ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ

“ನಂದಿನಿ, ಕೌಂಟರ್‌ಗೆ ಕೈ ಹಾಕ್ಬೇಡ,” ಎಂದು ಶಿಲ್ಪಾ ಮ್ಯಾಡಂ ತನ್ನ ಕರಚಿದ ಐಡಿ ದಾರವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಎಡಗೈ ಸಿಸ್ಟಂ ಮುಂದೆ ಹರಡಿತ್ತು, ಬಲಗೈ ಟೋಕನ್ ಬಟ್ಟಲಿನ ಮೇಲೆ. ಮುಂದೆ ಸಾಲು ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗಡೆಯವರೆಗೂ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಶ್ವಾಸಕೋಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಕೆಮ್ಮನ್ನು ತಡೆದು ಕುರ್ಚಿಯ ಅಂಚು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಫ್ರಿಜ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾದರಿಗಳ ಟ್ರೇ ತೆರೆದೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಮಡಚಿ ಮರುಮಡಚಿದ ರಸೀದಿಯನ್ನು ಬೆರಳ ನಡುವೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಳು.

“ಅವಸರದ ಮಾದರಿ ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು,” ಅಂದಳು ಅವಳು ಶಾಂತವಾಗಿ.

“ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಹಿಂದುಗಡೆ ರಿಪೇರಿ ಲೇನ್ ನೋಡ್ಕೋ. ಫ್ರಂಟ್ ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ.” ಶಿಲ್ಪಾ ಮ್ಯಾಡಂ ನಂದಿನಿಯ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಅಡ್ಡ ತಳ್ಳಿ, ತನ್ನ ಚೀಲವನ್ನೇ ಅದರ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಅದು ಇಂದಿನ ಮೊದಲ ಹೊಡೆತ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ಜನರ ಮುಂದೆ ಕುರ್ಚಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇರೆ. ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಹಿಂದೆ ನಂದಿನಿಯ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯದ ಮಾತು ನೋಡಲು ಬಂದ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬಳು ಇದೇ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಳು. “ನಿಮ್ಮ ಹುಡುಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರ್ತಾಳಂತೆ,” ಎಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಆ ಮಾತು ಈಗ ನಂದಿನಿಗೆ ಹಾಸ್ಯದಂತಾಯಿತು.

“ನಂದಿನಿ ಅಕ್ಕ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪನದು ಉಪವಾಸದ ರಕ್ತಪರೀಕ್ಷೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ನೀರು ಕೂಡ ಕುಡಿಲಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಸಾಲಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿದ. ನಂದಿನಿ ಕೈ ಚಾಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಿಲ್ಪಾ ಮಧ್ಯೆ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು.

“ನನ್ನ ಕಡೆ ಕೊಡಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತುರ್ತು ಅಂತಾನೇ.”

ಆಕೆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಓದದೆ ಟೋಕನ್‌ಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಫೈಲ್ ಗುಚ್ಚದ ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಂದಿನ ರೋಗಿಯ ಮೇಲೆ ತಿರುಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಮಸಿ ಹೊಡೆದ “ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ” ಚೀಟಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಫೈಲ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿತು. ನಂದಿನಿಯ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿ ಅಟಕಿತು.

“ಮ್ಯಾಡಂ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀಲಿ ಲೇಬಲ್ ಅಲ್ಲ, ಕೆಂಪು—”

“ನಿನಗೆ ಹೇಳ್ಲಾ? ಒಳಗೆ ಹೋಗು.” ಶಿಲ್ಪಾ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದಳು. ಕೀಲಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಉಂಗುರವು ನಂದಿನಿಯ ಚೀಳಿದ ದಾರದ ಜೊತೆ ವರ್ಷಗಳೂ ಓಡಿದಂತಿತ್ತು; ಇಂದು ತಡವಾಗಿ ಮರಳಿಸಿದ ಗಡಿಯಾರದಂತಿತ್ತು.

ಸಾಲಿನ ಹಿಂಭಾಗದಿಂದ ಕಿಡಿಕಾರುವ ಗಾತ್ರದ ಧ್ವನಿ ಏರಿತು. “ಮಗುವಿಗೆ ಜ್ವರ ಇದೆ ಅಮ್ಮಾ, ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು?” ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ತನ್ನ ಮಗಳ ತಲೆಯನ್ನು ಭುಜಕ್ಕೆ ಆಧರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಆ ವೃದ್ಧ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಹಾಳೆ ಚೀಲದ ಬಾಯಿ ಬಿಗಿದು ಕೌಂಟರ್ ಹತ್ತಿರವೇ ಬಂದು ನಿಂತಳು.

“ಮಗಳೇ, ನಾನು ಟೋಕನ್ ತೆಗೆದದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ. ಈಗ ಯಾಕೆ ಮೂರుసಾರಿ ಹೆಸರು ಕೇಳ್ತೀರಾ?” ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿನಿಯನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಕಳೆದ ವಾರವೂ ಅವಳ ಫೈಲ್ ನಂದಿನಿಯೇ ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದಳು.

ನಂದಿನಿ ಮುಂದೆ ಬರಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ಅಜ್ಜೀ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು?”

“ನೀನು ಮಾತನಾಡ್ಬೇಡ,” ಎಂದು ಶಿಲ್ಪಾ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. “ಅವಳು ಬ್ಯಾಕ್‌ಎಂಡ್ ಸ್ಟಾಫ್. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾತೇ.”

“ಹಾಗಾದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಮಾತು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರಬೇಕು ಅಲ್ವೇ,” ಅಜ್ಜಿ ಗಟ್ಟಿ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. “ನನ್ನ ಫಾರ್ಮ್‌ನಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸು ಏವತ್ತು ಎರಡು. ನೀನು ನಲವತ್ತು ಎಂಟು ಅಂತ ಹಾಕಿದೀಯ. ಔಷಧಿ ಕಾಗದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ.”

ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸುರಕ್ಷಾ ಗಾರ್ಡ್ ಯಶವಂತ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಒಳಗಿನಿಂದ ಟ್ರೇ ತಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಪಾದವನ್ನು ಬಾಗಿಲಂಚಿನಲ್ಲೇ ಹಿಡಿದು ನಿಂತ. ಆ ಅರ್ಧತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಿನ ಸಣ್ಣ ವಿರಾಮದಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿಯ ಹೆಸರು ಕಾದಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಬರಲು ಯಾರೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

“ಮ್ಯಾಡಂ,” ನಂದಿನಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು, ಈ ಬಾರಿ ತಳಸ್ವರದಲ್ಲಿ, “ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಮಾದರಿ ತಪ್ಪು ಗುಚ್ಚಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ. ಅಜ್ಜಿಯ ಫಾರ್ಮ್ ಕೂಡ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಕೀಲಿ ಕೊಡಿ. ನಾನು ಎರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸ್ತೀನಿ.”

ಶಿಲ್ಪಾ ನಕ್ಕಳು. “ಎರಡು ನಿಮಿಷಾ? ನಿನಗೆ ಮುಂಚೆ ರಿಪೇರಿ ಲೇನ್ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನೇ ನೀನೇ ದೊಡ್ಡ ಪದವಿಯಂತೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದೀಯ. ಫ್ರಂಟ್‌ಗೆ ಎಲ್ಲರು ಬರೋದಲ್ಲ.” ಅಂದ ಮೇಲೆ ಸಾಲಿನ ಮುಂದೆ ಇರುವವರತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿ. ಹೊಸವರು ಅಡ್ಡಿಯಾಗ್ತಾರೆ,” ಎಂದಳು.

ಹೊಸವರು. ಮೂರು ವರ್ಷದಿಂದ ಇದೇ ಕೇಂದ್ರದ ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಶಿಫ್ಟ್‌ನ್ನು ತೆರೆದ ಕೈಗೆ ಹಾಕಿದ ಪದ. ನಂದಿನಿಯ ಒಳಗಡೆ ಏನೋ ಚಳಿ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಬದಲಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೌಂಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಇರಿಸಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಲೇಬಲ್ ಗನ್‌ನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಶಿಲ್ಪಾ ಅದನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಬಳಿಗೆಳೆದು ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತಪ್ಪು ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿದರೆ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯವರೆಗೂ ಗದ್ದಲ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಕೆಂಪು ಚೀಟಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಫೈಲ್ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಚ್ಚದ ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿಯಿತು.

“ಇದ್ರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದ್ರೂ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಸಕ್ಕರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರಾ?” ಶಿಲ್ಪಾ ಹೆಸರು ತಪ್ಪಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಕೂಗಿದಳು. ಮೂರನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಯುವತಿ ಕೈ ಎತ್ತಿದಳು. “ನಿಮ್ಮದು ನಾಳೆ ಬನ್ನಿ ಅಂತಿದೆ.”

“ನಾಳೆ ಅಲ್ಲ,” ನಂದಿನಿ ಕಟುವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು. “ಇವತ್ತು ಉಪವಾಸದ ನಂತರದ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟಿಬಿದ್ದಿದೆ.”

ಶಿಲ್ಪಾ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ನನ್ನನ್ನೇ ಸರಿಪಡಿಸ್ತಿಯಾ?”

ಯುವತಿಯ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಚಿನ್ನದ ಕಪ್ಪು ಮಣಿಗಳ ಸರ ಗಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಮಗಳೇ, ಸಮಯ ಹೋದರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೈಯ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೇ ಯಾರು ತಪ್ಪು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾರೆ.”

ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ದೇಹದ ವಿಷಯವೂ ಮನೆತನದ ವಿಷಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು, ಯಾರಿಗೆ ತಡ—ಎಲ್ಲವೂ ಮುಖದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಶಿಲ್ಪಾ ಉತ್ತರ ಕೊಡೋದರೊಳಗೆ ಒಳಗಿನ ಸಂಗ್ರಹಣಾ ಬಾಗಿಲು ಬಿತ್ತು. “ಕೆಂಪು ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಎಂದು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಕೇಳಿದ. “ಅವಸರದ ಮಾದರಿ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷದಿಂದ ಹೊರಗೇ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ.”

ಸಾಲು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಗದ್ದಲಿಸಿತು. ಶಿಲ್ಪಾ ಫೈಲ್‌ಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದಳು. ಲೇಬಲ್ ಗನ್ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ಬಡಿದು ಬಿದ್ದಿತು.

ನಂದಿನಿ ಅದರತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು.

“ಹಿಡ್ಬೇಡ!” ಶಿಲ್ಪಾ ಬಾಗಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿಯ ಕೈ ಮೊದಲು ತಲುಪಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಲೇಬಲ್ ಗನ್ ಅವಳ ಹಸ್ತಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಬಂತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕೌಂಟರ್ ಬದಿಯ ಸಣ್ಣ ತಿರುಗುವ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ನಿಂತಳು. ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಚೀಳಿದ ಐಡಿ ದಾರವನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಬಿಚ್ಚಿ ಟರ್ಮಿನಲ್ ಪಕ್ಕದ ಹೂಕಿಗೆ ಹಾಕಿ, ಕೈ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಫೈಲ್ ಗುಚ್ಚವನ್ನು ಒಂದೇ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದಳು.

“ಕೆಂಪು ಚೀಟಿ—ಇದು.” ಫೈಲ್ ಎತ್ತಿ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಈಗಲೇ ಒಳಗೆ. ಯಶವಂತ, ಈ ಅಜ್ಜಿಯ ಫಾರ್ಮ್‌ಗೆ ಹೊಸ ಮುದ್ರಣ ತಂದುಕೊಡು. ಅತ್ತೆ, ನಿಮ್ಮ ಸೊಸೆಗೆ ನೀರು ಕೊಡ್ಬೇಡಿ, ನಾನು ಮೊದಲು ಬಿಡ್ತೀನಿ. ಉಪವಾಸ ಸಮಯ ಈಗಲೇ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗತ್ತೆ.”

ಅವಳ ಬಾಯಿ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಆದೇಶಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೈಗಳು ಇನ್ನೂ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದವು. ತಪ್ಪು ವಯಸ್ಸು ತಿದ್ದುದು, ಟೋಕನ್ ಕ್ರಮ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಲೇಬಲ್ ಬದಲಿಸಿ, ಹಾಳಾದ ರಸೀದಿಯ ಅರ್ಧಮಡಚನ್ನು ಸ್ಮೂತ್ ಮಾಡಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿಸಿ. ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಮೂಡಿದ್ದು ಶಾಕ್ ಅಲ್ಲ; ತಕ್ಷಣ ಸಿಕ್ಕ ದಾರಿ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳದೆ ಫೈಲ್ ಹಿಡಿದು ಓಡಿದ. ಯಶವಂತ ಒಳಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಜನರನ್ನು ಸರಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಶಿಲ್ಪಾ “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ಇದು ಹೀಗಲ್ಲ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದಳು, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಅವಳತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.

“ಅಜ್ಜೀ, ನಿಮ್ಮ ಜನ್ಮವರ್ಷ?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.

“ಐವತ್ತೆರಡು,” ಅಂದಳು ವೃದ್ಧೆ, ಇನ್ನೂ ಸಿಡಿದೆದ್ದೇ. ನಂದಿನಿ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಕಿ ತಿದ್ದು, ಮುದ್ರಿಸಿ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿದಳು. “ಇದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ.”

ಅಜ್ಜಿ ಕಾಗದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಶಿಲ್ಪಾಳ ಕಡೆಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ, “ಇದನ್ನೇ ಮೊದಲೇ ಹೇಳ್ಬೇಕಿತ್ತು,” ಎಂದು ತುಸು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅದರಷ್ಟು ಸಾಕು; ಸಾಲಿನ ಓಟ ಬದಲಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಹೆಸರು ಕರೆದಾಗ ಜನರು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆಯೇ ನೋಡಿದರು. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಕೌಂಟರ್, ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಬಾಗಿಲು—ಆ ಸೂಚನೆ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು.

ಶಿಲ್ಪಾ ತನ್ನ ಕುರ್ಚಿಯತ್ತ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿದಳು. ಆದರೆ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ಈಗ ಕುರ್ಚಿ ಯಾರದ್ದು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಯಾವ ಕೈ ಕೆಲಸ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. “ಯಶವಂತ, ಆ ಫೈಲ್ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ,” ಎಂದಳು ಶಿಲ್ಪಾ ಕಿಡಿಕಾರುತ್ತಾ.

ಯಶವಂತ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡಿದ. ನಂತರ ಫೈಲ್ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ಇಟ್ಟ. “ಇವರು ಹೇಳಿದ ಕ್ರಮವೇ ಸರಿಯಿದೆ,” ಅಂದನು ಬರೀ ಕೆಲಸದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ.

ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಿಲ್ಪಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಮೂಡಿತು. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ಸಿಸ್ಟಂ ಪ್ರವೇಶ ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇದೆ. ಲಾಗಿನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಅವಳಿಂದ ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ.”

ನಂದಿನಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಜಗಳಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. “ರೋಗಿಯ ಹೆಸರು.”

“ಏನು?”

“ಮುಂದಿನ ರೋಗಿಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ,” ನಂದಿನಿ ಅಂದಳು.

ಶಿಲ್ಪಾ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಮುಂದಿನ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಳು; ತಪ್ಪು ಉಚ್ಚಾರಣೆ, ತಪ್ಪು ಸಂಖ್ಯೆ. ಸಾಲಿನಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ಮತ್ತೆ ಗೊಂದಲ. ನಂದಿನಿ ಕೈ ಎತ್ತಿದಳು. “ಟೋಕನ್ ನಲವತ್ತೊಂಬತ್ತು, ಸೀತಮ್ಮ. ಉಳಿದವರು ಹಿಂದೆ.” ಸೀತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಕೌಂಟರ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದಂತಾಯಿತು.

ಆ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಒಳಗಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಭಾಗದಿಂದ ಹುಡುಗ ಓಡುತ್ತ ಬಂದ. “ರಿಪೇರಿ ಲೇನ್ ಟ್ರಾಲಿ ಅಟಕಿದೆ. ಚಕ್ರ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮಾದರಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ.”

“ನಾನು ಹೋಗ್ತೀನಿ,” ನಂದಿನಿ ಎಂದಳು.

“ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏನ್ ದೊಡ್ಡವಳಾಯ್ತಿಯಾ?” ಶಿಲ್ಪಾ ಏಕಾಏಕಿ ತನ್ನ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿದು ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಳೆದಳು. ಅದರ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಗುರುತು ಇನ್ನೂ ಅವಳದೇ. “ಕೌಂಟರ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ನನ್ನದು. ಹೋಗೋದು ಯಾರು ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಿ.”

ಸಾಲು ಈಗ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಮಾದರಿಗಳು ಒಂದು ಕಡೆ, ಹೊರಗೆ ತೂಗುತಿದ್ದ ರೋಗಿಗಳ ಸಮಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಚಡಪಡಿಸಿದ. “ಮುಖ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಗುರುತು ಇಲ್ಲದೆ ಲೇನ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಟ್ರಾಲಿ ಅಲ್ಲೇ ಅಟಕಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಡ.”

ನಂದಿನಿ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು. “ಆ ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡಿ.”

“ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ.”

“ಕೊಡಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಾಲು ನಿಂತಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತೆ.”

ಶಿಲ್ಪಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಕ್ಕಂತೆ ಮಾಡಿತು, ಆದರೆ ಧ್ವನಿ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿತು. “ನನ್ನನ್ನು ಬೆದರಿಸ್ತಿಯಾ?”

“ಇಲ್ಲ. ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದವರನ್ನು ನಿಮಗೇ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ.” ನಂದಿನಿ ಅವಳ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಟೋಕನ್‌ನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೇ ನಿಂತಳು. ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಬೇಕಾದ ಒಂದೇ ವಸ್ತು ಈಗ ಶಿಲ್ಪಾಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳ್ಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ವಾದಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ; ಚಲನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಗುರುತಿಗೇ ಬಂದಿದ್ದಳು.

ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಕಾಗದ ಮಡಚಿ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿದಳು. “ಯಾರಿಂದ ಆಗುತ್ತೋ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಿ ಅಮ್ಮಾ. ಉಪವಾಸ ಮಾಡೋದು ನಾವು, ಆಟ ಆಡೋದು ನೀವುನಾ?”

ಯುವತಿಯ ಅತ್ತೆ ಕೂಡ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. “ಸಮಯ ಹೋಯ್ತು. ಯಾರ ಮುಖ ಉಳಿಸೋದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ತಡ ಆಗ್ಬಾರದು.”

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ಕಾರ್ಡ್.”

ಶಿಲ್ಪಾ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಕುರ್ಚಿ, ಅವಳ ಚೀಲ, ಅವಳ ಸಿದ್ಧ ನಗು—ಎಲ್ಲವೂ ಅಡ್ಡಿಬಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳಂತಾದವು. ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದಳು. “ಮೊದಲು ನನಗೆ ಗೌರವವಾಗಿ ಮಾತಾಡಲಿ.”

ನಂದಿನಿ ಚಳಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಟೋಕನ್ ಐವತ್ತು. ಹೆಸರು ಹೇಳಿ. ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಡಿ.”

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಶಿಲ್ಪಾ ಏನನ್ನೋ ಮುರಿದು ಹಾಕುವಂತೆ ಕಾರ್ಡ್ ದಾರವನ್ನು ಎಳೆದಳು. ಚೀಳಿದ ಕುತ್ತಿಗೆದಾರ ಅವಳ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೀಚ್ಚೆನ್ನುವ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್‌ನ್ನು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟಳು. ಅದು ಜಾರಿ ಬಂದು ನಂದಿನಿಯ ಕೈ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.

ನಂದಿನಿ ಅದನ್ನೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಯಾರತ್ತೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಡ್‌ನ್ನು ತನ್ನ ಎದೆಯವರೆಗೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಟೋಕನ್ ಸ್ಲಿಪ್ ತೆಗೆದು ಕರೆಸಿದಳು. “ಸೀತಮ್ಮ, ಒಳಗೆ. ಗರ್ಭಪರೀಕ್ಷೆ—ಈ ಕಿಟಕಿಗೆ. ಯಶವಂತ, ಈ ಸಾಲು ಎರಡು ಭಾಗ ಮಾಡಿ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅಣ್ಣ, ನಾನು ಲೇನ್ ತೆರೆದು ಟ್ರಾಲಿ ಕಳಿಸ್ತೀನಿ. ಮುಂದಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಈ ಗುಚ್ಚದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.”

ಶಿಲ್ಪಾ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದಳು, ಆದರೆ ಧ್ವನಿ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೌಂಟರ್ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಉಳಿಯಬೇಕಾಯಿತು—ಇನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟುವವಳಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಗುರುತಿಲ್ಲದೆ ಏನೂ ಚಲಿಸದವಳಾಗಿ. ಕೌಂಟರ್ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಟೋಕನ್‌ಗಳು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು. ಮುದ್ರಣ ಯಂತ್ರ ಮರುಚಲಿಸಿತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು, ಮುಚ್ಚಿತು. ಸಾಲು ಮುರಿದು, ಓಟವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತು.

ನಂದಿನಿ ಸಣ್ಣ ತಿರುಗುವ ಬಾಗಿಲನ್ನು ದಾಟಿ ಒಳಗಿನ ರಿಪೇರಿ ಲೇನ್‌ಗೆ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಉಕ್ಕಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಟ್ರಾಲಿಯ ಒಂದು ಚಕ್ರ ಓರಾಗಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಾರ್ಡ್‌ನ್ನು ಎದೆಯ ಬಳಿ ಒತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸಾಧನಗಳ ರೋಲ್‌ನ್ನುಳೆದಳು; ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಒಂದೇ ಒತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಟ್ರಾಲಿಗೆ ತುಸು ಬಲಕೊಟ್ಟಳು. ಚಕ್ರಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿದವು, ತೂಕ ಹೊತ್ತ ರೋಲ್ ಲೇನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಓಡಿತು, ಅದರ ಗೆರೆಯೊಂದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚುಕ್ಕಣ್ಣೆ ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು.