾಲೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.”

ವೇದಿಕೆಯ ಕೆಳಗಡೆ ಯಾರೋ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ಮುಚ್ಚಿದ ಶಬ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಪ್ರವೀಣ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕೋಪ ಬಂತು, ತಕ್ಷಣವೇ ಅದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವ ಭಯಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿತು. ಅವನು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, “ನಂದಿತಾ, ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ,” ಎಂದ.

ಅವಳು ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಈಗ ಧ್ವನಿ ಇನ್ನೂ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. “ನಂತರ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ. ಈಗ.” ನಂತರ ಸಭಾಂಗಣದ ಮೊದಲ ಸಾಲಿನವರತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹರಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಜೂನ್ correction ratio ಮೇಲೆ ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದ pricing matrix ಅನ್ನು ಸಮಿತಿಯ ದಾಖಲೆಗಾಗಿ ನಾನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬೇರೆ ಆವೃತ್ತಿ ಯಾರಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅದು ಹಳೆಯದು.”

ಅವಳು ತನ್ನ ಫೈಲ್‌ನಿಂದ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ ಮುದ್ರಿತ ಪತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದು ಸಮಿತಿ ಸದಸ್ಯನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ನಂತರ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಸ್ಲೈಡ್ ತಾನೇ ಬದಲಿಸಿದಳು. “ಮೂರು ನಿರ್ಧಾರಗಳು,” ಅಂದಳು. “ಮೊದಲದು: ಬೆಂಗಳೂರು ಪೂರ್ವ ವಲಯ rollout ಹಂತವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಎರಡದು: client commitment retention band ಜೂನ್ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಪ್ರಕಾರವೇ. ಮೂರದು: ಅನುಷ್ಠಾನ ತಂಡದ ಸಂಪರ್ಕಾಧಿಕಾರಿ ನಾನು.”

ಪ್ರವೀಣ್ “ಆದರೆ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ.

ನಂದಿತಾ ಅವನ ಮೇಲೆ ಮಾತು ಹಾಯಿಸಿದಳು. “ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು pricing logic ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದರೆ ನನಗೆ ಕೇಳಿ. seating order ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ.” ಅವಳ ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಪದಗಳು ಸಭಾಂಗಣದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು; ಅವು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟವು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಯಾರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತೆರೆದವು.

ಅವಳು ವೇದಿಕೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಸರ್ವ್ ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳ ಕಡೆ ನಡೆದು, “ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಲೀಡ್” ಎಂದು ಮುದ್ರಿತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಚೀಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಮಡಚಿ ತನ್ನ ಫೈಲ್ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು. “ಇದು ಹಳೆಯ ಮುದ್ರಣ,” ಅಂದಳು. “ದಾಖಲೆಗೆ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ.” ನಂತರ ಮುಂಭಾಗದ ಸಾಲಿನ ಮಧ್ಯದ ಖಾಲಿ ಜಾಗದತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು, ತನ್ನ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‌ನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಮೈಕ್ ಎತ್ತರವನ್ನು ತನ್ನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು.

ಮುಂಭಾಗದ ಸಾಲಿನ ಆ ರಿಸರ್ವ್ ಕುರ್ಚಿ ಖಾಲಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು; ಅದರ ಮುಂದೆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಚಳಿ ಹಿಡಿದ ಟೀ ಕಪ್ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಕಂದು ವಲಯದಂತೊಂದು ಮಚ್ಚೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಕುರ್ಚಿಯ ಸುತ್ತ ಜನರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದರೂ ಆ ಮಧ್ಯದ ಗ್ಯಾಪ್ ಯಾರೂ ತುಂಬಲಿಲ್ಲ.