ಅವಳನ್ನು ತಡೆದವರಿಗೇ ದಾರಿ ಮುಚ್ಚಿತು
“ಅವಳ ಗಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಬೇಡ, ಹೊರಗಿನ ಸೈಡ್ ಲೇನ್ಗೆ ಹಾಕಿ,” ಎಂದು ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಕೈಯನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಊದಿ ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣ, ಬಿಳಿ ಗ್ಲೌಸ್ ಹಾಕಿದ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಹುಡುಗ ನಯನಾಳ ಚಾಲಕನಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ತಿರುಗುವ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. ಮುಖ್ಯ ಇಳಿವಳಿಯ ನೆರಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಈಗಲೇ ಎರಡು ಕಾರುಗಳ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದವು; ಒಳಗಿನಿಂದ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಪರಿಮಳ, ಬಂಗಾರದ ಅಂಚಿನ ಸೀರೆಗಳು ಹೊರ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದುವು. ನಯನಾ ಮಾತ್ರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿದ ರಸೀದಿ, ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್ನ ಉಜ್ಜಿದ ಅಂಚು ಬೆರಳಿಗೆ ತಾಗಿಸಿಕೊಂಡೇ, ತೇವದ ಡಾಮರ್ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೇಬಲ್ ಗುಜ್ಜಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು.
ಅದು ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕೆಲಸದ ಅವಮಾನವಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು—ಇದು ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆದದ್ದು. ಮೂರೂ ತಿಂಗಳು ರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣೆಯಿಂದ ಬಜೆಟ್ ಹಿಡಿದದ್ದು ಅವಳೇ; ಹೂವಿನವರಿಂದ ಲೈಟಿಂಗ್ವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಂಗಡ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಅವಳ ಫೋನ್ನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಶ್ರೀಧರ್ ಮನೆತನಕ್ಕೆ “ನಯನಾ ನಮ್ಮವರೇ” ಎಂದು ಒಳಗಡೆ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಾಗಿಲು ಬಳಿ ಬಂದಾಗ “ಇವಳು ಹೊರಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೋಡೋವಳು” ಎಂದು ಇಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಬಾಯಿಗೆ ಏರಿದ್ದ ಮಾತನ್ನು ನುಂಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಚ್ಛಸ್ವರದಲ್ಲಿ, “ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಡಿ, ವಧು ಮನೆಯ ಕಾರು ಬರ್ತಿದೆ. ಇವರವರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಇಡಿ,” ಎಂದ.
ನಯನಾಳ ತಾಯಿಯ ತಮ್ಮನ ಮಗ, ಎರಡು ಬಾರಿ ಕೂರಿಯರ್ ಚೀಲ ಹೊತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಹುಡುಗ, ಅವಳ ಕಡೆ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಬಂದನು; ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ. ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಮೊದಲು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅದೇ ಮೌಲ್ಯ. ಬಂಗಾರದ ಕಂಚಿನ ದೀಪಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವೀಣಾ ಅತ್ತೆ ತನ್ನ ಹ್ಯಾಂಡ್ಬ್ಯಾಗ್ನ ಪಟ್ಟೆ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಾ, ನಯನಾಳ ಕಡೆ ನೋಡುವುದನ್ನೇ ತಪ್ಪಿಸಿದಳು.
ನಯನಾ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಚಾಲಕನಿಗೆ ಮಾತ್ರ, “ಒಳಗೇ ಹೋಗಬೇಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ,” ಅಂದಳು. ಅವಳು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಹೊರಲೈನ್ನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕೋನ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತದ್ದೇ ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಮರುಹಕ್ಕು. ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಹುಡುಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಬೀಸಲು ಬಂದಾಗ, “ಯಾರ ಮಾತಿಗೆ?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು. ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಆ ನೋಡುವುದೇ ಸಾಕು. ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ಸಾಲು ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಅವಮಾನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಚಕ್ಕರಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಒಳಗಿನ ನೆರಳಿನ ಇಳಿವಳಿಯನ್ನು ಮೂಲತಃ ವರನ ಅಮ್ಮನ ವಯಸ್ಸಾದ ಅಕ್ಕನಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಲಾಟ್ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಮೈಸೂರು ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕಾರಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. “ಮೊದಲು ಅವರು ಇಳಿಯಲಿ. ಮುತ್ತೈದೆಯರು ಕಾಯ್ತಿದ್ದಾರೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಯನಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ನಿನ್ನವರು ಅಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಇರಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು ನಿನಗೆ,” ಎಂದನು.
“ನನ್ನವರು?” ನಯನಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಅವನು ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದನ್ನು ಮಾಡಿದ—ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಅಳೆದು ನೋಡಿದ. “ಸೇವಾ ವಲಯದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿಯಾ ಅಲ್ವಾ? ಇಂಥ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಾಲು ಯಾರಿಗೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಳಗೆ ದೌಡಾಯಿಸೋದಿಲ್ಲ.”
ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಹತ್ತಿರದ ಕ್ಯಾಂಟರ್ವಾಲಾ ಹುಡುಗನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಟ್ರಾಲಿಯನ್ನು ಅಲ್ಪ ದೂರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿದ. ಕಬ್ಬಿಣದ ರಾಡ್ಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಯನಾಳ ಕಾರು ಸೂರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಒಳಗಿನ ಲೇನ್ನ ಕಾರುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಜನ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀಧರ್ ಇನ್ನೂ ಒಳಗಡೆ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ; ಅವನ ಫೋನ್ ಮೂರು ಬಾರಿ ಕಂಪಿಸಿತು, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ನಯನಾ ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ ಬದಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ತೋಳಿನ ಚೀಲದಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ಪುಸ್ತಕದಂತೆ ಮಡಚಿ ತೆರೆದಿದ್ದ ರಸೀದಿ ಹೊರಬಿದ್ದಿತ್ತು—ಮಂಡಪ ಮುಂಗಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾವತಿಗೂ ಅವಳು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪಿನ ಕಾಗದ.
ಅವಳು ಫೋನ್ ತೆರೆದು ಒಬ್ಬರ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಒತ್ತಿದಳು. “ಪ್ರಕಾಶ್ ಸರ್, ನಯನಾ ಮಾತನಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ,” ಅಂದಳು. ಹಾಳೆಯ ಮೇಲಿನ ಧೂಳು ತಟ್ಟುವಂತೆ ಸ್ವರ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. “ಇಳಿವಳಿ ಸ್ಲಾಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಬುಕಿಂಗ್ ನಿಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಯಾರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದಿತ್ತು, ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ.”
ಅಂಚಿನಿಂದ ಮಾತಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸದ ಧ್ವನಿ ಅಡ್ಡಬಂದಿಲ್ಲ. “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ಮ್ಯಾಡಮ್,” ಅಂದ ಬಳಿಕ ಫೋನ್ಅಂಚಿನಿಂದ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಟಪಾಟಪ ಕೇಳಿಸಿತು. ನಯನಾ ಆಷ್ಟು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನೂ ವಿವರಿಸಲಿಲ್ಲ. ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಫೋನ್ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತ, “ಇದನ್ನ ಈಗ ಡ್ರಾಮಾ ಮಾಡ್ಬೇಡ,” ಎಂದನು.
ಫೋನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಧ್ವನಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. “ನಯನಾ ಮ್ಯಾಡಮ್, ವರಪಕ್ಷ ವಿಶೇಷ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ನೀವು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದ ಒಳ ಇಳಿವಳಿ ಸ್ಲಾಟ್ ಎರಡು ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಲು ನಿಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಬೇಕು. ಈಗ ಸಿಸ್ಟಂನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿಗೆ ಹೋಗಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತೆ. ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತೀನಿ.”
“ಹೀಗೇ ಮಾಡಿ,” ಅಂದಳು ನಯನಾ. “ಒಳಗಿನ ಸ್ಲಾಟ್ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಪಟ್ಟಿ ಮೇಲೆ ಬರಲಿ. ಹೊರ ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವ ನನ್ನ ವಾಹನಕ್ಕೂ ಮಾರ್ಗ ಬಿಡಿಸಿ. ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕಾರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಈಗಲೇ ಹೇಳಿ—ಮುಂದಿನ ಆಗಮನ ನನ್ನ ಸೂಚನೆಯಂತೆ.”
ಅವಳು ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಫೋನ್ನಿಂದ ಬಂದ “ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಮ್ಯಾಡಮ್” ಎಂಬಷ್ಟು ಜೋರಿನ ಉತ್ತರ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಯಿತು. ಇದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಡೆ ನಿಂತಿದ್ದ ರಘು ಕಿವಿಗೆ ವೈರ್ಲೆಸ್ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮೊದಲು ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ನಂತರ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೋನ್ಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲು ಓಡಿದ. ಬಿಳಿ ಯೂನಿಫಾರ್ಮಿನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಒಳಲೈನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಮೈಸೂರು ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕಾರಿಗೆ “ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ” ಎನ್ನುವ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. ಕಾರು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯುವಾಗ ಟೈರ್ ನೀರಿನ ತೆಳುವಾದ ಗುಂಡಿಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಕೆಸರು ಚಿಮ್ಮಿತು.
ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದ. “ಏನ್ ಹಿಂದೆ? ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ. ಮೊದಲು ಇವರು—”
ಯಾರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ರಘು ನಯನಾಳ ಕಡೆ ಬಂದು ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದಷ್ಟು ಬಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸ್ವರ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. “ಮ್ಯಾಡಮ್, ನಿಮ್ಮ ವಾಹನವನ್ನು ಒಳಗಿನ ನೆರಳಿನ ಹಾದಿಗೆ ತರೋಣವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿತು. ಹೊರಗೆ ಬೆವರುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ ಚಾಲಕನು ಇಂಜಿನ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಕೋನ್ಗಳು ಬದಿಗೆ ಹೋಗಿದುವು. ಇಳಿವಳಿಯ ಚಪ್ಪಟೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿನ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ನಯನಾಳ ಕಾರಿನ ಮುಂದೆ ತೆರೆಯಿತು.
ನಯನಾ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನಿಂದ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. “ಈ ಕಾರು ಒಳಗೆ. ಹೊರಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಹಿರಿಯ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರೆ—ಅವರ ಕಾರಿನ ನಂತರ ಯಾರನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ,” ಅಂದಳು. ಆ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಯಾವ ಸಾಲು ಯಾರಿಂದ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಬದಲಾಯ್ತು. ರಘು ತಕ್ಷಣ ವೈರ್ಲೆಸ್ಗೆ ಹೇಳಿ, ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರನ್ನು ಕೈಚಳುವಳಿಯಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಿದ.
ಇದನ್ನೇ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ತಡೆಹಿಡಿಯಲು ಬಂದ. “ನಯನಾ, ನೀನು ಮಿತಿಮೀರ್ತೀಯಾ. ಇದು ಮನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಹೊರಗಿನ ಕಚೇರಿ ಕರೆಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಹಾಕೋದು ಬೇಡ.” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಬಂಧುತ್ವದ ಭಾರ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿತ್ತು. “ಶ್ರೀಧರ್ ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ತಾನೆ?”
“ಅವನಿಗೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲಿ,” ಅಂದಳು ನಯನಾ. “ಈ ಸ್ಲಾಟ್ಗೆ ಹಣ ಯಾರ ಮೂಲಕ ಹೋಯಿತು, ಒಪ್ಪಿಗೆ ಯಾರಿಂದ ಹೊರಬಂತು, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಈಗ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.”
ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆಬಿಂದು ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಗಾಳಿ ತೇವಗೊಂಡಿತ್ತು. ವೀಣಾ ಅತ್ತೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಯನಾಳ ಕಡೆ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಾದ ಚಹಾ ಕಾಗದದ ಕಪ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು; ಮೇಲ್ಮೈಗೆ ತೆಳುವಾದ ಹೊದಿಕೆ ಬಂದು ಕಪ್ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಂದು ವಲಯ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದ ಮಹಿಳೆ ಈಗ ನಯನಾಳ ಮುಂದೆ ತಡೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಳಗಿನ ನೆರಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಯನಾಳ ಕಾರು ನಿಂತ ಕೂಡಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಆಗಮನ ಸಮೀಪಿಸಿತು—ಮಂಡಪ ಮಾಲೀಕರ ಜೊತೆ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ವರನ ತಾತ-ಅಜ್ಜಿ ಅವರ ವಾಹನ. ಇದೇ ಮುಖ್ಯ ಕ್ಷಣ. ಯಾರ ದಾರಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ, ಯಾರ ಮಾತು ಈಗ ನಡೀತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೇಳಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿ ಕಂಬಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಕಿತ್ತು; ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎತ್ತಿ ಒಳಗಿನ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ ತೆರೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ.
ರಘು ಓಡಿ ಬಂದು, ಉಸಿರು ಮುರಿಯುತ್ತ, “ಮ್ಯಾಡಮ್, ತಾತ-ಅಜ್ಜಿ ಕಾರು ಐದು ನಿಮಿಷ. ಒಳ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ ಯಾರಿಗೆ ತೆರೆಯಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದು ನಯನಾಳನ್ನೇ. ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ, “ಇಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ತೆರೆ. ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಕಾರು ಒಳಕ್ಕೆ ಬಿಡು,” ಎಂದು ಕೈ ಬೀಸಿದ.
ರಘು ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಆದರೆ ದೇಹ ನಯನಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಯೇ ಇತ್ತು.
ಹೊರಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ಈಗ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ತಮ್ಮನ ಬಿಎಂಡಬ್ಲ್ಯೂ, ಮೈಸೂರು ಸಂಬಂಧಿಕರ ಇನೋವಾ, ಇನ್ನೆರಡು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಗಳು ಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಹಿಂದೆ ಬಂದ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಹಾರ್ನ್ ಬೇಸರದಿಂದ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯ ಕಂಬದ ನೆರಳಿನ ಕೆಳಗೆ ಒಳಹೋಗಬಹುದಾದ ಜಾಗ ಒಂದೇ. ಅದರ ಅರ್ಥ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಯಾರು ಸ್ವೀಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಂಧುಗಳ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಬರೆದು ತೋರಿಸುವುದು.
ನಯನಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ತಾತ-ಅಜ್ಜಿ ಕಾರು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಸರಪಳಿ ಎತ್ತಿ ಒಳಗಿನ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ ತೆರೆಯಿರಿ. ನನ್ನ ಕಾರು ಅವರ ಹಿಂದೇ ನಿಲ್ಲಲಿ—ವೀಲ್ಚೇರ್ ಇಳಿಸಲು ಜಾಗ ಬೇಕು. ಹೊರಗಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವ ಇತರ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಇಡಿ. ನಾನು ಹೇಳುವ ತನಕ ಆ ಸರಪಳಿ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಬೇಡಿ.”
ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಎರಡು ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದವು—ಅಧಿಕಾರದದು, ಸಮಯದದು. “ಇದು ಜಾಸ್ತಿ ಆಯ್ತು,” ಎಂದು ಅವನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ರಘುವಿನ ಭುಜ ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು, “ಸರ್, ಸೂಚನೆ ಬಂದಿದೆ,” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ. ಆ ಒಂದು “ಸರ್” ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಗೌರವವಲ್ಲ; ತಡೆ.
ತಾತ-ಅಜ್ಜಿ ಕಾರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಂತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಇಬ್ಬರು ಓಡಿದರು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸರಪಳಿ ಗಿಳಿಗಿಳಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ತೆರವು ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗೆ ತೆರೆದಿತು. ರಘು ಕೈ ಎತ್ತಿ ಮೊದಲು ಆ ಕಾರನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ನಡೆಸಿದ. ತಕ್ಷಣ ನಯನಾಳ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಮುಂದಾಗುವ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. ನಯನಾಳ ಕಾರು ಸರಿಯಾಗಿ ಆ ತೆರವಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ ನುಗ್ಗಿತು.
ಹೊರಗೆ ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ವಾಹನಗಳು ಕಂಬಗಳ ಪಕ್ಕದ ತಪ್ಪು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಉಳಿದುವು. ಅವನು “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ನಮ್ಮ ಕಾರು—” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗಲೇ ಹಿಂದೆ ಹಾರ್ನ್ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗಿತು; ಅವನ ಚಾಲಕ ಕಿಟಕಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ಏನೋ ಕೇಳಿದರೂ ಒಳಗಿನ ಸಾಲು ಈಗ ಅವನದು ಅಲ್ಲ. ಮೈಸೂರು ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕಾರಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ತಟ್ಟಿತ್ತು; ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿಯಲು ಯಾರೂ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗೆ ನಯನಾಳ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹುಡುಗರು ನೇರವಾಗಿ ಕೈ ಹಾಕಿದರು.
ಶ್ರೀಧರ್ ಕೊನೆಗೂ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣ ಏನೋ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. ಆದರೆ ಆಗ ನಿರ್ಧಾರ ನಡೆದಿತ್ತು; ಮಾತಿಗೆ ಜಾಗ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಯನಾ ಕಾರಿನ ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ, “ಮೊದಲು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಇಳಿಸಿ,” ಅಂದಳು. ನಂತರ ರಘುವಿನ ಕಡೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿ, “ಈ ವಾಹನ ಒಳಗೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಿನ ಸಾಲು ಅಲ್ಲೇ ಇರಲಿ,” ಎಂದಳು.
ಸರಪಳಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಕೈ ಎತ್ತಿದಳು. “ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಾರು ಹೊರಡುವವರೆಗೆ ಈ ಬದಿ ಮಾತ್ರ.” ರಘು ತಕ್ಷಣ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ನ ತೆರವಾದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕಂಬಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಸರಪಳಿ ಮರುಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿತು—ನಯನಾಳ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಒಳಬಿಡಲು. ಹೊರಗಿನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ, ದೀಪಕ್ ಅಣ್ಣನ ಸಾಲು ತಪ್ಪು ಕಡೆಯಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತ್ತು.