ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಹೆಸರು ಮೇಲೇರಿತು

“ಒಳಗಿನ ಅತಿಥಿಗಳ ಸಾಲು ಅಲ್ಲಿ, ಸಿಬ್ಬಂದಿ ದಾರಿ ಇಲ್ಲಿ—ನೀವು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿ.”

ಕನ್ನಡಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗ ಕೈಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದ ಕಯ್ಯೂರನ್ನು ಬದಿಗೆ ಎಳೆದಾಗ, ನಂದಿತಾಳ ಗಂಟಲ ಬಳಿಯ ಮಸುಕಾದ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗುರುತಿನ ಕಡ್ಡಿ ಜಾರಿ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಡಿದಿತು. ಸಂಜೆ ಪೂರಾ ಮೆಟ್ರೋ, ಆಟೋ, ಮತ್ತೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಓಟ—ಎಲ್ಲದರ ಮಡಚುಗಳು ಅವಳ ಕುರ್ತಿಯ ಮೊಣಕೈಗಳಲ್ಲೂ, ಭುಜದ ಗಟ್ಟಿತನದಲ್ಲೂ ಇನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚದೇ ಇದ್ದವು. ಅವಳ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಂನ ಕಚೇರಿಯವರು, ಮುಂದೆ ವಿಕ್ರಂನ ಮಾವ-ಮಾವಂದಿರು, ಬಂಗಾರದ ಗಡಿಪಟ್ಟಿನ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ. ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದದ ಉಡುಗೊರೆ ಚೀಲ ಒಣಚಪ್ಪರ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು.

“ಅವಳು ನನ್ನ ಜೊತೆ,” ಎಂದು ವಿಕ್ರಂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಫೋನ್ ಒತ್ತಿಕೊಂಡೇ, “ಒಂದು ನಿಮಿಷ,” ಎಂದು ಯಾರಿಗೋ ಅಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ, ಕಣ್ಣು ಮೇಲಕ್ಕೇತ್ತಲಿಲ್ಲ.

ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ನಗುತ್ತಲೇ ಮುಂದೆ ಬಂತಳು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೂ, ಮೇಲಿನ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೂ ಬೇರೆ ಪ್ರವೇಶ ಇದೆ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಬಂದವರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನೋಂದಣಿ ಮೇಜಿನಿಂದ ಹೋಗಲಿ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸುಗಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ.” ಕೊನೆಯ ಮಾತನ್ನು ಅವಳು ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ನೋಡದೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ. ಆ ಪದ ಬಾಗಿಲಿನ ಗಾಜಿಗಿಂತ ಚಳಿ. ನಂದಿತಾ ಆ ಚಳಿಯನ್ನೇ ನುಂಗಿಕೊಂಡಳು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ವಿಕ್ರಂನೇ ಕೇಳಿದ್ದ—ಒಂದು ವರ್ಷದ ಒಪ್ಪಂದ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅನುಕೂಲ; ಮನೆಯವರಿಗೆ “ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎನ್ನಲು ಅವನಿಗೆ ಮುಖ, ಅವಳಿಗೆ ಮನೆ ಸಾಲ ತೀರಿಸುವವರೆಗೂ ಮದುವೆ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಬಿಡುವು. ಇಂದು ಅವನ ಸೇವಾ ವಲಯದ ವಾರ್ಷಿಕ ಸನ್ಮಾನ ಸಮಾರಂಭ; ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೂ ಬಂಧುಗಳೂ ಒಂದೇ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಯಡಿ. ಈ ರಾತ್ರಿ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ, ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೌರವದ ಸಾಲೇ ಕುಸಿಯಬೇಕಿತ್ತು.

ನೋಂದಣಿ ಮೇಜು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದಿತ್ತು. ತೆಳುವಾದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತ ಹೆಸರು ಚೀಟಿಗಳು, ಅರಿಶಿನ ತಗುಲಿದ ಹೂಗುಚ್ಛದ ದಂಡೆಗಳು, ಅರ್ಧ ಕುಡಿದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿಗಳು ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸೌಮ್ಯ ನಂದಿತಾಳನ್ನು ಕಂಡಾಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೆದರಿದ ಬೆಳಕು ಹೊತ್ತಿತು. “ಅಕ್ಕ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು—” ಎಂದು ಕುಸುರಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿ, ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಮೇಲಿನ ಅತಿಥಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ನಂದಿತಾ, ಕೆಳಗಿನ ‘ಸಹಾಯಕ ಅತಿಥಿ’ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಸಿದ್ದಳು. ವಿಕ್ರಂನ ಹೆಸರಿನ ಎದುರು ಖಾಲಿ. ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಅಳಿಯಳ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಮೇಲಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ನಂದಿತಾ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. ನಂತರ ತನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ನೇರವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನತ್ತ ನಡೆದುಹೋದಳು. ಅವಳನ್ನು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ದಾರಿಗೆ ತಳ್ಳಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೊಠಡಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ.

“ಮೇಲೆ ಹೋಗಬಾರದು,” ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗ ಹಿಂದೆ ಬಂತು. “ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದ್ದು—”

“ಯಾವ ಮ್ಯಾಡಂ?” ನಂದಿತಾ ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. “ನೋಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಇದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ. ಸರಿಪಡಿಸಿ. ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲೇ.”

ಅವಳು ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಳು. ಹೀಗಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವವರು ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಿರುಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಅಡಚಣೆ; ಆದರೆ ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ತುಟಿಯ ನಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಸಮತೋಲನಗೊಂಡಿತು. ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಿರುಕು.

ವಿಕ್ರಂ ಆಗಷ್ಟೇ ಫೋನ್ ಇಳಿಸಿ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಂತು. “ನಂದಿತಾ, ಈಗ ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಸನ್ನಿವೇಶ ಬೇಡ,” ಎಂದನು ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತ. “ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದಾರೆ.”

“ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರವೇ?” ಅವಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು. “ಹಾಗಾದರೆ ಈಗಲೇ ಮೇಲಿನ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡಿಸು.”

ಅವನ ಕಣ್ಣು ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಯಿತು. ಅದೇ ಉತ್ತರ. ಅವನು ನಂದಿತಾಳ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿಲ್ಲ; ನಡುವಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ. “ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ.”

ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗನ ಕೈಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಚೀಟಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು. “ಸಿಬ್ಬಂದಿ ದಾರಿಯಿಂದ ಕರೆದೊಯ್ಯಿ. ಮುಖ್ಯ ಮಂಟಪದ ಮೇಲಿನ ಸಾಲು ತುಂಬಿದೆ. ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗ ಬೇಕಾದರೆ ಪಕ್ಕದ ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಬಹುದು.” ಅವಳು ‘ಕೊಡಬಹುದು’ ಎಂದದ್ದು ದಾನ ಮಾಡುವವರ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ.

ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸ್ವಿಚ್‌ಬ್ಯಾಕ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅತ್ತಿಂದ ಜನ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಇತ್ತಿಂದ ಏರುತ್ತಿದ್ದರು; ಮಧ್ಯ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್‌ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹಾದುಹೋಗಲು ಅಷ್ಟೇ ಜಾಗ. ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಬಳಗದೊಂದಿಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಳು. ನಂದಿತಾಳನ್ನು ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ದಾರಿಯತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಕೈ ಚಾಚಿದಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮೇಲಿನಿಂದ ಘಂಟೆಯಂತೊಂದು ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬಂತು.

“ವಿಕ್ರಂ! ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದ ಹುಡುಗಿ ಯಾರು? ಕೆಳಗೆ ಏಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೀರಾ?”

ಅದು ವಿಕ್ರಂನ ಮಾವ, ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ. ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಮಾತು ಹೇಳುವ ದೊಡ್ಡವರು; ಕಂಪನಿಗೆ ಹಳೆಯ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದವರು. ಅವರು ಮೇಲಿನ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್‌ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ರೇಲಿಂಗ್ ಹಿಡಿದು ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೂ ಜನ ತಟ್ಟನೆ ನಿಂತರು.

ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ನಗು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೇ ಹೇಳಿದಳು. “ಅಯ್ಯೋ, ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಮಾವ. ನೋಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ—”

“ಹೆಸರು ಕೇಳಿದೆ,” ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಕಟುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. “ಗೊಂದಲ ಕೇಳಿಲ್ಲ.”

ಕೆಳಗಿಂದ ಸೌಮ್ಯ ಕಾಗದದ ಪಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಓಡಿಬಂದಳು; ಉಸಿರು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. “ಸರ್, ನಂದಿತಾ ಮ್ಯಾಡಂ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಔಟ್‌ರೀಚ್ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಂ ಸರ್ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು.” ಅವಳು ಹೇಳಿದ ‘ಮ್ಯಾಡಂ’ ಪದ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ತಟ್ಟನೆ ಬಿದ್ದಿತು.

“ಅದಾದರೆ ಮೊದಲು ಯಾಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೀರಾ?” ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈಗ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಕಲ್ಲು. ಅವರು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದರು. “ನಂದಿತಾ, ನೀನೇ ಮೊದಲು ಮೇಲೆ ಬಾ.”

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್‌ನ ಹರಿವು ಕಿತ್ತುಹೋಯಿತು. ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಎರಡನೇ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಬಿಟ್ಟಳು; ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಂದ ಸೀರೆಯ ಅಂಚುಗಳು, ಕೋಟುಗಳ ಭುಜಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಅಂಟಿಕೊಂಡವು. ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗ ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆಳೆದ. ವಿಕ್ರಂ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ನಂದಿತಾ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಮೇಲ್ನೋಟ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಮೊದಲ ತಿರುವು ಏರಿದಳು. ಮಧ್ಯ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್‌ಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯನ್ನೇ ಅವಳು ಸಮೀಪದಿಂದ ದಾಟಿದಳು. ದಾಟುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಜಾಗ ಇತ್ತು; ಜಾಗ ಬಿಡಬೇಕಾದದ್ದು ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯೇ. ಅವಳ ಚಿನ್ನದ ಕಂಗಣ ರೇಲಿಂಗ್‌ಗೆ ಅಪ್ಪಳಿ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿ ಮಾಡಿತು.

ಮೇಲಿನ ಮಂಟಪದ ಬಾಗಿಲು ಎದುರು ಕುಟುಂಬದ ಫೋಟೋ ಸಾಲು, ಕಂಪನಿಯ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳ ಆಸನ, ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬೆಳಕಿನ ಗೋಡೆ—ವಿಭಾಗವಾರು ಸಾಧನೆ ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಭಾಗದ ಮೇಲೆ ಸಂಖ್ಯೆ, ಕೆಳಗೆ ಹೆಸರು. ಜನರು ಓದಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಬೆಳಕು ಗಾಜು ಗೋಡೆಯಾಚೆ ಹಸುರೊಣದಂತೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು.

ನಂದಿತಾಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರಲಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಓದು ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಂನ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಒಂದರ ಕಿವಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಮಾವನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಟ್ಟಿತನ ವಿಕ್ರಂನ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿತು. ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಅಳಿಯಳಿಗೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಮುಂಭಾಗದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕುರ್ಚಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಸೋಲಿಲ್ಲದವರ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಆ ಖಾಲಿ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬನ್ನು ಹಿಡಿದಳು.

“ಇದು ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಗಳ ಸಾಲು,” ಎಂದಳು. “ಕೇಳಿ ಕರೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋದಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರೇ ಸರಿ, ಸಂಬಂಧಕ್ಕೊಂದು ಮಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಗೋಡೆಯ ಬಳಿಯ ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿ ಹತ್ತಿರ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ನಿಲ್ಲಬಹುದು; ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ.”

ಆಸನದ ವಿಷಯ ಅವಳಿಗೆ ಕಾರಣ ಮಾತ್ರ. ನಂದಿತಾ ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದೇ ವಿಚಾರ. ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕಾಣಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಅಟ್ಟಹಾಸ. ವಿಕ್ರಂ ಇನ್ನೂ ಮೌನ. ಆ ಮೌನ ಈಗ ಗೌರವ ಉಳಿಸುವ ಮೌನವಲ್ಲ; ಬಿಡುವ ಮೌನ.

ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸವೇ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳು ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿ ಗೋಡೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಬದಲಾವಣೆ ಚೀಟಿಗಳ ಫೈಲ್‌ನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ನಂದಿತಾಳ ಕಣ್ಣು ಆ ಫೈಲ್ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಮೇಲಿನಿಂದ ನಿರೂಪಕನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು—“ಇನ್ನೀಗ ನಮ್ಮ ‘ನಗರ ಸಂಪರ್ಕ ಉಪಕ್ರಮ’ ವಿಭಾಗದ ವಿಶೇಷ ಉಲ್ಲೇಖ…” ಜನರ ಮುಖಗಳು ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿದವು.

ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಹೊಡೆತ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಅವಳ ಹೆಸರು ಯಾವ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಇರಲಿ, ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಓದಿಸೋ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅದು ಮನೆಯವರೂ ಕಚೇರಿಯವರೂ ಒಪ್ಪಿದವರಿಗಷ್ಟೆ.”

ನಂದಿತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿದಳು. “ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಇದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ನೇರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. “ಸ್ಥಾನ ಗೊತ್ತಿರುವವರಿಗೆ.”

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂದಿತಾ ವಿಕ್ರಂನ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಲು ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಕೀಲಿ, ಜೇಬಿನ ಅಂಚಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಅತಿಥಿ ಪಟ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು. ನಂದಿತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಕ್ಲಚ್‌ಪರ್ಸ್‌ನೊಳಗಿದ್ದ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ಕೀ ಹಾಗೂ ವಿಕ್ರಂ ಕೊಟ್ಟ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ತೆಗೆದು ಅವನ ಕೈಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಅವು ಲೋಹದ ತಣ್ಣನೆಯ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಅವನ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ತಾಕಿದವು.

“ಒಪ್ಪಂದ ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿದಿತು,” ಅವಳು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಇನ್ನು ನನಗೆ ಯಾರು ಜೊತೆ ಬಂದೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಲ್ಲ. ನಾನು ಯಾವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ.”

ಅವಳು ಸೌಮ್ಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬದಲಾವಣೆ ಚೀಟಿಗಳ ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಸೌಮ್ಯ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿ ಗೋಡೆಯ ಮೊದಲ ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಈಗ ‘೧. ಕೀರ್ತಿ ದೇವರಾಜು – ವಿಶೇಷ ಕುಟುಂಬ ಪ್ರತಿನಿಧಿ’ ಎಂದು ಅಂಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಕೆಳಗೆ ವಿಭಾಗದ ನಿಜ ಸಾಧನೆ ಹೆಸರುಗಳು. ಕೆಲಸದ ಮಾನದ ಮೇಲೆ ಕುಟುಂಬದ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಅಂಟಿಸಿ ಮೊದಲ ಓದಿನ ಜಾಗ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಆಟ ಅದು.

ನಂದಿತಾ ಆ ಮೊದಲ ಚೀಟಿಯ ಮೂಲೆ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದಳು. ಸೆಲೋಟೇಪ್ ಕೀರುವ ಕಟು ಧ್ವನಿ ಬೆಳಕಿನ ಕೆಳಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂತಳು. “ಮುಟ್ಟಬೇಡ! ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ—”

“ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಗೋಡೆಗೆ ಸುಳ್ಳು ಅಂಟಿಸಿದ್ದು ಯಾರು?” ನಂದಿತಾಳ ಧ್ವನಿ ನಡುಗಲಿಲ್ಲ.

ಅವಳು ಚೀಟಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಿತ್ತು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮುರಿದುಬಿಟ್ಟಳು. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಮೂಲ ಫಲಕ ಬಹಿರಂಗವಾಯಿತು—‘೧. ನಂದಿತಾ ರಾವ್ – ನಗರ ಸಂಪರ್ಕ ಉಪಕ್ರಮ’. ಆ ಹೆಸರು ಮೊದಲು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದಷ್ಟೆ. ಸೌಮ್ಯನ ಬದಲಾವಣೆ ಫೈಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಧಿಕೃತ ಚೀಟಿಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆ ಇತ್ತು; ನಂದಿತಾ ಅದನ್ನೇ ತೆಗೆದು ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಪಕ್ಕ ಸರಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಅಂಟಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಹರಿದು ಬಂದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಆಫ್‌ಲೈನ್ ಸೂಚನೆ ಇರುವ ಪಟ್ಟಿಯ ಬಳಿಗೆ ತೂರಿ ಅಂಟಿಸಿದಳು—‘ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕುಟುಂಬ ಆತಿಥ್ಯ’. ಮೊದಲ ಓದಿನ ಜಾಗದಿಂದ ಕೆಳಗೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕ್ರಮಾಂಕದ ಹೊರಗೆ.

ವಿಕ್ರಂ ತಡವಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ನಂದಿತಾ, ಸಾಕು—”

“ಇಲ್ಲ,” ಅವಳು ಅವನ ಕೈ ತಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. “ಈಗ ಮಾತ್ರ ಸರಿಯಾಗಿದೆ.”

ಕೀರ್ತಿ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮೆಹೆಂದಿ ತೊಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಗೋಡೆ ಹಾಳಿನಂತಾಯಿತು. “ನಿನ್ನಿಂದ ಇದು ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಅನುಮತಿ—”

“ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಗದ ಅಂಟಿಸಲು ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. “ಕೀಳಲು ಕೂಡ ಬೇಡ.”

ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದರು. ಅವರ ಬೆರಳು ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತಿತು. ಅವರು ನಿರೂಪಕನ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ; ಯಾರಿಗೂ ವಿವರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸಹಾಯಕನಿಗೆ, “ಮೊದಲು ಓದೋದು ಇದನ್ನೇ,” ಎಂದರು. ಅವರ ಧ್ವನಿ ಕೊಠಡಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಚುಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ, ಆದರೆ ಬದಲಾಗದಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ.

ನಂದಿತಾ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ವಿಕ್ರಂನ ಕೈಮೇಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಸರಿಯದಂತೆ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದಳು. ನಂತರ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕ್ರಮಪಟ್ಟಿ ಗೋಡೆಯ ಎದುರಿನ ಮೊದಲ ಓದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು—ಹೆಸರು ಓದಲು ಬರುವವರು ತಪ್ಪದೆ ನೋಡುವ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ. “ಈ ಜಾಗ ನನ್ನದು,” ಅಂದಳು. “ಮುಚ್ಚಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಮುಚ್ಚಿ.”

ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂಖ್ಯಾಪಟ್ಟಿಯ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚಿ ನಿಂತಿತು. ಮೇಲಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ೧ ಎಂಬ ಅಂಕೆಯ ಕೆಳಗೆ ‘ನಂದಿತಾ ರಾವ್’ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿತು; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಆಫ್‌ಲೈನ್ ಪಟ್ಟಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ತೂರಿ ಅಂಟಿಸಿದ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ‘ಕೀರ್ತಿ ದೇವರಾಜು’ ಅರ್ಧ ಬಾಗಿಕೊಂಡಂತೆ ಕೆಳಸಾಲಿಗೆ ಜಾರಿತ್ತು. ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಆ ಹೊಸ ಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು.